.jpg)
Αυτό που μου αρέσει στον ρόλο της Κλυταιμνήστρας στο έργο του Ανδρέα Στάικου είναι ότι πρόκειται για έναν πολύπλευρο θεατρικό χαρακτήρα. Είναι μια θεατρίνα, από αυτές που συμμετείχαν στα “μπουλούκια”, που υποδύεται την τραγική ηρωίδα και άλλοτε ταυτίζεται μ’ αυτήν και την υπερασπίζεται με πάθος και άλλοτε την σχολιάζει, την υπονομεύει, τη διακωμωδεί. Σου δίνει, λοιπόν, ο ρόλος, αλλά και το ίδιο το έργο, τη δυνατότητα να παίξεις μέσω ενός ρόλου πολλούς: την Κλυταιμνήστρα των αρχαίων τραγικών αλλά και την μοιραία γυναίκα της γειτονιάς, την εύθυμη πόρνη, την λαϊκή θεατρίνα, την ερωτευμένη εξαπατημένη, την μάνα που προσπαθεί να συνδεθεί με την κόρη της και άλλοτε γίνεται σκληρή και ανταγωνιστική, άλλοτε εκλιπαρεί για αποδοχή.
Ομολογώ ότι είναι ο πιο δύσκολος αλλά και ο πιο γοητευτικός ρόλος που έχω παίξει. Είναι ένας ρόλος–πρόκληση. Χρειάζεται να αναζητήσεις υλικό σε σκοτεινές περιοχές του εαυτού (ανταγωνισμός, ζήλια, εγωισμός, αλαζονεία) αλλά να φωτίσεις και την ευαίσθητη και ευάλωτη πλευρά του χαρακτήρα. Δουλέψαμε πολύ κατά την διάρκεια των προβών με τη σκηνοθέτιδα Ζωρζίνα Τσουμάκα, μέσω αυτοσχεδιασμών για να βρούμε τις διαφορετικές ποιότητες του ρόλου, τις εναλλαγές και την αλήθεια του. Η βαθιά γνώση της για το έργο και τον συγγραφέα, η αγάπη της γι αυτό, καθώς και η ελευθερία που δίνει στους ηθοποιούς ήταν πολύ σημαντικά.
Σ᾽ αυτήν την αναζήτηση ευτυχώς δεν ήμουν μόνη μου. Μαζί, και απέναντι μου, η Χριστίνα Δενδρινού που υποδύεται την Ηλέκτρα, το άλλο πρόσωπο αυτού του ισχυρού δίπολου. Αυτοσχεδιάσαμε, δοκιμάσαμε, παίξαμε, προβληματιστήκαμε, “κολλήσαμε”, “ξεκολλήσαμε”. Αναζητήσαμε την σχέση αυτών των γυναικών μέσα από την δική μας σχέση και τα δικά μας βιώματα. Το ότι γνωριζόμασταν και έχουμε παίξει μαζί βοήθησε πολύ. Υπήρχε οικειότητα και εμπιστοσύνη.
Σε κάθε παράσταση, όπως και οι ηρωίδες, ξαναρχίζουμε από την αρχή και αναμετριόμαστε με το έργο του Ανδρέα Στάικου, ένα κείμενο πυκνό, ποιητικό και προκλητικό, που θέτει ερωτήματα!
