Η Νικολίτσα Ντρίζη μιλάει στο All4fun για την ” Ιστορία ενός γερασμένου παιδιού” στο Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων

Η Νικολίτσα  Ντρίζη είναι ένα πολυπράγμων κορίτσι, εξαιρετικά ταλαντούχα, ιδιαίτερα όμορφη που δεν γίνεται να μην σε κερδίσει με την καθαρότητα της ματιάς της και την διαύγεια της ψυχής της.  Απόφοιτη της Δραματικής Σχολής του Ωδείου Αθηνών και με συμμετοχή σε παραστάσεις όπως  «ο εχθρός του λαού» από το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Πάτρας, «το διπλό βιβλίο» και «ο γλάρος» με την ομάδα pequod, αντιμετωπίζει το θέατρο σαν μία περιπέτεια.  Την συναντήσαμε στο Κ.Ε.Τ όπου πρωταγωνιστεί σε μία από τις καλύτερες παραστάσεις της σεζόν « την ιστορία του γερασμένου παιδιού» και μας έκανε κοινωνούς της τέχνης της και των σκέψεών της.

 

 

Αποφάσισα στο Λύκειο να γλιτώσω ώρες μαθημάτων και μπήκα στη θεατρική ομάδα του σχολείου, εκεί άνοιξε ένας καινούριος κόσμος και κάπως έτσι ξεκίνησαν όλα.  Το οικογενειακό περιβάλλον σίγουρα βοήθησε γιατί είναι φιλότεχνο. Από πολύ μικρή με πήγαιναν οι δικοί μου θέατρο και σινεμά και τους θυμάμαι μετά να συζητάνε ώρες για αυτό που είχαν δει.

 

 Έχεις συμμετάσχει σε θεατρικές παραστάσεις και σε κινηματογραφικές παραγωγές.  Τι από τα δύο προτιμάς;Η τηλεόραση έχει θέση στην ζωή σου;

 

Τα αγαπάω και τα δύο εξ ίσου για διαφορετικούς λόγους.  Στο σινεμά με γοητεύει το γεγονός ότι ουσιαστικά το αποτέλεσμα της δουλειάς παράγεται τη στιγμή της λήψης όπως επίσης το ότι ένα βλέμμα ή ένα πλάνο μπορεί να έχει μεγαλύτερη βαρύτητα στην εξέλιξη της ιστορίας από τον προφορικό λόγο.  Το θέατρο πάλι είναι μια περιπέτεια.  Η σχέση με τη δουλειά είναι πιο μακροχρόνια και περνάει από σαράντα κύματα  .Μπορεί μια μέρα η πρόβα να μην πάει καθόλου καλά και την αμέσως επόμενη κάτι να λειτουργήσει και να βγαίνω απ’αυτή νιώθοντας ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος στον κόσμο.  Τηλεόραση δεν έχει τύχει να κάνω, δεν την απορρίπτω αν και με τρομάζει λίγο η ταχύτητα με την οποία νομίζω γίνονται κάποια πράγματα και που πολλές φορές οδηγεί σε ένα πρόχειρο αποτέλεσμα.

 

 

Τα χρόνια που συνεργάστηκα με την ομάδα Pequod ήταν τα πιο εποικοδομητικά μέχρι τώρα.  Απέκτησα πιο σφαιρική αντίληψη σε ότι αφορά τη δημιουργία μιας παράστασης αφού πολλές φορές λειτουργούσαμε ως ηθοποιοί και ως σκηνοθέτες.  Μεγάλο κέρδος επίσης ήταν ότι σε κάθε δουλειά υπήρχε το στοιχείο της έρευνας που μας ωθούσε στη δημιουργία της.  Πάντα μας απασχολούσε μια ουσιαστική προσέγγιση του κάθε κειμένου και πως αυτό μπορεί να μεταφερθεί στο θεατή με πολύ λιτά θεατρικά μέσα.

 

 

Οι συνεργάτες φυσικά, το κείμενο, αλλά πρωτίστως η δική μου ανάγκη να βρεθώ σε δημιουργική διαδικασία.

 

 

Δεν έχω ρόλους απωθημένα αλλά θα ήθελα πολύ να δουλέψω πάνω σε ένα έργο του Σαίξπηρ ή σε κάποια αρχαία τραγωδία.  Νομίζω ότι είναι εφόδιο για έναν ηθοποιό η συνάντησή του με ένα κλασικό κείμενο.

 

 

Αυτό που με φοβίζει είναι ότι μπορεί αυτή η ανασφάλεια ,που χαρακτηρίζει νομίζω τη ζωή των περισσοτέρων γύρω μου, να λειτουργήσει τόσο ανασταλτικά ώστε να οδηγήσει σε παραίτηση.

 

 

Σίγουρα με τα χρόνια δημιουργείται ένα ασφαλές πλαίσιο εμπιστοσύνης που λειτουργεί θετικά για έναν ηθοποιό, με την έννοια ότι εκτίθεται πιο εύκολα και ίσως ανακαλύπτει τα εκφραστικά του μέσα πιο γρήγορα. Tην ταύτιση δεν τη σκέφτηκα και δε με απασχόλησε ποτέ.  Για μένα ήταν μεγάλο δώρο να νιώθω ότι έχω συμπορευτές.

 

 

Η ηρωίδα μη μπορώντας να διαχειριστεί την ενήλικη ζωή της πείθει τον εαυτό της και τους γύρω της ότι είναι 14 ετών σβήνοντας παράλληλα από μέσα της όλο της το παρελθόν.  Την κλείνουν σε ίδρυμα για παιδιά κι εκεί ανακαλύπτει την ελευθερία που δεν μπορούσε να έχει στον έξω κόσμο.

 

 

Δε μπορώ να χαρακτηρίσω εύκολη ή δύσκολη τη διαδικασία μιας δουλειάς.  Είναι και τα δύο μαζί.  Πάντα κάτι σε συγκινεί σε σχέση με την ιστορία που έχεις να πεις και σε προχωράει.

 

 

‘Οχι δεν τα νοσταλγώ, τα παιδικά χρόνια ναι πολύ.  Νοσταλγώ το ατέλειωτο παιχνίδι και που ήταν το μόνο που με απασχολούσε.

 

 Συμμετέχεις στην ταινία “Αγάπη, αγάπη, αγάπη” του Κώστα Ζάππα σε ένα ιδιαίτερο ρόλο.  Πες μας δυο λόγια για την ταινία.

 

Η ταινία πραγματεύεται το θέμα του έρωτα και της αγάπης και το μέχρι που μπορεί να φτάσει κανείς  γι’αυτή.

 

 

Πάντα είναι ευπρόσδεκτο και πολύ ενθαρρυντικό ένα “μπράβο” που θα σου πει κάποιος για τη δουλειά σου είτε αυτοπροσώπος είτε μέσω ενός βραβείου.  Αλλά μέχρι εκεί.  Αν φτάσω τα 50 και είμαι ακόμα ενεργή καλλιτεχνικά ίσως να μπορώ να μιλήσω για δικαίωση.  Προς το παρόν μου ακούγεται πολύ βαρύγδουπη σαν έννοια.

 

 

Πιστεύω μόνο στην αγάπη.  Τώρα το που θα έφτανα γι’αυτή μένει να μου το δείξει η ίδια η ζωή.

 

 

Από 19 Γενάρη ανεβαίνει στο Bios η παράσταση “Και θα σφάξουμε το κουνέλι.  Η ζωή είναι ωραία.  Η ζωή είναι καλή.  Θα σφάξουμε το κουνέλι.” βασισμένη σε στα “Κύματα” της Β.Γουλφ και στην “Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων” του Λ.Κάρολ. Η Αγγελική Παπαθεμελή και η Σοφία Κορώνη παίζουν και σκηνοθετούν.  Εγώ εκτελώ χρέη βοηθού σκηνοθέτη.  Ήταν πρωτόγνωρο για μένα να βρίσκομαι έξω απ τη σκηνική διαδικασία αλλά το ευχαριστήθηκα πολύ γιατί ανακάλυψα πόσο δημιουργικό είναι και πόσο εξασκήθηκε η αντίληψή μου.

 

Ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο σου

Σ’ ευχαριστώ και εγώ πολύ..

 

& Aναλυτικές πληροφορίες για τους συντελεστές  και τις ημέρες που παίζεται η παράσταση: “Ιστορία του γερασμένου παιδιού” στο Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων μπορείτε να βρείτε στον ακόλουθο σύνδεσμο: http://www.all4fun.gr/fun/theater/12017-q-q-.html