«Η Ελένη ήχθη ως πρόβατο επί σφαγή και ως αμνός άμωμος»
«Η Ελένη θα είναι κομμάτι της ζωής μου»
«Πιθανότατα θα πρέπει να υπήρχαν και άλλες δικογραφίες βιασμού ενώπιον του δικαστηρίου»
Θύμα βιασμού, θύμα δολοφονίας
Ένα κορίτσι εικοσιενός χρόνων. Μια απόφαση εισαγγελέως καταπέλτης για τους κατηγορούμενους. Μία πρώτη ηθική ικανοποίηση για όσους πόνεσαν με τον χαμό της που ακολουθήθηκε από τον θυμό με την παρέμβαση του υπουργού όταν θεώρησε πως η εισαγγελέας υπερέβη τα εσκαμμένα.
Ας το δούμε με μία άλλη ματιά…
Ας υποθέσουμε ότι το κορίτσι είχε επιβιώσει της επίθεσης. Ας υποθέσουμε ότι συνέχιζε να υπάρχει μέσα σε μια κοινωνία όπου οι δράστες είτε θα πρέπει να είναι ψυχικά ασταθείς, είτε θα φταίει ο ένας απ’ τους δύο περισσότερο- ο «Αλβανός», ο «φτωχός»- είτε θα έπρεπε η ίδια «να προσέξει, να μην μπλεχτεί». Σε μια κοινωνία που ακόμα επιβιώνουν οι «μάγκες» γιατί μπορούν, με την στήριξη μάλιστα υψηλών προσώπων.
Πώς θα αντιμετωπιζόταν η γυναίκα αυτή από μια μερίδα κόσμου;
«Ας επικρατήσει Δικαιοσύνη και ας χαθεί ο κόσμος όλος. Αυτό εκφράζει την εισαγγελέα της έδρας. Δεν με ενδιαφέρει όσο και αν πίεσαν -αν πίεσαν-, ας χαλάσει ο κόσμος όλος, ας γκρεμιστεί αλλά ας επικρατήσει η Δικαιοσύνη». Ας γκρεμιστεί ο κόσμος όλος, ο αρρωστημένος κόσμος του ισχυρότερου που επικρατεί. Αν δεν κατακτήσουμε έστω αυτό, ποιός ο λόγος να ζούμε σε οργανωμένες κοινωνίες;
Οι αλήθειες είναι καλό να λέγονται, να φωνάζονται από επίσημα χείλη, να γίνουν επιτέλους συνείδηση. Για τη γυναίκα αυτή, για όλες τις προηγούμενες, για τις τυχόν επόμενες. Για τις γυναίκες που έχουν το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης, που έχουν το δικαίωμα να λένε «όχι», το δικαίωμα να ζουν όπως επιθυμούν, κι αν παραστεί ανάγκη να γνωρίζουν πως θα προστατευθούν. Όχι τυπικά, όχι επιφανειακά -επί της ουσίας.
Η απόφαση αυτή είναι μια αρχή. Υπάρχει δρόμος σημαντικός που πρέπει ακόμα να διανυθεί. Δεν υπάρχει άλλος χώρος για δικαιολογίες, για ελαφρυμένες ποινές, για ανοχή. Δεν χρειαζόμαστε άλλες ηρωίδες κατόπιν εορτής, γονείς που ψάχνουν για δικαίωση. Χρειάζεται να μπει τέλος στις γυναικοκτονίες. Στις 137 γυναίκες που δολοφονούνται καθημερινά ανά τον κόσμο από τον σύντροφό τους ή κάποιον συγγενή σύμφωνα με επίσημα στοιχεία της αρμόδιας υπηρεσίας Ηνωμένων Εθνών, στις γυναίκες που ξυλοκοπούνται και βιάζονται και κανείς ποτέ δεν το μαθαίνει.
Δεν είναι ποσοστά, είναι άνθρωποι που απλά έκαναν το “λάθος” να υπάρξουν.
Της Νεφέλης Παπαθανασίου, 14/5/2020
