Τι πραγματεύεται η παράσταση σας και τι πρόκειται να δούμε πάνω στη σκηνή;
Το έργο μας Τόσο Πολύ, το οποίο έχει γράψει και σκηνοθετήσει η Μυρτώ Παπαχριστοφόρου, είναι ένα σύγχρονο θεατρικό έργο μ’ έναν ποιητικό, μοναδικό, κι απολύτως σημερινό λόγο. Το έργο πραγματεύεται την συνάντηση, την απώλεια, τον έρωτα, την απουσία, την ξενιτιά στον άνθρωπο, το ανοίκειο, την ίδια την δημιουργία, εμπειρίες και ζητήματα σημερινά μα και παντοτινά που αφορούν βαθιά τον άνθρωπο, και που εμφανίζονται εδώ μέσα από μια πιο υπαινικτική ποιητική, και με μια ανοιχτή, πρωτότυπη δραματουργία.
Πάνω στη σκηνή θα δείτε τρία άτομα, τα οποία κινούνται σε ένα τοπίο που μεταβάλλεται διαρκώς, άλλοτε θυμίζει δρόμο, άλλοτε σαλόνι, οποιοδήποτε ανθρώπινο τόπο χωρίς ποτέ να ορίζεται αυστηρά από ένα ρεαλιστικό ή φαντασιακό πλαίσιο. Τα πρόσωπα άλλοτε εμφανίζονται ως μονάδες, άλλοτε ως σύνολο, σ’ επικοινωνία, ή σε απόσταση, σμίγουν ή απομακρύνονται. Είναι μια ρευστότητα ποιητική που νομίζω επιτρέπει μ’ ένα τρόπο μαγικό στον θεατή να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα και να ανακαλύψει τα ιδιαίτερα νοήματα που ίδιος αντιλαμβάνεται.
Γιατί θα πρότεινες σε κάποιον να δει το έργο σας;
Είναι ένα νέο σύγχρονο θεατρικό έργο, με μια διαφορετική δομή κι ανάγνωση από αυτές που έχουμε συνηθίσει. Στις μέρες μας, εκλείπει ο ποιητικός λόγος. Είναι μια αληθινή εμπειρία. Δεν ακολουθεί μια γραμμική αφήγηση, δημιουργεί ένα ποιητικό τοπίο όπου ο θεατής καλείται να αισθανθεί και να συνδεθεί προσωπικά. Αγγίζει θέματα πανανθρώπινα κι οικουμενικά, που ο καθένας μπορεί να αναγνωρίσει με τον δικό του τρόπο. Η παράσταση παρουσιάζεται επίσης στην Οικία Κατακουζηνού, έναν ιδιαίτερο, ιστορικό χώρο, ο οποίος δεν λειτουργεί απλώς ως σκηνικό, αλλά συνομιλεί ουσιαστικά με το έργο κι ενισχύει την εμπειρία. Κι επειδή, είμαστε εμείς.
Μίλησε μας για τον ρόλο σου και την αξία του κειμένου
Ο ρόλος μου, γράφεται ως Άντρας. Πρόκειται για μια φιγούρα σχεδόν αρχετυπική, όπως και τα υπόλοιπα πρόσωπα του έργου. Δεν είναι ένας συγκεκριμένος χαρακτήρας με βιογραφικά στοιχεία, αλλά πιο πολύ μια κατάσταση: είναι αυτός που ερωτεύεται, που προσφέρει, που χάνει και που χάνεται, που ξεριζώνεται, που αναζητά, που σχηματίζει. Κινείται, όπως και τα υπόλοιπα πρόσωπα, ανάμεσα στη μνήμη, το όνειρο, και τη φαντασία, τους πόθους και τα νοήματά του, σ’ ένα πεδίο όπου δεν είναι πάντα σαφές τι είναι πραγματικό και τι ανήκει σε έναν κόσμο εσωτερικό, δικό του. Αυτό που έχει ιδιαίτερη αξία για μένα στο κείμενο είναι ακριβώς η ποιητική κι ανοιχτή του φύση. Δεν περιορίζει τους ρόλους σε μια ρεαλιστική ανάγνωση, αλλά τους επιτρέπει να λειτουργούν ως φορείς εμπειριών, δυνατοτήτων, συναισθημάτων. Μέσα από τη ρευστή του δομή, δημιουργείται ένας χώρος όπου ο λόγος εγκαταλείπει την αφήγηση, γίνεται βίωμα.
Μίλησε μας για το πώς βίωσες τη συνεργασία σου με την σκηνοθέτη και τους υπόλοιπους συντελεστές της παράστασης;
Η συνεργασία μας ήταν ουσιαστική. Η Μυρτώ, που έγραψε και σκηνοθέτησε το έργο, είχε ήδη αυτόν τον κόσμο στο μυαλό της, τις μουσικές, τον σκηνικό χώρο, ένα ολόκληρο σύμπαν. Μαζί και με τη Θέκλα Φλουρή, που αγαπηθήκαμε κι ήταν σαν να γνωριζόμαστε χρόνια οι τρεις μας ξεκινήσαμε από το κείμενο, διαβάζοντας το, ως ποίηση που είναι. Στη συνέχεια, δουλεύοντας αρχίσαμε ν’ αποκτάμε έναν κοινό κώδικα για την παράσταση — λεκτικό, ρυθμικό, κινητικό, μουσικό, ποιητικό, σε σχέση με τους ρόλους, την εκφορά του λόγου, τα νοήματα. Να προσθέσω ακόμα ότι όλοι οι συντελεστές της παράστασης είναι ένας κι ένας, δημιουργήθηκε μια ωραία ομάδα.
Πόσο σημαντική θεωρείς για σένα αυτήν την δουλειά και ποιες είναι οι προσδοκίες σου συνολικά;
Χαίρομαι ιδιαίτερα που συμμετέχω σε ένα νέο, σύγχρονο κείμενο, σε μια παράσταση με μια τόσο ιδιαίτερη, με μια δική της γλώσσα. Χρειάστηκε να δουλέψουμε με έναν τρόπο αρκετά διαφορετικό από ό,τι είχα συνηθίσει μέχρι τώρα, κι αυτό από μόνο του ήταν είναι δημιουργικό και εξελικτικό.
Οι προσδοκίες μου είναι όσοι δουν την παράσταση να μπορέσουν να συνδεθούν με οποιονδήποτε τρόπο με αυτό που συμβαίνει επί σκηνής, κι έπειτα να νιώσουν ότι άξιζε τον κόπο, να μην κλάψουν το εισιτήριο (όπως πολλές φορές συμβαίνει)- αυτό είναι το βασικότερο.
