Ένας άνθρωπος είναι τοξικός όταν ξέρει πώς θα σε κάνει να νοιώσεις άσχημα και το κάνει.
Ένας άνθρωπος είναι ακατάλληλος όταν καταστρέφει τη χαρά σου και απολαμβάνει να σε υποτιμά και να σε ειρωνεύεται.
Ένας άνθρωπος που δεν χαίρεται με τη χαρά σου και δεν θέλει επουδενεί να εξελιχθείς αλλά υποτιμά και τους συνεργάτες σου και όποιον θέλει να σε γνωρίσει καλύτερα, είναι ένας άνθρωπος που πάντα θα έχει γνώμονα τον εαυτό του και ποτέ τους άλλους ακόμα κι αν έχει παιδιά.
Το ίδιο ισχύει και για ένα κράτος που συμπεριφέρεται έτσι στους πολίτες του.
Ένα κράτος που τους απαξιώνει απροκάλυπτα δεν είναι ένα ικανό κράτος.
Ένα κράτος που χρησιμοποιεί τον κόπο των εργαζομένων του για να τους διαβάλλει και να τους αποπροσανατολίσει δεν είναι ένα υγιές κράτος.
Ένα κράτος που χρησιμοποιεί τεχνικές Γκεμπελικές και απορρίπτει κάθε είδος διαφορετικότητας δεν είναι κατάλληλο κράτος.
Ονειρεύτηκα πως ξυπνάμε μια μέρα και φεύγουμε όλοι από αυτή τη χώρα. Μέσα σε μια μέρα αφήνουμε μια χώρα άδεια, κενή, νεκρή. Δεν ξύπνησα σαν να ήταν εφιάλτης. Ίσα ίσα ξύπνησα σαν να μην ήθελα να το χάσω.
Με την ίδια αίσθηση που θα έτρεχα μακρυά από έναν τοξικό άνθρωπο που με ευνουχίζει και με υποτιμά διαρκώς, με αυτή την αίσθηση θα μάζευα βαλίτσες και θα έτρεχα μακρυά από αυτή τη χώρα.
Κλείνω τα μάτια για να κοιμηθώ λίγο ακόμα, ελπίζοντας να ονειρευτώ τη συνέχεια…ξέρω μέσα μου πως θα είναι καλή. Όταν φεύγεις μακρυά από την ανικανότητα και την έλλειψη σεβασμού, μακρυά από την τοξικότητα μιας ολόκληρης πολιτείας αλλά και των ανθρώπων που την αποτελούν και σπέρνουν τοξικότητα σε άλλους, μόνο για καλό μπορεί να είναι. Μόνο για καλό ε;
Καλημέρα με σκέψεις από το κρεβάτι χωρίς καφέ και ίσως χωρίς λόγο.
Της Έλιας Βεργανελάκη, 31/8/2020
