Η ταλαντούχα ηθοποιός Ρένα Κουμπαρούλη ,παρ’όλη τη δύσκολη κατάσταση που επικρατεί αυτήν την εποχή στο ελληνικό θέατρο,είναι αισιόδοξη για το μέλλον.
Τα τελευταία χρόνια έχει έρθει στην Αθήνα και ζει το παιδικό της όνειρο πάνω στην υποκριτική συμμετέχοντας ενεργά στις θεατρικές σκηνές.Μιλάει στο All4fun για την ενδιαφέρουσα παράσταση «Λυσσασμένη μπαλαρίνα» η οποία ανεβαίνει για πρώτη φορά στην Ελλάδα και θα παρουσιαστεί ξανά στο Studio Μαυρομιχάλη.
Με αφορμή την παράσταση «Λυσσασμένη μπαλαρίνα» πες μας δυο λόγια για το συγκεκριμένο έργο.
“Η Λυσσασμένη μπαλαρίνα” μας πραγματεύεται το πάθος, τις θυσίες, τις φιλοδοξίες μιας Ρωσίδας χορεύτριας. Έχει προσεγγιστεί αρκετά σουρεαλιστικά με grotesque χαρακτήρες και έχει δημιουργηθεί ένα περιβάλλον ονειρικό. Μέχρι που θα έφτανες για να πετύχεις το Μεγάλο Όνειρο;Είναι θα λέγαμε η ανασκόπηση μιας πολύ γεμάτης ζωής. Το θεωρώ αρκετά επίκαιρο λόγω των δυσκολιών της εποχής στο χώρο των καλλιτεχνών και με εκφράζει αρκετά. Ειδικά μέσα σε αυτές τις δύσκολες εποχές που ζούμε που όλοι οι καλλιτέχνες δυστυχώς πρέπει να θυσιάσουν πολλά πράγματα για να δημιουργήσουν στο χώρο καθώς δεν υπάρχει η αντίστοιχη οικονομική απολαβή του επαγγέλματος.
Περιέγραψέ μας το ρόλο σου στην παράσταση.
Οι ρόλοι μου στην παράσταση είναι πολλοί. Υπάρχει ξέφρενος ρυθμός όπου περνάμε από τη μία σκηνή στην άλλη με μια εντελώς διαφορετική παρουσία και ζωντανεύουμε όλα τα πρόσωπα που έπαιξαν σημαντικό ρόλο στη ζωή της. Βρίσκω απίστευτα ενδιαφέρουσες αυτές τις εναλλαγές και είναι μια τρομερή πρόκληση για μένα.
.
Για ποιούς λόγους προτείνεις στο θεατή να παρακολουθήσει τη Λυσσασμένη μπαλαρίνα,η οποία ανεβαίνει για πρώτη φορά στην Ελλάδα;
Είναι πολύ ενδιαφέρουσα η ρωσική εκπαίδευση στο χορό αλλά και γενικότερα στο καλλιτεχνικό χώρο. Όλοι έχουμε ακούσει πως οι Ρωσίδες χορεύτριες είναι πολύ πειθαρχημένες και ταγμένες και είναι ωραίο να ζωντανεύει μπροστά σου. Γι’ αυτό είναι οι καλύτερες. Το σύστημά εκπαίδευσης μας δεν έχει καμία σχέση με την δική τους προσέγγιση. Αν ήταν , ίσως κάποια πράγματα να ήταν διαφορετικά. Επίσης υπάρχουν άπειρα σημεία που ο κάθε άνθρωπος , ότι επάγγελμα και να κάνει ,μπορεί να ταυτιστεί, να γελάσει ,να αναρωτηθεί , ακόμα και να συγκινηθεί. Όλοι έχουμε όνειρα και μαζί μας ο καθένας θα επαναφέρει το δικό του βαθιά μέσα του.
Πότε και πως ήταν η πρώτη σου επαφή με την υποκριτική;
Θα φανεί κλισέ αυτό που θα πω αλλά από μικρή ήθελα να γίνω ηθοποιός και είναι η αλήθεια. Και μιας και μιλάμε για όνειρα πρέπει να παραδεχτώ πως το όνειρό μου ήταν να έρθω Αθήνα να κάνω θέατρο. Η μόνη μου έγνοια και ανάγκη ήταν αυτή χωρίς να έχω δει ή διαβάσει πολλά έργα . Ζούσα σε χωριό και τα πράγματα ήταν περιορισμένα. Νιώθω τυχερή που ήξερα τι ήθελα και κατάφερα να το κάνω. Η πρώτη κουβέντα μου στην σχολή ήταν ” Δεν ξέρω τίποτα από θέατρο, θέλω να μάθω” .Αυτό το 2008. Το θυμάμαι και συγκινούμαι πάντα.
Ποιος από τους ρόλους που έχεις ενσαρκώσει στο θέατρο πιστεύεις πως είναι πιο κοντά στον πραγματικό σου χαρακτήρα;
Νομίζω πως πιο κοντά σε μένα ήταν η “Μυρσίνη” από την παράσταση Ζεϊμπέκικο με το Γιώργο Νινιό το 2015. Ήταν από τα πιο ρεαλιστικά έργα που έχω παίξει. Ήταν 18 χρονών τότε και μου θύμιζε τον εαυτό μου μικρή. Γεμάτο με όνειρα, πεισματάρα και άκρως επαναστατική. Όταν ήθελε κάτι το ήθελε πολύ και θα πάλευε για αυτό. Έτσι είμαι και εγώ.
Αυτήν τη δύσκολη εποχή κάνεις επαγγελματικά σχέδια για το μέλλον ή βρίσκεσαι σε αναμονή;
Δεν μου αρέσει να παραιτούμαι. Φυσικά και ετοιμάζομαι για την επόμενη δουλειά μου. Το πότε θα ανέβει και ποιες προϋποθέσεις δεν το ξέρουμε. Εμείς όμως πρέπει να συνεχίσουμε ακόμα και διαδικτυακά. Όταν όλα πάνε καλύτερα όμως δεν θα έχουμε αφήσει το χρόνο να πάει χαμένο. Και θα έχουμε γίνει καλύτεροι.
Της Μαρίας Κωνσταντακοπούλου, 17/11/2020
