Με αφορμή την παράσταση «Όλιβερ Τουίστ» του Καρόλου Ντίκενς σε θεατρική διασκευή και σκηνοθεσία της Κωνσταντίνας Νικολαΐδη για δεύτερη χρονιά στο «ΘΕΑΤΡΟΝ» του Κέντρου Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος», ο νέος και ταλαντούχος ηθοποιός Κωνσταντίνος Τσουμπάρης μίλησε για τον πρωταγωνιστικό του ρόλο ως Όλιβερ Τουίστ στο all4fun για την παράσταση και το παιδικό θέατρο, τον εαυτό του, και πως επέλεξε να γίνει ηθοποιός.
Μίλησε μας για την παράστασή σας «Όλιβερ Τουίστ» του Καρόλου Ντίκενς
Πρόκειται για ένα μυθιστόρημα-σταθμός για την κλασική λογοτεχνία, που λίγο πολύ όλοι το ξέρουμε. Έχει μεταφερθεί παρά πολλές φορές στον κινηματογράφο, στην τηλεόραση αλλά και στο θέατρο. Ο τρόπος που καταφέρνει ο Ντίκενς να μας διηγηθεί την ιστορία του μικρού Όλιβερ και τον αγώνα του για επιβίωση είναι εκπληκτικός και παρασέρνει μαζί του κάθε αναγνώστη. Είναι ένα έργο άκρως διαχρονικό και ας διαδραματίζεται στο 1830. Έχει να δώσει τόσα πολλά μαθήματα σε μικρούς και μεγάλους για το πώς πρέπει να διαχειριζόμαστε τις καταστάσεις στη ζωή μας, που σίγουρα μας επηρεάζει και μας αγγίζει όλους! Μας υπενθυμίζει το πόσο σημαντική είναι η οικογένεια, η φιλία αλλά και το να μένουμε πιστοί στις αρχές μας, όσο δύσκολα και να μας τα φέρει η ζωή. Η παράστασή μας παίζεται για 2η χρονιά στο «Θέατρόν», Κέντρου Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος» με μεγάλη επιτυχία. Είναι μια δουλειά για την οποία είμαστε περήφανοι και την αγαπάμε πολύ! Η μεταφορά της σκηνοθέτριάς μας, Κωνσταντίνας Νικολαΐδη είναι αντάξια του μυθιστορήματος και όλοι φεύγουν πάντα γεμάτοι και ενθουσιασμένοι.
Τι πρόκειται να δούμε πάνω στη σκηνή;
Στη σκηνή θα παρακολουθήσετε έναν ταλαντούχο 20μελή θίασο να σας μεταφέρει στον 19ο αιώνα της Αγγλίας και να ζωντανεύει το έργο μέσα από τα τραγούδια του Γιάννη Οικονόμου, τις χορογραφίες της Χριστίνας Φωτεινάκη, τα σκηνικά της Μαρίας Φιλίππου, τους φωτισμούς του Αργύρη Θέου και φυσικά την σκηνοθετική μάτια της Κωνσταντίνας Νικολαΐδη. Οι ερμηνείες των ηθοποιών θα σας κάνουν να γελάσετε, να κλάψετε και να προβληματιστείτε για το τι έχει πραγματικά αξία και τι όχι. Σε όποια ηλικία και να είσαι, έχει να σου γεννήσει τόσα συναισθήματα που δεν μπορείς να πεις ότι είναι μόνο για παιδιά. Οι περιπέτειες/κακουχίες που περνάει ο μικρός Όλιβερ θα σας πλημμυρίσουν με αγωνία και θα σας κρατήσουν μέχρι τέλους!
Στην παράσταση υποδύεσαι τον Όλιβερ Τουίστ. Υπήρξε κάτι που σε δυσκόλεψε σε αυτόν;
Δεν θα έλεγα ακριβώς ότι με δυσκόλεψε κάτι, θυμάμαι όμως στην αρχή να έχω στο μυαλό μου ότι αυτός ο ρόλος είναι πολύ διαφορετικός από μένα και ίσως μονοδιάστατος, τον έβλεπα κάπως στερεοτυπικά, κάτι που με προβλημάτιζε. Επίσης το να υποδύεσαι το παιδί ενώ είσαι ενήλικας είναι κάπως περίπλοκο και μπορεί πολύ εύκολα να βγει ψεύτικο. Όταν όμως ασχολήθηκα περισσότερο και έκανα την έρευνά μου, κατάλαβα ποσό λάθος έκανα και ότι κάθε άλλο παρά μονοδιάστατος είναι. Μόλις διάβασα το βιβλίο και κάποιες άλλες παρόμοιες ιστορίες, συνειδητοποίησα το πόσο μεγάλη ευθύνη είναι να υποδύεσαι τον Όλιβερ, απέναντι σε όλα τα παιδιά που έχουν μεγαλώσει σε ορφανοτροφείο ή έχουν δυστυχώς παρόμοιες εμπειρίες με εκείνον. Προσπάθησα να σεβαστώ τον ρόλο, να τον αγαπήσω και να τον συμπονέσω όσο περισσότερο μπορούσα, κάτι που από ένα σημείο και μετά γινόταν από μόνο του… Έτσι σιγά σιγά έπαψα να σκέφτομαι το πώς θα “παίξω” τον δεκάχρονο και έδωσα περισσότερο έμφαση στα συναισθήματα που τον διακατέχουν σε κάθε σκηνή και το να κάνω το παιδί μπήκε σε δεύτερη μοίρα. Μέσα από την αλήθεια μας μπορούμε να φτάσουμε πιο εύκολα εκεί που θέλουμε.
Ο Ντίκενς, μέσα από αυτό το έργο, στηλιτεύει τις άθλιες συνθήκες που επικρατούσαν στην Αγγλία του δέκατου ένατου αιώνα, σε μια κοινωνία μεγάλων αντιθέσεων. Καταλήγει όμως με μια νότα ελπίδας και αισιοδοξίας, υποστηρίζοντας πως το καλό μπορεί να θριαμβεύσει και η αθωότητα, η αλήθεια και η αγνότητα, αρετές που ανάγονται στην ουσία της παιδικότητας, μπορούν να διασωθούν ακόμα και μέσα σε ένα περιβάλλον ανέχειας και κοινωνικών ανισοτήτων.
Πως είναι η επαφή με τα παιδιά; Τι ουσιαστικό τους προσφέρει το θεατρο;
Για μένα η συναναστροφή με τα παιδιά είναι απολαυστική! Εκτός από ηθοποιός είμαι και δάσκαλος θεατρικής αγωγής και θεατρικού παιχνιδιού σε κάποια Κέντρα Δημιουργικής Απασχόλησης, οπότε έχω καθημερινή επαφή. Πιστεύω πως το πιο σημαντικό που τους προσφέρει το θέατρο, είναι ότι από μικρή ηλικία, «μπαίνουν» στα παπούτσια άλλων ανθρώπων/ρόλων και αρχίζουν να αντιλαμβάνονται διαφορετικά τον κόσμο. Επιπλέον το θέατρο είναι μία από τις τέχνες που μπορεί να συνδυάσει την παγκόσμια αλλά και την παραδοσιακή μουσική, την ιστορία, την λογοτεχνία, τον χορό και την μυθοπλασία. Έτσι πολλές φορές μπορεί να διδαχθούν κάτι χωρίς καν να προσπαθήσουν…. Ίσως ακόμα να βρουν και νέα ενδιαφέροντα. Για παράδειγμα ειναι διαφορετικό να διαβάζουν τη μυθολογία με το να την βλέπουν σε κάποια παράσταση ή ακόμη και να παίζουν τα ίδια! Πολλοί ηθοποιοί λένε ότι τα παιδιά είναι ο πιο δύσκολος κριτής και μάλλον έχουν δίκιο, δεν θα φοβηθούν να σου δείξουν αν ενθουσιάζονται, αν βαριούνται, αν χαίρονται, αν στεναχωριούνται ή αν θυμώνουν. Είναι πάντα ειλικρινή!
Έχει αλλάξει μέσα στα χρόνια το παιδικό θέατρο προκειμένου να ικανοποιήσει τους νέους κώδικες που απαιτούν τα παιδιά σήμερα;
Φυσικά! Το παιδικό θέατρο έχει αλλάξει τα τελευταία χρόνια και θα συνεχίσει να αλλάζει πάντα! Ακριβώς όπως και οι γενιές των παιδιών… Η συχνή τους επαφή, από μικρή ηλικία με την τεχνολογία και την τηλεόραση, τα έχει εξελίξει και είναι συνηθισμένα πλέον σε διαφορετικούς ρυθμούς από αυτούς που είχαμε εμείς. Αντιλαμβάνονται πολύ περισσότερα από αυτά που πιστεύουμε και αν δουν κάτι αρκετά “παιδικό” ίσως και να βαρεθούν. Παλιότερα αρκετοί ηθοποιοί συνήθιζαν να είναι πιο εκφραστικοί/υπερβολικοί για να κρατήσουν την προσοχή των παιδιών και οι σκηνοθέτες δίνανε όλες τις πληροφορίες έτοιμες. Δεν μπαίνανε οι μικροί θεατές σε διαδικασία σκέψης για να βγάλουν τα δικά τους συμπεράσματα. Υπήρχαν μόνο οι καλοί και οι κακοί! Πλέον οι παραστάσεις είναι πιο σύνθετες και ο ηθοποιός δεν διαχωρίζει την δουλειά του σε παιδική και μη. Για να κερδίσεις τα παιδιά πρέπει να τους δώσεις την αλήθεια, φυσικά πάντα με σεβασμό και τον κατάλληλο τρόπο.
Πιστεύεις το θέατρο είναι ομαδικό σπορ;
Το θέατρο είναι αναμφισβήτητα ομαδικό σπορ! Είναι σαν τον 3ο Νόμο του Νεύτωνα, Δράση – Αντίδραση! Δεν μπορεί να παίξει κάποιος μόνος, εκτός αν είναι μονόλογος. Η ερμηνεία του συμπαίκτη σου επηρεάζει άμεσα και την δίκη σου, υποτίθεται ότι από εκεί γεννιέται κιόλας. Αν ο καθένας παίζει με τον τρόπο που έχει φανταστεί εκείνος την σκηνή, τότε οι ηθοποιοί δεν επικοινωνούν μεταξύ τους, παίζουν σε “διαφορετικό” έργο και αυτό δεν είναι θέατρο. Επιπλέον ας μη ξεχνάμε πως μια παράσταση είναι ζωντανή και μπορούν να συμβούν πολλά απρόοπτα. Σε μια τέτοια περίπτωση οι ηθοποιοί πρέπει να είναι σε ετοιμότητα για να μπορούν να βοηθήσουν ο ένας τον αλλον, με όποιον τρόπο μπορούν για το καλό της παράστασης. Η ομαδικότητα είναι το Α και το Ω. Αν θες να δείξεις ότι κάποιος χαρακτήρας αποπνέει φόβο, δεν θα τον κανείς απαραίτητα να μοιάζει τρομακτικός, αλλά θα κανείς τους άλλους χαρακτήρες να τον φοβούνται.
Αλήθεια, πως επέλεξες να γίνεις ηθοποιός;
Από το σχολείο οι δάσκαλοι και οι καθηγητές μου με βάζανε συχνά να συμμετέχω στις σχολικές γιορτές και τα θεατρικά. Πολύ γρήγορα συνειδητοποίησα ότι μου άρεσε και γράφτηκα για μερικά χρόνια στο Θεατρικό Εργαστήρι της ΧΑΝΘ. Όταν τελείωσα το σχολείο, πέρασα σε μια σχολή που δεν με ενδιέφερε και τόσο. Ήθελα να γίνω ηθοποιός αλλά ακόμα δεν είχα τα «κότσια» να το παραδεχτώ ούτε σε μένα. Τότε είδα σε μια διαφήμιση ότι η Δραματική Σχολή του Βασίλη Διαμαντόπουλου θα πραγματοποιούσε ακρόαση και θα έδινε κάποιες υποτροφίες. Πέρασα από ακρόαση και πήρα υποτροφία. Τότε ενημερώθηκα ότι η φοίτηση είναι καθημερινή για 3 χρόνια και ότι από τις Δραματικές βγαίνεις ηθοποιός. Δεν είχα ιδέα πριν! Εγώ νόμιζα ότι είχα πάει πάλι σε κάποιο θεατρικό εργαστήρι! Μου άρεσε πολύ και αφοσιώθηκα εκεί. Οπότε κατά μια έννοια έγινε και λίγο κατά τύχη. Ωστόσο πιστεύω ότι τίποτα δεν είναι απλώς τυχαίο!
Ποιον ρόλο θα ήθελες οπωσδήποτε να παίξεις και γιατί;
Δεν έχω κάποιον συγκεκριμένο ρόλο που να θέλω να παίξω… Θέλω να κάνω πολλούς και διαφορετικούς. Αυτό που θα ήθελα κάποια στιγμή είναι να μου δοθεί και ένας ρόλος που να είναι αντιήρωας ή ο “κακός” της υπόθεσης. Τους βρίσκω πολύ ενδιαφέροντες. Γενικότερα όμως θέλω να δοκιμάσω πάρα πολλούς χαρακτήρες και είδη. Είναι αναζωογονητικό!
Στην δουλειά αυτή ήσουν τυχερός;
Δόξα τω θεώ ναι, έχω σταθεί πολύ τυχερός. Ξεκίνησα να εργάζομαι επαγγελματικά λίγο πριν αποφοιτήσω από την σχολή μου και από τότε κάθε χρονιά που περνάει είναι και πιο δημιουργική. Έκανα σπουδαίες συνεργασίες που μου μάθανε πολλά και είμαι ευγνώμων για αυτό. Οι δουλειές ήρθαν μεθοδικά, βήμα βήμα. Ωστόσο και εγώ από την πλευρά μου το κυνηγάω όσο πιο πολύ μπορώ και προσπαθώ να εξελίσσομαι. Σπάνια θα άφηνα μια ακρόαση ή κάποιο κάστινγκ να πάει χαμένο. Αυτό που καταλαβαίνω μέχρι στιγμής είναι ότι για να είμαστε τυχεροί πρέπει να κυνηγάμε την τύχη μας και να μην επαναπαυόμαστε ποτέ. Από κει και πέρα ό,τι είναι να ‘ρθει θα ‘ρθει!
Θυμάσαι την πρώτη παιδική παράσταση που είδες;
Δεν είμαι και πολύ σίγουρος αλλά νομίζω πως ήταν «Οι Τρεις Σωματοφύλακες και τα Διαμάντα της Βασίλισσας» της Κάρμεν Ρουγγέρη, το 2006 στο «Θέατρο Εγνατία» στη Θεσσαλονίκη. Ήμουν 3η δημοτικού και είχαμε πάει εκδρομή με το σχολείο! Θυμάμαι ότι μας είχε ενθουσιάσει πολύ η ιστορία και μετά την αναπαριστούσαμε στα διαλείμματα!
Τι κανείς εκτός δουλειάς;
Εκτός δουλειάς προσπαθώ με κάθε ευκαιρία να ταξιδεύω. Μου αρέσει πολύ, με τα ταξίδια γεμίζω τις μπαταρίες μου. Είμαι ένας άνθρωπος που σχεδόν πάντα θα κάνει κάτι, είτε θα βγω έξω για ποτό ή για φαγητό, είτε θα μαζευτούμε με φίλους σε σπίτια για κάποιο επιτραπέζιο… Πάντως δύσκολα θα κάτσω μόνος μου στα αυγά μου! Θα πρέπει να είμαι πολύ κουρασμένος… Φυσικά πηγαίνω και πολύ θέατρο και σινεμά!
Μελλοντικά σχέδια;
Ναι υπάρχουν κάποια, αλλά προς το παρόν δεν έχουν επιβεβαιωθεί ακόμη για να πω κάτι με σιγουριά. Αυτό που έχω σίγουρο είναι ότι πρόκειται να δώσω τη φωνή μου για την μεταγλώττιση της ταινίας «Air». Θα κυκλοφορήσει πρώτα στις κινηματογραφικές αίθουσες στις 5 Απριλίου και λίγο αργότερα θα ενταχθεί στον κατάλογο του Amazon Prime Video.
Σας ευχαριστώ πολύ για την όμορφη συνέντευξη!
Του Γιάννη Αντωνίου 16-3-2023
Επιμέλεια άρθρου: Δημήτρης Κοτσίφης
