Ο νέος και ταλαντούχος ηθοποιός με αφορμή την παράσταση «Οι περιπέτειες της Αλίκης στη χώρα των θαυμάτων» του Λιούις Κάρολ, σε σκηνοθεσία Γεωργίας Μαυραγάνη, στην Παιδική Σκηνή του Εθνικού Θέατρου στο ιστορικό Ολύμπια, Δημοτικό Μουσικό Θέατρο «Μαρία Κάλλας», μιλά στο all4fun για την παράσταση, το έργο, τους διαφορετικούς ρόλους, και πως επέλεξε να γίνει ηθοποιός
Γιάννης Αντωνίου | 28-11-2025
Μίλησέ µας για την παράστασή σας «Οι περιπέτειες της Αλίκης στη χώρα των θαυμάτων» του Λιούις Κάρολ, σε σκηνοθεσία Γεωργίας Μαυραγάνη.
Η Αλίκη είναι ένα παιδί, όπως έχουμε υπάρξει εσύ και εγώ. Μια βαρετή μέρα, απ’ αυτές που οι ενήλικες μιλάνε μεταξύ τους για ακαταλαβίστικα πράγματα, η Αλίκη παίζει μόνη της. Λένε λοιπόν, ό,τι η βαρεμάρα είναι το καύσιμο που πυροδοτεί τη φαντασία, τη δημιουργία και το παιχνίδι. Η Αλίκη μεταξύ ύπνου και ξύπνιου θα δει μπροστά της να περνά ένα άσπρο κουνέλι με γιλέκο και ρολόι που μουρμουρίζει ό,τι έχει αργήσει τρομερά! Αποφασίζει να το ακολουθήσει και πέφτει σε μια κουνελότρυπα. Εκεί την περιμένει μια ολόκληρη περιπέτεια στη χώρα των θαυμάτων. Κάθε περιπέτεια, κάθε ταξίδι στον κόσμο (τον εσωτερικό ή τον εξωτερικό/κοινωνικό) μας φέρνει αντιμέτωπους με όλων των ειδών τα ”θαύματα”, συναισθήματα και εμπειρίες φωτεινές, σκιερές, γλυκές, πικρές, γλυκόπικρες. Η ”Αλίκη” μας είναι μια ποιητική παράσταση που απευθύνεται σε όλες/όλους/όλα ανεξαρτήτως ηλικίας, που θέλουν να κάνουν αυτό το ταξίδι μαζί μας.
Η Γεωργία Μαυραγάνη έχει κάνει µια ανατρεπτική διασκευή και σκηνοθεσία.
Τι πρόκειται να δούμε πάνω στη σκηνή;
Στη σκηνή 12 ηθοποιοί-αφηγητές σε μια μεγάλη σάλα με πόρτες, τραπεζαρία, έναν πολυέλαιο κι ένα ρολόι χωρίς δείκτες.
Εμείς οι 12 σας καλούμε να ακολουθήσετε μαζί μας το ταξίδι της Αλίκης-που μπορεί να είναι οποιοσδήποτε από εμάς- στη Χώρα των Θαυμάτων. Εκεί η λογική δεν ισχύει πια. Τα ζώα μιλούν με λέξεις, τα σώματα των ηθοποιών σε συνεργασία με το σκηνικό θα αλλάζουν συνεχώς τη γεωμετρία του χώρου. Τα δάκρυα της Αλίκης θα γίνουν λίμνη, η τραπεζαρία αίθουσα συνεδρίασης των πουλιών ή ένα δικαστήριο, ο πολυέλαιος θα αρχίσει να κινείται. Ο θίασος καλείται να εναλλάσσει χαρακτήρες και ατμόσφαιρες τόσο απρόβλεπτα όσο ένα όνειρο.
Η ποιητική ματιά της Γεωργίας και η επιμονή της δευτερόλεπτο το δευτερόλεπτο στην πρόβα σε συνδυασμό με τις υπέροχες μελωδίες της Λένας Πλάτωνος, την προσεγμένη κινησιολογία της Μαριάννας Καβαλλιεράτου, τα κομψά και μίνιμαλ σκηνικά της Άρτεμις Φλέσσα, τα λατρεμένα κοστούμια της Λίλυ Κυριλή, οι μαγικοί φωτισμοί του Τάσου Παλαιορούτα, ο ηχητικός σχεδιασμός του Στέλιου Τσιρλιαγκού, οι γεμάτες καλλιτεχνία μάσκες της Μάρθας Φωκά, τα υποστηρικτικά χέρια και μάτια της Κωνσταντίνας Κάλτσιου και της Μαρίας Ηλιάδη και τέλος η εργατικότητα του θιάσου πάνω στα ζητούμενα, έφτιαξαν μια βαθιά ποιητική και ομαδική δουλειά που το αποτέλεσμά της ταξιδεύει ήδη από στόμα σε στόμα.
Στην παράσταση µε όμορφο τρόπο εναλλάσσεστε σε διαφορετικούς ρόλους. Εσένα αυτό σε δυσκόλεψε;
Το χαίρομαι πολύ, πάντα! Το να σκαρφίζεσαι τρόπους για να αποδώσεις διαφορετικούς χαρακτήρες είναι ζουμερό κι απολαυστικό. Το να πάρεις, όμως, τη σκυτάλη ενός χαρακτήρα από ένα συνάδελφο για να συνεχίσεις την πορεία του στο έργο είναι μια άλλη, ωραία, πολύ ουσιαστική, υπόθεση. Η παράσταση λοιπόν έχει χαρακτηριστικά θεάτρου συνόλου, όπως η δημιουργική συνεργασία, η συλλογική έρευνα, η μοιρασιά κι ανταλλαγή ρόλων και τα χαίρομαι.
Αγαπημένη σου σκηνή από την παράσταση;
Το πολυαναμενόμενο παιχνίδι Κροκέ στους Κήπους. Σε όλο το πρώτο μέρος ακούμε για ένα παιχνίδι Κροκέ που πρόκειται να συμβεί… Δεν θα πω περισσότερα, παρά μόνο ό,τι ήταν από τις πιο χαρακτηριστικές πρόβες. Σπαζοκεφαλιάζαμε κι αυτοσχεδιάζαμε για να εφεύρουμε το δικό μας ”πειραγμένο” Κροκέ. ”Μα δεν μπορεί να είναι έτσι το Κροκέ μοιάζει πολύ κανονικό παιχνίδι, ούτε έτσι γιατί δεν είναι καθόλου βολικό.” Ώρες αργότερα… Μια σκηνή που βγήκε από μια πολύ αστεία απόγνωση. Στιγμές απείρου κάλλους.
Πιστεύεις ό,τι το θεάτρο είναι ένα οµαδικό σπόρ;
Πιστεύω ό,τι είναι κατά βάση και στην ουσία του ομαδικό σπόρ, αλλιώς μπορεί κανείς να κάνει μια άλλη δουλειά, στο προσωπικό του γραφείο, remote, και πολλά άλλα. Φυσικά ο κάθε άνθρωπος κάνει τη διαδρομή του στο επάγγελμα, αλλά το ζητούμενο και η μεγάλη λαχτάρα στο θέατρο, όπως το καταλαβαίνω εγώ, είναι η συνάντηση και συνδημιουργία. Δεν υπάρχει πιο ωραίο αίσθημα από το να βρίσκεις συνοδοιπόρους που νοιάζεσαι και σε νοιάζονται, που πυροδοτεί ο ένας τη φαντασία της άλλης. Θα μπορούσα να μιλάω για πάντα…
Μίλησέ µας για τον εαυτό σου;
Ε, νομίζω κάποιος άλλος θα το έκανε καλύτερα… Συνοπτικά: Μεγάλωσα στη Ραφήνα, χαζεύω πολύ τη θάλασσα. Πήγα Γυμνάσιο-Λύκειο στο Μουσικό σχολείο της Παλλήνης 2009-2015 (μελωδίες, Δάσκαλοι, φιλίες ζωής, οικογένεια). Αργότερα σπούδασα στη δραματική σχολή του Κρατικού θεάτρου Βορείου Ελλάδος 2017-2020 ( ατελείωτη λαχτάρα, εργασία από το πρωί ως το βράδυ, όνειρα, Δάσκαλοι ,κλπ.) Όταν σκέφτομαι αυτές τις κοινότητες και κάποιους φωτεινούς ανθρώπους, τι να πω, συγκινούμαι, δυσκολεύομαι να περιγράψω με λόγια το βίωμα και την ευγνωμοσύνη. Τώρα μένω Αθήνα κέντρο, παράλληλα με την παράσταση συντονίζω ένα θεατρικό εργαστήρι με τη φίλη και συνάδελφο Ειρήνη Ιωάννου-Παπανεοφύτου.
Αλήθεια, πώς επέλεξες να γίνεις ηθοποιός;
Από μικρό με ιντρίγκαρε. Έτυχε να υπάρχει χώρος στο σχολείο για να το εξερευνήσω. Έτυχε να έχω και μια υπέροχη καθηγήτρια που τώρα είναι φίλη, την Κατερίνα Αλεξιάδη, που μας άνοιξε τα μάτια. Παρακολουθούσαμε στην εφηβεία συναυλίες, θέατρο, ασχοληθήκαμε με την πολιτική, λογοτεχνία μπλα μπλα. Αργότερα γνωριστήκαμε με τη Σοφία Βγενοπούλου, τότε υπεύθυνη προγραμμάτων για το Εφηβικό θέατρο. Μου άνοιξε ακόμη έναν ολόκληρο κόσμο, έννοιες όπως το θέατρο συνόλου, επινόησης, θέατρο από νέους για όλους. Τελειώνοντας το σχολείο έφαγα φλασιά, ήθελα να το κάνω επάγγελμα, ήθελα να το σπουδάσω, έστρεψα την προσοχή μου σ’ αυτό με τρομερή ορμή.
Ποιο ρόλο θα ήθελες οπωσδήποτε να παίξεις και γιατί;
Δεν θέλω να παίξω κάποιον ρόλο οπωσδήποτε. Μ’ αρέσει να καταπιάνομαι με το σύνολο του έργου. Ένα έργο που αγαπώ πολύ είναι ”η Νύχτα λίγο πριν τα δάση” του Bernard Marie Koltes. Ήταν η διπλωματική μου εργασία και αργότερα η πρώτη μου σκηνοθετική δουλειά. Μοιραστήκαμε μαζί με το συνάδελφο και φίλο Δημήτρη Ροΐδη αυτό το υπέροχο κείμενο.
Τι σε φτιάχνει και τι σε χαλάει στην Αθήνα;
Μ’ αρέσει η γειτονιά μου, χαίρομαι την κοινότητα που φτιάχνουμε με φίλες και φίλους. Περπατάω συχνά για να πάω σε αγαπημένα στέκια ή και χωρίς λόγο. Πάω στους λόφους Στρέφη και Λυκαβηττού. Έχω μετακομίσει πρόσφατα μ’ αρέσει που βρίσκω τα πατήματά μου.
Τα χάλια μαύρα με το κέντρο είναι το gentrification, airbnb παντού, ενοίκια στο θεό, μαγαζιά άχρωμα κι άοσμα ξεφυτρώνουν σα μανιτάρια, καταστολή παντού, ελάχιστος δημόσιος χώρος, καμία προσβασιμότητα. Φοβάμαι ό,τι εκτοπίζεται ο κόσμος, φοβάμαι μην αλλοιωθούν όλα.
Μελλοντικά σχέδια;
Δε σκέφτομαι πολύ μακριά. Βρίσκω τα πατήματά μου με τη δουλειά, το σπίτι. Θέλω πολύ να έχουμε το κουράγιο και την όρεξη να συντονίσουμε και φέτος το Φεστιβάλ του Στρέφη για 3η συνεχόμενη χρονιά. Θέλω να απολαύσω το εργαστήρι, την παράσταση με τους συναδέλφους μου, τις μπύρες, τις βόλτες, την κοινωνική ζωή. Έχω στα σκαριά μια ιδέα για τη δεύτερη σκηνοθετική μου δουλειά. Κυρίως θέλω να ξεκουραστώ και βήμα βήμα.
Πληροφορίες για την παράσταση ΕΔΩ
