Μερικές φορές σκέφτομαι-κάθε μέρα, κάθε λεπτό- “πώς θα ήταν ο κόσμος αν..”. Αν δεν υπήρχαν αφέντες, αν δεν υπήρχαν εκμεταλλευτές, αν δεν υπήρχαν βασανιστές, αν δεν υπήρχαν καταπιεστές. Πώς θα ήταν άραγε αυτός ο κόσμος; Κι ύστερα γυρίζω ξανά στα βιβλία, ξανά στην Ιστορία για να βρω μια σωτηρία, μια άκρη ενός νήματος που μοιάζει να περιστρέφεται και να επαναλαμβάνει τους ίδιους κύκλους ξανά και ξανά με μια διάθεση νομοτελειακή. Το αίτιο, το αιτιατό, η αφορμή, η πρόθεση, ο σκοπός, τα μέσα, το αποτέλεσμα-το ολότελα συγκρουσιακό-η προσπάθεια, η δουλειά, η αμφισβήτηση, η κριτική, η αυτοκριτική και ο πόλεμος. Πιάνω τα βιβλία και την Ιστορία για να αποκτήσουν αυτά τα “αν” μου, μια πραγματικότητα. Ακόμη όμως, σκέφτομαι. Ακόμη, διαβάζω.
Ακόμη, ονειρεύομαι. Διαβάζω και καταλήγω στο συμπέρασμα πως αφέντες, εκμεταλλευτές και καταπιεστές πάντα θα υπάρχουν. Και οφείλουν να υπάρχουν. Διαβάζω και καταλήγω στο συμπέρασμα πως πόλεμος πάντα θα υπάρχει. Και οφείλει να υπάρχει. Διαβάζω και καταλήγω στο συμπέρασμα πως το ερώτημα τελικά είναι “ποιός καταπιέζει ποιόν”. Πότε όμως, σταματά να είναι δίκαιο; Πότε σταματά η καταπίεση; Πότε σταματά ο πόλεμος; Πότε σταματά η προσπάθεια; Πότε σταματά η δουλειά; Διαβάζω και καταλήγω στο συμπέρασμα, με φόβο αλλά-το λέω καθαρά-και με μια κρυφή ικανοποίηση πως η απάντηση κρύβεται στην ίδια την ερώτηση.
Όσο υπάρχουν οι αιτίες και τα φαινόμενα που γεννούν και τελικά αρθρώνουν αυτές τις ερωτήσεις, ο πόλεμος δε θα σταματά. Το μυαλό κουράζεται. Πότε-πότε απογοητεύεται. Ένα βήμα μπρός, δύο πίσω. Το μυαλό παρουσιάζει ασθένειες. Απορίες. Ερωτήσεις. Αμφιβολίες. Παγίδες. Ξανά και ξανά. Σταματώ να διαβάζω.
Κοιτάζω γύρω μου. Και βλέπω την καταπίεση, τους βασανισμούς, τους εκμεταλλευτές, τον πόλεμο. Ξαφνικά η Ιστορία και το Παρόν είναι ένα. Ξαφνικά, σκέφτομαι όλους αυτούς που αντικρίζουν τον ήλιο μετά από 8 χρόνια. Ξαφνικά, σκέφτομαι όλους αυτούς που αντικρίζουν τον ήλιο πίσω από μαύρους καπνούς μαχητικών αεροπλάνων. Ξαφνικά, σκέφτομαι όλους αυτούς που δεν έχουν αντικρίσει ποτέ τους έναν ήλιο ή ένα αστέρι. Κι αυτοί δεν είναι Ιστορία. Δεν είναι βιβλία. Ενδεχομένως να γίνουν βιβλία, είναι η πραγματικότητα που ενδεχομένως κάποτε θα γίνει Ιστορία. Όσο εγώ “ξαφνικά σκέφτομαι”, η πραγματικότητα τείνει να γίνει Ιστορία. Τι κάνω διάολε;
>> O Γιώργος Σοφικίτης είναι ηθοποιός και αυτό το διάστημα συμμετέχει μαζί με την Ελένη Ευθυμίου και τον Αποστόλη Κουτσιανικούλη στην παράσταση “Mellonia” που παρουσιάζει, κάθε Δευτέρα και Τρίτη, η ομάδα Hippo (Αλέξανδρος Ράπτης, Φώτης Δούσος) στο Θέατρο “Χώρος”.
Δείτε πληροφορίες για την παράσταση Mellonia:εδώ
