Πέρα από τις δεδομένες του ερμηνευτικές ικανότητες ο Διονύσης Πιφέας είναι ένας ηθοποιός, ο οποίος διακρίνεται για την αγωνιστικότητα του και εκτός σκηνής.
Συνειδητοποιημένος καλλιτέχνης ήταν η φετινή μας επιλογή για το αντρικό Rising Star στα 11α Θεατρικά Βραβεία Κοινού All4fun.
Τη φετινή σεζόν τον βλέπουμε στον μονόλογο Baby Reindeer στο Ιλίσια – Βολανάκης σε σκηνοθεσία Μάκη Παπαδημητρίου.
– Διονύση βλέπουμε πως το Baby Reindeer προσελκύει νεανικό κοινό. Τι είναι, κατά τη γνώμη σου, αυτό που κάνει μια παράσταση να “δουλεύει” για τους νέους θεατές; Πιστεύεις ότι το κοινό μπορεί να αλλάξει τον τρόπο που λειτουργεί μια παράσταση;
Θαρρώ πως είμαι αναρμόδιος να δώσω μια εμπεριστατωμένη απάντηση κι αυτό ισχύει, γιατί δεν έχω σημαντική επαφή με τις νεότερες από την δική μου γενιές. Δεν διδάσκω σε σχολές, ούτε κάνω μαθήματα εκτός, ούτε βγαίνω στα στέκια που βγαίνουν, ώστε να υπάρχει πραγματική επαφή και διάδραση, να συμμετέχω σε συζητήσεις τους, να ακούσω τους προβληματισμούς τους ή τον τρόπο που βλέπουν ή αντιμετωπίζουν την ζωή. Οπότε θα μιλήσω για αυτούς ερήμην τους.
Σκέφτομαι πως αυτό το ζήτημα είναι κυρίως υποκειμενικό, αλλά ταυτοχρόνως και πολυ-παραγοντικό. Μία φαινομενικά καλή παράσταση χαρακτηρίζεται από την καλλιτεχνική και πνευματική αρτιότητα όλων των συντελεστών της, από την αρμονική συνεργασία τους γύρω από το αποτέλεσμα και από την συντονισμένη λειτουργία τους για την ανάδειξη των θεμάτων και των ερωτημάτων που προκύπτουν από την καλλιτεχνική διαδικασία. Επίσης, μία καλή παράσταση οφείλει να έχει κάτι να πει για το σήμερα. Αυτό προϋποθέτει ότι υπάρχει σαφής κατεύθυνση από πλευράς σκηνοθεσίας. Θα πρόσθετα εδώ ότι μια καλή παράσταση σίγουρα κρύβει μια προσωπική κατάθεση ή έρευνα ή σύνδεση.
Έναν λόγο, δηλαδή, για τον οποίο επιλέχθηκε να ανέβει. Θεωρώ πως αυτοί είναι μερικοί από τους παράγοντες που κάνουν καλή μια παράσταση, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι σε παραστάσεις που δεν ισχύουν τα παραπάνω, οι νεότεροι θεατές δεν θα περάσουν καλά.
Οπότε το ερώτημα που ανακύπτει εδώ είναι το αν αναφερόμαστε σε εκπαιδευμένους ή μη στις τέχνες θεατές, ανεξαρτήτως ηλικίας. Αν ισχύει το πρώτο, τότε οι παραπάνω παράγοντες λογικά θα κερδίσουν το κοινό. Αν όχι, τότε ο μόνος τρόπος να χαρακτηριστεί καλή μία παράσταση είναι να κάνεις καλά την δουλειά σου. Να τους μιλήσεις με ειλικρίνεια και σεβασμό, έχοντας ρυθμό. (αυτάρεσκο – για την εξυπνάδα που έγραψα- μικρό γελάκι).
– Κάθε δουλειά αφήνει κάτι πίσω της. Εσύ, τι καινούργιο ανακάλυψες για τον εαυτό σου μέσα από αυτή τη διαδικασία;
Αν μιλήσω ως επαγγελματίας ομοφυλόφιλος εεε ηθοποιός (χαχα τι λέω), πιστεύω ότι έκανα ένα ακόμα βήμα στον μακρύ δρόμο της συνειδητοποίησης της πραγματικής δύναμης που έχουν στο θέατρο η αφήγηση, η τεχνική και η πίστη στην ομαδική δουλειά.
Ως άνθρωπος, η απόλυτη έκθεση του να είσαι μόνος πάνω στην σκηνή με μαθαίνει να διαχειρίζομαι τις ανασφάλειές μου.
– Αν έπρεπε να κρατήσει ο θεατής ένα μόνο πράγμα φεύγοντας από την παράστασή σου, ποιο θα ήθελες να είναι αυτό;
Ότι πρέπει να μιλάμε για ό, τι μας απασχολεί, μας θίγει, μας αρέσει, μας στενοχωρεί, μας μπερδεύει. Για τα προβλήματα ή τα γούστα μας. Μπορεί έτσι να βρούμε την ειρήνη.
– Πώς φαντάζεσαι τον θεατή του αύριο; Θεωρείς πως οι άνθρωποι της τέχνης μπορούν να επηρεάσουν τη ματιά του;
Λογικά κάποιος θεωρητικός της τέχνης με μεταπτυχιακό στις νέες τεχνολογίες γύρω από τις παραστατικές τέχνες εδώ γράφει δοκίμιο. Εγώ δεν είμαι τέτοιος, ούτε είμαι σε θέση να γνωρίζω ποιες κοινωνικο-πολιτικές αλλαγές θα συμβούν παγκοσμίως τα επόμενα χρόνια, ούτε ποιο τεχνολογικό άλμα θα περάσει τον κόσμο σε άλλο επίπεδο, αλλά ούτε και το πόσο όλα αυτά θα επηρεάσουν άμεσα τους μελλοντικούς θεατρόφιλους σε αυτή τη χώρα. Ούτε πιστεύω πως οι άνθρωποι της τέχνης μπορούν να διαμορφώσουν τον μελλοντικό θεατή. Βαθιά μέσα μου πιστεύω ότι το θέατρο πάντα ίδιο θα είναι, όπως και ίδιοι θα παραμένουν όσοι τους συγκινεί και απαντάω έτσι γιατί στην ουσία δεν γνωρίζουμε ούτε το πως θα διαμορφωθεί το ίδιο το θέατρο στο μέλλον.
– Μπορεί το θέατρο να αλλάξει πραγματικά κάτι στον κόσμο ή μιλάει κυρίως σε όσους ήδη είναι “ανοιχτοί” σε αυτό;
Το θέατρο είναι ψυχαγωγία. Επ ουδενί δεν μπορεί από μόνο του να επιφέρει την οποιαδήποτε αλλαγή. Η αλλαγή είναι πολυ-παραγοντικό ζήτημα (πάλι το είπα αυτό!). Η αλλαγή χρειάζεται θέληση, πίστη και θυσίες. Ζυμώσεις και συγκρούσεις. Οι τέχνες οφείλουν να είναι παρούσες, αλλά και πρωτοπόρες στην ύπαρξή τους μέσα σε μια δυτικού τύπου κοινωνία. Οφείλουν να αναδεικνύουν την ίδια την ζωή από μια άλλη, πιο ανάλαφρη, πιο ποιητική οπτική γιατί η ίδια η ζωή είναι σκληρή και η αλήθεια της ωμή. Οι ευαισθητοποιημένοι θεατές έρχονται να δουν θέατρο. Οι υπόλοιποι πάνε για να δουν τους ηθοποιούς.
– Τι είναι αυτό που σου δίνει κουράγιο, πίστη και ενέργεια μέσα στη μέρα;
Το παιδί μου.
– Πρόσφατα τιμήθηκες με το βραβείο Rising Star All4fun, ως καλύτερος νέος άντρας ηθοποιός. Τι πιστεύεις ότι σε έκανε να ξεχωρίσεις, η δουλειά, το ταλέντο, οι συνεργάτες; Πώς φαντάζεσαι την επόμενη φορά που θα βραβευτείς;
Όντως τιμήθηκα με το βραβείο Rising Star, ως καλύτερος νέος ηθοποιός και πιστεύω ότι με έκανε να ξεχωρίσω και η δουλειά και το ταλέντο και οι συνεργάτες. Και ότι αυτό θα είναι το τελευταίο βραβείο που θα μου απονεμηθεί ποτέ. ΓΙ ΑΥΤΟ ΚΑΙ ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!
& Αναλυτικές πληροφορίες για το “Baby Reindeer” ΕΔΩ
Του Κυριάκου Κουρουτσαβούρη, 5/11/2025
