Τι πραγματεύεται η παράσταση σας και τι πρόκειται να δούμε πάνω στη σκηνή;
To CONFESS/ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΘΕΙΤΕ είναι μια παράσταση ενός προς έναν -ή μάλλον ενός προς οκτώ (το πολύ). Συμβαίνει μέσα στα μικρά δωμάτια ενός πολύ όμορφου παλιού σπιτιού στον Κολωνό, τα οποία εκτελούν χρέη… εξομολογητηρίου. Οι ηθοποιοί νοιώθουν την επιθυμία, την ανάγκη να ομολογήσουν κάτι. Ο θεατής, γίνεται αποδέκτης του μικρού αυτού μονολόγου. Η εγγύτητα μεταξύ τους, αλλά και η φύση της κάθε εξομολόγησης, δημιουργεί έναν μοναδικό συσχετισμό ανάμεσά τους, ο οποίος, όπως είναι επόμενο, δεν μοιάζει με την μονόδρομη σχέση που χαρακτηρίζει την θεατρική πράξη, αλλά αφήνει περιθώρια μιας άλλης επαφής ανάμεσα στο ηθοποιό και τον θεατή. Η όλη εμπειρία γίνεται βιωματική, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι οι θεατές εξαναγκάζονται σε διάδραση. Κάθε άλλο. Η ίδια η συνθήκη τους οδηγεί, χωρίς καν να το καταλάβουν, σε μια νέα εμπειρία.
Γιατί θα πρότεινες σε κάποιον να δει το έργο σας;
Θα πρότεινα σε κάποιον να δει αυτήν την παράσταση αν αναζητά να συγκινηθεί, να νοιώσει ζωντανός και παρών, να εξερευνήσει νέες εμπειρίες.
Μίλησε μας για το πώς προσέγγισες αυτό το συγκεκριμένο είδος θεάτρου.
Τα τελευταία χρόνια δοκιμάζουμε την τέχνη μας σε μη θεατρικούς χώρους. Και ειδικότερα σε αυτούς που αποτελούνται ή είναι χωρισμένοι σε μικρότερους χώρους – βιβλιοθήκες, βιβλιοπωλεία, πολιτιστικά κέντρα, σπίτια… Είναι τελείως διαφορετική η εμπειρία του να δεις μια παράσταση εκεί. Το γεγονός ότι βρίσκεσαι σε απόσταση αναπνοής από τους ηθοποιούς, σε κάνει συνένοχο στην εμπειρία. Σου δίνει βήμα, ακόμη κι αν δεν κληθείς να συμμετέχεις στο παραμικρό. Την αποζητούμε αυτήν την νέα σχέση. Θέλουμε να νοιώσουμε ότι είμαστε «μαζί» – συνένοχοι – σ’ αυτήν την εμπειρία. 
Μίλησε μας για το πώς βίωσες τη συνεργασία σου με τους υπόλοιπους συντελεστές της παράστασης;
Αυτού του είδους οι παραστάσεις αναζητούν τολμηρούς συντελεστές. Κι όταν λέω τολμηρούς, εννοώ καλλιτέχνες που δεν φοβούνται να μπουν σε αχαρτογράφητα νερά, δεν φοβούνται να καταθέσουν προσωπικές εμπειρίες, δεν διστάζουν να βρεθούν τόσο «κοντά» με το κοινό τους – γεωγραφικά και μεταφορικά. Κι αυτούς τους βρήκα στα πρόσωπα των συνεργατών μου:
Στον Κωστή Δάβαρη, που διαμόρφωσε τον χώρο του σπιτιού, στην Σοφία Λιάκου, την Νατάσσα Γαβαλά, τον Χρήστο Καπενή και τον Αντώνη Κυριακάκη που παίζουν μαζί μου και την Κατερίνα Σκιαδά που έχει επιμεληθεί την κίνηση.
Πόσο σημαντική θεωρείς για σένα αυτήν τη δουλειά και ποιες είναι οι προσδοκίες σου συνολικά από τη συγκεκριμένη;
Είναι όσο σημαντική ήταν η προηγούμενη και το ίδιο σημαντική με την επόμενη. Στην ΝΟΗΤΗ ΓΡΑΜΜΗ έχουμε διανύσει 22 χρόνια δουλειάς, άλλοτε δουλεύοντας πάνω σε κείμενα, άλλοτε εμπνεόμενοι από εικαστικές εγκαταστάσεις, άλλοτε δουλεύοντας με την τεχνική του devised theatre, αλλά πάντα αγγίζοντας θέματα και προβληματισμούς που μας έκαιγαν.
Το ζητούμενο είναι πάντα η επικοινωνία με το κοινό. Και σ’ αυτήν μας την προσπάθεια δεν φοβόμαστε να πάρουμε ρίσκα, σαν και το φετινό: μια περιπατητική παράσταση στους τέσσερις τοίχους ενός σπιτιού.
