Η Δίψα (Μονόπρακτο)

 

 

Ω: Ω, επιτέλους! Πόσος καιρός; Χαίρομαι! Πόσο χαίρομαι που σε βλέπω! Πω πω, πήρες και κάποια κιλάκια, ε; Μπράβο, κι εγώ έχασα λίγα, βλέπεις;

I: Κούκλα είσαι όπως πάντα. Κάτσε να παραγγείλουμε. Πεινάω πολύ! 

                                      (παύση)

Ω: Τι να παραγγείλω; Ένα καλοψημένο ροζμπίφ από γυμνοσάλιαγκα με ροζ κρέμα στάχτης και ένα ποτήρι κόκκινο αυτί από ασβό. Μια χαρά! Και δύο τάρτες αγριόχηνας με πετρόλ πουρέ. Εσύ;

I: Εγώ δεν πεινάω πολύ τώρα που το σκέφτομαι.

Ω: Μα, εσύ τώρα είπες ότι πεινάς πολύ!

I: Ναι, όταν πεινάω πολύ, μου κόβεται η όρεξη. Δεν το ΄χεις πάθει; 

Ω: Εγώ; Πώς, φυσικά. 

Ι: Παράγγειλε εσύ και θα τσιμπήσω.                         

(παύση)

S: Τι θα παραγγείλετε παρακαλώ;

Ω: Τίποτα, δεν πεινάμε. Είμαστε full.

S: Τι εννοείτε;

Ω: Full παιδί μου, πώς το λένε; Γεμάτοι! Δεν χρειαζόμαστε τίποτα.

S: Κανένας γεμάτος δεν έρχεται σ΄ αυτό το μαγαζί. Ξανασκεφτείτε παρακαλώ.

Ω: Δεν κατάλαβα. Πελάτες είμαστε.

S: Και ως πελάτες πρέπει κάτι να πάρετε.

Ω: Γιατί;

S: Γιατί καθίσατε. Ήδη καταναλώνετε χώρο.

Ω: Ε ωραία, δεν θέλουμε να καταναλώσουμε κάτι άλλο. Δεν έχουμε αυτό το δικαίωμα;

S: Όχι!

Ι: Εντάξει, σας παρακαλώ! Δεν πειράζει Ω μου. Μην το κάνεις θέμα.

Ω: Γιατί;

I: Γιατί δεν είναι σωστό. 

Ω: Και πώς θα περάσει η ώρα;

Ι: Πρέπει να αναγνωρίζεις την θέση σου.

Ω: Μα είμαι πελάτης και ο πελάτης έχει πάντα δίκιο…

I: Σε παρακαλώ, συγκρατήσου. Κύριε, θα θέλαμε ένα αφέψημα, να ζεσταθούμε λίγο. Μια μικρή χελώνα αγκαθόριζας και…

Ω: Και δύο βαρέλια αεροζωμού λιωμένης σφήκας. 

(παύση)

Ω: Τι; Διψάω πολύ!

(Ο S. Φεύγει)

(παύση)

Ι: Τι συμβαίνει; Δεν σε βλέπω καλά.

Ω: Εμένα; Ω, Εγώ είμαι καλύτερα από ποτέ. Απλά διψάω.

Ι: Tι εννοείς;

Ω: Αυτό που ακούς! Για πρώτη φορά στην ζωή μου είμαι καλά!

Ι: Όταν λες καλά;

Ω: Εννοώ…… καλά! Θαυμάσια για την ακρίβεια.

I: Με την δουλειά;

Ω: Απολύθηκα.

I: Σε απέλυσαν.

Ω: Τους έκανα να με απολύσουν.

Ι: Και τώρα;

Ω: Τίποτα.

Ι: Άνεργη.

Ω: Είμαι ευτυχισμένη, Γιώτα. Πρώτη φορά! Έχω βρει τον δρόμο μου και προχωράω.

Ι: Βγαίνεις καθόλου έξω;

Ω: Όχι. Ξέρω όμως ότι υπάρχει Θεός και αυτό αρκεί!

I: Ορίστε;

Ω: Υπάρχει Θεός και κρατάει την ζωή μου στα χέρια του και εγώ προχωράω ήρεμη.

Ι: Ήρεμη;

Ω: E, καλά τελοσπάντων.

Ι: Ήρεμη είπες.

Ω: Ε; Ναι.

Ι: Τι;

Ω: Ε;

I: Δεν…

Ω: Α.

Ι: Ναι!

 (αρχίζουν και γελάνε υστερικά και ξαφνικά σταματούν) 

(παύση)

Ι: Χαίρομαι πολύ για σένα. Κι εγώ έτσι ακριβώς νιώθω! Δυνατός και τυχερός. 

Ω: Μπα;

I: Πείνασα λίγο τώρα…Βεβαίως. Η εταιρεία μου είναι στα καλύτερα της. Όλο και περισσότερος κόσμος έρχεται για να εκπληρώσει τα όνειρα του, οπότε τα ποσά αυξάνονται ραγδαία.

Ω: Άντε…Πόσο δηλαδή;

I: Αν υπολογίσεις ότι το ένα κοστίζει γύρω στα 15 χιλιάρικα, το μικρό εννοώ, ένα μαγαζάκι και ένα κατοικίδιο, φαντάσου τα μεγάλα.

Ω: Και τι ζητάνε;

Ι: Πάει ανάλογα το φύλο.

Ω: Οι γυναίκες, ας πούμε;

I: Ό,τι μπορείς να φανταστείς…Συνήθως οι άνεργες ζητάνε άντρες με λεφτά.

Ω: Οι εργαζόμενες;

I: Kαριέρα και λεφτά.

 Ω: Kαι οι αποτυχημένες εργαζόμενες;

 I: Αυτές ζητάνε παιδιά. Λες να φάμε τίποτα; Πεινάω.

Ω: Οι άντρες;

I: Αυτοί χωρίζονται ηλικιακά. Οι νέοι, συνήθως σώμα και λεφτά, οι μεσήλικες δόξα, σώμα και λεφτά και οι ηλικιωμένοι, δόξα, σώμα, λεφτά και πιτσιρίκες.

Ω: Καλά,κανείς δεν ζητάει να δει τον Θεό; 

I: Όχι βέβαια. Θέλουν να γίνουν οι ίδιοι Θεοί. Αχ, πείνασα …

Ω: Μα πώς καταφέρνετε να τους τακτοποιείτε όλους;

I: Είσαι με τα καλά σου; Δεν τα καταφέρνουμε. Τους δίνουμε την δυνατότητα να ονειρεύονται. Δυνατότητες πουλάμε, όχι όνειρα. Αν πουλούσαμε όνειρα, θα είχαμε ήδη κλείσει. Είναι όλα οργανωμένα.

Ω: Πάντα θαύμαζα την εξυπνάδα σου, Γιώτα! Πάντα! Είσαι ιδιοφυία πραγματικά. Κάθε φορά που σε συναντώ νιώθω υπερήφανη, αχ διψάω, για την απόφασή μου να σε συναντήσω. Θέλω να το ξέρεις, σε αγαπώ και σε εκτιμώ βαθύτατα! Δεν ξέρω, νιώθω συγκινημένη γιατί, αχ διψάω, θα ΄θελα να σου ζητήσω μία χάρη…

Ι: (πιάνοντας της το μπούτι) Τι χάρη Ω μου; Ό,τι θες… Εμείς είμαστε σαν αδέρφια. Θα σε βοηθήσω.

Ω: Εσύ ξέρεις τόσους ανθρώπους, όλοι έχουν περάσει από εσένα. Θα ξέρεις πετυχημένους ανθρώπους, διάσημους. Πω πω δίψα… 

Ι: Όχι, όχι κανέναν πετυχημένο δεν ξέρω! Οι επιτυχημένοι δεν έρχονται σε μας. Οι επιτυχημένοι δεν έχουν καμία σχέση με όνειρα. 

Ω: Και πώς πετυχαίνουν, χωρίς;

I: Αυτοί είναι επιτυχημένοι επειδή κάνουν τους άλλους να ονειρεύονται. Εμείς τους δίνουμε ποσοστά, σκέψου.

Ω: (η οποία έχει αρχίσει και ιδρώνει) Απίστευτο. Δηλαδή δεν μπορείς να με βοηθήσεις; Διψάω..

I: Φυσικά και μπορώ…συναισθηματικά. (ανεβάζοντας το χέρι του στο βυζί της)

Ω: Πρακτικά θέλω να με βοηθήσεις!

Ι: Ωραία. Πες μου τι θες.

Ω: Δεν έχει σημασία τι θέλω. 

Ι: Μα άμα δεν μάθω, πώς θα ξέρω;

Ω: Τι να ξέρεις;

I: Να μάθω λέω.

Ω: Το θέμα είναι τι ξέρεις.

Ι : Τι εννοείς;

Ω: Τι;

Ι: E;

Ω: Δεν…

Ι: Α.

Ω: Ναι;

Ι: E;

(αρχίζουν να γελάνε υστερικά και ξαφνικά σταματούν)

(παύση)

Ι: Γιατί στεναχωρήθηκες τώρα;

Ω: Ήθελα να ξέρω ότι κάποιος μπορεί να με βοηθήσει όταν το θελήσω.

Ι: Σε τι;

Ω: Σε κάτι, αχ διψάω, σε κάτι που θα μου ‘ρθει όταν μου ‘ρθει. Σε κάτι που δεν έρχεται, αν δεν έρθει η βοήθεια, που περιμένει το κάτι για να ‘ρθει. Αχ  δίψα… Διψάω…Μα πού είναι αυτός ο άνθρωπος; Τόση ώρα έχει περάσει.

Ι: Έλα ντε. Κι εγώ πεινάω αφόρητα.

Ω: Αφού είπαμε ότι δεν θα φάμε.

Ι: Ναι, αλλά θέλω να ξέρω ότι αν θελήσω θα μπορώ να φάω! Πού είναι;

Ω: Αν είναι δυνατόν. Τόσα χρήματα τους δίνουμε και δεν μπορούν ούτε να μας εξυπηρετήσουν. Απαράδεκτο!

Ι: Καλά, αν ξανάρθουμε να με φτύσεις!

Ω: Όχι βέβαια. Τελείωσε! Πόσα να ανεχτούμε πια; H υπομονή έχει και τα όρια της. Και το έλεγα εγώ να πάω σε άλλη χώρα, πολιτισμένη. Δεν έχουμε δουλειές εμείς; Τι είμαστε για να τους περιμένουμε, δούλοι ή ζώα; Δεν έχουμε αξιοπρέπεια εμείς; Απαιτούμε το δίκαιο! Όχι στο στημένο παιχνίδι που έχουν στήσει εναντίον μας! Να φύγουμε σε παρακαλώ! Δεν μπορώ να το ανεχτώ!

Ι: Έχεις απόλυτο δίκιο! 

Ω: Κάτι πρέπει να κάνουμε, να αντιδράσουμε.

Ι: Ναι αλλά τι;

Ω: E…Κάτι, οτιδήποτε!

Ι: Να τους γράψουμε μία επιστολή;

Ω: Διψάω, Γιώτα! Δεν μπορώ να περιμένω την απάντηση τους.

Ι: Γιατί έχεις την ερώτηση;

Ω: E;

I: Τι;

Ω: Τι;

I: Μην αρχίσουμε τώρα.

Ω: Δίκιο έχεις. Κάτι πρέπει να σκεφτούμε.

Ι: Αχ πεινάω…Δεν μπορώ να σκεφτώ.

Ω: Αχ κι εγώ διψάω τόσο πολύ. Δεν αντέχω. Διψάω!

Ι: Πεινάμε!!!

Ω: Σε παρακαλώ, να μιλάς για τον εαυτό σου! Εγώ δεν πεινάω, διψάω!

Ι: Καλά. Διψάμε!!!

Ω: Γιώτα, σε παρακαλώ! Μόνο εγώ διψάω! Εσύ πεινάς!

(παύση)

(αρχίζουν να χτυπάνε μανιακά το τραπέζι και να φωνάζουν. Κλοτσάνε τα πάντα, αλλά δεν υπάρχει τίποτα στον χώρο για να σπάσει! Ουρλιάζουν.)

Ω: Θέλουμε το αφεντικό, θέλουμε το αφεντικό!

Ι: Θα τα σπάσουμε όλα!!! 

Ω: Το γκρεμίζουμε!!!

Ι: Tώρα θα δείτε!

(Σχίζουν τις χαρτοπετσέτες με ύφος νικητή.)

(παύση)

Ω: (απελπισμένα και πολύ ήρεμα) Γιώτα…

Ι: Τι είναι κορίτσι μου;

Ω: Διψάω πολύ.

Ι: Έλα κάνε λίγη υπομονή! Πάμε άλλη μία φορά μαζί! Οργανωμένα! Θα μετρήσω μέχρι το 3.

1,2,3 ΘΕΛΟΥΜΕ ΤΟ ΑΦΕΝΤΙΚΟ ΘΕΛΟΥΜΕ ΤΟ ΑΦΕΝΤΙΚΟ.

S: (ήρεμα και ευγενικά) Τι το θέλετε παρακαλώ;

Ι: Τι το θέλουμε;

Ω: Τι το θέλουμε;

Ι: Τι;

Ω: Ε;

I: Δεν…

Ω: Α.

Ι: Ναι;

Ω: Ε;

 (αρχίζουν και γελάνε υστερικά και ξαφνικά σταματούν) 

(παύση)

I: Νόμιζα ότι ήξερες.

Ω : Μα κι εγώ νόμιζα ότι ήξερες εσύ.

Ι: Τώρα ξέρεις;

Ω: Όχι, εσύ;

I: Όχι.

S: Ό,τι και να το θέλετε δεν μπορείτε να το δείτε. Το αφεντικό κοιμάται.

(Ο Ι και η Ω κοιτάζονται ξαφνιασμένα)

Ι: Μας συγχωρείτε…Χίλια συγνώμη, δεν το ξέραμε…

Ω: Συγνώμη για την αναστάτωση.

Ι: Δεν θέλαμε να ενοχλήσουμε…

S: Μπορώ να σας φανώ εγώ χρήσιμος; Θέλετε να σας φέρω κάτι; Είστε καλά;

I: Όχι, όχι μια χαρά είμαστε. Θαυμάσια για την ακρίβεια. Η κυρία Ω από δω πρώτη φορά νιώθει τόσο ευτυχισμένη με την ζωή της κι εγώ αντίστοιχα με την εταιρεία μου. Όλα καλά!

S: Άμα θέλετε κάτι πείτε μου, δουλειά μου είναι.

Ι: Τι κάτι; Δεν μου έρχεται κάτι… Εσένα; Mήπως διψάς;

Ω: Εγώ; Όχι βέβαια. Εσύ μήπως πεινάς;

I: Όχι βέβαια. Εγώ όταν πεινάω μου κόβεται η όρεξη. Είμαι μια χαρά.

Ω: Ax, κι εγώ! Τι καλά. Πρώτη φορά είμαι καλά και νιώθω ότι ο Θεός κρατάει την ζωή μου στα χέρια του. Ε;

I: Τι;

Ω: Τι; 

Ι:Δεν…

Ω: Α.

Ι: Ναι;

Ι: Ε;

 (αρχίζουν και γελάνε υστερικά και ξαφνικά σταματούν) 

(παύση)

 

Καλλιόπη Μανδρέκα, 14-12-2017