35.1 C
Athens
Τετάρτη, 24 Ιουλίου, 2024

Το πρόσωπο της εβδομάδας: Νάνσυ Μπούκλη – Ηθοποιός

Oλα ξεκίνησαν από μια μέρα του Δεκέμβρη και από τη δασκάλα της στο δημοτικό. Αρκετά χρόνια μετά η Νάνσυ Μπούκλη διαθέτει ήδη ένα πλούσιο βιογραφικό, έχοντας κάνει σπουδαίες δουλειές στο θέατρο και στον κινηματογράφο.

Το ευρύ κοινό την γνώρισε στο «Δε Μιλάμε για αυτά» του Κώστα Γάκη και αυτή τη σεζόν συμμετέχει ξανά στο πολύ επιτυχημένο «Γιατί σκότωσα την καλύτερη μου φίλη»  της Βάσιας Ατταριάν μαζί με τη φίλη της Στέλλα Νούλη και τον Παναγιώτη Κατσώλη.

Παράλληλα η Νάνσυ διαθέτει και μια πολύ ωραία φωνή, την οποία συνεχώς δουλεύει, έχοντας σπουδάσει πιάνο, θεωρία μουσικής και σολφέζ στο Ελληνικό Ωδείο.

*Το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Αρχαίας Ολυμπίας για Παιδιά και Νέους ευθύνεται για όλα και πιο συγκεκριμένα η δασκάλα μου στο δημοτικό, που μια μέρα του Δεκέμβρη, μου είπε πως κάθε χρόνο, γίνεται ένα Φεστιβάλ Κινηματογράφου στον Πύργο και πως αν θέλω, μπορώ να συμμετάσχω στην κριτική επιτροπή των παιδιών. Να βλέπω τις διαγωνιζόμενες ταινίες δηλαδή και να τις βαθμολογώ. Εγώ είπα πως θέλω πολύ κι από τότε ξεκίνησε το ταξίδι…

* Δεν έχω αλλάξει πολύ από τότε που ξεκίνησα αυτή τη δουλειά. Πόσο να αλλάξει κανείς μέσα σε δυόμιση χρόνια… Έχω αδυνατίσει λίγο και μάκρυναν τα μαλλιά μου.

* Υποκριτική για μένα είναι ο τρόπος, ο λόγος,  ο χρόνος και ο χώρος, που μπορώ να χρησιμοποιώ τα εκφραστικά μου μέσα, χωρίς φόβο, με πολύ πάθος.

* Γενικά ένας ηθοποιός, δεν ξέρω πως αντιμετωπίζει την κρίση. Όπως όλος ο κόσμος, υποθέτω. Φαντάζομαι, ο καθένας ανάλογα με τον τρόπο ζωής του και τις ανάγκες του. Εγώ, κάνω όνειρα για το μέλλον.

* Η τέχνη που αρέσει σε μένα, δε δίνει απαντήσεις. Κάνει ερωτήσεις. Και εμείς –ως κοινό-, καλούμαστε να βρούμε τις δικές μας απαντήσεις, γι’ αυτά που συμβαίνουν γύρω μας, μέσα μας και όχι μόνο. Ή μπορεί να μας δημιουργήσει κι άλλες ερωτήσεις.

* Όλες οι συνεργασίες μου μέχρι τώρα και στον κινηματογράφο και στο θέατρο, ήταν πολύ σημαντικές, αφού πήρα σημαντικά πράγματα ως άνθρωπος και ως ηθοποιός. Αν έπρεπε να ξεχωρίσω μία, θα ήταν αυτή με τον Γιώργο Σαχίνη και την Ειρήνη Αλεξίου (ομάδα Όχι Παίζουμε), στην performance «Λεπίς». Κατ’ αρχάς, γιατί για να ανταπεξέλθω στις απαιτήσεις της performance, έπρεπε να ακολουθήσω ένα συγκεκριμένο σωματικό training, πριν το ξεκίνημα των προβών, κατά τη διάρκειά τους, συνεχίζοντάς και αφού ανέβηκε η παράσταση. Κατά δεύτερον, γιατί μ’ αυτή τη συνεργασία κατάλαβα πως αυτόν το δρόμο θέλω να ακολουθήσω στο θέατρο. Το δρόμο που το σώμα, ο λόγος και η φωνή/ήχος, αλληλεπιδρούν και εκφράζουν αυτό που θέλει να μεταφέρει και έχει ανάγκη να «πει», να επικοινωνήσει, ο άνθρωπος που βρίσκεται επί σκηνής.

* Η συνεργασία μου με τον Κώστα Γάκη, ήταν η πρώτη μου στο θέατρο. Κι όπως όλες οι πρώτες φορές, δύσκολα ξεχνιέται. Ήταν μία παράσταση που αγαπήσαμε όλοι οι συντελεστές πολύ, που προσπαθήσαμε να μιλήσουμε γι’ αυτά που δε μιλάμε, όσο πιο άμεσα γινόταν, που ξορκίσαμε και δικούς μας φόβους και ενοχές-εγώ τουλάχιστον σίγουρα, και που βρεθήκαμε σ’ ένα θέατρο, στο Θέατρο του Νέου Κόσμου, όπου μας έκανε να νιώθουμε πως ήμασταν μέλη μιας μεγάλης οικογένειας.

* Το «Γιατί σκότωσα την καλύτερή μου φίλη», είναι ένα μυθιστόρημα της Αμάντας Μιχαλοπούλου, που  διαχειρίζεται τη σχέση δύο κοριτσιών, από το 1973 ως το 2003. Το πήρε η Βάσια Ατταριάν, κάλεσε πολλούς και καλούς συνεργάτες, το δραματοποίησε, και μαζί, φτιάξαμε ένα πάζλ ενώνοντας τη διαδρομή των δύο αυτών φίλων μέσα στις δεκαετίες, με τη γύρω πραγματικότητα και τα εξωτερικά γεγονότα. Ταξιδεύουμε λοιπόν, 90 λεπτά μαζί με την Άννα Χορν, την Μαρία Παπαμαύρου και τους άντρες που πέρασαν από τη ζωή τους, από το Παρίσι στην Αθήνα, από το σκληροπυρηνικό κομμουνισμό στην οικολογία, από φιλοβασιλικούς έρωτες σε φράουλες με μαγιονέζα, από την Αφρική στην Αίγινα, από τον Guy Debord στον Κορνήλιο Καστοριάδη, από τη Simone de Beauvoir στον Roland Barthes, από το Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης στην Francoise Hardy, από τη Beaux Arts στο «Βρούτο», από τον Wim Wenders στον Brian de Palma από τον Ανδρέα Παπανδρέου στον Friedrich Nietzsche, από τη Μύκονο στην Αμοργό, από τους Sex Pistols στους Siouxsie and the Banshees, από τον Paul Verlaine στον Τίτο Πατρίκιο… Νομίζω πως, όπως μας είπε κι ένας φίλος, είναι μία παράσταση που έχει την ικανότητα αναδρομικά, να σου ξυπνάει μνήμες και εικόνες, από γεγονότα, που μπορεί να έχεις ζήσει ή και όχι.

* Με τη Στέλλα Νούλη γνωριστήκαμε στη δραματική σχολή. Μοιραζόμασταν τους ίδιους ρόλους, μιας και οι δάσκαλοί μας έβλεπαν πως έχουμε κάτι κοινό. Έχουμε παίξει ήδη σε δύο παραστάσεις μαζί. Είμαστε φίλες από τότε, μέχρι τώρα. Ειδικά φέτος, ευχαριστιέμαι πολύ την συνύπαρξή μας επί σκηνής. Πιστεύω πως, όσο εύκολο είναι να συνεργάζεσαι με φίλους, άλλο τόσο είναι και δύσκολο. Από τη μία έχεις δημιουργήσει έναν κώδικα επικοινωνίας, άρα όλα γίνονται πιο εύκολα. Από τη άλλη, πολλές φορές μπορεί να χαθεί λίγο η ισορροπία μεταξύ συνεργάτη και φίλου, αφού μπορεί να ειπωθεί κάτι που σε άλλη περίπτωση, αν δεν ήταν γνωστός σου ο άλλος, να μην είχε ειπωθεί.

* Μετά το «Γιατί σκότωσα την καλύτερή μου φίλη», ακολουθούν γυρίσματα ενός ντοκιμαντέρ με θέμα την κρίση. Μένω ή φεύγω από την Ελλάδα;

* Με την τηλεόραση δεν έχω ασχοληθεί. Νομίζω ότι, ειδικά με το πως έχουν εξελιχθεί τα πράγματα, δεν υπάρχει χώρος για μένα εκεί. Ο κινηματογράφος μου αρέσει πάρα πολύ και απολαμβάνω όλα τα στάδια που περνάει μια ταινία, που από μια ιδέα σ’ ένα χαρτί, καταλήγει να παίρνει «σάρκα και οστά» στη μεγάλη οθόνη. Έχω συμμετάσχει σε κάποιες ταινίες μικρού μήκους. Τελευταία ήταν το «Big Bad Sheep», σε σκηνοθεσία Πάρη Πατσουρίδη και σενάριο Σοφίας Γεωργοβασίλη. Με το τραγούδι ασχολούμαι ερασιτεχνικά τα τελευταία 4 χρόνια, κάνοντας μαθήματα φωνητικής. Δεν ξέρω αν θα ήθελα να κάνω κάτι εξολοκλήρου μ’ αυτό, επαγγελματικά, δηλαδή να μην είναι μέρος μιας παράστασης, σίγουρα πάντως κι αυτός είναι ένας τρόπος έκφρασης μου.

* Στην Αθήνα μου αρέσει η ποικιλία της, οι διαφορετικές ατμόσφαιρες και ενέργειες που έχει κάθε περιοχή της. Αλλιώς είναι να πίνεις έναν καφέ Κυριακή μεσημέρι στην Καλλιδρομίου και αλλιώς είναι να τον πίνεις στο Γκάζι. Αλλιώς είναι να βγαίνεις το βράδυ με τους φίλους σου στα Πετράλωνα κι αλλιώς στην πλατεία Καρύτση. Αλλιώς είναι να κάνεις μια βόλτα, καθημερινή πρωί, στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου κι αλλιώς στην Πανεπιστημίου. Αυτό που δε μου αρέσει στην Αθήνα είναι η απογοήτευση που νιώθω όταν κυκλοφορώ στους δρόμους της: κίνηση, βρομιά, αδιαφορία, κατουρημένοι δρόμοι, εκνευρισμός, άνθρωποι σε χαρτόκουτα, παρατημένα κτίρια…

* Το All4fun μου αρέσει, γιατί είναι ένα site που μπορείς να ενημερωθείς μ’ έναν ευχάριστο τρόπο για το τι συμβαίνει στην πόλη και γιατί έχει να σου δώσει το προσωπικό του στίγμα, για το τι υπάρχει αυτή τη στιγμή στην Αθήνα.

Toυ Κυριάκου Κουρουτσαβούρη, 17/12/2012

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ

Σχετικά Άρθρα

Τελευταία Άρθρα