Ένας έρωτας που εξακολουθεί να ζει. Κάτω από τ’ αστέρια.
Νεανικός, σφριγηλός, απλός και καθημερινός.
Ομολογείται, χωρίς ή και με το εξ-, στη σκηνή του ΑΛΦΑ.ΙΔΕΑ – σκηνή που τη μοιράζονται σαν εμπειρία κοινό και ηθοποιοί. Σκηνή δομημένη με την καθημερινότητα μας (λίγες καρέκλες ένα τραπέζι), με αιωρούμενα χάρτινα γλαροπούλια πάνω από τα κεφάλια μας, με ρούχα το ίδιο καθημερινά και καθόλου τυποποιημένα και μάλλον αντιθεατρικά. Αυτό είναι το πλαίσιο, που δύο νέα παιδιά θα ξετυλίξουν τη δική τους ιστορία.
Στην αρχή με βλέμματα, με υποψιασμένα χαμόγελα, λίγο πιο μετά με θυμό, με αγανάκτηση, οπωσδήποτε κάθε στιγμή με πάθος, με ένταση, στιγμές-στιγμές με τρυφερότητα και μια παιδική γλυκύτητα, κάποιες άλλες με εφηβική ορμή, ή με μια απροσδόκητη μεσήλικη ωριμότητα.
Η Άρτεμις Γρύμπλα, ο Κωνσταντίνος Μπιμπής και η Λίλα Μπακλέση μετουσιώνουν σε σκηνική δράση όχι μόνο τη «λέξη» αλλά και την ατμόσφαιρα ενός δροσερού ξάστερου ολόφωτου και αλλά και συνάμα βαθιά μελαγχολικού κειμένου του Τηλέμαχου Τσαρδάκα για το ανολοκλήρωτο εφηβικού έρωτα, την αναπόληση ανέμελων χρόνων, την ανάμνηση μιας ζωής που όλοι ζήσαμε αλλά αφήσαμε πίσω μας και που πάντα ψάχνουμε την αφορμή να θυμηθούμε.
Αυτή είναι και η επιτυχία των συντελεστών της: στο τέλος, όταν ανοίγουν τα φώτα, και όταν οι γλάροι φτεροκοπούν βλέπεις απέναντι και δίπλα σου δακρυσμένα μάτια ίσως όχι για την ιστορία αυτή καθαυτή που παίχτηκε μπροστά σου, αλλά γιατί θυμήθηκαν. Γιατί ανέσυραν κάποιο δικό τους καλοκαίρι, σε κάποιο άλλο νησί, σε ένα άλλο ξωκλήσι.
Οι ρυθμοί της παράστασης είναι γρήγοροι, η δομή κινηματογραφική, τα φλας-μπακ εξηγούν σταδιακά όλα τα ερωτήματα, και κορυφώνουν την πλοκή. Οι πρωταγωνιστές αναπτύσσουν μεταξύ τους μια χημεία που τους επιτρέπει την αίσθηση ενός καθημερινού παιχνιδιού λέξεων, βλεμμάτων, γέλιων, δακρύων και σιωπών. Ο Κωνσταντίνος Μπιμπής, απόλυτα διαχυτικός, εξωστρεφής, λαλίστατος σε έναν ρόλο που η λέξη «αγαπησιάρης» τον περιγράφει απόλυτα, η Λίλα Μπακλέση, εγκρατής και στοχευμένη, σαφέστατα όμως εκφραστική μέσα στις σιωπές της, στα γελάκια της και στα σπινθηροβόλα βλέμματα της που καρφώνουν. Και οι δύο μαζί συμφωνούν, διαφωνούν, αντιδρούν, υπερασπίζονται και δικαιολογούν τις ζωές τους, την επόμενη στιγμή τις αρνούνται και αγαπούν. Βασικά αυτό, αγαπούν.Και πετυχαίνουν μια εξόχως μοναδική διάδραση με το κοινό, διάδραση αισθήσεων και συναισθημάτων.
Ένα κοινό που φεύγει ερωτευμένο: με τον διπλανό του, τον απέναντί του, με την ίδια τη ζωή.
ΥΓ «Οι κάτω από τ΄αστέρια» είναι μια παράσταση μου μόνο στο Άλφα.ιδεά, θα μπορούσε να παίζεται: με την έννοια ότι ανταποκρίνεται πλήρως στη φιλοσοφία της ομάδας του ιστορικού και φρέσκου συνάμα αυτού θεάτρου και στην αντίληψή της για ένα σύγχρονο, σφριγηλό, ζωντανό θέατρο
γράφει ο Κώστας Ζήσης
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΕΔΩ
