Η παράσταση «Άγριο Αίμα», σε σκηνοθεσία Θάνου Νίκα, έρχεται να ανοίξει ένα παράθυρο –ή μάλλον μια κλειδαρότρυπα– σε έναν κόσμο που μοιάζει γνώριμος, αλλά ταυτόχρονα τρομακτικά παραμορφωμένος: τη σύγχρονη σχολική πραγματικότητα. Tο έργο φωτίζει τα όρια της ανθρώπινης αντοχής, θέτοντας ερωτήματα γύρω από τη βία, την ευθύνη και τη συλλογική σιωπή.
Η ηθοποιός Μάρω Μαυροπούλου, μέσα από τον ρόλο της Σόνιας, μιας δασκάλας που παλεύει να διατηρήσει την αξιοπρέπεια και την πίστη της στη δύναμη της εκπαίδευσης, μας οδηγεί στην καρδιά αυτού του ασφυκτικού σύμπαντος. Με αφορμή τη συμμετοχή της μιλά στο All4fun για την εμπειρία της, τη φύση του ρόλου της, τη δυναμική της ομάδας Ars Moriendi και τους προβληματισμούς που γεννά ένα έργο τόσο επίκαιρο όσο και ανησυχητικό.
Μια συζήτηση που δεν δίνει εύκολες απαντήσεις, αλλά ανοίγει τον δρόμο για δύσκολες, αναγκαίες ερωτήσεις.
* Η παράστασή μας είναι μια ειλικρινής ματιά μέσα από μια κλειδαρότρυπα που βλέπει σε μια σχολική τάξη. Είναι τόσο περίεργα επίκαιρο έργο. Θεωρώ πως όποιος άνθρωπος έρθει να δει την παράσταση μας θα το αντιληφθεί. Σε αυτήν την παράσταση δεν μπορείς εύκολα να πεις για κάποιον ρόλο, ναι έχει δίκιο ή έχει άδικο. Η πλοκή είναι ένας συνεχής καταιγισμός. Η θερμοκρασία είναι εμπύρετη. Αυτή η διαδικασία, που ένας θεατής μπαίνει για να δει αυτό το “κάτι” τον κάνει μάρτυρα του τι συμβαίνει εκεί. Είναι κάτι που το ακούμε πλέον, αυτή η αλλαγή των μαθητών στα σχολεία, η εκπαίδευση και οι εκπαιδευτικοί αποτελούν λεζάντες πλέον σε ειδήσεις που αφορούν βία και επεισόδια μέσα στα σχολεία. Αυτό το κεφάλαιο έχει πάρει εντελώς άλλες διαστάσεις στην σημερινή κοινωνία που ζούμε. Πιστεύω ότι όλα τα παραπάνω είναι σκέψεις και προβληματισμοί που γεννά το έργο αυτό. Μια γενική αίσθηση ασφυξίας. Ποιος φταίει; Γιατί βλέπουμε αυτά τα αποτελέσματα; Είναι άραγε κρατικό ζήτημα; Είναι θεσμικό; Είναι ένα κοινωνικό φαινόμενο; Ίσως όλα αυτά να δένονται με κάποιον τρόπο με μια αόρατη κλωστή μεταξύ τους.
* Η Σόνια, ο ρόλος που υποδύομαι, είναι μια δασκάλα που προσπαθεί παρά το bullying που δέχεται να μάθει στους μαθητές της. Προσπαθεί μέσα σε άγριες καταστάσεις να μην πάψει να είναι εκπαιδευτικός την ίδια στιγμή που την κατακερματίζουν και της επιτίθενται. Είναι ένας πράος άνθρωπος με μόρφωση που θέλει συνειδητά να περάσει στους μαθητές της κάτι. Πιστεύει στην πνευματική δύναμη μέσω της διδασκαλίας. Πιστεύει σε αυτά τα παιδιά. Είναι όμως παράλληλα ευάλωτη. Αυτή η μαλακότητα του χαρακτήρα της την καθιστά βορρά αυτών των νέων. Μετατρέπεται από δασκάλα σε ένα δοχείο που μαζεύει αρνητικά συναισθήματα. Η Σόνια είναι ένας καλός άνθρωπος. Την ίδια στιγμή που “ποντάρει” στην πνευματική καλλιέργεια των παιδιών εκείνα την ευτελίζουν. Έρχεται λοιπόν μια στιγμή στο έργο που όλο αυτό αλλάζει ακραία. Μονάχα μια στιγμή είναι ικανή να αλλάξει την Σόνια. Αυτό το τόσο γεμάτο δοχείο ξεχειλίζει. Και η τροπή μοιάζει σαν ένα ξερό χωράφι που παίρνει ολότελα φωτιά.
* Ο ρυθμός της παράστασης είναι καταιγιστικός. Γεννιούνται τόσα πολλά πράγματα στην πορεία του έργου. Οι ανατροπές σε συνδυασμό με τον ρυθμό κόβουν ανάσες. Όλα είναι στα κόκκινα ακόμα και οι σιωπές μιλούν. Κάτι έχουν να σου πουν. Η γλώσσα του έργου είναι εντελώς ρεαλιστική και ωμή σε σημείο που όταν δουλεύαμε το κείμενο ήταν αξιοπερίεργο και για εμάς. Είναι όμως η αλήθεια. Κυκλοφορούν πλέον τόσα πολλά βίντεο στο διαδίκτυο με ανήλικους μαθητές να κανιβαλίζουν τους καθηγητές στα σχολεία που η ανάγνωση αυτού του έργου και η απόδοση του το κάνουν ακόμα πιο προκλητικό, αναπάντεχο και σκανδαλώδες.
* Χαίρομαι ιδιαίτερη για τους Ars Moriendi. Είναι τόσο ωραίο να δουλεύεις με γενναιόδωρους ανθρώπους. Δουλεύουν πολύ, σου δίνουν πράγματα, συζητούν, προτείνουν. Ήταν πολλές οι συγκινητικές πρόβες και οι στιγμές που προέκυψαν. Είναι ένα έργο που βασίζεται στις ερμηνείες. Μια αρένα ανθρώπων που δημιουργούν κόσμους. Τελειώναμε τις πρόβες πραγματικά πολύ ιδρωμένοι, σαν να μην είμαστε ηθοποιοί αλλά μια ομάδα ορειβασίας που ανεβαίνει βουνά. Άχνιζαν οι σάρκες μας. Και ήταν τόσο ωραία δημιουργική διαδικασία που ανεβήκαμε μαζί! Είναι φτιαγμένη με πολλή αγάπη αυτή η παράσταση από όλους. Ανυπομονούμε όλος ο κόσμος να έρθει να την δει και να την αγκαλιάσει.
* Το να είσαι ηθοποιός είναι μια πολυσύνθετη περίπτωση. Να είσαι ακονισμένος. Στο παρόν. Τώρα. Να μην σταματάς ποτέ. Να ψάχνεις εργαλεία και να τα ακονίζεις. Ξανά και ξανά. Πάντα θα υπάρχει κάτι που θα σε μαγέψει πιο πολύ, που το μαθαίνεις για πρώτη φορά, που μπορείς να το δοκιμάσεις και αλλιώς. Θα ήθελα ο κόσμος που θα δει αυτή την παράσταση να μην φύγει με απαντήσεις αλλά με ερωτήσεις. Μέσα του. Να ξεκινά μια σκέψη να πλάθεται και η προέκταση της ίδιας της σκέψης να την αναιρεί.
Του Κυριάκου Κουρουτσαβούρη, 24/4/2026
Πληροφορίες για την παράσταση ΕΔΩ
