Με αφορμή την 4η και πιο μεγάλη έως τώρα καλοκαιρινή περιοδεία του Lemon ο Γιώργος Δρίβας μίλησε στο All4fun για την παράσταση στην οποία συμμετέχει, εξηγώντας στην αρχή τους λόγους για τους οποίους θεωρεί ότι η συγκεκριμένη δουλειά έχει κεντρίσει το ενδιαφέρον του κοινού.
Γιατί πέτυχε;
Το ότι κάνουμε περιοδεία για 4η φορά από μόνο του είναι ευτύχημα τηρουμένων των συνθηκών στο θέατρο και στον πολιτισμό γενικότερα. Ευτύχημα βέβαια που δεν έτυχε ..αλλά ας πούμε πέτυχε. Πριν την πανδημία είχαμε κάνει 42 συνεχόμενες sold out παραστάσεις στο Μπάγκειον στην Ομόνοια. Και στις περιοδείες μας μπορώ να πω ότι είχαμε πάντα κόσμο. Είναι κριτήριο το πόσο κόσμο μαζεύεις; Γενικά όχι.
Όμως επειδή το Lemon είναι μια παράσταση που δεν έχει κάποιο όνομα κράχτη, κάποιον μεγάλο παραγωγό από πίσω ή κάποιο οργανισμό, όταν κάτι καλό καταφέρνει καταλαβαίνεις ότι αυτό είναι καθαρό και είναι αποτέλεσμα δουλειάς και επιμονής. Και ενώ την πρώτη μας σεζόν πήγαμε μέτρια από έλευση κόσμου που οικονομικά ήταν σχεδόν καταστροφικό και θα μπορούσε να είχε τερματίσει την παράσταση ο Μελαχρινός Βελέντζας, ο οποίος είχε και την ευθύνη, το οικονομικό βάρος και την διαχείριση της θεατρικής εταιρίας (την ξεκίνησε μόνος του), δεν πτοήθηκε. Ούτε και εγώ στη συνέχεια γιατί πίστευα ότι έχουμε κάτι καλό.
Αλλά αρκεί να έχεις κάτι καλό; όχι. Πολλές παραστάσεις είναι πολύ καλές και έχουν αποτελέσει διαμαντάκια στο χάος της Αθήνας αλλά έχουν χαθεί σε σύντομο χρονικό διάστημα. Πήγαν άπατες που λέμε. Ως ηθοποιός της παράστασης λοιπόν και παρακολουθώντας τον τρόπο που έχει δουλευτεί αυτή η παράσταση σε επίπεδο επικοινωνίας και παραγωγής θεωρώ ότι αποτελεί ένα καλό δείγμα για οποιαδήποτε θεατρική ομάδα ή καλλιτεχνικό οργανισμόθελήσει να ακολουθήσει τον δύσκολο δρόμο μιας ανεξάρτητης παραγωγής.Πάνω σε αυτόν τον δρόμο λοιπόν πραγματοποιούνται και βιωματικά σεμινάρια παραγωγής / επικοινωνίας με βάση το Lemon από τον παραγωγό και ηθοποιό της παράστασης Μελαχρινό Βελέντζα.
Υπάρχει και άλλος τροπος
Υπάρχει λοιπόν και άλλος τρόπος. Χίλιες φορές να ξοδέψεις περισσότερο εκεί την ενέργεια σου και όχι μόνο στο να κυνηγάς 100 οντισιόν κάθε χρόνο που είτε στημένες είναι είτε έχεις τις πιθανότητες ενός δελτίου τζόκερ ώστε να επιλεγείς για έναν ρόλο σε μια μεγάλη κυρίως παραγωγή, ας μην γελιόμαστε.
Είναι μια τίμια οδός να φτιάξεις ένα μικρό δημιούργημα στην αρχή και να επενδύσεις σε αυτό δίνοντας χρόνο. Αν το κάνεις και τα καταφέρεις και ακουστείς που λέμε στο χώρο το πιθανόν είναι να σε αντιμετωπίσουν κάποιοι με το «ποιος είναι αυτός;”Από που ξεφύτρωσε; Νιώθεις τα πρώτα vibes του ανταγωνισμού. Αν όμως το έχεις χτίσει σωστά από την αρχή βασιζόμενος αποκλειστικά στο περιεχόμενο της δουλειάς σου τότε κανείς δεν μπορεί να στο κλέψει ή να στο υποτιμήσει.
Πολιτιστική αποκέντρωση.
Το θέατρο πρέπει ν’ απλωθεί σε κάθε γωνιά της Ελλάδος. Όλο τον χρόνο. Τα ΔΗΠΕΘΕ δεν είναι αρκετά να κουβαλήσουν αυτόν τον ρόλο. Εκτός ότι εδρεύουν μόνο στις μεγάλες πόλεις, έχουν και αυτά μεγάλα προβλήματα στον τρόπο που λειτουργούν. Η επαρχία αυτό που βλέπει από επαγγελματικό θέατρο είναι κυρίως οι μεγάλες παραγωγές που περιοδεύουν τα καλοκαίρια και που πολλές φορές είναι τεράστιες “αρπαχτές”. Σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα από την λήξη της σεζόν και μέχρι την έναρξη της περιοδείας ετοιμάζονται παραστάσεις, πάντα με ηχηρά ονόματα φυσικά, που ήδη έχουν «ξεζουμιστεί» όλη την σεζόν και με έργα συνήθως κλασικού ρεπερτορίου ώστε να πάνε σε όλες τις καλές πιάτσες και να κάνουν μια γρήγορη θραύση, οικονομική.
Αυτό από μόνο του, όπως το διατύπωσα, γίνεται αυτοσκοπός και συνήθεια και το θέατρο ως αντικείμενο έρευνας και εργασίας έρχεται σε δεύτερη μοίρα. Είναι λίγο σαν να υποτιμάται κάπως το κοινό στα καλοκαιρινά τουρ. Έχει τύχει επίσης να δω παράσταση καλοκαιρινή και να είναι σαν να βαριούνται να παίξουνε οι ηθοποιοί. Σ’ ένα έργο που θα μπορούσαν να το απογειώσουν με βάση τις ικανοτητές τους και την εμπειρία τους. Ήταν τόσο άνευρο και άψυχο που επικρατούσε αμηχανία και παγωμάρα στον κόσμο που είχε γεμίσει το θέατρο. Κορεσμός λέγεται αυτό. Και είναι ασέβεια στον άλλον που έχει δώσει ένα μεροκάματο να έρθει να σε δει.
Αυτά βλέπει κυρίως το επαρχιακό κοινό και πολύ ερασιτεχνικό θέατρο. Σαφώς υπάρχουν και πολλές εξαιρέσεις και το θετικό είναι ότι αρκετός κόσμος έχει αρχίσει να τις εκτιμάει στην επαρχία, σημάδι ότι διψάει να δει θέατρο και να εκπαιδεύσει και λίγο τα μάτια του. Μια λύση είναι δημοτικά θέατρα σε κάθε νομό. Επαγγελματικά. Με την στήριξη των Δήμων και της περιφέρειας αλλά χωρίς τον απόλυτο έλεγχο από αυτούς τους φορείς. Εκεί είναι λεπτό το ζήτημα. Υπάρχουν οι δομές και το κοινό που θέλει να δει το θέατρο έξω από την πόρτα του. Η κεντρική βούληση λείπει και ο σωστός σχεδιασμός. Προτάσεις σε αυτή την κατεύθυνση έχουν γίνει ήδη.
Lemon – Τιμ Τούνυ
Στο Lemon υποδύομαι τον Τιμ Τούνυ. Τον μόνο φίλο του 1900. Γνωριστήκανε πάνω στο πλοίο και περάσανε μαζί 6 χρόνια παίζονταςμουσική για τους επιβάτες του ατμόπλοιου Βιρτζίνια. Είμαι ο κύριος αφηγητής μιας ιστορίας γραμμένης ως μονόλογος από τον Αλεσάντρο Μπαρίκο. Η μαεστρία της σκηνοθεσίας και η ευφυΐα της διασκευής από την Γεωργία Τσαγκαράκη ήταν καθοριστικές καθώς είδε και τον ίδιο τον 1900 επι σκηνής να αφηγείται ο ίδιος αλλά και να συνδιαλέγεται με διάφορους τρόπους με τον φίλο του είτε σε ρεαλιστικές σκηνές είτε σε μεταφυσικές χρονικές καταστάσεις όπου το ντουέτο αναδεικνύει την δύναμη της φιλίας, της μοναξιάς, της ελευθερίας και θέτει τα δικά του υπαρξιακά ερωτήματα προς το κοινό. Ερωτήματα στα οποία το κοινό φεύγοντας αισθάνεται την προσωπική του ταύτιση με αυτά. Και ας μην τα έχει απαντήσει ποτέ.
Είναι μια παράσταση, όπου σε 70 μόνο λεπτά αφηγούμαστε με κάθε μέσο και κάθε τρόπο μια ιστορία που στην ουσία διαρκεί μια ζωή και σε αυτό το σύντομο χρονικό διάστημα εναλλασσόμαστε ρόλους και συναισθηματικές καταστάσεις. Είναι μεγάλη η δυσκολία και η πρόκληση για έναν ηθοποιό να διανύσει αυτό το θεατρικό ράλι και να μπορέσει να υπάρξει μέσα σε αυτό σε όλες του τι στιγμές.
ΣΕΗ
Ένας άνεμος αισιοδοξίας έχει φυσήξει στο ΣΕΗ διότι πολλά νέα μέλη γράφτηκαν τον τελευταίο χρόνο και αρκετός κόσμος άρχισε να ασχολείται επιτέλους με το σωματείο. Η απαξίωση του πήγαζε κυρίως από την αντίληψη του « το σωματείο είναι κομματικό, τι θα κάνει για εμένα, δεν αλλάζει κλπ». Καιρός είναι να καταλάβουμε ότι το σωματείο είμαστε εμείς και εμείς μπορούμε να το αλλάξουμε. Άρα εμείς πρέπει να ενδιαφερθούμε για εμάς.
Χαρακτηριστικό ενός σωματείου ηθοποιών σίγουρα θα πρέπει να αποτελεί ένας πολυμορφικός και εναλλακτικός αγώνας αλλά κάτι τέτοιο δεν πρέπει να παρασύρει την κεντρική δράση και τον σκοπό του σωματείου από το βασικό του εργαλείο που είναι η συνδικαλιστική του δύναμη να συγκρούεται να διεκδικεί και να προσπαθεί να καλύψει με αυτόν τον τρόπο τις πραγματικές του ανάγκες. Οι διαπραγματεύσεις με διάτρητους όρους απέναντι σε κράτος και εργοδοτικούς οργανισμούς ελλοχεύουν ουσιαστικά την συντήρηση μιας πάγιας κατάστασης στα βασικά προβλήματα και δημιουργούνται συνθήκες από τις οποίες τελικά θα εξυπηρετούνται οι πολύ λίγοι. Οι συστηματικά ευνοούμενοι.
Λίγα πράγματα για μένα
Γεννήθηκα Αθήνα αλλά μεγάλωσα κυρίως στο Λαύριο. Οι σπουδές μου στην υποκριτική κράτησαν σχεδόν πέντε χρόνια αλλά ουσιαστικά αυτές ποτέ δεν σταματάνε όσο μένεις ενεργός με το αντικείμενο. Τα τελευταία χρόνια δουλεύω και ως σκηνοθέτης σε δύο ερασιτεχνικές ομάδες της Αττικής και είναι κάτι που το αγαπάω. Το αντιμετωπίζω με σοβαρότητα, ευθύνη και μεράκι και ας έχω να δουλέψω με ανθρώπους που δεν το ασκούν η δεν τον βλέπουν επαγγελματικά. Το θέατρο είναι ένα στα μάτια μου και πρέπει να είναι απόλυτα σεβαστό από την στιγμή που κάποιοι ανεβαίνουν σε μια σκηνή και από κάτω υπάρχουν θεατές.Δυστυχώς δεν το βλέπουν όλοι έτσι και αυτό μόνο κακό κάνει στο θέατρο γενικότερα.
Αποαγαπημένες ασχολίες πέρα από τα κλασικά (σινεμά, θέατρο, διάβασμα) μου αρέσει πολύ να παίζω μπάσκετ. Έπαιζα πιο μικρός και στην ομάδα του Λαυρίου, αλλά δεν είχα καμία φιλοδοξία άλλα ούτε και το ύψος. Μου αρέσουν επίσης το θαλάσσιοκαγιάκ, το ψάρεμα, το πινγκ πονγκ, τα video games και τα roadtrips. Τελευταία πρόσθεσα την διατροφική μαγειρική και το γυμναστήριο. Και αυτά τα δύο μπορούν να συνδυαστούν υπέροχα.
Πρόγραμμα παραστάσεων του Lemon
21 Ιουνίου – Ηλιούπολη | Ανοιχτό Θέατρο Δημήτρης Κιντής
28 Ιουνίου – Κηποθέατρο Παπάγου
3 Ιουλίου – Σαλαμίνα (εν πλω) | Ferry-boat Θεοχάρης
5 Iουλίου – Φεστιβάλ Οίτης
7 Ιουλίου – Χαλκίδα (5ο Bio-MechanicalFestival) | Θέατρο Αυλιδείας-Αρτέμιδος
10 Ιουλίου – Σπέτσες (εν πλω) | Ferry-boat Κατερίνα Star
14 Ιουλίου – Χαλάνδρι (Φεστιβάλ Ρεματιάς) | Ευρυπίδειο Θέατρο
17 Ιουλίου – Λιμνοθάλασσα Μεσολογγίου (Φεστιβάλ Μεσολογγίου) | Παραλία Τουρλίδας
22 Ιουλίου – Σύρος (AkropoditiDanceFestival) | Καρνάγιο Ταρσανάς
29 Ιουλίου – Θεσσαλονίκη | Φεστιβάλ Θεάτρου Δάσους
5 Αυγούστου – Γύθειο | Ναυάγιο Άγιος Δημήτριος (παραλία Βαλτάκι)
7 Αυγούστου – Ξυλόκαστρο | Ανοιχτό Θέατρο Βασίλης Γεωργιάδης
9 Αυγούστου – Σφακιά (εν πλω) | Ferry-boat Δασκαλογιάννης
14 Αυγούστου – Ίος | Θέατρο Οδυσσέας Ελύτης
19 Αυγούστου – Οινούσσες
Εισιτήρια: 15 (κανονικό) & 12 (μειωμένο)
Προπώληση: Viva.gr
Ακολουθήστε το ταξίδι του Lemon
Facebook: https://www.facebook.com/lemontheatre
H κεντρική φωτό της συνέντευξης είναι του Στάθη Δουβλέκα, ενώ χρησιμοποιήθηκαν επίσης φωτογραφίες του Νίκου Πολλάτου.
