Οι καθημερινές της ιστορίες, τα τραγούδια με τις βούρτσες της μητέρας της και κυρίως οι συναναστροφές με τους φανταστικούς τις ήρωες τη συνόδευαν από μικρή. Σ’ έναν δικό της χώρο, όπου έβρισκε μια διέξοδο από την πραγματικότητα και δεν την ενοχλούσε κανείς. Έτσι λειτουργούσε για την Κλεοπάτρα Μάρκου το μπάνιο του σπιτιού της. Εκεί είχε μετατρέψει τον τόπος δράσης της, όπου είχε την ευκαιρία να μεταμφιέζεται χωρίς να την ενοχλεί κανείς.
Ακόμη και όταν μεγάλωσε εκεί δημιουργούσε τους δικούς της χαρακτήρες, παίρνοντας το καθημερινό της διάβασμα από τις πανελλήνιες. Πρώτα βέβαια έπρεπε, όπως συνηθίζεται στις ελληνικές οικογένειες να περάσει στο πανεπιστήμιο, να τελειώσει τη νομική, να δουλέψει ως δικηγόρος, όμως η προσμονή για τη συνάντησή της με τη σκηνή έμοιαζε με ηφαίστειο.
Και όταν τελικά εξερράγη ασχολήθηκε και τυπικά πλέον με την υποκριτική, την οποία συγκρίνει μ’ ένα αδιάκοπο μακροβούτι στον απύθμενο βυθό της ζωής, που όσο πιο βαθιά βουτάς, τόσο επιστρέφεις εκεί απ’ όπου άρχισαν όλα. Και ενδεχομένως μέσα σ’ αυτήν τη βουτιά να εκπλαγείς και με τα μαργαριτάρια που θα βρεις.
Αυτό το διάστημα η Κλεοπάτρα συνεχίζει να συμμετέχει στον “Ξένο” που παίζεται πλέον για 2η σεζόν και διασκεδάζει πλήρως την παρουσία της σ’ ένα πολύ επίκαιρο έργο, το οποίο έγραψε ο σπουδαίος Αλμπέρ Καμύ. “Συνεχίζουμε για 2η χρονιά ε σκηνοθεσία Δημήτρη Τσιάμη, φέτος μάλιστα μεταφερθήκαμε στο νέο ανακαινισμένο θέατρο από Μηχανής. Αν μπορούσαμε να συνοψίσουμε την ιστορία σε μια φράση, πρόκειται για την ιστορία του ανθρώπου εκείνου που σκότωσε έναν Άραβα εξαιτίας του ήλιου και καταδικάστηκε σε θάνατο επειδή δεν έκλαψε στην κηδεία της μητέρας του. Έχει γίνει μια ιδιαίτερη θεατρική διασκευή του μυθιστορήματος, που προέκυψε μέσα από πέντε μήνες αυτοσχεδιασμών και συνθέσεων, όπου δουλέψαμε με τις θεματικές του μυθιστορήματος, ώστε να ανοίξουμε τον φιλοσοφικό άξονα του έργου. Και οι τρείς ηθοποιοί αναμετριόμαστε με τα εν λόγω θέματα, ως αφηγητές του Μερσώ. Ο καθένας μας ακολουθεί τον Μερσώ σε διαφορετικά σημεία της διαδρομής του, ενώ ταυτόχρονα έχω αναλάβει και τον ρόλο της Μαρί Καρντονά, με την οποία συνάπτει σχέση αμέσως μια μέρα μετά την κηδεία της μητέρας του, καθώς και τον ρόλο του εισαγγελέα”, μας αποκαλύπτει στο All4fun.
Οσο για τη δική της συμβολική αναφορά στο τι εστί για εκείνην ο Μερσώ: “Είναι ο άνθρωπος εκείνος που βρίσκεται σε μια διαρκή παρατήρηση, συνειδητοποιώντας το παράλογο της ζωής. Ο Καμύ αναδεικνύοντας το παράλογο της ύπαρξης μας ουσιαστικά μας ενεργοποιεί ως προς την αναζήτηση του νοήματος της ζωή μας, εξού και η διαχρονικότητα του έργου του”
* Τα πρώτα ψήγματα τα εντοπίζω στο μπάνιο του σπιτιού μου, όπου από παιδί συνήθιζα να κλειδώνομαι και να περνώ ώρες μόνη μου παρέα με τους φανταστικούς μου ήρωες. Ήταν ήταν ο τόπος δράσης μου, η διέξοδός μου από την πραγματικότητα, εκεί, στον πιο μικρό χώρο που μπορούσα να βρώ και που σπάνια με ενοχλούσε κανείς – η τύχη να υπάρχουν δύο – γίνονταν όλα οι μεταμφιέσεις, οι διάλογοι, τα τραγούδια με την βούρτσα της μαμάς, οι καθημερινές μου ιστορίες. Η «τουαλέτα» κατά ένα περίεργο τρόπο συνέχισε τη δράση της και στην εφηβεία μου, αυτή τη φορά λειτουργούσε ως το καθημερινό μου διάλλειμα από το διάβασμα για τις πανελλήνιες. Πολλές φορές μάλιστα όταν αργούσα παραπάνω ή ακούγονταν τίποτα φωνές η μαμά μου μου φώναζε να σταματήσω επιτέλους, αύριο πάλι και ούτω καθεξής. Παράλληλα ήμουν μέλος και στη θεατρική ομάδα του σχολείου και δεν μπορούσα να φανταστώ να κάνω κάτι άλλο στη ζωή μου εκτός από θεάτρο. Η ζωή έχει όμως ανατροπές, πέρασα στη νομική την τελείωσα, η προσμονή μεγάλωνε, δούλεψα κι ως δικηγόρος, η προσμονή είχε γίνει τώρα ηφαίστειο, εξερράγη, κι αυτό ήταν, παράτησα τη δικηγορία, τελείωσα τη δραματική μου σχολή και το τμήμα θεάτρου, και να μαι.
* Υποκριτική για μένα είναι ένα αδιάκοπο μακροβούτι στον απύθμενο βυθό της ζωής, που όσο πιο βαθιά βουτάς τόσο επιστρέφεις εκεί από όπου όλα άρχισαν. Και πού ξέρεις, μπορεί να εκπλαγείς από τα μαργαριτάρια που θα βρεις.
* Προσωπικά αντιμετωπίζει την κρίση με υπομονή, επιμονή, πίστη, με το να συνδημιουργώ με ανθρώπους που εκτιμώ, σέβομαι και εμπνέουμε ο ένας τον άλλον και όπως είπε κι ένας συνάδελφός μου, με πολύ γέλιο! Θεωρώ ότι το δυσκολότερο που καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε δεν είναι τόσο την οικονομική αλλά το επακόλουθό του , την πνευματική κρίση, αυτή είναι ικανή να να μας αποπροσανατολίσει , να μας αποτελειώσει, γιατί το ότι αναπνέεις σε αυτή τη ζωή είναι σπουδαίο αλλά όχι αρκετό.
* Απαντήσεις, κατά την ταπεινή μου γνώμη, μόνο εμείς στους εαυτούς μπορούμε να δώσουμε, εάν το αποφασίσουμε και όχι η τέχνη. Αυτό όμως που πιστεύω είναι ότι εν δυνάμει η Τέχνη μπορεί να σου αλλάξει την ίδια σου τη ζωή, να σε κάνει να μπεις για λίγο ή πολύ στα παπούτσια του διπλανού σου και ίσως νιώσεις υπεύθυνος γι ‘αυτόν, τον τόσο όμοιό σου τελικά γιατί στο κάτω κάτω τον ίδιο δρόμο έχετε να βαδίσετε μέχρι τέλους. Κι επιπλέον η τέχνη έχει εκείνη την ικανότητα να μετατρέπει το εφήμερο σε αιωνιότητα. Μαγεία και βαθιά παρήγορο συνάμα.
* Συνεχίζουμε για 2η χρονιά τον «Ξένο» του Αλμπέρ Καμύ σε σκηνοθεσία Δημήτρη Τσιάμη, φέτος μάλιστα μεταφερθήκαμε στο νέο ανακαινισμένο θέατρο από Μηχανής. Αν μπορούσαμε να συνοψίσουμε σε μια φράση πρόκειται για την ιστορία του ανθρώπου εκείνου που σκότωσε έναν Άραβα εξαιτίας του ήλιου και καταδικάστηκε σε θάνατο επειδή δεν έκλαψε στην κηδεία της μητέρας του. Έχει γίνει μια ιδιαίτερη θεατρική διασκευή του μυθιστορήματος, που προέκυψε μέσα από 5 μήνες αυτοσχεδιασμών και συνθέσεων, όπου δουλέψαμε με τις θεματικές του μυθιστορήματος μητέρα, γήρας, έρωτας, βία, θνητότητα, χρόνος, δικαιοσύνη, φως, εξέγερση, ώστε να ανοίξουμε τον φιλοσοφικό άξονα του έργου. Και οι τρείς ηθοποιοί, δίχως τήρηση της γραμμικής διαδοχής των γεγονότων, αναμετριόμαστε με τα εν λόγω θέματα, ως αφηγητές του Μερσώ. Ο καθένας μας ακολουθεί τον Μερσώ σε διαφορετικά σημεία της διαδρομή του, ενώ ταυτόχρονα έχω αναλάβει και τον ρόλο της Μαρί Καρντονά, με την οποία συνάπτει σχέση αμέσως μια μέρα μετά την κηδεία της μητέρας του, καθώς και τον ρόλο του εισαγγελέα.
* Ο Μερσώ είναι ένα σύμβολο, ο Ξένος για τον Αλμπέρ Καμύ είναι ο άνθρωπος εκείνος που βρίσκεται σε μια διαρκή, σχεδόν χειρουργικής φύσεως, παρατήρηση της δικής του ζωής και του κόσμου που τον περιβάλλει συνειδητοποιώντας το παράλογο της ζωής, που αρχίζει να εξεγείρεται απέναντι σε αυτό, αρχίζει να διεκδικεί την ελευθερία του, να διεκδικεί νόημα στη ζωή του, να προασπίζεται τη διαφορετικότητά του, αυτό που ο ίδιος είναι, και να μην δέχεται τις λύσεις που δεν ανταποκρίνονται στη δική του αλήθεια, λύσεις και κανόνες συμπεριφοράς που του υπαγορεύει η κοινωνία. Ο Καμύ αναδεικνύοντας το παράλογο της ύπαρξης που προκύπτει ,για εκείνον, από την θνητότητά μας, στην ουσία μας ενεργοποιεί ως προς την αναζήτηση του νοήματος της ζωής μας, εξού και η διαχρονικότητα του έργου του. Σου προτείνει, για μένα, μια στάση ζωής. Να είσαι παρών στο εδώ και τώρα, ρουφώντας κάθε δευτερόλεπτο που περνάει, γιατί η ζωή μας είναι πεπερασμένη, οπότε δε σου μένει παρά να την «ζήσεις μέχρι δακρύων».
* Η ανταπόκριση του κοινού είναι πολύ θερμή και είναι πολύ συγκινητικό να παίζεις συνεχώς σε ένα γεμάτο θέατρο και να βλέπεις από κάτω νέους ανθρώπους που να ενδιαφέρονται και μετά την παράσταση να ανοίξουν διάλογο μαζί σου ή να εκφράσουν τις δικές τους σκέψεις και ανησυχίες. Έχουμε καθιερώσει κάθε Τρίτη συζήτηση με το κοινό και έχω εκπλαγεί με το πόσο ενδιαφέρουσα εμπειρία είναι. Θυμάμαι χαρακτηριστικά που κάποιος μια μέρα σχολίασε λέγοντας ότι « έτσι όπως το καταλαβαίνω, εδώ ο Καμύ έγραψε μια αρχαία ελληνική τραγωδία, χωρίς θεούς, κανένας από μηχανής Θεός δεν έρχεται να σε σώσει».
* Νιώθω πολύ τυχερή για τη συνεργασία μου με τον Δημήτρη Τσιάμη, τον Γεράσιμο Μιχελή, τον Μιχάλη Οικονόμου και τον Μιχάλη Βαλάσογλου, που φέτος είναι κι αυτός μαζί μας σε διπλή διανομή. Είναι εξαίρετοι καλλιτέχνες, με ήθος, πίστη και σεβασμό για την τέχνη τους και τους συναδέλφους τους. Έχουμε ζήσει πολλά μαζί και στιγμές ύψιστης έμπνευσης και συνδημιουργίας, γιατί κληθήκαμε -κι αυτό το οφείλω στον Τσιάμη -να ανακαλύψουμε τον Δημιουργό μέσα μας, που δεν εκτελεί μόνο, αλλά δραματουργεί, συνθέτει, σκηνοθετεί, παίζει, εμπλέκεται, γεννά κάθε φορά κάτι νέο και φροντίζει να στήνει παγίδες στον εαυτό για να μην εφησυχάζεται ποτέ.
* Τα χρόνια στη σχολή ήταν έντονα μα δε μου λείπουν, τα βλέπω περισσότερο ως εφόδια για την προετοιμασία του ταξιδιού μου. Τώρα είμαι ήδη on the Road , προτιμώ να απολαμβάνω το Τώρα και να ατενίζω με αισιοδοξία το μέλλον. Με χαροποιεί πάρα πολύ, που φέτος μετά από επιθυμία χρόνων συνεργάζομαι με έναν συμμαθητή μου από τη σχολή και εξαιρετικά ταλαντούχο, θεωρώ, καλλιτέχνη, τον Μάριο Παναγιώτου, ο οποίος έχει αναλάβει την σκηνοθεσία σε ένα νέο σύγχρονο θεατρικό έργο που θα κάνει πρεμιέρα τον Δεκέμβρη για πρώτη φορά στην Ελλάδα και που απέσπασε τον Απρίλη βραβείο Οlivier, στο “Rotterdam” του Jon Brittain.
* Κινηματογραφικά ξεχωρίζω την συνεργασία μου με τον σκηνοθέτη Αron Lehmann στην γερμανοελληνικής συμπαραγωγής ταινία “Highway to Hellas”. Ήταν η πρώτη φορά που κλήθηκα να παίξω στα γερμανικά και που βίωσα συνθήκες γυρίσματος πολύ υψηλών ταχυτήτων, αξιέπαινου επαγγελματισμού και οργανωτικότητας, οπότε μπήκα στα βαθιά. Θα ήθελα πολύ στο μέλλον να μου δοθεί η ευκαιρία να κάνω περισσότερο κινηματογράφο, νομίζω δε θα με πείραζε για μια μεγάλη περίοδο να κάνω μόνο κινηματογράφο. Έχουμε πολύ καλούς κινηματογραφιστές και νέους μάλιστα, μακάρι να τα φέρει η συγκυρία να συναντηθούμε με κάποιους.
* Η μόνη μου συμμετοχή στην τηλεόραση ήταν πριν χρόνια, όσο ακόμα φοιτούσα στη δραματική, στο «10» σκηνοθεσίας Πηγής Δημητρακοπούλου. Δυστυχώς δεν γίνονται πια τέτοιου είδους σειρές. Αν γίνονταν φυσικά θα μ’ ενδιέφερε.
* Άρχισα να τραγουδάω από τα τρία μου, ψευδά μεν με μικρόφωνο μια βρύση δε, αυτές τις ενσωματωμένες του ’80- γιατί το είχα πάρει πολύ σοβαρά. Ήξερα απέξω κι ανακατωτά όλο τον δίσκο από το Ρεμπέτικο, έβλεπα συνέχεια σε βίντεο και την ταινία-οι γονείς μου δηλ – και ήθελα να ανέβω κι εγώ σε πάλκο. Το κακό είναι ότι ακόμα θέλω.
* Ονειρεύομαι ένα καλοκαίρι να πάρω ένα βανάκι με την κομπανία μου, που θα τυγχάνει να είμαστε και φίλοι, ν’ αλωνίσουμε όλα τα χωριά και να τραγουδάμε στις πλατείες. Νομίζω, θαμαι ευτυχισμένη. Το τραγούδι έχει γίνει πια δεύτερή μου φύση, με απελευθερώνει, με θεραπεύει, καθημερινά όσα δεν μπορώ να εκφράσω μόνο με τον λόγο, τα τραγουδάω. Τα τελευταία χρόνια ασχολούμαι πολύ και με το παραδοσιακό τραγούδι, ίσως γιατί με ριζώνει, μου ξυπνά το συλλογικό μου ασυνείδητο. Επίσης με ιντριγκάρει πολύ και αυτού του είδους η αφήγηση ιστοριών, με αυτόν τον εξαίρετο λόγο. Με τον χορό έχω πολύ καλή σχέση, έχω περάσει από διάφορα είδη κατά καιρούς, το φλαμένγκο με είχε συνεπάρει το σταμάτησα λόγω γονάτων.
* Θεωρώ ότι τα τελευταία σχεδόν δύο χρόνια που έφυγα και δούλεψα στο εξωτερικό, στη Γερμανία και την Ελβετία, υπήρξαν καθοριστικά για μένα. Μπορώ να πώ, με μεταμόρφωσαν. Υπερέβη τα όριά μου, αναμετρήθηκα με φόβους μου, βίωσα τι σημαίνει αξιοκρατία, πώς είναι να ζεις με αξιοπρέπεια σαν καλλιτέχνης και να αμοίβεσαι ηθικά για τους κόπους σου. Επίσης τόσο στην παράσταση “Get to know Kasandra”, που επιλέχθηκε να συμμετάσχει στο RODEO Festival στο Μόναχο, σε σκηνοθεσία Jessica Glause και σύλληψης δικής μου, όσο και στην παράσταση “Byebye Babel” της ελβετογερμανικής ομάδας Peng!Palast, συμμετείχα για πρώτη φορά ενεργά και στο δραματουργικό κομμάτι της δουλειάς, καθώς και στη συγγραφή προσωπικών κειμένων.
* Επίσης ξεχωρίζω και την συνάντησή μου θεατρικά και πνευματικά με τον Ηλία Κουνέλα στους «Αδελφούς Καραμάζοφ- η εμπειρία μιας συνάντησης». Νομίζω ότι μπορώ να μιλώ ώρες για αυτή την εμπειρία, αυτή η παράσταση έχει χαραχτεί στην καρδιά μου, ανεξίτηλα. Δεν έχω προτιμήσεις σε ρόλους, έχω προτίμηση σε ωραίους συνεργάτες και ανθρώπους.
* Είναι μακρύς ο κατάλογος για το τι μου αρέσει στην Αθήνα. Ενδεικτικά μου αρέσει το χάος της, η αίσθηση ότι μπορείς να κάνεις ό.τι θες και ό,τι ωρα θες κι ας μην το κάνεις, το σούσουρο από τα μπαρ και τα καφέ, το Galaxy, τα εναπομείναντα νεοκλασικά της που μπορώ να τα χαζεύω για ώρες, τα παλιά εμπορικά μαγαζιά, τα γκράφιτι (γιατί υπάρχουν πολλά), η Πνύκα, ο Φιλοπάππου, η Αιόλου, η Καλλιδρομίου, που ακόμα σε κάποιες γειτονιές οι άνθρωποι λένε καλημέρα κι ας μην σε ξέρουν, οι νερατζανθοί την Άνοιξη στην Πανεπιστημίου και παντού, ο ήλιος της. Δε μου αρέσει το χάος της, η βρωμιά της, η έλλειψη πάρκων και πεζοδρομίων, όταν βρέχει που όλα δυσλειτουργούν ή καταστρέφονται. Ας μείνω σ΄ αυτά.
* Στο All4fun μου αρέσει που υποστηρίζει τις δουλειές νέων ομάδων και μας συστήνει νέους καλλιτέχνες.
& Αναλυτικές λεπτομέρειες για τον “Ξένο” ΕΔΩ:
&& Οι φωτογραφίες που δημοσιεύθηκαν και δεν αφορούν την παράσταση “Ο Ξένος” είναι του Γιώργου Βιτσαρόπουλου
Του Κυριάκου Κουρουτσαβούρη, 13/11/2017
