Πριν δύο χρόνια τελείωσα την Δραματική σχολή Αθηνών Θεοδοσιάδη. Έφυγα νωρίς απο την Αθήνα. Ο κύκλος μου ολοκληρώθηκε, ένιωθα πλήρης. Ήμουν ενταξει.
Υπάρχουν τρόποι να κάνεις την τέχνη σου στην Αθήνα, αλλά κατι λείπει, ενώ στην επαρχία αισθάνεσαι το αντίθετο.
Η φαντασία σου και η ευρηματικότητα σου καλπάζουν, α ο τρόπος για να κοινωνήσεις κατι στην επαρχία ειναι δυσκολότερος.
Ασχολούμαι με την γραφή και με τη φωτογραφία.
Προσπαθώ να χτίσω κατι δικό μου, μου αρέσει η μοναξια που εχει η τεχνη σε ερημικά μέρη. Η αισθητική εδώ ειναι “τραχιά”. Έχεις υλικο να δουλεύεις για χρόνια. Μου αρέσει η αισθητική του κρεοπώλη, απέναντι του μπακάλη παρα δίπλα, όμως σε μικρες πόλεις όπως εδώ στην Κοζάνη.
Αλλά δυστυχώς βασιλεύει το ερασιτεχνικό θέατρο. Δεν υπάρχουν καθόλου επιλογές να εκπαιδευτεί ο άνθρωπος πνευματικά μέσα απο την τέχνη του θεάτρου.
Θα ήθελα πολύ να κάνω πράγματα, μα θα πρέπει να ξεκινήσουμε απο πολύ αρχή. Όπως το: βγάλτε τα παπούτσια σας και περπατήστε ξυπόλητοι.
Εύχομαι στς δύσκολες μέρες που ζούμε να γινονται δουλειές με νόημα, χωρίς ο απώτερος σκοπός να ειναι η εκμετάλλευση.
Εύχομαι να γνωρίσει και ο τελευταίος κάτοικος του τελευταίου χωριού της Ελλάδας το θέατρο, τη διασκέδαση και την πνευματικότητα που χαρίζει απλόχερα και προπαντώς εύχομαι υγεία και χαρές εν όψει του νέου έτους.
Γεωργία Αλεξανδρίδη, 4/1/2021
