Το εν πολλοίς άγνωστο έργο του περίφημου Ρώσου συγγραφέα Λέωντος Τολστόι, παρουσιάζει επί σκηνής η Ελένη Σκότη και η θεατρική ομάδα της, ΝΑΜΑ, εκπλήσσοντας για μια ακόμη φορά το αθηναϊκό κοινό.
Το έργο, γραμμένο το 1886, αποτελεί πρότυπο του ρωσικού νατουραλισμού και είναι ένα βαρύ “κατηγορώ” ενάντια στην κοινωνική ψευτιά και υποκρισία.
Θεωρήθηκε τόσο σκληρό και επικίνδυνο για την εποχή του, που απαγορεύτηκε από τη λογοκρισία της τσαρικής Ρωσίας για ν’ ανέβει στο θέατρο Tέχνης 16 χρόνια αργότερα, το 1902.
Ο Τολστόι, με αφορμή ένα πραγματικό περιστατικό (ένας χωρικός ομολογεί στο γάμο της προγονής του, ότι την βίαζε και είχε αποκτήσει παιδί μαζί της, το οποίο και το είχε σκοτώσει), αναπτύσσει την πραγματικά σκοτεινή υπόθεση με τρόπο αριστοτεχνικό και σπαραχτικό, θέλοντας να αποδείξει πως η ρίζα του κακού στην κοινωνία βρίσκεται στην αμορφωσιά και στις πρωτόγονες συνθήκες ζωής μιας ολόκληρης κοινωνίας βουτηγμένης στην αδικία, στην επιδίωξη του χρήματος και σε μια σκληρή, ανελέητη τις περισσότερες φορές ζωή.
Οι ήρωές του εδώ, δεν είναι γόνοι της ρωσικής αριστοκρατίας όπως στα περισσότερα έργα του, αλλά απλοί χωρικοί, μουζίκοι, πράγμα που κάνει το κοινωνικό “σκοτάδι” που έχει εισβάλει στις ψυχές τους ακόμα πιο πυκνό ακόμα πιο ζοφερό, μιας και αποτελούν τη ραχοκοκαλιά της ρωσικής κοινωνίας.
Η Ελένη Σκότη, έστησε μια παράσταση απολύτως πιστή στο πνεύμα και στο γράμμα του συγγραφέα, σκοτεινή και ζοφερή. Μια παράσταση που τη χαρακτηρίζει η λιτότητα μεν στο σκηνικό χώρο, με περίσσια έμπνευση και φαντασία όμως στη διαχείρισή της.
Στο σκηνικό του Γιώργου Χατζηνικολάου (ο ίδιος έχει επιμεληθεί και τα απολύτως ταιριαστά κοστούμια) που αποτελείται από παραλληλεπίπεδους όγκους, συναντούμε το αξιοθαύμαστο και συνεχές χτίσιμο του περιβάλλοντος χώρου της κάθε σκηνής από τους ίδιους τους ηθοποιούς και μάλιστα στο πλαίσιο του ρόλου τους.
Έτσι η ροή της παράστασης “τρέχει” συνεχώς, χωρίς παύσεις και διακοπές, κάνοντας τις δύομιση σχεδόν ώρες της διάρκειάς της, να περνούν αβίαστα, χωρίς να το καταλάβεις. Η ζωντανή μουσική, παιγμένη από τους ίδιους, ενισχύει σε σημαντικό βαθμό την ατμόσφαιρα του έργου και αποδεικνύεται πολύτιμη στην μετάδοση των νοημάτων του.
Αυτό, βέβαια που σε συναρπάζει είναι οι ερμηνείες των ηθοποιών: Καλοδουλεμένες, μεστές, ουσιαστικές και σε κάποιες περιπτώσεις εξαιρετικά δυνατές.
Η Πέγκυ Τρικαλιώτη, πιο ώριμη από ποτέ, κάνει μια λιτή αλλά τόσο καίρια και ουσιαστική ερμηνεία, αποτελώντας το ιδανικό θύμα του ¨”σκότους”, που αργά αλλά καταλυτικά εισβάλει στην ψυχή της και την κυριεύει.
Ο Γιώργος Παπαγεωργίου, αξιοθαύμαστος, χτίζει τον επηρμένο και παραδομένο στην ακολασία χαρακτήρα του με τρόπο παιχνιδιάρικο και αεικίνητο μέχρι την τελειωτική συντριβή του και το οδυνηρό, συγκλονιστικό ξέσπασμά του. Αναμφισβήτητα, κάνει μια μεγάλη ερμηνεία. Η Αγορίτσα Οικονόμου, θα τολμήσω να πω, ότι είναι το Α και το Ω της σημαντικής αυτής παράστασης.Είναι εξαιρετικά δύσκολο αν όχι αδύνατο, να δώσει κάποιος σχήμα και μορφή σε έννοιες αφηρημένες όπως το κακό και το σκοτάδι. Κι όμως, και τα δύο, ενσαρκώνονται στο πρόσωπό της με τρόπο βαθύτατα συγκλονιστικό. Ειρωνία, σαρκασμός, στωικότητα και δωρικότητα, και ένα τεράστια βαθύ και “εγκληματικό βλέμα” που δεσπόζει σε όλη την παράσταση. Η Αγορίτσα Οικονόμου (για να μην πλατιάσω) είναι σπουδαία ηθοποιός.
Επτά ακόμη ηθοποιοί (Αθανασία Κουρκάκη, Χρήστος Σαπουντζής, Θανάσης Χαλκιάς, Μιχαήλ Γιαννικάκης, Μαρία Προιστάκη, Βαλέρια Δημητριάδου, Αθηνά Αλεξοπούλου), αποτελούν έναν υποδειγματικό, καλοκουρδισμένο θίασο, μια ομάδα που καταθέτει εξαιρετικές ερμηνείες που χτίζουν μοναδικά λεπτό προς λεπτό την εξάπλωση του σκότους στις ψυχές των ηρώων.
Είναι πολύ σημαντικό σε μια θεατρική παράσταση το κοινό να αποχωρεί, έχοντας ρουφήξει ως το μεδούλι, τα νοήματα του συγγραφέα. Και αν συμβεί αυτό, αναμφισβήτητα αποτελεί τεράστια επιτυχία των συντελεστών της. Μετά την παράσταση, ο κόσμος αποχωρεί έχοντας αντικρίσει κατάματα το σκοτάδι: ένα σκοτάδι, εντελώς δικό του, που έχει κυριεύσει και τη δική του ζωή. Και αυτή η συνειδητοποίηση, ίσως φέρει πίσω τελικά το χαμένο φως, όπως και στον ήρωα του τεράστιου Λέοντα Τολστόι….
Toυ Κώστα Ρίκου, 27/2/2017
Συντελεστές
Σκηνοθεσία/Καλλιτεχνική επιμέλεια: Ελένη Σκότη, Γιώργος Χατζηνικολάου
Σκηνικά/Κοστούμια: Γιώργος Χατζηνικολάου
Πρωτότυπη Μουσική: Βαλέρια Δημητριάδου, Γιώργος Παπαγεωργίου
Επιμέλεια Φωτισμών: Αντώνης Παναγιωτόπουλος
Video/Trailer: Σταύρος Συμεωνίδης, Κώστας Δαβελάς
Φωτογραφίες: Γιώργος Καλφαμανώλης
Βοηθός σκηνοθέτη: Τριανταφυλλιά Δούνια
Διεύθυνση Παραγωγής: Γιώργος Χατζηνικολάου
Δημόσιες Σχέσεις/Βοηθός Παραγωγής: Μαρία Αναματερού
Διανομή
Ματριόνα: Αγορίτσα Οικονόμου
Νικήτας: Γιώργος Παπαγεωργίου
Ανίσια: Πέγκυ Τρικαλιώτη
Μίτριτς: Χρήστος Σαπουντζής
Ακίμ: Θανάσης Χαλκιάς
Μαύρα: Αθηνά Αλεξοπούλου
Πιοτρ: Μιχαήλ Γιαννικάκης
Ακουλίνα: Αθανασία Κουρκάκη
Ανιούτκα: Μαρία Προϊστάκη
Μαρίνα: Βαλέρια Δημητριάδου
Δείτε το τρέιλερ της παράστασης (backstage): https://www.youtube.com/watch?v=47uP5-U_9mI&feature=youtu.be
Facebook Page Σύγχρονο Θέατρο: https://www.facebook.com/sixronotheatro/
Facebook Page Θέατρο Επί Κολωνώ: https://www.facebook.com/epikolono.gr/
Πρεμιέρα: Κυριακή 12 Φεβρουαρίου 2017
Ημέρες & ώρες παραστάσεων:Σάββατο στις 5:30 μμ
Κυριακή στις 9:15 μμ
Τιμές εισιτηρίων:
Δευτέρα/Τρίτη/Σάββατο: Κανονικό: 14,00€
Φοιτητικό/Ανέργων/Άνω των 65: 12,00€
Κυριακή & αργίες: Κανονικό: 16,00€
Φοιτητικό: 12,00€
Ανέργων/Άνω των 65: 13,00€
Διάρκεια: 130’ (με διάλειμμα)
Σύγχρονο Θέατρο
Ευμολπιδών 45, Γκάζι
Τηλέφωνο: 210 3464380, 210 5138067
Site: www. sixronotheatro.gr
Στάση Μετρό: Κεραμεικός
Κράτηση θέσεων & Πώληση εισιτηρίων:
• στo ταμείo του Σύγχρονου Θεάτρου, Ευμολπιδών 45, Γκάζι
τηλ 210 3464380
email: sixronotheatro@gmail.com, site: www. sixronotheatro.gr
Στάση Μετρό Κεραμεικός
• στο ταμείο του Επί Κολωνώ, Ναυπλίου 12 & Λένορμαν 94, Κολωνός
τηλ 210 5138067
email: xkolono@otenet.gr, site: www.epikolono.gr
Στάση Μετρό Μεταξουργείο
• στο www.viva.gr
