Η ταλαντούχα ηθοποιός Θεόβη Στύλλου μιλά στο all4fun με αφορμή την παράσταση « O Κύριος Ζυλ» στο Θεάτρο Πόρτα σε σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου
Γιάννης Αντωνίου | 02/04/26
Μίλησε μας για την παράσταση σας «Ο Κος Ζυλ», μια σκηνική μεταγραφή του «Δεσποινίς Τζούλια» από τον Θωμά Μοσχόπουλο.
Είναι μια μεταγραφή / διασκευή της Δεσποινίδος Τζούλια με κύριο χαρακτηριστικό την αλλαγή του φύλου του κεντρικού προσώπου. Η Τζούλια γίνεται Ζυλ και αυτό εστιάζει πολύ καθαρά στην ταξική σύγκρουση των δυο αντρών, ενώ παράλληλα φωτίζει την ευαλωτότητα τους και την ψυχολογική πίεση που φέρνουν τα ανδρικά προνόμια καθώς και η απώλεια αυτών των προνομίων.
Μίλησε μας για το ρόλο σου ως Κρίστιν. Σε δυσκόλεψε ή ήταν μια πρόκληση για σένα;
Σε ό,τι κάνω με δυσκολεύω εγώ και εγώ είμαι η εχθρός μου. Και αυτή είναι η δυσκολία και η πρόκληση μαζί. Με αυτό προσπαθώ να πω ότι με κάθε τι που καταπιάνομαι υπάρχει μια βιασύνη να φτάσω σε ένα αποτέλεσμα χωρίς να απολαμβάνω όσο θα μπορούσα ενδεχομένως τα ενδιάμεσα στάδια της αναζήτησης και της διαδικασίας. Σιγά σιγά η εμπειρία αντικαθιστά αυτή τη βιασύνη να προλάβω αυτό που δεν ξέρω τι είναι και δίνει τη θέση της σε μια ηρεμία σε στυλ δώσε στα πράγματα τον χρόνο που τους αναλογούν.
Σήμερα που μιλάμε, σε αγγίζουν τα ερωτήματα του έργου;
Με απασχολούν πολλά θέματα του έργου ναι. Π.χ. βλέπω με διαφορετικό βλέμμα την ανδρική πίεση που επιβάλλει ένα τόσο καλά δομημένο κοινωνικό σύστημα. Προσπαθώ να το καταλάβω και να δω την σχέση των φύλων όχι ως πάλη αλλά ως συνύπαρξη. Τον ρόλο που παίζει η Κριστίν, η γυναίκα τέλος πάντων, που φαίνεται εκτός του παιχνιδιού των ανδρών, κλεισμένη σε έναν άλλο δικό της κόσμο από τον οποίο όμως για να βγει διεκδικεί πράγματα που θα έπρεπε να θεωρούνται αυτονόητα. Η γραμμή εκκίνησης τελικά δεν είναι η ίδια για όλους και όλες, αλλάζει σε σχέση με την τάξη και σε σχέση με το φύλο.
Πώς είναι να δουλεύεις με τον Θωμά Μοσχόπουλο;
Ήταν μια ανάσα να δουλεύω με τον Θωμά. Ο τρόπος που σου δείχνει να κατασκευάσεις τα πράγματα είναι πολύ ανακουφιστικός και ελπιδοφόρος. Τίποτα δεν έρχεται έτοιμο και τίποτα δεν είναι έξω από μας. Με δουλειά, συγκέντρωση και τεχνική καταφέρνεις όχι μόνο να το κάνεις, αλλά και να το επαναφέρεις όσο μπορείς κάθε φορά χωρίς να υπάρχει κάποια μαγική συνταγή ή αυτή η περιβόητη ψυχούλα, που αν το λέει εκείνη το λες κι εσύ.
Αγαπημένη σου σκηνή από την παράσταση;
Δύσκολη ερώτηση αυτή. Δεν έχω! Δεν ξέρω γιατί, αλλά δεν έχω ξεχωρίσει καμιά πιο πολύ από τις άλλες. Υπάρχει όμως μια στιγμή που έχω μέσα στην καρδιά μου, η στιγμή που χτυπάει και το τρίτο κουδούνι και κάνουμε μια αγκαλιά με τ’ αγόρια πριν τα πούμε έξω στην σκηνή. Ναι, αυτό είναι το αγαπημένο μου σημείο.
Θυμάσαι την πρώτη παράσταση που είδες;
Δεν θα το έλεγα, έχω ανάμεικτες αναμνήσεις που αδυνατώ να ξεχωρίσω ως την «πρώτη». Και κάπως μου αρέσει που είναι τόσο θολό μέσα μου και δεν υπάρχει μια συγκεκριμένη αναφορά.
Μίλησέ μας για εσένα. Αλήθεια, πώς αποφάσισες να γίνεις ηθοποιός;
Δεν ξέρω, δεν ήθελα ποτέ να γίνω ηθοποιός. Μου άρεσε πολύ το σινεμά και ήθελα να πάω σκηνοθεσία. Το ένα έφερε τ’ άλλο και κατέληξα να δίνω σχεδόν για πλάκα, μετά συνέχισα με σκοπό να ναι κάτι που αν το κάνω θα το κάνω στον «ελεύθερο χρόνο μου» και τελικά κατέληξα να θέλω να το κάνω χωρίς ακόμα να ξέρω το γιατί.
Κάτι που δεν έχεις ακόμα κάνει, αλλά θα ήθελες;
Ε καλά τώρα, ένα σκασμό πράγματα ΔΕΝ έχω κάνει ακόμα. Δεν με απασχολεί τόσο γιατί μου φαίνεται ότι θα ρθούν τα πράγματα και θα με βρούνε ή κάπως μέσα από τις επιλογές μου θα τα βρω εγώ. Σίγουρα θα ήθελα να έχω καλές συνεργασίες, ανθρώπους γύρω μου που να μπορούμε να επικοινωνήσουμε και να φτιάξουμε κάτι όλοι μαζί.
Τι σε φτιάχνει και τι σε χαλάει στην Αθήνα;
Η Αθήνα για μένα είναι η μόνη πόλη που θα ήθελα να ζήσω. Και αυτή ήταν η πρώτη συνειδητή επιλογή που έκανα για μένα. Δεν είναι επειδή είναι όμορφη πόλη, ή εύκολη πόλη ή οτιδήποτε, αλλά την νιώθω σπίτι με όλα τα καλά και τα κακά της. Την παίρνω με όλο το πακέτο. Είναι η πόλη που έζησα ως φοιτήτρια, μετά ως εργαζόμενη, στο ενδιάμεσο ως δικηγόρος και τώρα προσπαθώ να τη ζήσω ως ηθοποιός. Τόσες καλές αναμνήσεις και άλλες τόσες κακές. Πολλά έχουν αλλάξει όλα αυτά τα χρόνια αλλά ήταν τόσο μεγάλες οι αλλαγές μέσα μου και όλες είναι συνυφασμένες με την Αθήνα -Αθήνα μου σ’ αγαπάω να της λες -και της το λέω.
Τα επόμενα σχέδια σου;
Δεν μπορώ να μιλήσω για επόμενα τα σχέδια γιατί μέχρι να συμβούν όντως δεν είναι τίποτα και όταν συμβούν παύουν να ναι σχέδια. Θα πω αντ’ αυτού τι θέλω για μένα χωρίς να με ρωτάς. Θέλω στο μέλλον – μακρινό ή κοντινό δεν έχει σημασία – να κρίνω λίγο λιγότερο. Και εμένα και τους άλλους. Να αποδέχομαι τα λάθη που κάνω και να πηγαίνω παρακάτω. Να νιώθω ευγνωμοσύνη για όσα μου ήρθαν και μου έρχονται χωρίς να φτάνει η ευγνωμοσύνη μου το επίπεδο της λατρευτικής δουλοπρέπειας. Να με φροντίσω λίγο περισσότερο. Να δώσω περισσότερη αγάπη στους ανθρώπους μου όσο προλαβαίνω.
