Ο Φαίδων Καστρής μιλάει στο All4fun για τη δική του Μαρί-Πιερ, στην παράσταση «Την Τρίτη στο σούπερ-μάρκετ» δέκα χρόνια μετά…

 

 

Δέκα χρόνια μετά, ναι, αυτή η ωραία γιορτή της επιστροφής μου στην “αυτή καθεαυτή” μου, την Μαρί-Πιερ, να συνοδεύω τον πατέρα Αντρέ, να του κάνω τα ψώνια του, τούτο και τ ‘άλλο, την “Τρίτη στο σούπερ-μάρκετ”, γιορτή κι αφιέρωμα στον γλυκύτατο φίλο που έφυγε τόσο νωρίς, τον Εμμανουέλ Νταρλέ. Η αλήθεια είναι πως και τα δέκα αυτά χρόνια, κάθε χρόνο έστελνα ένα μήνυμα αγάπης στην Κατερίνα Μπερδέκα που είχε σκηνοθετήσει την παράσταση και την παρακαλούσα να την ξανακάνουμε, να “αναστήσουμε το κορίτσι”, πάντα μου πίστευα πως η παραγωγή ακολουθώντας τον προγραμματισμό της, στο Από Μηχανής Θέατρο τότε, στερούσε, έκοβε “δρόμο” από την παράσταση, είχε αγαπηθεί από τον κόσμο, είχε φτάσει σε βραβεία, πίστευα πως ήταν ακριβώς η στιγμή να συναντηθεί με ακόμη μεγαλύτερο κοινό, είχα λοιπόν μέσα μου αυτή την “σπρωξιά”, θα την πω, της ψυχής μου, την “κλωτσιά” της καρδιάς μου να χτυπούν, να μου λένε “Κάντο”. Ορίστε!!! Τώρα το κάνω, είναι χαρά μου να το ζω, την άνοιξη είχα ήδη ξανακάνει την “πρόταση” στην Κατερίνα, ήθελα τόσο πολύ και επετειακά πια για τα δέκα χρόνια να γίνει, να μου φύγει ο καημός που λένε. Τώρα θα το “ζήσω”, γιατί αυτή είναι για τον ηθοποιό η “γλυκιά ζωή”, θα ζήσω την  αυτή καθεαυτή μου θα την μοιραστώ με σας και θα σας την γνωρίσω. {Για τον δολοφόνο δεν θα πω τίποτα γιατί θα είναι υλικό spoiler… χαχαχα}

 

 

Κάποια πράγματα ακόμη ήταν διαφορετικά, ειδικά θα μιλήσω για το Θέατρο, φυσικά πάντα είχαμε σπουδαίες παραστάσεις και διάσημα έργα, αγαπημένα στο κοινό,  όπως το “Μπέντ “του Μάρτιν Σέρμαν, θυμάμαι νεαρός στο Θέατρο Έρευνας του Δημήτρη Ποταμίτη, είχα δει την «Ερωτική Τριλογία» (1983-84) του Χ. Φέρστιν. Το 2010 ανεβάσαμε σε δική μου παραγωγή τότε, την “LISBON TRAVIATA” του Τέρενς ΜακΝάλι, εκεί με είδαν, έπαιζα έναν υπέροχο queer χαρακτήρα τον Μέντυ, έναν παθιασμένο σε βαθμό κακουργήματος με την Μαρία Κάλλας, με είδαν και με κάλεσαν να ερμηνεύσω την Μαρί-Πιερ το 2011-12. Από τότε ακολούθησε μια υπέροχη, χρωματιστή, θεατρική έκρηξη, κάθε χρόνο πια έχουμε δεκάδες παραστάσεις, mainstream, πειραματικές, μεταμοντέρνες, ένα βουερό πολύχρωμο μελίσσι, για όλα τα γούστα, κάποιες φορές σε βαθμό εκμετάλλευσης μιας πιθανής τάχα μου εμπορικότητας, είναι όμως για το καλό, ζούμε σε μια χώρα που ακόμη δεν αποδεχόμαστε τη διαφορά, ας υπερβάλουμε, δεν πειράζει, σημασία έχει να περνάει το μήνυμα. Τώρα για τα σοβαρά που αφορούν τις κοινότητες, ο αγώνας είναι διαρκής, δεν τελειώνει, το τέρας καραδοκεί, το χαλάκι της εξουσίας σήμερα, όσο κι αν καμώνεται πως δήθεν προάγει και συντάσσεται στις προοδευτικές κατευθύνσεις, από κάτω κρύβει δυστυχώς πιο άγριους ακόμη, τους πιο σκοτεινούς κύκλους της συντήρησης, έτοιμους σε παγκόσμια κλίμακα να επιτεθούν, βλέπουμε τι συμβαίνει στις ΗΠΑ με τις δικαστικές αποφάσεις περί αμβλώσεων, τραγικές οπισθοδρομήσεις, εκκλησιαστικοί, δικαστικοί, δημοσιογραφικοί, οικονομικοί, κύκλοι ενός κατεστημένου που ελέγχει την φτηνή ποιότητα αρκετών πολιτικών μαριονετών, που ερήμην, μας κυβερνά, βλέπουμε όλοι τη φτήνια των πολιτικών πια, δεν κρατούν καν όπως παλιά τα προσχήματα, κανακεύουν αυτές τις ορδές των ψευτο-νοικοκυραίων, ορδές ψηφοφόρων, κυνηγών κι ενίοτε δολοφόνων, ιδεών, δικαιωμάτων, ανθρώπων και ζώων, βλέπουμε πια καθημερινά τα αιματηρά κατορθώματά τους. Αγώνας λοιπόν πάντα, το ελάχιστο ή το πολύ που μπορεί ο καθένας από εμάς.

 

 

Φυσικά το πιστεύω, το έργο γράφτηκε πριν δεκαπέντε σχεδόν χρόνια, για ένα θεατρικό έργο που συμπυκνώνει στα νοήματά του ποιητικά τον χρόνο, δεν είναι παλιό, ειδικά ο Νταρλέ που στην τρανς ηρωίδα του, μιας γυναίκας ώριμης σε ηλικία, δεν εστιάζει στο γεγονός της ταυτότητας, που είναι βέβαια κεντρικό στο έργο αλλά και για τον θεατή, που βλέπει τον άντρα ηθοποιό “στο καλό του φουστάνι”, τη μεταμόρφωσή του μέσα έξω, στο φως στη σκηνή, εστιάζει στη σχέση με τον πατέρα, στο δικαίωμα να είναι, να παραμένει το παιδί του, “η κόρη του εν πάση περιπτώσει”. Το έργο δεν είναι κάποιο μανιφέστο, ούτε κάποιο έργο που φιλοδοξεί να σηκώσει το βάρος ενός τόσο μεγάλου, σύνθετου και υπαρξιακού αγώνα, πανανθρώπινου και διαρκούς αγώνα, για την διαφορετικότητα, την αποδοχή και εγώ σαν Φαίδων Καστρής λέω και θα λέω πάντα και για την μοναδικότητα, αγωνιζόμαστε σε ομάδες, κάνουμε έτσι πιο ισχυρό τον αγώνα, αλλά οι ομάδες αποτελούνται από όλες μας τις “μοναδικότητες” στο βαθμό που συγκλίνουν, με πληγώνει να ακούω οι στρέιτ είναι έτσι, οι γκέι είναι έτσι, οι γυναίκες είναι έτσι, όχι δεν το δέχομαι, ο καθένας είναι αλλιώς, ένας και μοναδικός, στο μέτρο του που του αναλογεί και που ορίζει απολύτως ο ίδιος. Η συνάντηση με το κοινό, επίσης αλλάζει, υπάρχει νεανικό κοινό που είναι έτοιμο για πιο σκληρές έμφυλες σκηνικές αναζητήσεις, δεν είναι ένα το κοινό, δεν προχωρούμε-προοδεύουμε με τις ίδιες ταχύτητες, το μοντέρνο για κάποιον μπορεί να είναι παλιό για τον άλλο, στο θέατρο όσο μεγαλώνω διακρίνω πια καθαρά τους κύκλους, σίγουρα στην πρεμιέρα της Τρίτης 25 του Οκτώβρη 2022, όμορφη γαλλική μου καρτ ποστάλ, αυτής ενός μικρού μπιστρό, στο φιλόξενο, όμορφο Show What? της πλ. Μεσολογγίου 6, στο Παγκράτι, θα ανησυχώ λιγότερο από εκείνη πριν δέκα χρόνια που έτρεμαν τα πόδια μου στα ψηλοτάκουνα γοβάκια, μήπως και το κοινό δεν με αποδεχτεί, μήπως με “κράξουν” δηλαδή, το κέρδισα τότε, θα το πάω μακρύτερα τώρα.

 

 

Με πολλή δουλειά που πήγαινε στο βρόντο, μου έμενε φυσικά η άσκηση αλλά και μια λύπη μαζί, η πρώτη καραντίνα κατάπιε τη “Δράκαινα” του Μπόγρη, παράσταση στον ΘΟΚ στην Κύπρο, έπαιζα με την Λυδία Κονιόρδου, δώδεκα παραστάσεις προλάβαμε, μετά λίγο πριν την πρεμιέρα για τον Βισκόζη, της Σοφίας Καψούρου, η μεγάλη καραντίνα, πάει κι ο Βισκόζης, πέρσι με το “HAMLET & Άμλετ”, υποφέραμε, μια να ανοίγουν μια να κλείνουν, συν ο φόβος, οι ασφυξίες της μάσκας, ταλαιπωρία, εύχομαι πια να χαρούμε, όσο γίνεται μια καλύτερη θεατρική χρονιά. Λοιπόν τι άλλο έκανα, περπάτησα πάρα πολύ, έπαιξα για τα πεύκα, για τα πουλιά και τις χελώνες, ονειρεύτηκα, φοβήθηκα, αγριεύτηκα, όλα αυτά τα ανθρώπινα, αυτή η έγνοια για το που πάει ο κόσμος, οι πόλεμοι, οι αφανισμοί, οι ανθρώπινες ψυχές που ψάχνουν άσυλο ζωής, οι πρόσφυγες, οι μετανάστες της ανάγκης, η κακοποίηση ανθρώπων, η κακοποίηση των ζώων, υποφέρω με πονάει πολύ πια η κακοποίηση των ζώων, ντρέπομαι τα μάτια τους τα αθώα και μαζί σοφά.

 

 

Είμαι ενεργός;  Δεν το καταλαβαίνω, είμαι ακόμη μόνο στο facebook, τώρα μου λένε να μπω στο instagram, φοβάμαι μην κολλήσω πάλι, μιλάω καμιά φορά μιλάω, πολλές φορές θα μιλούσα αλλά δεν το κάνω, δεν θέλω να γλιστρήσω στο “η δική μου άποψη” χέρι χέρι με το “έχω άποψη για όλα”, έχω άποψη για όλα αυτό δεν σημαίνει πως είναι τεκμηριωμένη, δεν έχω κάνει την απαιτούμενη για μένα έρευνα ώστε να έχω μια σχετική βάση εφόρμησης και δημοσιοποίησης μιας θέσης, συνήθως γράφω με την καρδιά μου, παρορμητικά και συναισθηματικά αν ξεχειλίσω ή γράφω για την εμπειρία μου στο θέατρο, στη ζωή μου, ποτέ για να πω κι εγώ κάτι στο “μενού της ημέρας” του φουμπού. Επίσης δεν νιώθω τον τοίχο μου σαν εφημερίδα ή περιοδικό ποικίλλων θεμάτων, δεν αναλαμβάνω αυτή την υποχρέωση επικοινωνίας, είναι μια στήλη καθαρά προσωπική. Πιστεύω πως όσο υπάρχουν άνθρωποι, οι άνθρωποι θα συναντιούνται πραγματικά, συνάντηση με τη συμμετοχή και των πέντε αισθήσεων, παραισθήσεων, σώμα και διάνοια και λόγος, δεν είναι συνάντηση η διαδικτυακή, είναι μια υπόσχεση ίσως για συνάντηση, τις περισσότερες φορές ούτε καν πιθανή. Διαδικτυακά για εμένα τον ηθοποιό αλλά και για πολλούς από παντού, από όλους τους χώρους, ήταν και είναι μια ευκαιρία να με γνωρίσουν καλύτερα κάποιοι που με γνώριζαν μόνο από σκηνής, να γνωρίσουν την ύπαρξή μου άλλοι που δεν είχαν ακούσει, ή και αναγνωρίσει, συνταιριάσει ποιος και σε ποιες παραστάσεις με είχαν δει, να έρθουν να με δουν ακόμη και για πρώτη φορά, με βοηθά να κρατώ επαφή με φίλους και συνάδελφους που δεν θα βρισκόμασταν συχνά, έχει όλα αυτά τα καλά και η διαδικτυακή μας καθημερινότητα, προσομοιάζει της ζωής, αλλά το ζητούμενο πάντα είναι να ζεις.

 

 

Να το δει για την “αυτή καθεαυτή” μου, την ψυχούλα μου Μαρί-Πιερ, να το δει για το βραβευμένο έργο του Εμμμανουέλ Νταρλέ, την εξαιρετική μετάφραση της κυρίας Μήνας Πατεράκη-Γαρέφη που την ευχαριστώ πάντα θερμά, για την αγάπη, την εμπιστοσύνη, την ανιδιοτέλεια, αλλά και για τα ζουμερά ωραία ελληνικά που ακούμπησε γλυκά στο στόμα της Μαρί-Πιερ, στο στόμα μου, σε λαϊκά γαλλικά λέω κι όχι σε λαϊκά ελληνικά, μεγάλη υπόθεση αυτό, για την ωραία μας παράσταση, για μένα, για να συναντήσει αυτό το υπέροχο σκηνικό πλάσμα, να γελάσει, να τρυφερέψει, να συγκινηθεί, να σκεφτεί.

 

Σας ευχαριστώ πολύ πολύ για τις ερωτήσεις θα σας περιμένω στην ωραία μου αυτή γιορτή.

 

 

Φωτογραφίες: Σπύρος Τσακίρης