21.6 C
Athens
Τρίτη, 16 Απριλίου, 2024

Η εξαθλίωση η δική τους και η δική μας

Προηγούμενο άρθρο
Επόμενο άρθρο

Στην αρχαία Ελλάδα η φιλοξενία θεωρείτο πράξη αρετής. Υπήρχε θεία απαίτηση για την περιποίηση των ξένων και ήταν αμάρτημα η κακή αντιμετώπισή τους. Η φιλοξενία ακολουθούσε μία ιεροτελεστία και παρέχονταν σε κάθε ξένο ο οποίος ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΑ από την τάξη που ανήκε μπορούσε να μείνει σε ειδικό δωμάτιο τον “ξενώνα”.

Ο ξένος της εποχής δεν ήταν τουρίστας αλλά αγγελιαφόρος, ΕΞΟΡΙΣΤΟΣ, ταξιδιώτης.” Στην Ελλάδα του 2012 πολλοί “ξένοι” κυκλοφορούν ανάμεσά μας. Οχι, δεν αναφέρομαι στους παραθεριστές. Μιλώ για τους εξόριστους της ομηρικής εποχής, τους μετανάστες της σύγχρονης.

Αυτούς που είναι θύματα των παγκόσμιων οικονομικών συμφερόντων, οι εκφραστές των οποίων ενορχηστρώνουν τους πολέμους, τις κρίσεις και το δουλεμπόριο και ανήκουν κυρίως στο δυτικό κόσμο στον οποίο – έστω και ως φτωχοί συγγενείς- ανήκουμε κι εμείς. Που άλλωστε είμαστε με τη σειρά μας θύματά τους και οι ίδιοι.

Παρά το γεγονός ότι κομπάζουμε για τους αρχαίους ημών προγόνους αγνοούμε στοιχειώδεις αρετές τους όπως η συμπόνια και η αρωγή προς τον αδύναμο που ψάχνει καταφύγιο. Σχεδιάζουμε με καμάρι μαιάνδρους, κρεμάμε την ελληνική σημαία σε κάθε αγώνα της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου και αναλωνόμαστε σε ένα λαϊκίστικο εθνικισμό που βαφτίζουμε πατριωτισμό.

Είναι οξύμωρο πώς ο σκληρά δοκιμαζόμενος Ελληνικός λαός, πρόσφυγας ο ίδιος στο παρελθόν αλλά και στο παρόν, πολύ περισσότερο-καθώς φαίνεται- στο εγγύς μέλλον οδηγείται σε ξενοφοβικές και ρατσιστικές συμπεριφορές. Πού χάθηκε η αλληλεγγύη προς τους βασανισμένους αυτής της γης;

Ο φόβος και η αίσθηση της ανασφάλειας που προκαλεί η ραγδαία αύξηση της εγκληματικότητας, η ανεργία και η οικονομική συντριβή είναι φαινόμενα που και σχετίζονται γραμμικά μεταξύ τους αλλά και -εντελώς ρηχά και επιπόλαια – αποδίδονται σχεδόν αποκλειστικά στους μετανάστες.

Λες και η εγκληματικότητα αποτελεί χρωμοσωμική ανωμαλία. Ακόμα και αν οι ευθύνες είναι κατανεμημένες σε όλους μας, πρωτίστως στις κυβερνήσεις που οδήγησαν τη χώρα στη χρεωκοπία, υπέγραψαν συνθήκες εγκλωβισμού των μεταναστών στην Ελλάδα χωρίς ταυτόχρονα να χαράξουν μία στοιχειώδη πολιτική απορρόφησης ή και προώθησης αυτών στους προορισμούς τους.

Δευτερευόντως σε όσους εκμεταλλευτήκαμε τα φτηνά εργατικά χέρια που προσέφεραν και τώρα εμείς οι ίδιοι, πιο φτωχοί από ποτέ, τους εγκαταλείπουμε στο έλεος της εξαθλίωσης. Της δικής τους και της δικής μας…

Σε κάθε περίπτωση η επιθετική διάθεση και οι βιαιοπραγίες εναντίον μεταναστών ,που λαμβάνουν τεράστιες διαστάσεις πλέον, δεν δικαιολογούνται σε κανένα επίπεδο. Ερμηνεύονται όμως: Η οικονομική καταρράκωση και η πολιτισμική υποβάθμιση του ατόμου οδηγεί σε μανιοκαταθλιπτικές συμπεριφορές καθώς και την αναζήτηση αποδιοπομπαίου τράγου.

Είμαστε για λίγο εργοδότες και διατάζαμε. Τώρα τα χάνουμε όλα και νιώθουμε τιποτένιοι. Γεμίζουμε θλίψη που γίνεται φόβος και μετατρέπεται σε οργή. Θέλουμε να ξεσπάσουμε. Ο φτωχότερος, ο πιο αδύναμος, ο διαφορετικός, ο πιο ανυπεράσπιστος από εμάς είναι ο ευκολότερος στόχος. Του ασκούμε βία και επιβεβαιώνουμε την υπεροχή μας. Εκτονώνουμε το θυμό μας.

Μισούμε. Δε θέτουμε όμως το απλούστερο αλλά και ουσιαστικότερο ερώτημα:

Αυτός ο φαύλος κύκλος μίσους ανάμεσα σε ανθρώπους που οφείλουν να συνυπάρξουν, η δηλητηριώδης αυτή βία που φέρνει ακόμα πιο ωμή βία ,τι ακριβώς εξυπηρετεί εκτός από την ικανοποίηση πρωτόγονων και ποταπών ενστίκτων; Κυρίως σε ποιο επίπεδο βελτιώνει τη ζωή μας;

-Αποπληρώνει τα δυσβάσταχτα δάνεια;
-Καταπολεμά την ανεργία;
-Εξασφαλίζει κοινωνική ομαλότητα ή οδηγεί σε εκρήξεις;
-Χορταίνει άραγε τον πεινασμένο;

Φυσικά και όχι. Τα ερωτήματα είναι ρητορικά.Γι’ αυτό και δεν έχουμε κανένα ελαφρυντικό.

Ξεχάσαμε τον Ξένιο Δία και τη διεθνούς φήμης Ελληνική φιλοξενία. Υποδεχόμαστε σχεδόν δουλικά τους τουρίστες και ευχόμαστε να αφήσουν όσο το δυνατόν μεγαλύτερο πουρμπουάρ.

Τους υπόλοιπους δεν τους θεωρούμε κατάλληλους για υποδοχή, πολύ περισσότερο για αποδοχή. Και ίσως να τους περιμένουμε σε κάποια σκοτεινή γωνία…Και όμως ,αυτή τη στιγμή, τα δικά μας παιδιά αναζητούν “φιλοξενία” στην ξενιτιά. Τι τραγική ειρωνεία…

Την Κυριακή το βράδυ στο χώρο του 16ου αντιρατσιστικού φεστιβάλ ένιωσα μία ευφορία. Παιδιά από πολλές πατρίδες έτρεχαν ανέμελα καθώς μία γνώριμη, θλιμμένη μελωδία απλωνόταν:

“Την πόρτα ανοίγω το βράδυ,
τη λάμπα κρατώ ψηλά,
να δούνε της γης οι θλιμμένοι,
να ‘ρθούνε, να βρουν συντροφιά.

Να βρούνε στρωμένο τραπέζι,
σταμνί για να πιει ο καημός
κι ανάμεσά μας θα στέκει
ο πόνος, του κόσμου αδερφός.”

Αυτά τα μεγαλειώδη έγραψε ο Τάσος Λειβαδίτης και μελοποίησε ο Μίκης Θεοδωράκης.Κι όμως, υπάρχει ελπίδα -σκέφτηκα…

Της Γιώτας Ιωαννίδου, 12/7/2012

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ

Σχετικά Άρθρα

Τελευταία Άρθρα