Γεννήθηκα στην Καλαμάτα. Εκεί μεγάλωσα κιόλας. Με ωραίες εικόνες και ουσιαστικούς δεσμούς. Μέσω μιας κιθάρας και μιας μόνιμης διαδρομής -σπίτι-ωδείο-σπίτι- αγάπησα, σε πολύ μικρή ηλικία, τον Χατζιδάκι και την Λένα Πλάτωνος, τον Σιδηρόπουλο και τους Radiohead.
Τέλειωσα το σχολείο, όταν ήμουν δεκαοχτώ και δύο μηνών. Βρέθηκα στην Αθήνα, να παρακολουθώ τα προπτυχιακά μαθήματα του τμήματος της Δημοτικής Εκπαίδευσης. Αθήνα, όνειρο, μουσική, θέατρο, παιδικό κυνήγι. Επόμενη στάση, τέσσερα χρόνια μετά, το Θέατρο Τέχνης. Ωραία, δημιουργικά χρόνια. Είναι όλη η ουσία να ζεις όπως σκέφτεσαι. Να κάνεις πράξη όσα σκέφτηκες και όσα θα σκέφτεσαι.
Κινηματογράφος! Με τις κάμερες των Γιάννη Μπερερή, Γιάννας Δελλατόλα και Θανάση Βασιλείου γύρισα τις μικρού μήκους ταινίες “Ενδημία”, “Butterfly” και “Ίχνη” αντίστοιχα. Έχω βρεθεί, επίσης, σε γύρισμα, στην Πύλο Μεσσηνίας, του “Before midnight” του Richard Linklater. Χάζευα τον Ethan Hawk, στο τέλος αυτής της τριλογίας των χαμένων ερώτων.
Στο θέατρο, έχω συνεργαστεί με την Μόνικα Κολοκοτρώνη, στην παράσταση “Noh Μεταξωτό τύμπανο” του Γιούκιο Μισίμα και στον “Επιτάφιο”, που σκηνοθέτησε η Άντζελα Μπρούσκου και που παρουσιάστηκε στο Κέντρο Τεχνών του Δήμου Αθηναίων, στο Πάρκο Ελευθερίας, τον Σεπτέμβρη του 2016. Την Άντζελα Μπρούσκου την ακολουθώ σε κάθε της σεμινάριο. Είναι μια δασκάλα που εμπιστεύομαι. Και σαν κατακλείδα αυτής της εισαγωγικής παραγράφου: νιώθω ότι πρέπει πάντα να ξαναρχίζω. Για να μη χάνω ποτέ την επιμονή του αθώου, αν θες παιδιού, που δεν έχει χώρο στο νου του για κανένα είδος φόβου.
* Η αιρετική φιγούρα του Ζόοτ, ενός μυστηριώδους ψυχαναλυτή, είναι αυτή που φέρνει σε επαφή τα δύο μοναδικά πρόσωπα του έργου, τη Γ. και την Ζ. Μέσα από ένα σουρεαλιστικό παιχνίδι αναζήτησης για την ταυτότητά του, προκύπτουν οι βασικές θεματικές της παράστασης. Θεματικές διαχρονικές και πάντα επίκαιρες, που αφορούν στη μοναξιά των ανθρώπων και τη συνάντησή τους. Λέει ο Γιώργος Χειμωνάς στο Μυθιστόρημα “γιατί ζωή είναι οι άλλοι και ζωή είναι όταν οι άλλοι σ’ ακουμπάν κι όταν γυρνούν προς εσένα και τα σώματα των ανθρώπων”. Στην παράσταση, λοιπόν, θα δούμε πώς αυτά τα δύο μοναχικά πλάσματα συναντιούνται, με έναν εντελώς απρόβλεπτο τρόπο.
* Η παράστασή αυτή είναι αποτέλεσμα αφοσίωσης, μελέτης, αγάπης, γόνιμης συνεργασίας. Από τη στιγμή, που το ταξίδι στηρίχθηκε σε τόσο βασικές αρχές, ο θεατής δεν έχει παρά να βρεθεί απέναντι σε μιαν αλήθεια, που, κατά πάσα πιθανότητα, θα τον μετατοπίσει, θα τον συγκινήσει, θα τον φέρει πολύ κοντά μας. Το βλέπω, στο τέλος κάθε παράστασης, όταν έρχονται θεατές και μας σφίγγουν τα χέρια, σαν να ίδρωσαν κι αυτοί μαζί μας πάνω στη σκηνή. H Μαρίνα Νατιώτη, που ανέλαβε να κάνει το κείμενο του Τριαρίδη παράσταση, ξέρει πολύ καλά από σκηνική σαφήνεια και περιεκτικότητα.
* Η Γ., o ρόλος μου είναι η ευγενική εισβολέας. Αυτή που κάνει την επίσκεψη στην Ζ. για να πάρει πληροφορίες για τον Ζόοτ, ο οποίος ευθύνεται για το θάνατο των παιδιών της και του άντρα της. Είναι ένα πρόσωπο μοναχικό, ξεχασμένο, που επινοεί ιστορίες για να νιώθει ζωντανή. Φτιάχνει προσωπεία μέχρι ν’ αποκαλυφθεί το ένα και μοναδικό της πρόσωπο, η γυμνή της αλήθεια, η μοναξιά της. Το κείμενο του Θανάση Τριαρίδη έχει αυτό που συναντάμε και σε άλλα του κείμενα, μιαν υπεραλήθεια, που δεν είναι τίποτε άλλο από την αλήθεια που συγκροτεί τον καθημερινό μας κόσμο. Ο Τριαρίδης είναι μισός στον αέρα, μισός στη γη. Θέλει μια καλύτερη εκδοχή για την ανθρωπότητα και την κραυγάζει αυτή την εκδοχή σε κάθε γραμμή του έργου του.
* Κάθε συνεργασία τη θεωρώ σημαντική. Οι άνθρωποι και οι εμπειρίες, που προκύπτουν από την κάθε συνεργασία, αφήνουν διαφορετικό αποτύπωμα, κάθε φορά. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, βρεθήκαμε πέντε άνθρωποι, από τον συγγραφέα μέχρι την ενδυματολόγο και δουλέψαμε πολύ. Δεν εκτελούσε ο καθένας μας τις υποχρεώσεις, που του αναλογούσαν, αλλά όλοι μαζί, “με μια ένωση” που λέμε και στην παράσταση, ονειρευόμασταν και δοκιμάζαμε την καλύτερη δυνατή εκδοχή του Ζόοτ.
* Κάθε τι, στο οποίο αφιερώνεσαι με όλα σου τα κύτταρα, θα παραμένει διαχρονικά σημαντικό. Οι προσδοκίες μου είναι πάντα τέτοιου είδους συνεργασίες. Συναντήσεις με ανθρώπους, που εκτιμώ πολύ το έργο τους, τη σκέψη τους, τον τρόπο που συμμετέχουν στη ζωή. Με ανθρώπους που υπερβαίνουν τον εαυτό τους, τις δυσκολίες και τα εμπόδια, προκειμένου να δίνουν σάρκα και οστά στο όνειρο. Αναφέρομαι σε αυτούς που είναι ρεαλιστές σκεφτόμενοι πάντα το αδύνατο. Αυτούς αγαπώ.
Περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση δείτε εδώ
