Υποψήφια στα 11α Θεατρικά Βραβεία Κοινού All4fun για την παράσταση “Στην παλιά εθνική” του Γιώργου Χριστοδούλου (Θέατρο του Νέου Κόσμου), στην οποία υπέγραψε με απόλυτη επιτυχία την ενδυματολογία και τη σκηνογραφία η Ιωάννα Πλέσσα είναι εικαστικός με έμφαση στην γλυπτική.
Αλλά όταν το 2014 έκανε την πρακτική άσκηση της ως βοηθός γλύπτη δίπλα στον Δημήτρη Παπαϊωάννου στην παράσταση Still Life και μπήκαν στη ζωή της τα σκηνικά και το κοστούμια, άρχισε να δημιουργεί και για το θέατρο. Και εκείνη η σχέση που ξεκίνησε πριν από 11 χρόνια, συνεχίζεται μέχρι σήμερα, όπως μας παραδέχεται φιλοξενούμενη του Backstage Stars. Αυτήν την περίοδο μάλιστα επικεντρώνεται στα workshops γλυπτικής που οργανώνει με άξονα τη φόρμα και τη μνήμη.
– Ποιο το επάγγελμα σου και πώς προέκυψε; Είμαι εικαστικός με έμφαση στη γλυπτική και ασχολούμαι με τη σκηνογραφία – ενδυματολογία από το 2014. Από την αρχή στόχος μου ήταν να ενσωματώσω τη γλυπτική μέσα στη σκηνογραφία και στο κοστούμι. Ξεκίνησα κάνοντας την πρακτική μου άσκηση δίπλα στον Δημήτρη Παπαϊωάννου, στην παράσταση Still Life, ως βοηθός γλύπτη· αυτό υπήρξε το μεγάλο σχολείο μου γύρω από το θέατρο. Έκτοτε άρχισα να δημιουργώ ειδικές – γλυπτικές κατασκευές για το θέατρο, όπως στο Relic του Ευριπίδη Λασκαρίδη, όπου γνώρισα και διδάχτηκα πολλά από τον Άγγελο Μέντη. Στη συνέχεια, ο Δημήτρης Αγαρτζίδης και η Δέσποινα Αναστάσογλου μού έδωσαν την ευκαιρία να δημιουργήσω τα πρώτα μου γλυπτικά – χάρτινα κοστούμια στο Ποιος είναι ο Λυτρωτής μου. Έτσι η σκηνογραφία και η ενδυματολογία μπήκαν στη ζωή μου από το πρίσμα της γλυπτικής.
– Αν δεν ήσουν αυτό που είσαι, τι θα ήσουν; Η δουλειά δεν είναι πάντα η ταυτότητά μας. Όταν όμως συμπίπτει με τα θέλω μας, τότε συμβαίνει κάτι μαγικό. Από μικρή δημιουργούσα πράγματα με τα χέρια μου, οπότε όποιον δρόμο και αν ακολουθούσα, πάλι εκεί θα κατέληγα. Θυμάμαι να λέω στη μητέρα μου πως, αν δεν περνούσα στην Καλών Τεχνών αλλά στη Σχολή Περιβάλλοντος, το μόνο που θα ήθελα θα ήταν ένα καβαλέτο για να συνεχίσω να δημιουργώ.
– Διάλεξε έως 5 από τις καλύτερες στιγμές στη δουλειά σου:
Τις βλέπω σαν κύκλους:
Η πρακτική άσκηση στο Still Life του Δημήτρη Παπαϊωάννου και η μετέπειτα συνεργασία μας, που με δίδαξαν ουσιαστικά τι σημαίνει θέατρο.
Η συνεργασία μου με τον Ευριπίδη Λασκαρίδη (Relic – Τιτάνες – Ελενίτ) και ειδικά η πρώτη περιοδεία στη Γαλλία με το Relic, μια εμπειρία που μου έδωσε τα απαραίτητα εφόδια για τη συνέχεια.
Η εμπιστοσύνη του Δημήτρη Αγαρτζίδη, που μου ανέθεσε τα γλυπτικά κοστούμια στο Ποιος είναι ο Λυτρωτής μου και αργότερα στην Persona όπου η αγαπητή δημοσιογράφος Μάνια Ζούση έγραψε τότε ένα υπέροχο άρθρο για το κοστούμι που “έσπαγε σαν κουκούλι”.
Η παράσταση Το Δωμάτιο του Παιδιού, όπου αντιμετώπισα γλυπτικά όλο το σκηνογραφικό και τα παιδιά με εμπιστεύτηκαν πλήρως: Παναγιώτης Γαβρέλας, Βαλέρια Δημητριάδου, Μαρία Προϊστάκη, Γιώργος Χριστοδούλου
Η συνεργασία μου με την Ηρώ Μπέζου, που μου έδωσε τον χώρο να δημιουργήσω μια εικαστική εγκατάσταση με γλυπτικές αξίες πάνω σε θεατρική σκηνή.
– Για ποιες δουλειές είσαι πραγματικά υπερήφανη; Για όλες όσες ανέφερα — καθεμία τους κρύβει μέσα της τη γλυπτική, που είναι και ο πυρήνας της δουλειάς μου.
– Ποιο είναι το καλύτερο σχόλιο που έχεις ακούσει για τη δουλειά σου; Μια ιδιαίτερη στιγμή ήταν όταν ο Δημήτρης Παπαϊωάννου επέλεξε τη μάσκα που είχα φτιάξει για τις πρόβες, για να τη χρησιμοποιήσει στη συνεργασία του με τον οίκο Louis Vuitton. Του άρεσε η προσωπική μου πινελιά και αυτό για μένα ήταν μια μεγάλη επιβεβαίωση και τιμή.
– Τι θα ήθελες ίσως να έχεις ξεχάσει; Μάλλον ό,τι ήθελα να ξεχάσω το έχω ήδη ξεχάσει. Στο τέλος μένουν μόνο τα καλά.
– Θεωρείς πως αμείβεσαι δίκαια με βάση τον χρόνο και την προσφορά σου; Δυστυχώς, στην Ελλάδα είμαστε ακόμη πίσω σε αυτό το κομμάτι. Συχνά ο καλλιτέχνης προσπαθεί να βρει τη χρυσή τομή ανάμεσα σε μια δουλειά που τον εκφράζει πραγματικά και στις χαμηλές απολαβές. Παρ’ όλα αυτά, ευτυχώς υπάρχουν και εξαιρέσεις.
– Ο κόσμος του θεάτρου είναι για σένα τι; Είναι ο κόσμος που έχω χτίσει εδώ και 12 χρόνια.
– Είσαι ικανοποιημένη από αυτό που κάνεις; Είμαι πολύ ευγώμων για τις έως τώρα δουλειές μου.
– Ήθελες πάντα να έχεις αυτή την ιδιότητα; Από παιδί έφτιαχνα ρούχα και έπιπλα για τις κούκλες μου… οπότε μάλλον ναι.
– Σε ποιο θέατρο θα ήθελες να δουλέψεις ιδανικά στο μέλλον; Σε κάποιο θέατρο εκτός Αθηνών, κοντά στη φύση.
– Έναν χρόνο μετά θα είσαι…; Προς το παρόν σκέφτομαι το τώρα.
– Πού θα σε δούμε φέτος ως κομμάτι παράστασης/εων; Οι νέες παραστάσεις δεν έχουν ακόμη ανακοινωθεί, οπότε δεν μπορώ να πω κάτι γι’ αυτό. Αυτήν την περίοδο επικεντρώνομαι στα workshops γλυπτικής που οργανώνω, με άξονα τη φόρμα και τη μνήμη.
Στο Tape Art Workshop εξερευνούμε πώς η μνήμη αποτυπώνεται στη φόρμα: Πώς ένα αντικείμενο — καθημερινό ή προσωπικό — μπορεί να μεταμορφωθεί σε μια διάφανη καταγραφή του χρόνου. Με απλά υλικά, η ύλη γίνεται φορέας ιστοριών και η διαδικασία μια άσκηση παρουσίας, συγκέντρωσης και εσωτερικότητας.
Θα γνωρίσουμε τη γλυπτική του τυλίγματος, θα πειραματιστούμε με την υλικότητα και θα δημιουργήσουμε ένα ατομικό έργο που διατηρεί, με τον δικό του τρόπο, όσα αξίζουν να κρατηθούν.
IMPACT HUB ATHENS
20/12 — 17:00–19:00
21/12 — 12:00–14:00
Δημοτική Αγορά Κυψέλης
28/12 — 12:00–14:00
Όσοι το επιθυμούν μπορούν να φέρουν ένα μικρό αντικείμενο για να «τυλιχτεί» η μνήμη του, σε συνεννόηση μαζί μου. Κράτηση μέσω DM στο Instagram @IoannaPlessa.
Του Κυριάκου Κουρουτσαβούρη, 16/12/2025
