21.6 C
Athens
Τρίτη, 16 Απριλίου, 2024

Μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας

Ο Λευτέρης Αντωνιάδης ήταν ένας άνθρωπος που γεννήθηκε ανάμεσα σε δύο… χώρες, σε μια περίοδο που ο χάρτης της Ευρώπης άλλαζε συνεχώς. Κωνσταντινούπολη, Δεκέμβριος 1924. Η πρόσφατη Συνθήκη της Λωζάνης υποχρέωνε τους Τούρκους να συμβιώσουν ειρηνικά με τους χριστιανούς της Πόλης και το αντίστοιχο ίσχυε για τους Έλληνες με τους μουσουλμάνους της Θράκης.
 
Ο Λευτέρης γεννήθηκε από Έλληνες γονείς, τον Χρήστο και την Αργυρώ στην Πόλη και η οικογένεια επέλεξε να παραμείνει εκεί παρά την έντονη ανθελληνική διάθεση. Ο Λευτέρης αρχικά βίωσε τον ρατσισμό, αλλά γλίτωσε τα χειρότερα χάρη στο ταλέντο του στο ποδόσφαιρο.
Οι Τούρκοι έμαθαν ποδόσφαιρο από τον Λευτέρη, που με τα χρόνια έγινε Λεφτέρ και λόγω του μικρού σωματότυπού του, από Αντωνιάδης μετετράπη σε Κιουτσουκαντωνιάδης (κιουτσούκ = μικρός). 
 
Ο Λεφτέρ μεταπολεμικά έγινε θρύλος για τους Τούρκους και ιδιαίτερα για τους οπαδούς της Φενερμπαχτσέ. Αριστερό εξτρέμ που πετύχαινε πολλά γκολ, ήξερε όμως να πασάρει πολύ καλά και να ντριπλάρει εξαιρετικά. Ήταν κάτι ξεχωριστό στο ποδόσφαιρο εκείνης της εποχής. Του δόθηκε η τουρκική υπηκοότητα και το 1954 έγινε ο πρώτος… Έλληνας που αγωνίστηκε και σκόραρε (δύο γκολ) σε Παγκόσμιο Κύπελλο.
 
Με την ημισέληνο στο μέρος της καρδιάς και με τον σταυρό στο στήθος! Οι συντηρητικοί μουσουλμάνοι έπρεπε να αποδεχτούν έναν Ορθόδοξο. Ορισμένοι Έλληνες τον θεωρούσαν προδότη, ειδικά όταν σκόραρε εις βάρος της Εθνικής μας το 1948. Εκείνος όμως μιλούσε πάντα με αγάπη για τις δύο χώρες του, στέλνοντας ταυτόχρονα προς όλους μηνύματα φιλίας και ειρήνης. Αγωνίστηκε 46 φορές με την Τουρκία πετυχαίνοντας 21 γκολ και μέχρι σήμερα είναι ο τρίτος σκόρερ όλων των εποχών, πίσω από τον Χακάν Σουκούρ και τον Τουντσάι Σανλί.
 
Σκόραρε 423 φορές για τη Φενέρ σε 15 χρόνια, ενώ αγωνίστηκε σε Φιορεντίνα και Νις στις αρχές της δεκαετίας του ’50. Αγωνίστηκε και στην Ελλάδα, όμως μόνο για λίγο εξαιτίας ενός τραυματισμού. Η ΑΕΚ το 1964 ήταν η τελευταία ομάδα της καριέρας του, με 5 συμμετοχές και 2 γκολ. Την επόμενη σεζόν στα 41 του χρόνια ξεκίνησε την προπονητική του πορεία από το Αιγάλεω, συνέχισε στη Νότια Αφρική, ενώ ακολούθησαν διάφορες ομάδες στην Τουρκία. 
 
Από το 1973 που σταμάτησε, έζησε στην Πρίγκηπο (Buyukada), τη μεγαλύτερη εκ των Πριγκιποννήσων, λίγα μίλια έξω από την Κωνσταντινούπολη. Ο Λεφτέρ ένα σύμβολο για τον αθλητισμό της Τουρκίας, έγινε ο πρώτος ποδοσφαιριστής που τιμήθηκε εν ζωή με άγαλμα, το οποίο βρίσκεται στη συνοικία Καντικόι της Κωνσταντινούπολης.
 
Οι εγκαταστάσεις των ερασιτεχνικών τμημάτων της Φενέρ φέρουν το όνομά του, όπως και μιαοδός στην Πρίγκηπο, ενώ οι Τούρκοι τον αποχαιρέτησαν αποδίδοντας τιμές ήρωα όταν έφυγε από τη ζωή τον Ιανουάριο του 2012, στα 87 του χρόνια. Χιλιάδες βρέθηκαν στο γήπεδο της ομάδας, το «Σουκρού Σαράτσογλου», απ’ όπου πέρασε η σωρός του, ενώ αρκετοί άναψαν στη μνήμη του ένα κερί στην ορθόδοξη εκκλησία του Αγ. Δημητρίου στην Πρίγκηπο, όπου έγινε η ταφή του.  
 
Ο Λεφτέρ, ο κυρ Λευτέρης που περνούσε κάθε χρόνο 1-2 μήνες στην Αθήνα, στο Παλαιό Φάληρο είχε πει μια φράση που μου έμεινε, σε μια από τις τελευταίες του συνεντεύξεις. «Ξέρω πως όταν πεθάνω θα σκεπάσουν το φέρετρο μου με την ημισέληνο, αλλά η καρδιά μου θα είναι πάντα γαλάζια με σταυρό»… Αυτός ο άνθρωπος που εγκλωβίστηκε ανάμεσα σε δύο χώρες που για αιώνες τις ένωνε μόνο το μίσος, απέδειξε πως ο αθλητισμός είναι μια πηγή πολιτισμού, που μπορεί να καλύψει κάθε κοινωνικό χάσμα.  
 
Του Νίκου Καπίρη, 17/8/2013
 

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ

Σχετικά Άρθρα

Τελευταία Άρθρα