Η τέχνη πάντα την προσέλκυε. Χορός, μουσική, θέατρο… Το ταξίδι επομένως στον καλλιτεχνικό χώρο ήρθε εύκολα και αβίαστα. Οπως και εκείνο μιας ηλιαχτίδας από τον ουρανό στη γη. Μετά τις σπουδές της στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδας η Ράσμι Σούκουλη πήγε στην Αγγλία για μεταπτυχιακό και γύρισε στην Ελλάδα για να δημιουργήσει. Να χαρίσει φως, όπως παραπέμπει και το όνομα της. Στα σανσκριτικά σημαίνει ηλιαχτίδα και αν τη φωνάξεις έτσι θα σου απαντήσει!
Από τα καινούρια τηλεοπτικά πρόσωπα μιας πολύ φτωχής τηλεοπτικής σεζόν ήταν μια ένδειξη φρεσκάδας. Η Στέλλα του «Νησιού» έχει στο ενεργητικό της και άλλες δουλειές στην τηλεόραση, όμως η μεγάλη στιγμή της καριέρας της ήρθε με τον πρωταγωνιστικό της ρόλο στην ταινία «Τρυφερότητα» του Παναγιώτη Καραμήτσου.
Με την ερμηνεία της κατέκτησε το βραβείο της καλύτερης πρωτοεμφανιζόμενης και η κινηματογραφική της πορεία έχει και συνέχεια με τη συμμετοχή της στη «Λούφα και παραλλαγή: Σειρήνες στη Στεριά», που θα βγει μέσα στο 2011. Θεατρικά η Ράσμι ανέβασε με τη Βιργινία Διακάκη το «Υπόγειο της οδού Coco», για το οποίο μίλησε φυσικά στο all4fun.
– Πότε κατάλαβες ότι θέλεις να γίνεις ηθοποιός;
Από μικρό παιδί με τραβούσε η τέχνη. Αγαπούσα τον χορό, την μουσική, το θέατρο. Κάπου ένιωσα πως η υποκριτική ήρθε σαν μια φυσική εξέλιξη. Πέρασα στο κρατικό Βορείου Ελλάδας και μετά πήγα στην Αγγλία για μεταπτυχιακό στο μιούζικαλ. Αποφάσισα να επιστρέψω και να δημιουργήσω στη χώρα μου και γι? αυτό το λόγο παλεύω σε καθημερινή βάση.
– Γενικά είσαι απογοητευμένη από τον χώρο;
Όχι, αλλά δεν είμαι και ευχαριστημένη. Οπως όλα έχουν βαλτώσει στην Ελλάδα έτσι δε γίνονται πολλές υγιείς δουλειές. Τουλάχιστον στην τηλεόραση.
– Συμμετείχες όμως, σε μια σπουδαία δουλειά, όπως το «Νησί».
Πράγματι ήταν μια πολύ ωραία εμπειρία. Πολύ οργανωμένη, πολύ επαγγελματική δουλειά. Δε νομίζω ότι το έχω ξανασυναντήσει. Χάρηκα πάρα πολύ που βρέθηκα σ’ αυτήν τη σειρά. Αναρωτιέμαι, όμως, αν είναι αυτή η τελευταία καλή της ελληνικής τηλεόρασης. Ελπίζω πως όχι και εύχομαι όλοι οι ηθοποιοί ν’ αντέξουν στις δυσκολίες. Δυστυχώς, όμως, κάθε χρόνο η τηλεόραση γίνεται και χειρότερη. Ευελπιστώ πως το καλλιτεχνικό και εμπορικό αποτέλεσμα του «Νησιού» να δικαιώσει τους ανθρώπους που πίστεψαν στη σειρά, προκειμένου να ακολουθήσουν τέτοια παραδείγματα και στο μέλλον.
– Υποδύθηκες την Στέλλα. Μίλησε μας για τον ρόλο σου.
Είχε πολύ ενδιαφέρον, διότι ήταν μαμά, ενώ εγώ δεν είμαι. Επομένως έπρεπε να διαχειρισθώ το μητρικό ένστικτο. Επίσης έπρεπε να μεταφέρω και να μετουσιώσω μια άγνωστη εμπειρικά σε μένα χρονική περίοδο και διάλεκτο. Όλοι οι ηθοποιοί δούλεψαν πολύ για τους ρόλους τους. Η παραγωγή είχε φροντίσει προκειμένου να προσεγγίσουμε περισσότερο την Κρήτη. Αρκετό καιρό πριν μας είχαν στείλει CD με διαλόγους κρητικούς, διαβάσαμε βιβλία της εποχής για την Κρήτη. Γενικά η παραγωγή ήταν πολύ οργανωμένη. Και μας τα είχε δώσει όλα αυτά πολύ πιο πριν ξεκινήσουν τα γυρίσματα για να τα μελετήσουμε.
– Πριν το Νησί πού είχες εμφανιστεί;
Τελευταίες δουλειές στην τηλεόραση ήταν στην «Πολυκατοικία», στην «Λούφα και Παραλλαγή» και σε 3-4 αυτοτελή επεισόδια ελληνικών σειρών, ενώ στον κινηματογράφο μικρή στο «Ήταν ένας ήσυχος θάνατος» της Φρίντα Λιάππα και τελευταία στην «Τρυφερότητα» του Παναγιώτη Καραμήτσου.
– Εκεί είχες και πρωταγωνιστικό ρόλο ως Κλαίρη. Η συγκεκριμένη ταινία πήρε πολλά βραβεία, μεταξύ των οποίων και το δικό σου για εκείνο της κορυφαίας πρωτοεμφανιζόμενης γυναικείας ερμηνείας. Πώς ήταν η συμμετοχή σου στην «Τρυφερότητα»;
Ηταν μια ταινία που έγινε με πολύ μαγκιά και ο καθένας έβαλε την προσωπική του εργασία. Είμαι πολύ ευχαριστημένη από το αποτέλεσμα και μας δικαίωσε απόλυτα. Εγινε χωρίς μπάτζετ, αλλά όλοι οι συντελεστές την πιστέψαμε πολύ. Και έδειξε πως μια ταινία μπορεί να πάει καλά και χωρίς τους διαπλεκόμενους. Δεν είχε καμία βοήθεια από τα «ψηλά» και ενδιαφέρθηκαν και φεστιβάλ από το εξωτερικό. Επιπλέον πέρσι πήραμε το βραβείο στο φεστιβάλ Αθηνών CONN-X. Για μας ήταν μια δικαίωση. Για τον σκηνοθέτη, τους ηθοποιούς, τους τεχνικούς. Ο κύκλος μας πήγε και λίγο παραπάνω. Είχαμε μόνο καλλιτεχνικές προσδοκίες. Ηταν μια πολύ ωραία εμπειρία και περάσαμε όμορφα. Αποδείξαμε ότι στην Ελλάδα μπορούν να γίνουν πράγματα επειδή υπάρχει αγάπη για αυτό που κάνεις και μεράκι.
– Και πώς βίωσες τη δική σου βράβευση;
Αρχικά δεν ήξερα καν ότι ήμουν υποψήφια. Με πήρε τηλέφωνο ο Ορέστης Ανδρεαδάκης και μου είπε ότι κέρδισα το βραβείο. Είχα πλήρη άγνοια. Ηταν μια τρελή έκπληξη για μένα. Χοροπηδούσα ολόκληρη από τη χαρά μου. Μετά έγινε η απονομή και τον επόμενο χρόνο τιμής ένεκεν άνοιξα το φεστιβάλ.
– Και η επόμενη κινηματογραφική σου παρουσία θα είναι στη «Λούφα και παραλλαγή: Σειρήνες στη Στεριά» του Νίκου Περάκη. Ποιος είναι ο ρόλος σου και πότε θα δούμε την ταινία στις αίθουσες;
Ο ρόλος που υποδύομαι στην ταινία είναι αυτός της Αμάντα. Η Αμάντα είναι το έτερο ήμισυ του Ντένη Καλούρη. Είναι η πλήρης ενσάρκωση της μοντέρνας δυναμικής γυναίκας η οποία στη προσπάθειά της να αγγίξει αυτό που της είπαν ότι είναι ευτυχία συχνά ακροβατεί στα όρια του φαίνεσθαι, του ψέματος, της επιτυχίας, της ανασφάλειας και του έρωτα. Είναι ένας πολύ ενδιαφέρον ρόλος που μου δίνει διπλή χαρά γιατί εκτός από τη συνεργασία μου με έναν σκηνοθέτη σαν τον Νίκο Περάκη με προκαλεί να διερευνήσω έναν χαρακτήρα πολύ διαφορετικό από εμένα.
– Στο θέατρο συμμετείχες και φέτος με ενεργό ρόλο στο «Υπόγειο της οδού Coco». Πώς πήγε η σεζόν;
Στο θέατρο έχουμε δημιουργήσει μια ομάδα με τη Βιργινία Διακάκη, την Grand Babucshka. Είχαμε γράψει πέρσι το «Ρώσικες Νύχτες» με σκηνοθέτη τον Γιάννη Μποσταντζόγλου και πήγε καλά. Μείναμε ευχαριστημένες και καλλιτεχνικά και εμπορικά. Αποφασίσαμε έτσι να επαναλάβουμε το εγχείρημα με το «Υπόγειο της οδού Coco» με σκηνοθέτη τον Αντώνη Λουδάρο. Πήγε πολύ καλά αναλογικά με την εποχή και από την στιγμή που ακούμε τόσες δυσκολίες σε άλλες παραστάσεις μείναμε ευχαριστημένοι. Για το μέλλον, βέβαια, υπάρχει πάντα ένα ερωτηματικό. Εκτός του ότι παίζαμε στην παράσταση είχαμε αναλάβει και την οικονομική οργάνωση και ό,τι επιτάσσει μια τέτοια παραγωγή. Γενικά αυτή η κρίση ίσως ν’ αποτελεί για μας μια ευκαιρία να γίνουμε πιο δημιουργικοί. Να μας βάλει στη διαδικασία να γίνουμε πιο δυναμικοί, πιο αποφασιστικοί και να πούμε, «ναι, μπορούμε και μόνοι μας», δεν χρειάζεται να μας καπελώνουν.
– Την καθημερινότητα σου στην Αθήνα πώς τη βιώνεις;
Η Αθήνα παρουσιάζει ενδιαφέρον. Ακούω πολύ κόσμο ότι θέλει να φύγει και να πάει στην επαρχία. Προσωπικά δεν μπορώ. Μου αρέσει και η πολυκατοικία, το λίγο γκρίζο. Θα ήθελα, βέβαια, να είχε περισσότερο πράσινο και ένα καλύτερο επίπεδο ζωής, να κυκλοφορείς με το ποδήλατο, να μην έχει αυτήν την κίνηση στους δρόμους. Νιώθω καλά, όμως, εδώ. Ξέρω πού θα πάω, τα μέρη που θα βγω και τουλάχιστον το βράδυ μπορείς να πας οπουδήποτε με το αυτοκίνητο δίχως να χρειαστεί πολύς χρόνο. Επιπλέον δες εδώ. Πίνουμε τη σοκολάτα μας και γύρω μας έχει κόσμο. Νιώθεις τον παλμό του…
– Kαι με τα όσα συμβαίνουν γενικά στην Ελλάδα;
Οσον αφορά στην πολιτικοοικονομική κατάσταση στην Ελλάδα εδώ θα χρειαζόταν να μιλάμε ώρες και πάλι δεν είμαι σίγουρη για το πού θα καταλήγαμε. Με δυο λόγια όμως πιστεύω πως όλοι μας οφείλουμε να βρούμε τρόπους για πραγματική ενημέρωση. Έχουμε υποχρέωση προς τους εαυτούς μας και τα παιδιά μας να υπερασπιστούμε την Ελλάδα. Nα παλέψουμε για την διατήρηση της δημοκρατίας όπως εννοείται από την ετυμολογία της και να πιστέψουμε σ’ ένα λαμπρότερο μέλλον που εμείς και μόνο εμείς μπορούμε να φτιάξουμε…
Του Κυρ. Κουρουτσαβούρη, 23/06/2011
