Στους περισσότερους ρόλους της υποδύεται ακραίους χαρακτήρες. Στην πραγματικότητα, όμως, η Ειρήνη Μπαλτά είναι πολύ γαλήνια. Και οι ακροατές του www.karmaradio.gr είχαν την ευκαιρία να το διαπιστώσουν στην εκπομπή All4fun Live. Όπως και το πόσο πολύ της ταιριάζει το ραδιόφωνο!
Η Ειρήνη μίλησε μεταξύ άλλων για τη συμμετοχή της στη θεατρική παράσταση «Αλχημιστής» – του Μπεν Τζόνσον, όχι του Πάολο Κοέλο – για την τηλεοπτική και κινηματογραφική της πορεία, αλλά και για τη σημερινή κατάσταση στην Ελλάδα. Και έστειλε το μήνυμα ότι ο κόσμος θα πρέπει να σκέφτεται πλέον περισσότερο το συνολικό συμφέρον και όχι μόνο το προσωπικό του όφελος…
Για την παράσταση «Αλχημιστής» στην οποία συμμετέχει αυτήν τη σεζόν: Πρόκειται για τον «Αλχημιστή» του Μπεν Τζόνσον. Πολλοί το μπλέκουν και νομίζουν ότι είναι του Πάολο Κοέλο, αλλά καμία σχέση. Είναι ένα έργο, το οποίο έχει γραφτεί το 1610. Είναι έργο εποχής, κλασικό. Ο Μπεν Τζόνσον ήταν σύγχρονος του Σέξπιρ και μάλιστα ήταν και καλός του φίλος. Είναι ο αμέσως επόμενος γνωστός Άγγλος συγγραφέας. Ταλαντούχος επίσης, περισσότερο στις κωμωδίες. Άλλο γνωστό του έργο είναι το «Βαλπόνε». Είχε μια δύσκολη, ταραχώδη ζωή. Νομίζω είχε κάνει οκτώ παιδιά και είχαν πεθάνει όλα! Ήταν πολύ δύσκολες οι εποχές τότε. Η πανούκλα θέριζε. Εκείνη την εποχή, λοιπόν, είναι το έργο μας. Στο Λονδίνο του 1610, όπου άλλη μια επιδημία πανούκλας θερίζει τους πολίτες και εμείς παρακολουθούμε τρεις μικροαπατεώνες να υπόσχονται στους Λονδρέζους ότι μπορούν να τους βοηθήσουν στις επιθυμίες τους τάζοντας τους γιατροσόφια ή, το ελιξίριο. Οπου μέσα απ’ αυτό το ελιξίριο είτε θα αποκτούσαν λεφτά, είτε δύναμη, είτε έρωτα, είτε ό,τι ήθελε ο καθένας.
Για το πόσο επίκαιρος είναι ο Αλχημιστής: Αυτό που λέει το έργο νομίζω ότι είναι τελείως σύγχρονο. Μας μιλάει για την απληστία των ανθρώπων και το πώς άνθρωποι που μπορεί να είναι έξυπνοι μπορεί να γίνουν ευκολόπιστοι και να πιαστούν κορόιδα, αλλά και για το πώς απατεώνες μπορούν να εκμεταλλευτούν την απληστία των ανθρώπων προς προσωπικό τους όφελος. Είναι κάτι που βλέπουμε και στην Ελλάδα. Είναι ένα διαχρονικό έργο και νομίζω πως αυτό το έχουν όλα τα κλασικά έργα. Γιατί έχουν μιλήσει για πράγματα που αφορούν παλιές εποχές και βλέπουν να αφορούν και το σήμερα.
Για τον ρόλο της: Κάνω την απατεώνισσα, αλλά και το θύμα. Παίζω δύο ρόλους. Ο ένας ο ρόλος είναι η κούκλα από τη συμμορία των απατεώνων και ο άλλος είναι μια νεαρή φρέσκια χήρα, που έρχεται στο Λονδίνο για να βρει νέο σύζυγο. Στον ένα μεταμορφώνομαι, παίζοντας διάφορους ρόλους για να τους βοηθάω να ξεγελούν τον κόσμο. Να τους προσεγγίζω για να τους παίρνουμε τα λεφτά. Είναι πρόκληση να παίζεις δύο ρόλους και αυτό που προσπαθώ να κάνω είναι να τους παίξω και τελείως διαφορετικά. Δηλαδή ένας ρόλος να μη θυμίζει τον άλλο. Αυτή είναι η μεγαλύτερη πρόκληση για τους ηθοποιούς, να μπορούν ν’ αλλάξουν προσωπικότητες. Αυτό είναι που μας αρέσει πολύ. Είναι μια από τις πιο ωραίες δουλειές που έχω κάνει!
Για τους συντελεστές της παράστασης: Η σκηνοθεσία είναι του Νίκου Μίχα. Ενας νέος καλλιτέχνης, τον οποίο θεωρώ πολύ ταλαντούχο. Είναι μια κωμωδία, αλλά έχει επίσης και μουσική και τραγούδι. Εμπεριέχει πολλά πράγματα και θεωρώ ότι είμαι μια πολύ ενδιαφέρουσα παράσταση. Εκτός από τον Προμηθέα Νερατίνι-Δοκιμάκη, που κάνει έναν ρόλο όλοι οι άλλοι παίζουν από δύο. Ο Προμηθέας κάνει τον Φάτσα και είναι καταπληκτικός στον ρόλο του. Αλχημιστής είναι ο Μελέτης Γεωργιάδης και έχουμε μαζί μας τον Γιάννη Τσουρουνάκη, τη Χάρις Συμεωνίδου, τον Βασίλη Παπαδημητρίου και τον Σάκη Τσινιάρο. Θα παίζουμε μέχρι 4 Φλεβάρη, οπότε σπεύσατε!….
Για το αν της αρέσει να παίζει σε παραστάσεις εποχής: Πολύ, όπως και τρελαίνομαι για κουστούμια εποχής. Γενικά θα ήθελα να έχω ζήσει πολλές ζωές σε διαφορετικούς τόπους. Μπορεί και να έχουμε ζήσει, βέβαια, αλλά το θέμα είναι ότι δεν τις θυμάμαι (σ.σ. γέλια).
Για το πότε προλαβαίνει ν’ αλλάξει κουστούμια την ώρα της παράστασης: Άσε δεν μπορείς να φανταστείς. Τρέχω σαν τρελή! Έχουμε πει 1 εκ φορές έπρεπε να έχουμε μια κάμερα στα παρασκήνια, γιατί γίνεται της μουρλής την ώρα που αλλάζουμε τα κοστούμια. Έχω μπερδευτεί και έχω φορέσει άλλο κουστούμι για να βγω και ευτυχώς με είδαν και πρόλαβα και άλλαξα. Πραγματικά μου έχει πει τόσος κόσμος. Πώς γίνεται; Πριν από 30 δευτερόλεπτα ήσουν με άλλο κουστούμι. Πώς εμφανίστηκες με αυτό; Και πραγματικά μέσα σε 30 δευτερόλεπτα πετυχαίνω την αλλαγή.
Για την κρίση που βιώνουμε: Γενικότερα αυτό που παρατηρώ στα χρόνια που διανύω είναι ότι η ζωή είναι ένας κύκλος. Δηλαδή τα πράγματα ανακυκλώνονται. Περνάμε χρόνια δύσκολα, χρόνια φθοράς, χρόνια περίεργα. Μετά έρχονται εποχές ευμάρειας, όπου ο κόσμος περνάει καλύτερα. Και μετά ξαφνικά βλέπεις ότι πάλι αλλάζει αυτό το πράγμα και περνάμε πιο δύσκολα. Ο τροχός γυρίζει και εμείς είμαστε από κάτω. Δηλαδή αυτό είναι και το μάθημα που μας δίνει η ζωή. Ότι όλα είναι ένας κύκλος και τίποτα δεν κρατιέται μόνιμα όρθιο. Ο,τι ανεβαίνει κατεβαίνει. Είναι δύσκολη τώρα η κατάσταση που ζούμε και βιώνουμε. Είναι κρίμα, διότι ο άνθρωπος έχει τόση δύναμη στα χέρια του, αλλά πολλές φορές την χρησιμοποιεί για κακό και όχι προς όφελος του. Ενώ κάνουμε και αξιόλογα πράγματα ώρες – ώρες νομίζω πως το μεγαλύτερο ελάττωμα του ανθρώπου είναι ότι σκέφτεται το ατομικό καλό και όχι τη συλλογικό. Αν όλοι σκέφτονταν το συλλογικό τα λάθη θα ήταν πολύ λιγότερα.
Για το πόσο εκείνη σκέφτεται το συλλογικό συμφέρον: Και εγώ το καλό μου σκέφτομαι, αλλά προσπαθώ να φεύγω απ’ αυτήν την σκέψη και να κοιτάζω το γενικό καλό. Το να σκέφτεσαι μόνο εσένα παγίδα είναι και αυτό. Αν σκέφτεσαι μόνο τον εαυτό σου δεν μπορεί κάποια στιγμή θα μείνεις μόνος σου και κανείς δε θα θέλει να σε βοηθήσει. Το πιστεύω αυτό. Γενικότερα πιστεύω ότι ο τρόπος που ζούμε τη ζωή μας και αυτά τα οποία μας συμβαίνουν είναι κατά ένα μεγάλο μέρος θέμα επιλογής. Είναι και σαφέστατα θέμα τύχης. Κάποια πράγματα δηλαδή, είτε καλά είτε άσχημα δεν φταίμε που μας συμβαίνουν. Θέματα υγείας, σε ποια χώρα θα γεννηθείς και τέτοια. Δεν μπορεί να εξηγήσει κανείς γιατί σε σένα και όχι σε μένα ή σε κάποιον άλλον, αλλά γενικότερα ένας τρόπος με τον οποίος περπατάμε το μονοπάτι της ζωής μας είναι καθαρά θέμα από τις επιλογές μας. Όπως το πώς θα αποφασίσεις να ζήσεις τη ζωή σου όπως στα έχει φέρει η τύχη είναι και πάλι θέμα επιλογής. Δηλαδή ακόμα και κάποιος άνθρωπος που έχει δυσκολίες στη ζωή το αν θα αποφασίσει να τις παλέψει ή, αν θα αφεθεί σ’ αυτές είναι θέμα επιλογής. Ή θα προτιμήσει να γκρινιάζει ή θα είναι αισιόδοξος και θα προσπαθήσει να έρθει σε επαφή με άλλα άτομα που βιώνουν το ίδιο πρόβλημα. Αυτό είναι στάση ζωής και το αποφασίζεις εσύ.
Για την καλλιτεχνική άνθηση σε περιόδους κρίσης: Γενικά θεωρώ από άποψη οικονομικά τα καλλιτεχνικά είναι τα πρώτα που κόβονται. Δηλαδή τα πρώτα κονδύλια που κόβονται είναι για τον πολιτισμό, το θέατρο, τις τέχνες και τα γράμματα. Παρ’ όλα αυτά έχουμε δει ότι σε τέτοιους δύσκολους καιρούς καλλιτεχνικά τα πράγματα ευδοκιμούν. Μ’ έναν τρόπο ειδικά στην Ελλάδα γλυκαινόμαστε πολύ με το χρήμα και αφήνουμε το γύρω – γύρω. Όταν πάψει λοιπόν το χρήμα να υπάρχει και δεν υπάρχει καμία περίπτωση να βγάλουμε χρήματα, τότε αρχίζουμε και ασχολούμαστε με τα άλλα, τα ουσιώδη. Όσο υπάρχει το χρήμα λέμε π.χ. γιατί να πάμε στην άλλη δουλειά, αφού εκεί θα βγάλουμε λιγότερα. Προσωπικά δε μου έχει τύχει αυτό, γιατί πάντα πάω με τον ρόλο. Μου έχει τύχει να μου κάνουν πρόταση με καλά λεφτά, αλλά δε μου άρεσε ο ρόλος και έτσι είπα όχι.
Για τη συμμετοχή της στα ραδιοφωνικά διαφημιστικά σποτ: Κάνω ακόμα διαφημιστικά. Μου αρέσει πολύ. Μου αρέσει να παίζω με τη φωνή μου. Γενικότερα μου αρέσει η υποκριτική. Είτε στο θέατρο, είτε παίζω με τη φωνή μου, γενικά με όλα τα εκφραστικά μου μέσα. Υποδύομαι έναν ρόλο και στο διαφημιστικό. Μου αρέσει ως αίσθηση και το απολαμβάνω. Μου αρέσει και η επαφή με τους πελάτες, γιατί ο καθένας μου λέει πως το έχει φανταστεί και εγώ προσπαθώ να το κάνω. Μέχρι τώρα ευτυχώς δε μου έχει τύχει να διαφημίσω ένα προϊόν, το οποίο δεν υποστηρίζω.
Για την σχέση της με το ραδιόφωνο: Γενικά ακούω πολύ. Με βοηθάει ξεχνιέμαι, να ονειρεύομαι, να ταξιδεύω. Συνήθως ακούω ένα τραγούδι και να λέω να ήμουν στο Παρίσι και να πίνω ένα κόκκινο κρασί ή, στη Ρώμη και να πίνω έναν καπουτσίνο. Τα ταξίδια είναι από τα ωραιότερα πράγματα που μπορεί να ζήσεις στη ζωή σου. Ένα από τα αγαπημένα μου ήταν στην Τοσκάνη, όπου αγάπησα πολύ τη φύση, αν και είμαι περισσότερο της πόλης. Εκεί στο Κιάντι πήγα σε μια τρομερή εκδρομή. Από το αυτοκίνητο να βλέπεις όλους αυτούς τους αμπελώνες, τα ηλιοτρόπια. Επίσης η Κούβα. Και ο Καναδάς. Μια χώρα άλλης φιλοσοφίας, άλλης αίσθησης, που δεν έχει καμία σχέση με ΗΠΑ, όπως μου έχουν πει. Είναι μια από τις ασφαλείς και ήσυχες χώρες. Ούτε βλέπεις τόση φτώχεια, ούτε τόση εγκληματικότητα. Όσο μεγαλώνω αρχίζω να εκτιμώ άλλα πράγματα. Ίσως αυτό να είναι το ζητούμενο. Ν’ αλλάζουμε σε κάποια πράγματα. Αλλά όχι να αφήνουμε τα καλά (σ.σ. γέλια)
Για το πώς αισθάνεται να τη φωτογραφίζουν: Αισθάνομαι πιο άνετα μπροστά στις κάμερες. Από την στιγμή που το βλέπω ως ρόλος δεν αισθάνομαι άβολα και άχαρα. Αισθάνομαι πιο άβολα, όταν πρέπει να φωτογραφηθώ ως Ειρήνη. Δηλαδή να στηθώ και να βγάλω μια φωτογραφία με κάποιους θαυμαστές μου. Εκεί νιώθω αμήχανα. Όταν, όμως, ζητηθεί να φωτογραφηθώ για ένα concept και πάλι πρέπει να υποδυθώ ρόλο μου είναι πολύ εύκολο. Ξεχνιέμαι και ξέρω πως πρέπει να επικεντρωθώ στο νέο πρόσωπο που καλούμαι να υποδυθώ. Ή σε παρουσιάσεις. Εκεί είναι λίγο στημένες και εκεί. Είναι μέρος της δουλειάς μας, εκτός αν έχεις αποφασίσει να κάνεις μια καριέρα, η οποία θα είναι εξαιρετικά low profile σε σημείο που να σε μην γνωρίζει κανένας. Είναι ένα κομμάτι αν θέλεις ο κόσμος να δει ένα μέρος της δουλειάς σου.
Για το αν την έχουν κυνηγήσει ποτέ παπαράτσι: Ποτέ, δε μου έχει τύχει ποτέ. Δεν προβάλλω και έτσι τον εαυτό μου. Δε με ενδιαφέρει καθόλου αυτό το παιχνίδι. Γενικά είμαι της άποψης ότι αυτά που παθαίνουμε τα προκαλούμε με κάποιο τρόπο. Εγώ με τη δική μου στάση όλα αυτά τα χρόνια, όπως το έχω διαχειρισθώ δεν το έχω βιώσει. Υπάρχουν περιπτώσεις, μάλιστα, που με ρωτάνε: Ειρήνη να σε τραβήξουμε; Γενικά ούτε έχουν γραφτεί πράγματα για την προσωπική μου ζωή, γιατί δεν έχω δηλώσει ποτέ τίποτα. Οπότε αφού δεν υπάρχουν δικά μου σχόλια ο άλλος δεν έχει να πει κάτι. Έχω κρατήσει ένα πιο χαμηλό προφίλ ως Ειρήνη και αυτό γίνεται γιατί έχω απορρίψει πολλά πράγματα. Αν στη δουλειά σου δε δείξεις μια υπέρμετρη φιλοδοξία κάνεις μια πιο ήσυχη ζωή. Και αυτό δεν έχει να κάνει μόνο με τα καλλιτεχνικά, αλλά παντού. Αλλά εμένα αυτό μ’ ενδιαφέρει, αυτό μου αρέσει. Μια πιο ήσυχη καριέρα. Δεν έχω μάθει τον κόσμο να κάνω πρωτοσέλιδα.
Για το πώς διαχειρίζεται τον χρόνο της: Μου αρέσει να έχω χρόνο για τους φίλους μου, την οικογένεια μου και για άλλα πράγματα. Γενικότερα υπάρχουν και άλλα σημαντικά πράγματα στη ζωή. Ακόμη και ο χρόνος του τι δεν κάνω τίποτα. Ότι σταματάω να κάνω τα πάντα, σ αυτό τον κενό χρόνο που θα επιλέξεις αν επιλέξεις να μείνεις για λίγο στη σιωπή μπορεί να γεννηθούν οι καλύτερες ιδέες και υπάρχει και μια τρομερή ανανέωση, η οποία ξεκινάει από μέσα σου. Π.χ. για μια μέρα δε θα μιλήσεις με κανένα. Εγώ βέβαια δεν είμαι τόσο γκουρού για να τα καταφέρω, όμως μέσα σε μια μέρα έχω πει για 2-3 ώρες να πω δε θα επικοινωνήσω με κανένα. Δε θα δω τηλεόραση, δε θα ακούσω ραδιόφωνο. Για ν’ αρχίσω να ακούω λίγο την ησυχία. Τώρα έχουμε πάθει το εξής: Ακούμε πολλά πράγματα και αυτά μας μπερδεύουν και τελικά δεν ακούμε αυτό που θέλουμε και τι έχουμε πραγματικά ανάγκη. Όλα αυτά που λέω συνδέονται και με την ανατολική φιλοσοφία. Χωρίς να λέω ότι την ασπάζομαι, έχοντας διαβάσει κάποια πράγματα λέω πως ορισμένοι έχουν δίκιο που τα έχουν γράψει.
Για το αν είναι υπέρ ή, κατά της υπερπληροφόρησης των ημερών μας: Γενικά είμαι του ενδιάμεσου, είμαι του μέτρου. Δεν είναι απαραίτητο κακό. Είμαι άνθρωπος των ορίων. Η πληροφόρηση είναι καλή, αλλά έρχονται στιγμές που μπορεί να σε αποπροσανατολίσει, να σε μπερδέψει και να σου στερήσει χρόνο. Όλα θέλουν ένα μέτρο.
Για το αν είναι του σήμερα: Είμαι του παρελθόντος πολύ. Μου αρέσει και είναι κακό. Ανατρέχω παλιά και στα καλά και στα άσχημα. Το μέλλον με αγχώνει. Και μέσα σ’ αυτά τα δύο έχω να σκέφτομαι και το παρόν. Το θέμα, όμως, είναι να κοιτάμε στο τώρα τι κάνουμε. Αλλά το παρελθόν έχει και καλά στοιχεία.
Για το πώς βλέπει το μέλλον; Άλλες φορές καλό, άλλες όχι. Το θέμα είναι να ζούμε την στιγμή. Και όταν είναι καλή να μην σκεφτόμαστε τίποτε άλλο για να μην τη χάσουμε. Όλοι σκεφτόμαστε τι γινόταν στο παρελθόν, τι θα γίνει στο μέλλον και τελικά χάνουμε το παρόν. Η μητέρα μου έλεγε ό,τι είναι να γίνει θα γίνει. Και μου τραγουδούσε το Que Sera Sera.
Για το αν της έχουν γράψει αρνητικά πράγματα: Έχω πάρει και κάποιες αρνητικές κριτικές για δουλειές στο θέατρο, ενώ υπάρχουν και άνθρωποι που δεν τους αρέσω ως στιλ, σαν προσωπικότητα. Χωρίς να με ξέρουν προσωπικά. Απλά απ’ αυτά που έχουν δει στην τηλεόραση. Και έχουν γράψει σχόλια ότι τους είμαι αντιπαθής και διάφορα άλλα.
Για τη λανθασμένη άποψη ορισμένων ότι οι ηθοποιοί είναι πλούσιοι: Γενικότερα κάποιοι πιστεύουν ότι εμείς οι ηθοποιοί κάνουν μια εύκολη δουλειά και βγάζουν και πολλά λεφτά. Έχω να πω ότι όλο αυτό το πράγμα είναι ένας τεράστιος μύθος. Εκτός από ελάχιστες εξαιρέσεις που μπόρεσαν να βγάλουν κάποια καλά λεφτά, οι υπόλοιποι βγάζουμε μέτρια λεφτά και κουραζόμαστε πάρα πολύ. Δουλεύουμε συχνά με αντίξοες συνθήκες. Το καλοκαίρι μπορεί να παίζουμε με 40 βαθμούς μέσα στον ήλιο. Τον χειμώνα έχω κάνει γύρισμα σε βροχές, καταιγίδες, χιόνια. Εχω κάνει γύρισμα με -3 μέσα σε δάσος, όπου ήμουν και ελαφρά ντυμένη. Είναι αυτές οι ωραίες συνθήκες όταν κάναμε 10η εντολή, Κόκκινο Κύκλο, 3ο νόμο κλπ. Εκτός αυτού όλη αυτή η διαδικασία να βρισκόμαστε σε μια συγκεκριμένη κατάσταση. Η οποία άλλες φορές πρέπει να είναι χαρούμενη και κάποιες άλλη θλιβερή.
Για τη συνεργασία της με τον Πάνο Κοκκινόπουλο: Είναι πολύ αγαπημένη, γιατί μου έχει χαρίσει ορισμένους από τους καλύτερους ρόλους. Και ορισμένα πολύ αγαπημένα επεισόδια. Θυμάμαι έντονα στη 10η εντολή την Σπασμένη Κούκλα και στον Κόκκινο Κύκλο τη Βεντέτα. Στην Σπασμένη Κούκλα κόντεψα να πάθω τενοντίτιδα την στιγμή που μαχαίρωνα τον Γεράσιμο Γεννατά. Ήταν τόσες φορές που έπρεπε να τον μαχαιρώσω, που πιάστηκε το χέρι μου (σ.σ. γελια). Το είχαμε γυρίσει σ’ ένα βενζινάδικο στον Σχοινιά και σ’ ένα σπίτι. Όλο αυτό το επεισόδιο ήταν δύσκολο, αλλά το αποτέλεσμα μας δικαίωσε. Γενικά όλη αυτή η σειρά με δικαίωνε το αποτέλεσμα.
Για άλλες στιγμές που θυμάται στις σειρές του Κοκκινόπουλου: Δε θα ξεχάσω επίσης ποτέ στην Σπασμένη Κούκλα ότι κάποια στιγμή εκεί που βρισκόμασταν στον Σχοινιά στις 8 πλακώνουν τα κουνούπια. Νέφος! Είχαμε γύρισμα έξω και όταν έπεσε το φως ξαφνικά ανακαλύψαμε ότι γύρω μας ήταν μια τρελή επιδρομή κουνουπιών. Εγώ θυμάμαι πως τότε είχα αφήσει τα μαλλιά μου κατσαρά, διότι έτσι ήθελε ο Πάνος. Και αυτό που θυμάμαι ότι κάναμε είναι πως όπως κουνούσα τα μαλλιά μου πεταγόταν ένα σύννεφο κουνουπιών, το οποίο είχε καθίσει πάνω στο κεφάλι μου. Και εγώ έπρεπε να είμαι ακίνητη για να κάνουμε την σκηνή. Επίσης θυμάμαι το γύρισμα με -3 βαθμούς Κελσίου. Ήταν σ’ ένα επεισόδιο στον 3ο Νόμο με τον Νίκο Ψαρρά και έπαιζε και η Μυρτώ Αλικάκη. Είχαμε μια σκηνή σ’ ένα άλσος στον Χολαργό. Και είχαμε δεκάωρο γύρισμα. Μείναμε μέχρι τις 4 το πρωί και μετά γύρισμα κανονικά το επόμενο μεσημέρι. Ο Νίκος είχε μια πολύ δύσκολη σκηνή και τον λυπήθηκε η ψυχή μου (σ.σ. γέλια) Επίσης σ’ ένα από τα πρώτα επεισόδια του Κόκκινου Κύκλου με την Παναγιώτα Βλαντή, όπου ακουγόταν το «Τι είναι αυτό που το λένε αγάπη». Είχε παιχθεί στο «Παιδί και το δελφίνι». Του άρεσε πολύ του Πάνου αυτό το τραγούδι. Λειτουργεί μαγικά, όπως συνδυάζεται με το επεισόδιο. Είχαμε αλλάξει το αρχικό, διότι ήταν δύο φίλοι άντρες. Είχε γίνει 1-2 χρόνια πριν γυριστεί και ήταν μια ιστορία που είχε συγκινήσει το πανελλήνιο. Ο συνοδηγός σκοτώθηκε και ο οδηγός εξαφανίστηκε, οι γονείς τον έψαξαν και αυτοκτόνησε. Πάντα να παίρνουμε μέτρα ασφαλείας. Πάντα κράνος, κράνος, κράνος. Ακόμη και αν πάω στην άλλη γωνία, ακόμη και αν οδηγάω ποδήλατο. Γενικά στην 10η εντολή τα έχω κάνει όλα. Και θύμα και θύτης; Δεν μπορεί να ξεχωρίσω κάποιον ρόλο, γιατί τα σενάρια σε όλες αυτές τις σειρές ήταν ένα προς ένα. Δηλαδή πραγματικά δεν μπορώ να ξεχωρίσω κάποιο ρόλο.
Για το αν στη ζωή νιώθει περισσότερο θύμα ή, θύτης: Είμαι καμιά φορά θύμα κατ’ επιλογήν…Αν κάτσεις να το καλοσκεφτείς στους ρυθμούς που ζούμε και τι γίνεται γύρω μας όλοι είμαστε σ’ ένα σημείο θύματα. Και από την άλλη ίσως την κατάσταση που έχουμε δημιουργήσει και όλοι έχουμε βάλει το λιθαράκι μας πιστεύω πως είμαστε και θύτες. Πιστεύω πως έχουμε σαφέστατη ευθύνη. Άλλος μικρότερη, άλλος μεγαλύτερη. Δε θεωρώ πως κανείς δεν έχει καμία ευθύνη. Και γενικότερα δε θα ήθελα ποτέ να είμαι άνθρωπος δίχως ευθύνες. Η δικά μου ευθύνη είναι να είμαι ειλικρινής απέναντι στον εαυτό μου, να είμαι ειλικρινής και απέναντι στους άλλους, να μπορώ να μην αποπροσανατολίζομαι από τις σειρήνες της εποχής και να χάνω τον χρόνο μου. Τη ματαιοδοξία, που όλοι την κουβαλάμε και εμείς οι ηθοποιοί την κουβαλάμε συνεχώς, με το χρήμα, με τη δουλειά που πρέπει να κάνουμε ως χαρακτήρες. Αυτή είναι η δική μου ευθύνη.
Για τη ματαιοδοξία των καλλιτεχνών: Είναι άλλο ένα μεγάλο κεφάλαιο. Υπάρχει μια φράση στον «Αλχημιστή» που λέω. «Πόσοι πόλεμοι έχουν γίνει μικροί και μεγάλοι από τη ματαιοδοξία ορισμένων ανθρώπων; Για την υστεροφημία και τη δόξα τους. Λες και θα την πάρουν μαζί τους όταν πεθάνουν. Ακριβώς αυτό είναι. Καμιά φορά προκειμένου να δοξαστούμε ξεχνάμε ότι εδώ σ’ αυτή τη ζωή όλα είναι εφήμερα και κάποτε τελειώνουν.
Για το αν συμφωνεί με τον έτερο «Αλχημιστή» του Κοέλιο ότι αν θες κάτι πολύ συνωμοτεί το σύμπαν και πετυχαίνεις τον στόχο σου: Δε συμφωνώ πολύ. Αν θες να κάνεις μια καριέρα απλώς να το ζητάς και να παρακαλάς να έρθει δεν υπάρχει περίπτωση να έρθει. Να είναι ένας στόχος που θα είσαι συγκεντρωμένος και θα τον δουλεύεις καθημερινά. Από μόνο του δε γίνεται. Δηλαδή αν το ζητήσεις από το σύμπαν δε νομίζω ότι το σύμπαν θα κάτσει να ασχοληθεί μαζί σου (σ΄σ. γέλια). Και καλά θα κάνει, διότι είμαστε πολλά δις.
Για το πώς αισθάνεται βλέποντας τον εαυτό της στην τηλεόραση σε επαναλήψεις: Λες από τη μία πώς περνάνε τα χρόνια (σ.σ. γέλια), αλλά τι να κάνεις; Είναι μέρος της δουλειάς μας. Γενικά δεν πολυβλέπω τηλεόραση. Βλέπω πολύ επιλεκτικά. Ανακάλυψα ότι η τηλεόραση μπορεί να σου φάει πολύ χρόνο σε χαζολόγημα από το κάνεις 3000 άλλα πράγματα, που μπορεί να είναι απείρως πιο δημιουργικά. Από το να ακούσεις ραδιόφωνο για να ακούσεις την αγαπημένη σου μουσική μέχρι το να διαβάσεις ένα βιβλίο, να ασχοληθείς με τη μαγειρική, με το να μιλήσεις στο τηλέφωνο με τη μητέρα σου ή την κολλητή, γενικά με ό,τι σου αρέσει. Θεωρώ ότι η τηλεόραση είναι χάσιμο χρόνου, εκτός από συγκεκριμένες στιγμές. Λίγο πριν κοιμηθώ βλέπω για να χαλαρώσω αστυνομικές σειρές, όπως το Law & Order. Νομίζω πως παίρνοντας μέρος σε τέτοιες σειρές άρχισαν να μου αρέσουν τα αστυνομικά. Άρχισα σιγά – σιγά να μαθαίνω.
Για την επιλογή της να κάνει φέτος μόνο θέατρο: Πολλές φορές τα φέρνουν έτσι οι καιροί. Δηλαδή αν έχω δύο προτάσεις που μου αρέσουν πολύ θα κάνω και τα δύο. Γενικότερα όλα αυτά τα χρόνια ο τρόπος που δουλεύει είναι να κάνω πράγματα που μου αρέσουν. Μέχρι στιγμή δεν έχει χρειαστεί να κάνω πράγματα για άλλο λόγο. Ίσως και για αυτό μένω κάποιο διάστημα εκτός τηλεόρασης και εκτός θεάτρου. Γιατί έχω προτάσεις που δε μου αρέσουν. Τώρα κάποιοι μου λένε ότι είναι καλό, άλλοι ότι είναι κακό, όμως αυτά είναι σχετικά. Ό,τι έχω κάνει μέχρι τώρα, πάντως, μου άρεσε αρχικά ως ρόλος. Και μετά μου άρεσε ο σκηνοθέτης, το σενάριο, οι συνεργασίες. Κάτι να μου αρέσει από τους υπόλοιπους συντελεστές. Το ευαίσθητο σημείο μου, όμως, είναι ο ρόλος. Συνήθως όταν μου αρέσει τυχαίνει να μου αρέσει και το σύνολο. Αυτό που θα βγει από τις πρόβες μέχρι την παράσταση ή την εικόνα που θα βγει στην τηλεόραση δεν μπορείς πάντα να το ελέγξεις. Εσύ πιστεύεις ότι θα βγει καλό. Αλλά δεν είναι όλα στο χέρι μας. Και μπορεί το αποτέλεσμα στο τέλος να σε απογοητεύσει.
Για τη φάση, την οποία βρίσκεται: Υπάρχουν φορές που νιώθω ότι δε θέλω να κάνω τίποτα. Απλά να κάθομαι. Ειδικά μετά τη Λόλα, όπου είχα περάσει 12 μήνες από τη ζωή μου πραγματικά στην τρέλα. Ήταν μια τρέλα. Δεν είχα κάνει ποτέ ξανά καθημερινό και τότε κατάλαβα. Έχω φτάσει να κάνω και 18 ώρες και να λέω ότι θα με πάρουν με νοσοκομειακό. Το καθημερινό σίριαλ είναι πολύ κουραστικό. Τώρα, όμως, με βρίσκεις σε μια πολύ δημιουργική φάση. Κάνω κάποια σεμινάρια θεατρικού παιχνιδιού, που γίνονται στο Σπίτι του παιχνιδιού στο Ψυρρή και μου αρέσει πολύ αυτή η ενημερωτική διαδικασία. Γενικά στο αντικείμενο της δουλειάς πρέπει να ενημερωνόμαστε συνεχώς και τακτικά.
Για το αν της αρέσει να γράφει: Επιχειρώ, αλλά δε νομίζω ότι το έχω και πολύ. Το επιχειρώ παρ’ όλα αυτά (σ.σ. γέλια).
Για την έννοια της φιλίας: Για μένα είναι η αποδοχή του άλλου, όπως ακριβώς είναι. Που δεν τον κρίνεις, που δεν τσαντίζεσαι μαζί του σε όποια πράγματα εσύ διαφωνείς. Και ούτε γελάς μαζί του. Έχω αρκετούς φίλους. Τουλάχιστον δέκα καλούς. Είμαι τυχερή σ’ αυτό. Και θέλω να έχω χρόνο να τους δω. Επίσης φιλία είναι να μην έχει σημασία πόσο καιρό έχεις να τον δεις, διότι οι ρυθμοί που ζούμε σε θέμα χρόνου μας κάνουν να απομακρυνόμαστε, όμως να συνεχίσεις να τον νιώθεις κοντά σου. Το θέμα είναι να μην απομακρυνόμαστε ψυχικά. Αυτοί οι φίλοι που έχω μπορεί να έχω να τους δω καιρό, αλλά τους αισθάνομαι κοντά ψυχικά. Να αισθάνομαι την ελευθερία, όπως να την αισθάνονται και εκείνοι να έρθουν να εκφραστούν, λέγοντας οποιοδήποτε πρόβλημα τους και αντιστοίχως. Αλλάζουν και οι ζωές των ανθρώπων. Έτσι αντιλαμβάνομαι τη φιλία.
Για το ποια είναι τα ελαττώματα της: Είναι μια μεγάλη κουβέντα: Ελάττωμα μου είναι πως δεν είμαι πολύ αισιόδοξη. Αυτό με κάνει να θλίβομαι πιο εύκολα. Δηλαδή αν τελικά έχω αισιόδοξες σκέψεις θα είναι περισσότερο από δικές μου προσπάθειες. Αλλά αν κάνεις μόνο απαισιόδοξες σκέψεις, αυτές και θα σου έρθουν.
Για το γεγονός ότι δείχνει πολύ αθλητική: Μου αρέσει η γυμναστική. Σε όλη την οικογένεια. Έχω μηχανήματα στο σπίτι. Και μόνο 20 λεπτά να κάνεις αρκεί…Κάνω 4-5 χιλιόμετρα. Επίσης πάω και τρέχω στον εθνικό κήπο. Είναι πολύ ωραία εκεί. Είναι απίστευτη η ηχομόνωση που υπάρχει. Μπαίνεις εκεί και δεν ακούς τίποτα. όλες οι ανεπτυγμένες χώρες έχουν μεγάλα πάρκα ενώ εμείς όχι. Είναι κάτι που με θλίβει πολύ και δεν μπορώ να μας συγχωρήσω με τίποτα. Δυστυχώς δε φαίνεται να διορθώνεται η κατάσταση. Π.χ. στο παλιό αεροδρόμιο θα μπορούσε να γίνει ένα μεγάλο πάρκο. Γίνονται, όμως, mall, γκαράζ. Συνεχίζει ο Έλληνας να σκέφτεται το μικροσυμφέρον του. Πιστεύω ότι πρέπει ν΄ αλλάξουμε τρόπο σκέψης και να έχουμε πραγματικές επιθυμίες και όχι αυτές του τύπου τι θα φορέσουμε που θα βγούμε τι αυτοκίνητο θα πάρουμε, αλλά πού μπορούμε να μυρίσουμε καθαρό αέρα, που μπορούμε να πιούμε έναν καφέ βλέποντας απέναντι μας κάτι όμορφο. Να δούμε περισσότερο τους φίλους μας, να κάνουμε δραστηριότητες, ποδήλατο. Αυτό είναι το μήνυμα που θέλω να περάσω εγώ ως Ειρήνη.
Για την οδήγηση: Μου αρέσει στην πόλη. Μου αρέσει και το παρκάρισμα, αλλά δεν μπορώ τις μακρινές μετακινήσεις. Και στην εθνική τρομάζω. Όταν βλέπω απέναντι μου νταλίκες μου έρχεται να κλείσω τα μάτια και να παρατήσω το τιμόνι (σ.σ. γέλια). Ευτυχώς δεν το κάνω. Αγαπημένο μου μέσο μεταφοράς είναι το αεροπλάνο.
Για τη συμμετοχή της στον Οργασμό της Αγελάδας: Ήμουν ήδη δύο χρόνια στο εθνικό θέατρο. Είχα τελειώσει ήδη την σχολή και πέρασα από δοκιμαστικό. Όχι μόνο ένα. Με επέλεξαν τελικά. Ήταν η πρώτη μου ταινία από την οποία είχα την χαρά να αποσπάσω ένα κρατικό βραβείο πρώτου γυναικείου ρόλου εξ’ ημισείας με την Ναταλία Στυλιανού. Και αυτό είναι το ωραίο, όταν δεν περιμένεις πράγματα: Με την καμία (σ.σ. γέλια). Πρώτη ταινία και βραβείο! Και σαφέστατα δεν ήταν αυτός ο στόχος μου. Ήμουν πολύ πιτσιρίκα. Ήταν της Ολγας Μαλέα και συνεργαστήκαμε πολύ καλά με τη Ναταλία. Έχω κάνει και την «Υπέροχη μέρα» του Ντίνου Μαυροειδή μ’ ένα επίσης πολύ καλό τιμ. Έχω παίξει και σε μικρούς μήκους. Από το 2003 έχω να κάνω σινεμά και θα ήθελα ξανά. Μου είχαν γίνει 1-2 προτάσεις, αλλά δε μου άρεσαν οι ρόλοι.
Για το πώς κρίνει τον ελληνικό κινηματογράφο: Κάπου χάνεται και δυσκολεύεται. Βγάζει κάποιες καλές ταινίες. Αγαπημένη μου τελευταία είναι η «Στρέλλα». Για μένα είναι ταινιάρα. Και έγινε με χαμηλή παραγωγή. Δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από σενάριο και σκηνοθεσία ταινίας εξωτερικού. Όχι χολιγουντιανού λόγω μπάτζετ, αλλά ευρωπαϊκού κινηματογράφου.
Για το ποιος ρόλος της ήταν πιο κοντά στην Ειρήνη: Γενικά έχω κάνει ακραίους ρόλους. Στη 10η εντολή όλο κάτι παλαβές έκανα που σκότωναν, όλο κάτι κακομοίρες θύματα. Οπότε πώς να ταυτιστείς μ’ αυτές. Λίγο πιο κοντά έφτανε και έφερνε η Χαρά στη Λόλα. Έβαλα και εγώ κάποια στοιχεία. Ήταν αρκετά κοντά στον χαρακτήρα μου. Στο πώς βλέπει τη φιλία, όπως έβλεπε τη Λόλα. Τα πράγματα που της άρεσαν, το ραδιόφωνο, η αγάπη της για τα ζώα. Και επίσης έπαιζα με έναν τρόπο που φέρνει στην Ειρήνη. Χάρηκα πολύ που πήρα αυτό τον ρόλο. Μου άρεσε πολύ που έκανα ραδιόφωνο, όπως και το έντυνα την ιστορία με τα off μου, που ήμουν αφηγήτρια.
Για το αν της αρέσει περισσότερο το ίσιο μαλλί ή, το κατσαρό: Ανάλογα με τους ρόλους. Φέτος πρέπει στο θέατρο να το έχω ίσιο. Βοηθάει για τα κουστούμια και τα καπέλα. Το καλοκαίρι είμαι συνέχεια με κατσαρό μαλλί, γιατί πού να το ισιώνω μέσα στη ζέστη. Και τον χειμώνα το ισιώνω. Μου αρέσει όπως και να έχει. Χαμαιλέων! Το ζητούμενο είναι ν’ αλλάζω τα πάντα. Δίδυμος γαρ, αν και αυτό που μου λένε ότι γενικά δε θυμίζω Δίδυμο και αυτό μου αρέσει (σ.σ. γέλια).
Για το το πόση ώρα χρειάζεται μετά από μια παράσταση να γίνει ξανά η Ειρήνη: Όλος ο οργανισμός είναι σε alarm και χρειάζεται να τον κλείσεις. Χρειάζεσαι μια αποσυμπίεση. Δεν εννοούμε ότι σου παίρνει μια ώρα το να σταματήσεις να κλαις. Το κλάμα σταματάει κατευθείαν. Μόλις μπεις στη διαδικασία υποκλίνομαι έχει πάψει εκείνη την στιγμή. Είσαι σε μια συναισθηματική φόρτιση, η οποία από λεπτό σε λεπτό εξασθενεί. Όλος ο οργανισμός είναι γενικότερα τσιτωμένος. Οπότε χρειάζεται καμιά ωρίτσα για να χαλαρώσεις εντελώς. Κανά τέταρτο π.χ. χρειάζεται να ξεντυθούμε. Είναι το νευρικό σύστημα που έχει διεγερθεί. Εννοούμε να χαλαρώσει ο οργανισμός σου. Το τελείως βιολογικό. Όχι το εγκεφαλικό.
Του Κυρ. Κουρουτσαβούρη, 10/1/2012
