Μέρα 1η
Η Οικειοθελώς. Η μη αναμενόμενη
Νομίζω ότι αν είχα παράσταση και σήμερα δε θα έμπαινα σε καραντίνα.. αλλά έλα που δεν έχω
Ρεπό.. ούτε πρόβες ούτε παράσταση.. τίποτα..
Κανονισμένη εδώ και καιρό μάζωξη με φίλους για χαρτί και επιτραπέζια το βράδυ
Αυτή η βραδιά μες τη βδομάδα την περιμένω πως και πως
Από χθες ακόμα και στην παράσταση είχα αρχίσει να έχω μια περίεργη αίσθηση..
Πόσο γρήγορα και απότομα άλλαξε η αίσθηση της ασφάλειας
Η ώρα πλησιάζει και η ανησυχία μου μεγαλώνει
Ο ένας έχει αυτοάνοσο και είναι σε ανοσοκαταστολή..
Ξαφνικά η ανέμελη ιδέα του παιχνιδιού γίνεται Ναρκοπέδιο που δεν ξέρεις πότε και πως θα σκάσει
Η ώρα πλησιάζει.. σε μια ώρα βρισκόμαστε
Ακυρώνω..
Θα μπορούσα βέβαια να πάω απ’ το σπίτι της κολλητής μου να αράξουμε οι δυο μας
Όχι είναι άδικο.. ή όλοι ή κανείς λοιπόν..
Σπίτι.. ας ξεκουραστώ
Ευκαιρία είναι..πότε θα ξαναέχω την ευκαιρία να αράξω σπίτι (που να ‘ξερα!)
Αύριο να πάρω το σκύλο να πάμε προς βουνό ή θάλασσα..
ποιος ξέρει πόσο καιρό θα κάνω να δω φύση..
Mέρα 2η
Ξυπνάω και ήδη ξέρω
Δεν ήταν μόνο η χθεσινή βραδιά
Σκέφτομαι αν θα έπρεπε να πάω για ψώνια ή όχι
Σχεδόν πάντα παραγγέλνω μέσω Ίντερνετ
Χθες βράδυ που πήγα να παραγγείλω δεν έβρισκα με τίποτα ελεύθερη ημερομηνία αποστολή..
νόμιζα πως έγινε κάποιο λάθος και ανανέωσα την σελίδα
τρόμαξα
Για μια βδομάδα τίποτα
Τον σιχαίνομαι αυτόν τον πανικό και αυτήν την αντίδραση μαζέματος
Ακόμα και το 2015 που όλοι σήκωναν λεφτά εγώ δεν είχα καν να περάσω το Σαββατοκύριακο μου
Επίσης δεν θα αντέξω με τίποτα να δω ατέλειωτες ουρές ή άδεια ράφια..
Με ξέρω δεν θα το αντέξω
Έχει υπέροχη μέρα έξω
Παίρνω τον σκύλο μπαίνουμε στο αμάξι και πάμε προς παραλία
Ας πούμε ένα γεια στη θάλασσα
Ας μας φυσήξει λίγο αέρας
Ένας κύριος με κουστούμι έχει παρκάρει το αμάξι έχει βγει έξω και ατενίζει για ώρα όρθιος την θάλασσα
Σα να προσπαθεί να μαζέψει όση θάλασσα μπορούν τα μάτια του
Λες να την ζωγραφίσει μετά
Περπατάμε στο βουνό δίπλα και όλα είναι τόσο ωραία
Οι ήχοι, οι μυρωδιές, η θέα..
η ζεστή αίσθηση του ήλιου
Γυρνώντας βλέπω ένα μικρό σούπερ μάρκετ.
Μπαίνω και παίρνω τα απαραίτητα.. και γάντια.. ποτέ άλλοτε δεν έχω πάρει συσκευασία με γάντια
Ένα ζευγάρι ξένων μπροστά μου φτάνει στο ταμείο με δυο μπίρες και μια σακούλα πατατάκια
Τι ιδιαίτερη συνθήκη
Γύρω κάνει πανικό και αυτοί διακοπές
Γυρνάω σπίτι, τακτοποιώ τα πράγματα
Το πρόγραμμα μου Γεμάτο! Για τις επόμενες μέρες έχει τόσες ενημερώσεις που μου φαίνεται διπλή δουλειά το να μπω στον κόπο να τις σβήσω
Το έξυπνο κατά τα άλλα κινητό μου εξακολουθεί να λέει «χρειάζεστε 17 λεπτά για να φτάσετε..»
Στο ραντεβού, στο γυμναστήριο, στην παράσταση…
Κι εγώ στο σπίτι
Ο σκύλος κοιμάται πιο χορτασμένος από ποτέ..
Στο όνειρο του ξαναπερνά από μονοπάτια & μυρίζει το χώμα
Μέρα 10η
Έχω 10 μέρες κλεισμένη στο σπίτι και τώρα μόνη στο αμάξι γυρίζω σχεδόν όλη την πόλη γιατί είχα δουλειά..
η γη γυρίζει, ο ήλιος εξακολουθεί να βγαίνει, τα πουλιά κελαηδάνε…
Αν περάσεις δίπλα από βουνό & κατεβάσεις το παράθυρο μυρίζει Θυμάρι και χαμομήλι..
Σε μια πόλη 6 εκατομμυρίων κατοίκων κυκλοφορούν ελάχιστοι άνθρωποι, κυρίως μαμάδες που βγάζουν βόλτα κάποιο παιδί, κάποιοι παππούδες που μπορεί να κάνουν τον περίπατό τους, άλλοι τα ψώνια τους…
Περνάω κοντά από σπίτια αγαπημένων και θέλω να κορνάρω να τους πω «βγες λίγο στο μπαλκόνι να πούμε ένα γεια»…Δεν το κάνω, συνεχίζω.. αλλά σήμερα είναι πιο φωτεινά από ποτέ τα μέρη που μένουν
Στο μαγαζί που θα χρειαζόταν άλλη φορά 5’ να πάρω αυτό που θέλω τώρα παίρνει 1 ώρα.. περιμένουμε απέξω ευλαβικά τηρώντας αποστάσεις.. μόνο ένα το πολύ δύο άτομα στο μαγαζί και αυτά να μην είναι κοντά.
Ένα πιτσιρίκι 5-6 χρονών περιμένει εδώ και ώρα απέξω υπομονετικά τη μαμά του που ψωνίζει μέσα.. πόσο θα ‘θελα να το πάρω αγκαλιά.. Να του πω ένα «μπράβο! δε φταις εσύ» μοιάζει με τιμωρία αυτό που περνάς.. μόνος σου στη γωνία αλλά δεν φταις..
Γυρνάω μέσα από την πόλη.
Περνάω απ’ τά πιο κεντρικά σημεία της. Ένας ζητιάνος καθισμένος κατάχαμα στο πεζοδρόμιο φοράει μάσκα. Θα τον πλησιάσει άραγε κανείς; Και να θες να του δώσεις λεφτά το σκέφτεσαι αν πλησιάσεις…
Κάποιοι τουρίστες σουλατσάρουν κοντά στην Ακρόπολη..
Γυρνώντας σπίτι κάνω στριπτίζ στην βεράντα πριν την είσοδο. Βγάζω όλα τα ρούχα που φορούσα έξω, πετάω τα γάντια στα σκουπίδια..Ψεκάζω μπρελόκ και χέρια με αντισηπτικό μέχρι μα φτάσω στο μπάνιο να πλύνω τα χέρια μου.. ωχ ήταν γύρω στα 10’’ γυρνάω να τα ξαναπλύνω..
Έχω γεμάτα ντουλάπια.. κάποιοι δεν έχουν.. Τους μισούς θα μας βρει το κακό μες την πείνα και τους άλλους μισούς με γεμάτα ντουλάπια..
μια γιαγιά είναι άρρωστη 3 μέρες με πυρετό και δεν πάει να την επισκεφτεί κανείς.. φοβάται..
Φίλες μου γεννάνε μόνες τους, περιμένουν έξω απ’ το νοσοκομείο για να μάθουν νέα δικών τους ενώ δεν κάνει να μπουν μέσα..
Γενέθλια δε γιορτάζουμε
Λες να το ‘χω..’Οχι όχι υπομονή. Αν έχω το άλλο..Υπομονή..
Τουλάχιστον είναι μια μέρα με ήλιο σήμερα.
Δεν βρίσκω που έχω το καπάκι απτό μεγάλο τάπερ..
Και το πιάνο είναι ξεκούρδιστο γαμώτο
Μέρα 13η
Η δουλειά μας δεν έχει ξεκάθαρο πλαίσιο. Υπάρχουν περίοδοι που δουλεύεις 18 ώρες τη μέρα κι άλλες που κοιτάς το ταβάνι… ελπίζοντας να χτυπήσει το τηλέφωνο.
Και καλά όταν το κοιτάς ενώ έχεις κλείσει ήδη την επόμενη.. έχεις ορίζοντα.. Όταν δεν έχεις…έχει μια ανησυχία· υπαρξιακή. Δεν είναι φτιαγμένη όμως να ‘χει ροή..
Το βασικότερο πράγμα που βάζει όρους και όρια στα πάντα είναι ο Σκοπός. Η Παράσταση. Αυτή ορίζει το πότε! Πότε θα μοιραστείς αυτό που έφτιαχνες με το πολυπόθητο κοινό. Μπαίνουν ανάλογα πρόβες και όλη η ζωή σε ρότα.
Είμαι περφόρμερ. Λατρεύω να είμαι πάνω στη Σκηνή. Είναι ό,τι πιο αγχωτικό και ζωογόνο. Ο Φάρος που μας οδηγεί · στα πάντα.
Δυστυχώς πολύ συχνά βάζοντας άλλες πτυχές της ζωής σε δεύτερη μοίρα. Οι άνθρωποι που ‘χουν υπάρξει δίπλα μας ξέρουν καλά αυτή την κατάσταση και ‘χουν δοκιμαστεί από αυτό το παράδοξο.
Δεν είμαστε γιατροί. Κανονικά δεν θα τελειώσει ο κόσμος αν δεν ανέβουμε στην σκηνή. Κι όμως για μας, είναι πάντα θέμα ζωής και θανάτου. Είπαμε.. είναι ο Φάρος.
Και ξαφνικά… η βόμβα και αδυνατείς να έχεις Φάρο.
Εκκωφαντική η σιγή του χάους στο μυαλό σου..
Ό,τι έχτισες, ό,τι δούλευες τόσο καιρό, ό,τι περίμενες πώς και πώς·
πάει..
Και δεν έχεις κανένα σημείο στον ορίζοντα να ξέρεις ότι θα ξανάρθει..
Το νιώθεις ότι τα πράγματα είναι αλλιώς..
Δεν έχεις χρονοδιάγραμμα..
Δεν μπορείς καν να ελπίσεις στον επόμενο Φάρο..
Για λίγες ή πολλές μέρες νιώθεις σα να σε ‘χουν πετάξει στην μέση του ωκεανού, νύχτα, χωρίς ίχνος στεριάς. Δεν ξέρεις καν πού είναι τα 4 σημεία του ορίζοντα.
Τίποτα
Κι όχι μόνο αυτό αλλά η θάλασσα είναι αναμπουμπουλιασμένη & σκοτεινή.. έχεις πιο μεγάλη ανάγκη από ποτέ τον Φάρο (κι αλήθεια κι ο κόσμος γύρω σου)
Τα πράγματα στην τέχνη έχουν αρχή, μέση και τέλος..
Και αυτή τη στιγμή ζεις (ζούμε) την ανατροπή του έργου..
Μένει να αιωρείται στην μεθ’ εβδόμης..
Το σώμα αντανακλαστικά κρατάει την ένταση και την ανάσα του..
Θα λυθεί στην τονική; Θα περάσει σε 5η & θα συνεχιστεί προς άγνωστη κατεύθυνση; Δεν ξέρω
Αυτό το κείμενο δεν καταλήγει κάπου..
Μένει μετέωρο εν γνώση μου..
Υ.Γ.: να μας συμπαθάτε εμάς τους γελωτοποιούς σας βασιλιάδες μου. Ζούμε πάντα με την δίψα της επιβεβαίωσης του βασιλιά. Περιμένουμε εναγωνίως από εσάς μετά από κάθε παράσταση την ετυμηγορία: Θα ζήσουμε και σήμερα ή όχι
Μέρα 16η
Οι μέρες της καραντίνας περνούν..
Μέσα 16 μέρες..
τις τελευταίες 5-6 με επιβεβλημένη επίσημα καραντίνα & κυρώσεις παραβίασης
Το πότε θα ‘ρθει το έξω άγνωστο
Αυτή η ιστορία αν τελειώσει• και όπως τελειώσει• θα μας βρει διαφορετικούς
Έχουμε έρθει αντιμέτωποι με μας τους ίδιους αλλά και τους γύρω μας
Ακόμα και τώρα προσπαθούμε να μας κρατάμε απασχολημένους αλλά ο χρόνος είναι πολύς για να την γλιτώσουμε
Άνθρωποι που ήταν μέρος της καθημερινότητας μας έχουν εξαφανιστεί
Και άλλοι εμφανίζονται ως δια μαγείας
Άνθρωποι που νόμιζαν ότι τους ενώνουν πολλά βλέπουν ξαφνικά ότι αν αφαιρέσεις τις «δραστηριότητες», τους χωρίζουν μίλια & άλλοι που είναι στην κυριολεξία σε άλλους τόπους δίνουν συνέχεια το παρόν και τους νιώθεις πιο κοντά από ποτέ.
Σπίτια γεμάτα ανθρώπους φωνάζουν μοναξιά κι αλλά πιο άδεια ηρεμία (αλλά και το αντίθετο)
Παρεξηγήσεις μπαίνουν στην άκρη γιατί μοιάζουν πια ασήμαντες μπροστά στο μεγαλείο του «επειγόντως»
Οι σχέσεις έρχονται αντιμέτωπες με τη βαρεμάρα..
Όταν είστε κουλ και δραστήριοι μπορείτε να υπάρχετε μαζί αλλά όταν δεν είστε;!
Πάντα έλεγα ότι για μένα οι σχέσεις χτίζονται στην βαρεμάρα..
Εννοείται ότι λατρεύω τις κουβέντες που πάνε μέχρι το πρωί με την ενέργεια ψηλά είτε είμαστε σε συμφωνία είτε «διαφωνούμε» •αλλά βρίσκοντας τρόπο να γίνεται διάλογος κι όχι τοίχος η διαφωνία.
Αλλά απ’ τις πιο αγαπημένες μου και πιο κοντινές επαφές, είναι αυτές οι ατέλειωτες ώρες ξάπλα στην παραλία που δεν κάνετε τίποτα μαζί.
Όχι αυτές που τσεκάρεις το κινητό σου… αυτές δεν πιάνονται για μαζί..
Οι άλλες που απλά υπάρχετε στην ραστώνη
Μακάρι να μπορέσουμε να ξανά υπάρξουμε μαζί..
αυτού του τύπου το μαζί θέλει παρουσία κι εγγύτητα..
συγχρονίζονται οι ενέργειες κι οι αναπνοές μας όταν το αφήνουμε να συμβεί..
Δεν ξέρω πώς θα μπορούσε να γίνει στην παρούσα συνθήκη..
ναι ερωτευμένοι έχουμε αφήσει όλοι ανοιχτό το τηλέφωνο για να ακούμε το ροχαλητό και την ανάσα του αλλά δεν ήταν το ίδιο με ένα σώμα που σε ακουμπάει
Ποιος δίνει το «παρόν» ακόμα και για να μοιραστεί την βαρεμάρα του, την φρίκη του, τη σαχλαμάρα του και ποιος όχι;
Πολλοί διαφωνούν..
ο ένας θεωρεί την πλευρά του άλλου αδιανόητα μη λογική ή και ηλίθια.
Πολλοί θέλουν να φιμώσουν την αντίθετη άποψη γιατί έχουν τεράστια ανάγκη αυτήν την περίοδο να είναι σωστή η δική τους
Έχει βοηθήσει και το fb σε αυτό..
Μπλοκ ντιλίτ στους μη ομοϊδεάτες
Αλλά σημασία δεν έχει αν έχουμε ίδια άποψη σε όλα (εφόσον δεν μας χωρίζουν βαθια ηθικά ζητήματα)
Σημασία έχει αν μπορούμε να τον χωρέσουμε τον άλλο..
Σημασία έχει το πόσο φροντιστικές είναι οι σχέσεις μας..
Είναι;
Ή έχουμε μάθει όλοι να περνούμε το quick fix στη βαρεμάρα και δεν υπάρχει καμία άλλη σύνδεση σε κανένα άλλο επίπεδο
Ποιος είναι και για ποιον είμαστε διατεθειμένοι να «ρισκάρουμε»;!
Απ’ τα πιο φριχτά κομμάτια των ημερών δεν είναι μόνο ο φόβος..
Αλλά η απομόνωση!
Ακόμα κι αν έχεις δικούς σου ανθρώπους δεν τους αφήνουν να ‘ρθουν στο νοσοκομείο
Δεν τους αφήνουν να σε επισκεφτούν και να τους επισκεφτείς
Στην πιο ευάλωτη στιγμή μας όχι μόνο είμαστε αλλά μας προστάζουν κιόλας να μείνουμε μόνοι και να αφήσουμε και τους άλλους μόνους τους..
Πόσο παράλογο
Όσο πιο μακριά είμαστε τόσο πιο ασφαλείς!!
Φτάνεις να μην νιώθεις ασφαλής ακόμα κ με τον ίδιο σου τον εαυτό
Δεν κάνει ούτε να σε αγγίξεις… είναι επικίνδυνο
Με τρώει το πρόσωπό μου..
Συνεχίζεται…(για όσο)
Γραμμένο κάτι μέρες πριν..
Μέρα 22η
Ιδιαίτερο πράγμα η φύση μας.
Η ανάγκη μου για το έξω, την αγκαλιά και την ελευθερία είναι τεράστια.
Πάντα ήταν.
Ποτέ δεν τα θεώρησα δεδομένα, τα χω στερηθεί στη ζωή μου αλλά τα χω μεγάλη ανάγκη.
Και κει•
μπαίνουν καμία φορά οι μαγικοί αμυντικοί μας μηχανισμοί.
Οι ηθοποιοί ειδικά έχουμε δεχθεί «επιθέσεις» (κυριολεκτικά και μη) από σκηνοθέτες & δασκάλους υποκριτικής κατά των αμυνών μας.
Απτά χειρότερα πράγματα που μπορούν να ακουστούν (σε μια ελληνική σχολή-έξω δεν είναι το ίδιο) είναι οι χαρακτηρισμοί: «είσαι πολύ εγκεφαλικός»
&
«έχεις παρά πολλές άμυνες».
Ευτυχώς έχω!
Πέρασα κι άλλοτε δια πυρός και σιδήρου κι αυτό που με φέρε ζωντανή στο σήμερα ήταν κατά πολύ και οι άμυνες μου.
Πολλές συνειδητές, ακόμα περισσότερες ασυνείδητες άμυνες.
Και ναι, οι άμυνες είναι πρόβλημα όταν δε σε αφήνουν να ζεις σε ένα ασφαλές «τώρα», ολόκληρος, γιατί νικά το μετατραυματικό σοκ σου..
αλλά ελάχιστοι δημιουργούν ένα ασφαλές περιβάλλον στις προβες ή τις σχολές..
να τα λέμε κι αυτά.
Αυτές τις μέρες λοιπόν τις έχω επιστρατεύσει.
Μέσα σε όλα, έχω βγάλει τα μισά μου ντουλάπια έξω στο πάτωμα!
Η κατάσταση έφτασε να μου είναι σχεδόν αφόρητη και το σπίτι να μοιάζει με αποθήκη.
Ενώ θα μπορούσα να βγάζω ένα ντουλάπι να το φτιάχνω και μετά να πηγαίνω στο επόμενο..
Έβγαζα ένα ντουλάπι..
και η επόμενη μου κίνηση ήταν να αδειάσω κι άλλο ένα κι άλλο ένα!
Το σπίτι άρχισε να μοιάζει με αποθήκη.
Αλλά αυτό, έστω και ψευδώς, μου ‘δινε εμένα την ευθύνη που δεν βλέπω κανέναν.
«Που να πω σε άνθρωπο να έρθει με το σπίτι έτσι χάλια»
Όποτε καλά έκανα και το έκανα έτσι..
καλά έκανε και κράτησε και παραπάνω από ότι «έπρεπε»..
Αλλά τώρα ξημέρωσε η 22η μέρα.
Υπάρχει μια θεωρία που λέει ότι αν θες να εγκαθιδρύσεις μια καινούργια συνήθεια πρέπει να την κάνεις για 21 μέρες.
Οπότε η καραντίνα λίγο πολύ εγκαθιδρύθηκε στην ζωή μου.
Στη ζωή μας.
Και τα ντουλάπια άρχισαν να μαζεύονται και να τακτοποιούνται…
Όχι για να καλέσω κάποιον φίλο, όσο κι αν το ‘θελα…
Αλλά για να καλέσω πίσω τον εαυτό μου.
Υγ: η τοξοτίσια μου ανάγκη για περιπέτεια καλύπτεται καθημερινώς απτην απροσεξία και την ελλειματική προσοχή μου!!
Κάθε μέρα ψάχνω με πάθος και απελπισία και κάτι άλλο μέσα στα 55τμ που δε θυμάμαι που άφησα ή είδα τελευταία φορά
Υγ2: τα μπισκότα είναι μέσα στο Shrek cookie jar
Ημέρα ποιος ξερει (;!) μάλλον 40η
Το κεφάλι μουδιάζει, το σώμα συνηθίζει στην αδράνεια, η ψυχή σωπαίνει και προσπαθεί να μην λαχτάρα τόσο..
Παρότι κάθε φορά που βλέπει εικόνα θάλασσας ή αγαπημένων φέρνει μια αίσθηση δίψας κυριολεκτική..
Λες και θα μπορούσε να τους πιεί
Η καραντινα έχει γίνει πλέον «κανονικότητα»..
πόσο σιχαίνομαι αυτή τη λέξη.. από όταν την πρωτάκουσα.. δεν έχει τίποτα κανονικό (που και για αυτό έχω τις ενστάσεις μου)
Όλα τα -οτητα που προστίθενται σε λέξεις.. κανονικότητα, αναγκαιότητα, ελευθεριότητα..
δείχνουν ότι δεν έχουν καμία σχέση με την ουσία και την αξία της λέξης
Κανονικότητα λοιπόν η καραντινα..
Υπολογίζω πλέον το 15 λεπτό παραπάνω που μου παίρνει να γραψω σημείωμα, γάντια, ταχύτητα, μάσκα, αλλαγή ρούχων για την βολτα του σκύλου
Συνηθίζω την εικόνα ότι αυτή η «αυγουστιάτικη» Αθήνα..είναι η Αθήνα που θα συναντώ στις βόλτες μας
Δεν παίρνω προσωπικά τους ελάχιστους ανθρώπους που πετυχαίνω στο δρόμο και αλλάζουν πεζοδρόμιο απ’ το φόβο τους
Και έρχεται το Πάσχα..
Η μεγαλύτερη γιορτή μας..
Η πιο χαρακτηριστική
Η πλειοψηφία δεν πάει στα χωριά τους
Κάποιοι μαθαίνουμε ότι γίνονται πολύ παράτολμοι και εφευρετικοί για να πάνε
Όλοι φοβόμαστε αν θα αυξηθούν τα κρούσματα και θα θέσουν σε κίνδυνο τους δικούς τους ανθρώπους
Κάποιοι κλαίνε που για πρώτη φορά δεν θα περάσουν Πάσχα στον τόπο ή με τους δικούς τους
Άλλοι δεν καταλαβαίνουν κανέναν από αυτούς και γιατί δεν μπορούν να κάνουν υπομονή
Ώρες ώρες μοιάζει να ‘μαστε χωρισμένοι & διχασμένοι ακόμα και σε αυτή τη συνθήκη που είναι κοινή για όλους μας
Πώς θα βγούμε από δω; Θα βγουμε;
Τι επιπτώσεις έχει για την υπόλοιπη υγεία μας και ζωή όλο αυτό;
Λένε ότι ο άνθρωπος χρειάζεται 4 αγκαλιές την ημέρα για να επιβιώσει και 20 για αν ευτυχεί..
Σώζουμε τους παππούδες μας κρατώντας τους μακρυά ή τους λείπουμε;
Έχει βέβαια μια αίσθηση δικαιοσύνης για τους μόνους
Δεν είναι οι παρίες του κόσμου πια
Λες να καταφέρουμε να αναστηθούμε φέτος μέσα από αυτό το πέρασμα;
Χρόνια πολλά..
Καλή λευτεριά και καλή αντάμωση φίλοι
©Κύνθια
Της Κύνθιας Βουκουβαλίδου, 20/4/2020
