Εμπνευσμένο από το “American Buffalo” του David Mamet, το Toxicity του Γιώργου Νικολόπουλου και της Μαρίας Δαμασιώτη συνεχίζεται για 2η σεζόν και η μία εκ των τριών ηθοποιών της παράστασης, η Φανή Ξενουδάκη μας μίλησε για το συγκεκριμένο εγχείρημα, αλλά και για τον ρόλο της, τη Μαρκέλλα.
* Η παράσταση μας εστιάζει στην πίεση που ασκεί ο εγκλεισμός και πως αυτή καταφέρνει να παραμορφώσει τους ανθρώπους. Στον μικρόκοσμο ενός κελιού παρακολουθούμε τρεις γυναίκες να πασχίζουν για μια καθημερινότητα αρκετά διαφορετική από αυτήν που έχουμε συνηθίσει. Βλέπουμε τρεις κρατούμενες με διαφορετικό χαρακτήρα και παρελθόν να παλεύουν εν αγνοία τους μαζί για να επιβιώσουν, να πιστέψουν σε κάτι, να ανήκουν κάπου. Η παράσταση είναι μια σύγκρουση όχι μόνο μεταξύ τους αλλά και με τις προσωπικές τους αγωνίες και με τους κρυφούς φόβους τους. Οι λέξεις, οι σχέσεις, οι χαρακτήρες παραμορφώνονται μπροστά στην ελπίδα για ελευθερία.
* Θα πρότεινα στους θεατές να έρθουν στην παράσταση μας γιατί θεωρώ ότι μέσω αυτής μπορούν ν’ αναγνωρίσουν τις προσωπικές τους “φυλακές” που τους κρατάνε εγκλωβισμένους σε κάτι. Η παράσταση, μας δείχνει την ζωή σε έναν χώρο περιορισμένο, την φυλακή, αλλά στην πραγματικότητα εστιάζει πιο πολύ στον προσωπικό εγκλωβισμό των χαρακτήρων, στο πως οι ίδιες κουβαλάν τα τραύματα τους τα οποία τα χρησιμοποιούν ως όπλα απέναντι στους άλλους. Το έργο, λοιπόν, πιστεύω ότι μπορεί να προσφέρει μια ιδιαίτερη προσέγγιση σε έναν “κόσμο”, είτε αυτόν της φυλακής είτε τον εσωτερικό κόσμο της καθεμίας, που μπορεί να σε βάλει σε σκέψεις για τον άνθρωπο και για το πως μπορεί να μεταμορφωθεί κάτω από δύσκολες συνθήκες.
* Η Μαρκέλλα, ο ρόλος που υποδύομαι, είναι ένα νέο παιδί που δεν έχει ακριβώς την αίσθηση του πού βρίσκεται και που ανήκει. Την λέξη «παιδί» την χρησιμοποιώ επίτηδες γιατί σε σχέση με τους άλλους ρόλους η Μαρκέλλα είναι αρκετά χαμένη και χρειάζεται προστασία και καθοδήγηση. Δεν ξέρει πώς να φερθεί , δεν ξέρει τι είναι σημαντικό ακριβώς , είναι σαν να ξεδιπλώνεται ο ενήλικος κόσμος σιγά σιγά μπροστά της μέσα στον μικρόκοσμο της φυλακής.
* Το κείμενο φυσικά είναι η βάση και του έργου αλλά και του πώς διαμορφώνονται οι χαρακτήρες. Έχουν σημασία οι κοφτές απαντήσεις ή οι μακροσκελείς σκέψεις για να δούμε το βάθος του χαρακτήρα. Όπως επίσης για να δούμε και πως η καθημερινότητα της φυλακής «αλλοιώνει» την καθημερινή γλώσσα. Η επανάληψη μιας καθημερινότητας σε περιορισμένο χώρο σαφώς προκαλεί αλλαγές στην γλώσσα και αυτό φαίνεται πολύ καθαρά στο κείμενο της παράστασης.
* Αυτό που έχω να πω για την συνεργασία μας είναι ότι γίναμε πολύ γρήγορα ομάδα, πολύ γρήγορα, σχεδόν αμέσως, γίναμε σύνολο και αρχίσαμε να χτίζουμε μαζί, να αγχωνόμαστε μαζί, να συν δημιουργούμε. Ήταν και είναι καθαρό ότι μας είναι μια πολύ σημαντική παράσταση που θέλουμε να την γνωρίσει ο κόσμος, θέλουμε να την δουν όσοι περισσότεροι μπορούν, θέλουμε αυτός ο κόσμος που φτιάχνουμε (ο οποίος είναι πραγματικός) να φωτιστεί με κάθε τρόπο.
* Η δουλειά αυτή είναι μια δύσκολη δουλειά στην εκτέλεση της. Αυτό που εννοώ είναι ότι δεν φεύγω ελαφριά, δεν είναι μια παράσταση που μπορώ να ξανά κάνω αμέσως κι αυτό την κάνει να είναι μια πολύ σημαντική δουλειά για μένα. Μ’ επηρεάζει, με κάνει να σκεφτώ πως θα νιώσουν οι άλλοι όταν βλέπουν κάτι τέτοιο, με κάνει να ζορίζομαι εγώ προσωπικά. Γι’ αυτό και προσδοκώ να έρχεται όλο και περισσότερος κόσμος για να δει και να βιώσει μια διαφορετική πραγματικότητα και να αρχίσει να σκέφτεται ότι αυτή η πραγματικότητα υπάρχει, κάποιοι άνθρωποι ζουν έτσι.
& Αναλυτικές πληροφορίες για τις ημέρες των παραστάσεων και συνολικά των συντελεστών τους ΕΔΩ
Του Κυριάκου Κουρουτσαβούρη, 5/4/2026
