Μια από τις σπουδαιότερες ηθοποιούς της θεατρικής μας σκηνής, η Τζίνη Παπαδοπούλου μιλάει στο All4fun για τη συμμετοχή της στο «Βικτόρ ή τα παιδιά στην εξουσία» που παίζεται για 2η χρονιά στο Θέατρο Σταθμός σε σκηνοθεσία Κώστα Παπακωνσταντίνου.
* Η παράσταση μας είναι μια αλληγορία γύρω από το «είναι» και το «φαίνεσθαι». Το έργο πραγματεύεται βασικά τον τρόπο που η σύμβαση της «καλής οικογένειας» με τους «επιτυχημένους και αγαπημένους» γονείς και τα «υπάκουα και χαρισματικά» παιδιά, αποτυγχάνει να διατηρήσει την δυναμική της, όταν η παιδική αθωότητα αποκαλύπτει ότι….ο βασιλιάς είναι γυμνός!
* Ζούμε σε μια πραγματικότητα που σιγά σιγά ανακαλύπτουμε πως κανένας δεν είναι τέλειος, κάθε οικογένεια έχει κρυμμένους «σκελετούς», κάθε σπίτι αντιμετωπίζει προβλήματα, κάθε σχέση είναι μια διαρκής διελκυστίνδα. Βλέποντας αυτό το έργο είναι πιο εύκολο να καταλάβουμε τα λάθη μας και να δεχθούμε τα πάθη μας, ως ατελείς και επιρρεπείς στην φθαρτότητα της ανθρώπινης φύσης.
* Υποδύομαι την Εμιλί, την μητέρα του Βικτόρ, μία γυναίκα που ακροβατεί ανάμεσα στο χρέος και την ανάγκη να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις της, σε βαθμό άλλοτε να εθελοτυφλεί απέναντι στην απιστία του άντρα της και άλλοτε να γίνεται κακοποιητική στον γιο της, θεωρώντας ότι έτσι συμβάλλει στην σωστή διαπαιδαγώγησή του.
* Ο Βιτράκ φτιάχνει μια τρομερά αναγνωρίσιμη μαμά, που, ενώ προσπαθεί να προβάλει το πρότυπο της τέλειας μητέρας, συζύγου, οικοδέσποινας, φίλης, καταλήγει να ταπεινώνει τον σύζυγό της, να κακοποιεί τον γιο της και εντέλει να επικαλείται την Θεία παρέμβαση προκειμένου να διαλύσει την παράνομη σχέση του άντρα και της φίλης της, αναγκάζοντάς τους να ορκιστούν πως δεν θα το ξανακάνουν! Έτσι ο Βιτράκ «κλείνει το μάτι» στην αστική τάξη η οποία απ΄τη μια προσπαθεί να διατηρήσει μια καθωσπρέπει όψη κι απ΄την άλλη καλύπτει τις «βρωμιές» της καθαγιάζοντάς τες μέσα από την εξομολόγηση.
* Ἠταν μεγάλη χαρά να βρεθώ με τόσο εκλεκτούς συναδέλφους στη σκηνή και μία από τις σπάνιες φορές που δεν είχα ξανασυνεργαστεί με κανέναν. Επίσης είχα την ξεχωριστή εμπειρία να παίξω με μία πρώην μαθήτριά μου και νυν συνάδελφο την Μαριάννα Ντίρου. Ο Κώστας Παπακωνσταντίνου (με τον οποίο γνωριζόμαστε από την Δραματική σχολή του Πειραϊκού Συνδέσμου όπου διδάσκουμε αλλά δεν είχαμε ξανασυνεργαστεί) είναι ένας σκηνοθέτης που δημιουργεί πολύ ωραίο κλίμα μέσα στην πρόβα και η προετοιμασία κύλισε πολύ ομαλά και αβίαστα. Εξίσου άψογη ήταν η συνεργασία μας και με τον χορογράφο μας, τον ταλαντούχο Ηλία Χατζηγεωργίου και τον υπέροχο μουσικό μας τον Τηλέμαχο Μούσα. Το σκηνικό της Βίκυς Πάντζιου και τα κοστούμια της Βασιλικής Σύρμα όπως τα φώτισε ο Γιώργος Αγιαννίτης, δημιούργησαν έναν ενιαίο ιδιαίτερο κόσμο μέσα στον οποίο νιώθεις άνετα. Είναι μια παράσταση συνόλου που την χαιρόμαστε όλοι πολύ.
* Για μένα αυτή η δουλειά ήταν ένα στοίχημα γιατί δεν παίζω συχνά σε κωμωδίες, πόσο μάλλον σε έργα γαλλικού σουρεαλισμού. Χρειάστηκε να καταλάβω βαθειά αυτόν τον «παραμορφωμένο» κόσμο που παρουσιάζει ο Βιτράκ για να μπορέσω να προσεγγίσω την αλήθεια του. Νιώθω πολύ τυχερή που αναμετριέμαι κάθε βράδυ με τον ρόλο της Εμιλί. Τώρα σε ό,τι αφορά τις προσδοκίες μου για το μέλλον…Θα πω ότι είμαι ανοιχτή και περιμένω τις επόμενες προκλήσεις.
Του Κυριάκου Κουρουτσαβούρη, 17/10/2025
Πληροφορίες για την παράσταση εδώ
