Η Art Vouveau εργάζεται από το 2013 πάνω στις τεχνικές αφήγησης του βωβού κινηματογράφου, της slapstick κωμωδίας και του Γερμανικού εξπρεσιονισμού. Αναζητά ένα θεατρικό κώδικα καθαρό, δυνατό και διασκεδαστικό την ίδια στιγμή, με σημείο αφετηρίας και πηγή έμπνευσης τις βωβές ασπρόμαυρες ταινίες των πρώτων δεκαετιών του 20ου αιώνα.
Η πρώτη της θεατρική παράσταση «Τα δεκανίκια ή πώς ξέμαθα να περπατώ» βασίστηκε στην αισθητική των βωβών ταινιών των δεκαετιών του ’20 και του ’30. Παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο αθηναϊκό κοινό το 2014 και έκτοτε συνέχισε για τα επόμενα 3 χρόνια γνωρίζοντας μεγάλη επιτυχία.
Το 2017 στρέφει το ενδιαφέρον της στη χρήση της εκφραστικής μάσκας και στο κινηματογραφικό είδος του νουάρ επιχειρώντας να εξερευνήσει καινούργια μονοπάτια στην βουβή αφήγηση. Η δεύτερη δουλειά με τίτλο «Επιστροφή στο Μπουντεγιόβιτζε» είναι ένα βωβό δράμα με τη συνοδεία ζωντανής μουσικής.
Η υπόθεση του έργου έχει ως εξής:
Ένας άντρας επιστρέφει μετά από πολλά χρόνια στον τόπο που μεγάλωσε για να ανταμώσει την χήρα μητέρα του και την αδερφή του. Οι δύο γυναίκες που διαχειρίζονται το πανδοχείο προσπαθώντας να επιβιώσουν, δολοφονούν και ληστεύουν τους λιγοστούς πελάτες. Όταν δεν θα αναγνωρίσουν τον συγγενή τους, αυτός θα αποφασίσει να υποδυθεί τον πελάτη που ψάχνει για δωμάτιο…
Το έργο «Η επιστροφή στο Μπουντεγιόβιτσε» είναι βασισμένο πάνω στο θεατρικό έργο «Η παρεξήγηση» του Αλμπέρ Καμύ.
Για μία ακόμη φορά, η Art Vouveau επιλέγει την αφήγηση της ιστορίας χωρίς τη χρήση λόγου με μοναδικό εκφραστικό μέσο των ηθοποιών το σώμα.
Φέτος, η ομάδα στρέφει την έρευνα της και στη χρήση της εκφραστικής μάσκας με αποτέλεσμα να ενισχύεται η δυναμική στο σώμα και αισθητικά να υπογραμμίζεται το στοιχείο του παραλόγου και το παραξένισμα.
Στην παράσταση χρησιμοποιούνται κινηματογραφικά στοιχεία του νουάρ των δεκαετιών ’40-’50 συνθέτοντας ένα εικαστικό σύνολο από μυστηριώδεις χαρακτήρες,υπαινικτικής μουσικής, παιχνιδίσματος σκιάς και φώτος. Αν και η παράσταση ορίζεται ως δράμα, δεν λείπουν τα κωμικά στοιχεία και οι γρήγορες εναλλαγές ρυθμού, στοιχεία με τα οποία η ομάδα μας γοήτευσε στην προήγουμενή παράσταση της «ΤΑ ΔΕΚΑΝΙΚΙΑ, ή πώς ξέμαθα να περπατώ».
