Αμάραντα, Κόρες, Ναπολέων. Ποιος κοινός άξονας (ένας ή περισσότεροι) συνδέει αυτές τις δουλειές; Ποια είναι η κινητήριος δύναμη που σας ώθησε στην πραγμάτωσή τους;
H καθεμία,με τον δικό της τρόπο και λόγο,ανιχνεύει τον μύθο της ελληνικότητας. Την ελληνικότητα των μεγάλων δρόμων,των υπόγειων διαδρομών,του εθνικού παραληρήματος. Ο μύθος της Ελλάδας στη χώρα των τραυμάτων.
Αντιμετωπίζετε τους ήρωές σας με ιδιαίτερη ευαισθησία και τρυφερότητα. Ήρωες εύθραυστοι κι ανυπεράσπιστοι, ταυτόχρονα όμως παράφοροι και ασυγκράτητοι.
Είναι οικογένειά μου οι ήρωές μου,ένα είδος επιλεκτικής βιολογίας. Η σχέση μας προυπήρχε και συνεχίζεται μετά την παράστασή τους.
Πώς αντιλαμβάνεστε την ιστορία να βαραίνει στη δουλειά σας, περισσότερο ως αφορμή ή ως ευθύνη;
Η ιστορία είμαι εγώ. Το πλήθος είμαι εγώ. Οι σχισμένες σημαίες είμαι εγώ. Ούτε αφορμή,ούτε ευθύνη λοιπόν. Απλά συνύπαρξη.
“Σιγά σιγά επιβάλλεται να αγγίξουμε τις πληγές μας. Να τα πούμε όλα και να τα πούμε τώρα και να μην αφήσουμε τίποτα…”, λέει ο Ιωάννου. Πώς αντιλαμβάνεστε αυτή τη φράση;
Αν δεν μιλήσουμε τώρα,δεν θα μιλήσουμε ποτέ. Κι όποιος καταπίνει τη γλώσσα του φεύγει άκλαυτος. Εμείς θέλουμε να θρηνήσουμε για να προσδοκούμε ανάσταση.
Τι ετοιμάζετε αυτόν τον καιρό;
Το δεύτερο εθνικό πορτραίτο,τον Μπολιβάρ που θ’ανέβει στο θέατρο του Νέου κόσμου τον Γενάρη. Είναι βασισμένο στην ποίηση του Νίκου Εγγονόπουλου,με μπόνους τρακ ένα μονόλογο της Γλυκερίας Μπασδέκη. Τον Απρίλιο θα σκηνοθετήσω την Βασίλισσα των ξωτικών,μια μπαρόκ όπερα στη Λυρική. Κι άλλα που περιμένουν στο υπόγειο…
Ποια δουλειά σας ξεχωρίζετε ως τώρα και γιατί;
‘Εχω αγαπήσει πολύ τη Ραμόνα ,αλλά δεν την ξεχωρίζω από τα υπόλοιπα παιδιά μου…
Αγαπημένο σας έργο που περιμένει σκηνοθεσία σας.
Τα σπαράγματα του Σολωμού…
Αν είχατε την ευκαιρία, ποιο ιστορικό ή φανταστικό πρόσωπο θα συναντούσατε και υπό ποιες συνθήκες;
Θα ήθελα να πίναμε ένα ποτό κάποτε με την Μαρία Πολυδούρη. Να μιλήσουμε για κοινούς φίλους και μεσοπόλεμο.
Σε ποια εποχή εκτός από αυτήν θα θέλατε να ζείτε και με ποια ιδιότητα;
Είμαι των μεσοπολέμων…..ίσως ευαίσθητος φαρμακοποιός που διανυκτερεύει…
Μεγαλύτερος φόβος, σφοδρότερη επιθυμία, αγαπημένη ευχή.
Όλα έχουν μία κοινή απάντηση : να αγαπήσω….
της Σήλιας Γεωργίου
