Η Αλέγια Παπαγεωργίου είναι σκηνογράφος, ενδυματολόγος και εικαστικός με έδρα την Αθήνα. Έχει σπουδάσει Interior design (BA) | Κολέγιο Βακαλό_University of Derby (UK), Scenography (MA) στο Royal Central School of Speech and Drama | University of London (UK), ενώ έχει παρακολουθήσει Artsciene (MA) στο Royal Academy of Art | The Hague (NL). Εργάζεται ως ενδυματολόγος και σκηνογράφος στο χώρου του θεάτρου, του σινεμά και της performance.
– Ποιο το επάγγελμα σου και πώς προέκυψε; Είμαι ενδυματολόγος – σκηνογράφος. Από μικρό παιδί είχα την ανάγκη ν’ ασχοληθώ με καλλιτεχνικές δραστηριότητες. Ήθελα να δώσω εξετάσεις στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών, όμως δε το επέτρεψαν οι γονείς μου, είχαν τα καλλιτεχνικά επαγγέλματα από φόβο ως ένα χώρο εντελώς άγνωστο προς εκείνους. Έτσι «σκαρφίστηκα» τις εφαρμοσμένες τέχνες για να «χρυσώσω το χάπι». Σπούδασα διακόσμηση. Εκεί έγινε η γνωριμία μου με τη «σκηνογραφία – ενδυματολογία». Κάτι με μαγνήτισε, το επέλεξα ως πεδίο μελέτης της πτυχιακής μου εργασίας. Παράλληλα με τη σχολή, ήθελα να δω πως είναι αυτός ο χώρος στην πραγματική ζωή, όχι μόνο ακαδημαϊκά.
Επικοινώνησα με τον Μανόλη Παντελιδάκη, ο οποίος με δέχθηκε στην ομάδα του για τρία χρόνια ως μαθητευόμενη του…και το ταξίδι άρχισε. Με τον Μανόλη, πέρα από τις θεατρικές παραγωγές, ετοιμάσαμε το portfolio μου για το μεταπτυχιακό στο Λονδίνο. Και η Εύα Νάθενα επίσης, μαζί της ήρθα πρώτη φορά σε επαφή με το κοστούμι, όλα αυτά πριν το 2015, πριν το Λονδίνο. Το Λονδίνο ήταν κομβικό. Μου άνοιξε το μυαλό για τα καλά, μ’ έκανε να καταλάβω τι θέλω από αυτή τη δουλειά, που θέλω να φτάσω. Με την επιστροφή στην Αθήνα το 2019, η Εύα ήταν ο άνθρωπος που με έβαλε πάλι στα δρώμενα και με στήριξε, ύστερα ο Πάρις Μέξης, όπου ήμουν βασική του βοηθός αρκετά χρόνια, ο Άγγελος Μέντης, ο Κωνσταντίνος Ζαμάνης και η solo πορεία.
– Aν δεν ήσουν ενδυματολόγος – σκηνογράφος τι θα ήσουν; Συντηρήτρια αρχαιοτήτων ή έργων τέχνης μάλλον. Πριν τη διακόσμηση, είχα περάσει στη συντήρηση αρχαιοτήτων κι έργων τέχνης. Τότε δεν είχα αναγνωρίσει πόσο ενδιαφέρον είχε αυτή σχολή. Δε μετανιώνω ωστόσο που άλλαξα (κάπως) ρότα. Η δημιουργία φανταστικών κόσμων σε ρεαλιστικό χρόνο μέσα από φόρμες, αντικείμενα, υλικά, υφές, ήχους, φως που κατοικούνται από σώματα και ξυπνούν τις αισθήσεις δημιουργώντας (ιδανικά) συναισθήματα … Ε, αυτό ήθελα.
– Διάλεξε από 1 ως 5 από τις καλύτερες σου στιγμές σ’ αυτήν τη δουλειάQ
1. 2024: η συνεργασία με τον Ευριπίδη Λασκαρίδη στο Lapis Lazuli
2. 2024 (πάλι): η παρουσίαση δύο προσωπικών μου costume oriented project. Το Breath με τη Μαρία Μπρέγιαννη στο διεθνές φεστιβάλ χορού Καλαμάτας και το Fragile II με τον Χρήστο Στρινόπουλο στο ΚΕΤ.
3. 2020: η πρώτη μου υπογραφή σε σκηνικά στην Επίδαυρο με το Εθνικό Θέατρο, για την παράσταση Πέρσες σε σκηνοθεσία του Δ. Λιγνάδη.
4. 2023: Η συμμετοχή μου (ως βοηθός του Πάρι Μέξη) στην παράσταση « Η Άνοδος του Αρτούρο Ούι» σε σκηνοθεσία Άρη Μπινιάρη.
5. 2023: η συνεργασία με τον Άγγελο Μέντη. Παρατηρώντας τον τρόπο που μεταχειρίζεται τα υφάσματα και τα υλικά, τις γνώσεις του πάνω στην αγορά, σε τεχνικές και ανθρώπους (κατασκευαστές), το απίστευτο εύρος της φαντασίας του, αγάπησα λίγο παραπάνω τη δραματουργία του φέρει το κοστούμι αυτό καθαυτό.
– Για ποια/ες είσαι υπερήφανος που ήσουν κομμάτι της; Μου είναι εξαιρετικά δύσκολο να απαντήσω σε αυτή την ερώτηση. Είμαι υπερήφανη για όλες (σχεδόν) τις παραγωγές που ήμουν κομμάτι τους. Δε θέλω να πω τίτλους παραστάσεων, θέλω να πω ονόματα δημιουργών που είμαι περήφανη που με επέλεξαν ως συνεργάτιδα τους: Ευριπίδης Λασκαρίδης, Rootless Root, Γιώργος Παπαγεωργίου, Δημήτρης & Ορέστης Σταυρόπουλος, Edward Bond, Δημήτρης Κουρτάκης, Άρης Μπινιάρης, Θανάσης Δόβρης και πολλοί πολλοί άλλοι δημιουργοί.
Θα ήθελα όμως και μία ερώτηση για ποιους ανθρώπους που γνώρισα και συνεργάστηκα σε αυτό το επάγγελμα είμαι υπερήφανη, για ν’ αναφέρω άτομα από όλο το φάσμα της πραγματοποίησης μίας παραγωγής, τους «πίσω από τα φώτα».
– Ποιο/α είναι Το/α καλύτερα σχόλια που θυμάσαι για τη δουλειά σου;
Κάποια που μου έρχονται κατά νου:
- Ο χώρος είναι πολύ λειτουργικός.
- Τα σκηνικά και τα κοστούμια δεν έκλεβαν την παράσταση, λειτουργούσαν πολύ αρμονικά με το σύνολο.
- (από ηθοποιούς) πως τα κοστούμια μου τους κάνουν να νιώθουν άνετα και όμορφα, πως νιώθουν ότι τους περιποιούμαι και αυτό τους δίνει ασφάλεια κι εμπιστοσύνη.
- (από σκηνοθέτη) πως με εμπιστεύεται απόλυτα σε αυτά που λέω και προτείνω.
- Στις παραστάσεις που υπογράφω μόνο την ενδυματολογία, πως το εικαστικό (σκηνικό και κοστούμια) συνομιλούν απόλυτα. Αυτό, πρόσφατα μου το είπαν για τις παραστάσεις που συνυπογράψαμε με την Εύα Μανιδάκη (Misery, Τελευταία έξοδος) και με τη Ζωή Μολυβδά – Φαμέλη (Τζόνι Μπλε, Οι ερωτευμένοι).
– Τι θα ήθελες (και αν) να έχεις ξεχάσει από τη μνήμη σου; (δουλειά, πρόσωπο, κατάσταση κλπ.): Δε θ’ αναφέρω συγκεκριμένο παράδειγμα, με ενοχλεί όταν στις συνεργασίες δεν υπάρχει σεβασμός. Με την έννοια του σεβασμού δεν εννοώ μόνο τη στοιχειώδη ευγένεια, αφορά και την καταπάτηση των ορίων. Καταστάσεις που με έκαναν, άδικα, να αμφισβητήσω τον εαυτό μου και την αξία μου και καταστάσεις (κυρίως σε συνεργασίες που υποπληρώθηκαν) στις οποίες δεν ειπώθηκε η λέξη «ευχαριστώ» για το χρόνο και τη βοήθεια, θεωρήθηκε δεδομένο.
– Θεωρείς πως αμείβεσαι καλά με βάση τον χρόνο και τα όσα προσφέρεις; Δυστυχώς στην Ελλάδα, όχι πάντα. Στην Ελλάδα το θέατρο δεν αμείβει καθόλου δίκαια τις περισσότερες φορές. Δεν αναγνωρίζονται απόλυτα οι έννοιες του χρόνου, της καλλιτεχνικής ταυτότητας, της αφοσίωσης και της ενέργειας που προσφέρουν οι καλλιτεχνικοί συντελεστές σε κάθε παραγωγή. Ήταν, μέχρι στιγμής, ελάχιστες οι φορές που η προτεινόμενη αμοιβή ακούστηκε οκ και δε χρειάστηκε debate. Πάραυτα, μαθαίνω να διεκδικώ καλύτερα για τον εαυτό μου και να θέτω πιο σωστά όρια από παραγωγή σε παραγωγή.
– Ο κόσμος του θεάτρου είναι για σένα τι; Είναι ένας κόσμος, όπως τόσοι άλλωστε, είναι ένας από τους κόσμους της ζωής μου. Έχει την ιστορία του, ζωντάνια, είναι απαιτητικός, μαγικός, συχνά αντιφατικός και σκληρός ενίοτε. Σίγουρα δεν είναι μόνο ό,τι φωτίζεται, υπάρχει πολύ βάθος και πίσω από τα φώτα. Είναι οι άνθρωποι που τον δημιουργούν με τις ιδιότητές τους και τους χαρακτήρες τους, οι συναντήσεις.
– Είσαι ικανοποιημένη από αυτό που κάνεις; Είμαι, ναι και θα είμαι για όσο με εξελίσσει ως καλλιτέχνη. Είμαι ικανοποιημένη και με πολλά άλλα πράγματα της ζωής μου εκτός του επαγγέλματος μου, αυτή την ισορροπία τη βρίσκω ανεκτίμητης αξίας.
– Ήθελες πάντα να έχεις αυτήν την ιδιότητα ή όχι; Το «πάντα» είναι πολύ ισχυρή και απόλυτη λέξη. Ας πούμε ότι από πάντα είχα μία ροπή προς τον καλλιτεχνικό κόσμο.
– Σε ποιο θέατρο θα ήθελες ιδανικά να δουλέψεις στο μέλλον; Θέλω πολύ να ξαναδουλέψω στο εξωτερικό. Δε μ’ ενδιαφέρουν τόσο τα θέατρα ως τίτλοι και ως κτίρια, όσο οι δημιουργοί με τους οποίους συνεργάζομαι, οι ομάδες (παλιοί και νέοι συνεργάτες), σε όποιο θέατρο ή χώρο κι αν φιλοξενηθούμε.
– Έναν χρόνο μετά θα είσαι πού; Θα αρχίσω από τα βασικά. Ένα χρόνο μετά θα είμαι, ελπίζω, ζωντανή! Δε το έχω σκεφτεί. Προτιμώ να μη κάνω πλάνα για να είμαι ανοιχτή σε ότι παρουσιαστεί. Επιθυμίες υπάρχουν προφανώς. Έχω εμπιστοσύνη στη ροή των πραγμάτων ώστε ένα χρόνο μετά να βρίσκομαι εκεί που πρέπει, με όμορφους ανθρώπους.
– Πού είσαι φέτος ως κομμάτι παράστασης/εων; Έχοντας ολοκληρώσει μία πολύ έντονη (καλλιτεχνικά) για εμένα περίοδο, βρίσκομαι σε συζητήσεις για επόμενα πρότζεκτ, τα οποία δυστυχώς δε μπορώ να ανακοινώσω ακόμα. Οι παραγωγές που συμμετείχα και παίζουν ακόμα είναι: στο θέατρο Άνεσις « Τελευταία έξοδος: Ρίτα Χέιγουορθ» σκην. Δημήτρης & Ορέστης Σταυρόπουλος, Misery σκην. Ε. Καρακούλη. Στο μικρό Άνεσις «Τζόνι Μπλε» σκην. Γ. Τσουρης, στο bios main «Οι ερωτευμένοι» σκην. Ε. Πέγκα και τέλος το «1984» σκην. Γ. Παπαγεωργίου στο θέατρο Αυλαία στη Θεσσαλονίκη και σύντομα σε κεντρική σκηνή της Αθήνας.
& Η κεντρική φωτό είναι του Χρήστου Συμεωνίδη.
Του Κυριάκου Κουρουτσαβούρη, 5/1/2026
