36 C
Athens
Τετάρτη, 12 Ιουνίου, 2024

Η Ελβίνα Μποτονάκη μιλάει στο All4fun για την «Αγία Ευκαρπία»

Η Ελβίνα Μποτονάκη αποφάσισε πριν λίγο καιρό να επιστρέψει στην Κρήτη και ν’ ασχοληθεί εκεί με το θέατρο. Μας μίλησε για το πώς αντιμετωπίζει τις νέες αυτές συνθήκες, αλλά και για την παράσταση που σκηνοθετεί αυτήν την περίοδο.

Τι σε ώθησε να επιστρέψεις στην Κρήτη;

Τέσσερα χρόνια πριν, ενώ βρισκόμουν στην Αθήνα, κατέβηκα στο Ρέθυμνο της Κρήτης από όπου και κατάγομαι με μια ομάδα ηθοποιών για περίπου 2,5 μήνες. Έγραψα και σκηνοθέτησα το Βασιλικώ Καρπώ, το πρώτο μου θεατρικό έργο. Κάναμε πρόβες στο ύπαιθρο και τρώγαμε από τα λαχανικά που παρήγαγε ο κήπος του πατέρα μου. Η περιοδεία πήγε πολύ καλά και η ανταπόκριση του κοινού σε αυτό μας το εγχείρημα ήταν απίστευτη. Έναν χρόνο μετά, με αφορμή κάποια προβλήματα υγείας που αντιμετώπιζα, κατέβηκα στην Κρήτη για χαλάρωση και ξεκούραση. Εκείνο το καλοκαίρι έγραψα και σκηνοθέτησα μια ταινία μικρού μήκους στο χωριό μου και κάπου εκεί συνειδητοποίησα και κατόπιν αποφάσισα να κατέβω στη γενέτειρα μου μόνιμα πια και να κάνω εκεί αυτό που αγαπώ! Το θέατρο.

Μίλησε μας για το έργο σου και την απήχηση που έχει στο κοινό.

Το θεατρικό έργο που ανεβάζουμε φέτος έχει τον τίτλο η Αγία Ευκαρπία, μία ιστορία που διαδραματίζεται σε ένα χωριό της Κρήτης όπου πρωταγωνιστές της είναι οικογένεια προσφύγων από το Ουσάκ της Μικράς Ασίας και ερευνά την δύναμη της πίστης από μια πιο διευρυμένη σκοπιά. Τα θεατρικά μου κείμενα είναι κατά κύριο λόγο μια μίξη από ιστορίες που έχω ακούσει ως παιδί από τις γιαγιάδες και παππούδες μου, προσωπικών εμπειριών και βιωμάτων μου περί της δυσλειτουργίας των σχέσεων των Κρητικών οικογενειών και μια ισχυρή δόση φαντασίας για το πώς θα μπορούσαν , ή θα ήθελα να είναι ιδανικά αυτές οι σχέσεις. Κατ επέκταση το κοινό εδώ λόγο παρόμοιων εμπειριών και βιωμάτων τις περισσότερες φορές ταυτίζεται μαζί μας και γίνεται συν- διερευνητής στη θεατρική μας αυτή αναζήτηση.

Πόσο διαφορετική είναι η ζωή για έναν ηθοποιό στην επαρχία σε σχέση με την Αθήνα; Επίσης, η αποκέντρωση στο θέατρο θα μπορούσε να είναι μια “σανίδα” σωτηρίας για ηθοποιούς, που δεν μπορούν να ζήσουν από το θέατρο στην Αθήνα;

Για έναν ηθοποιό ενδεχομένως στην αρχή η επαρχία να φαντάζει δύσκολη, αν όμως θέλει πραγματικά να καταπιαστεί με αυτό και μόνο με αυτό θα προσελκύσει και θα γνωρίσει άτομα που ήδη ασχολούνται και θα βρει άκρη. Όμως πάνω κάτω θεωρώ το ίδιο και για την Αθήνα και για την επαρχία. Ένα από τα πράγματα που θυμάμαι έντονα από τους καθηγητές της σχολής μου στο Θέατρο Τέχνης όσο σπούδαζα είναι πως θέατρο μπορείς να κάνει παντού. Όπου υπάρχουν άνθρωποι. Για μένα σημαντικότερο είναι το τι θέλεις να περάσεις μέσα από την Τέχνη σου και στην προκειμένη το θέατρο. Τι είναι αυτό που θέλεις να μεταδώσεις μέσω αυτής της διαδικασίας. Εάν ο πόθος μας είναι διακαής και η ανάγκη αυτή ισχυρή τότε θα βρεθεί ο τρόπος ανεξαρτήτως του τόπου.

Καταφέρνεις να ζεις από το θέατρο στην Κρήτη ή κάνεις και άλλες δουλειές;

Τα τελευταία δύο χρόνια ζω μόνο από το θέατρο. Κάνω μαθήματα θεάτρου σε παιδιά και ενήλικες και προετοιμάζω παιδιά για τις εισαγωγικές τους εξετάσεις σε σχολές. Η κύρια όμως αγάπη μου είναι να γράφω και να σκηνοθετώ παραστάσεις που παίζουν παιδιά και παραστάσεις που παίζουν είτε ήδη υπάρχουσες θεατρικές ομάδες ενηλίκων, είτε ομάδες που η σύστασή τους ξεκινά με αφορμή ένα συγκεκριμένο project- κείμενο.

Πώς είναι η συνεργασία σου με την Χριστίνα Αππανά, γιατί την επιλέγεις κάθε φορά, αλλά και με τους λοιπούς συνεργάτες σου;

Με την Χριστίνα Αππανά είχαμε και έχουμε μια πολύ καλή συνεργασία και επικοινωνία στο τι θέλουμε να περάσουμε μέσω των θεατρικών μας παραστάσεων. Γι αυτό και άλλωστε επιλέγουμε η μια την άλλη. Προσωπικά την επιλέγω διότι έχει από μόνη της ως βάση μια πολύ καλή θεατρική παιδεία και συνέπεια και ξέρει πώς και τι στοιχεία να δώσει, στους ρόλους που δουλεύει, από τον εαυτό της. Την θεωρώ μια εξαιρετική και πολύ αξιόλογη ηθοποιό της γενιάς μας. Αντίστοιχα, με τους λοιπούς συνεργάτες μου εδώ στην Κρήτη, τόσο τους σκηνογράφους, ενδυματολόγους όσο και και ερασιτέχνες ηθοποιούς η συνεργασία μας είναι ανταποδοτική και αποτελεσματική. Κάτι για το οποίο νιώθω ευγνωμοσύνη και χαρά.

Έχεις σκοπό να επιστρέψεις στην Αθήνα κάποια στιγμή ή είναι κάτι που δεν υπάρχει στα άμεσα σχέδια σου;

Προς το παρόν δεν υπάρχει κάτι τέτοιο στα σχέδια μου, τόσο στα επαγγελματικά όσο και στα προσωπικά.

21752262_1979786508945261_409464246068503207_n horis plaisio.jpg

Οι παραστάσεις θα διεξαχθούν αρχικά τον Αύγουστο στους Δήμους Ρεθύμνης, Αμαρίου και Μυλοποτάμου και θα συνεχίσουν την περιοδεία τους στην Κρήτη μετά τα Χριστούγεννα.

«Η Αγία Ευκαρπία»

Η υπόθεση του έργου

Κρήτη. 1964. Μια οικογένεια προσφύγων από το Ουσάκ της Μικράς Ασίας. Χρόνια μετά τον ξεριζωμό της προσφυγιάς, ο θάνατος της μάνας, Ευκαρπίας, πάνω στη γέννα της μικρής κόρης, αποστραγγίζει την υπόλοιπη οικογένεια από κάθε πίστη και θέληση για ζωή και οι σχέσεις μέσα σε αυτήν μετατρέπονται σε σχέσεις θύματος- θύτη. Ο δυνατός κατά του αδυνάτου. Παράλληλα, τεταμένη είναι η ατμόσφαιρα και κλιματολογικά αφού τον αποπνικτικό καύσωνα του καλοκαιριού έχει διαδεχθεί ένας ξηρός και άνυδρος χειμώνας με αποτέλεσμα τον φόβο της επικείμενης πείνας αφού η γη παραμένει ξηρή και άκαρπη.

Πάνω στο υπάρχον τεταμένο κλίμα, μια εξιστόρηση της εκατοντάχρονης θείας για τη θανούσα μάνα, φέρνει στο φως μνήμες από τις οποίες η μικρή κόρη της οικογένειας αντλεί τέτοια δύναμη και πίστη που πια όλα ξεφεύγουν της ρεαλιστικής τους υπόστασης και εκρήγνυνται προς όλες τις κατευθύνσεις αφήνοντας ένα μοναδικό και θαυμαστό αποτύπωμα. Αυτό της αναγέννησης. Της κάθαρσης. Της αλλαγής. Η παράσταση διερευνά τη θαμμένη στην άγονη γη πίστη και αποτελεί μια μνεία στη Μάνα. Στη γενεσιουργό δύναμη. Στην Ευκαρπία.

Από τη Μικρά Ασία ως την Κρήτη.
Από την ύπαρξη ως την Επίγνωση.
Από την ξεχωριστότητα ως την Ενότητα.
Από την άγνοια ως την Αλήθεια
[Η πίστη.]
Κεντρικό θέμα της Αγίας Ευκαρπίας αποτελεί η πίστη.
Η πίστη σε κάθε έκφανση και μορφή της και όσα η δύναμη αυτής επιφέρει.
Η πίστη που μας διαχωρίζει απ’ τους άλλους. Και η πίστη που μας ενώνει με όλους.
Η πίστη που μας εξαγριώνει. Που μας αποκτηνώνει. Που μας εκβαρβαρώνει. Και η πίστη που μας ημερώνει. Που μας γαληνεύει. Που μας εξανθρωπίζει.
Η πίστη που μας μεταμορφώνει. Που συντελεί στο να αλλάζουν απαρχαιωμένες αντιλήψεις. Και που αιώνες τώρα συντηρεί τις αντιλήψεις αυτές.
Η πίστη που κάνει θαύματα. Που σταυρώνει. Που ανασταίνει. Που μετακινεί θάλασσες και βουνά. Που μετατρέπει το νερό σε κρασί και το αντίστροφο. Που θεραπεύει τους αρρώστους. Που αρρωσταίνει τους αμαρτωλούς.
Η πίστη που μας λυτρώνει. Που μας απελευθερώνει. Που μας ανυψώνει. Η πίστη που μας φυλακίζει. Που μας σκλαβώνει.
Η πίστη που δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως καλή, ή ως κακή, ως πλασματική ή καθόλα αληθινή. Η πίστη που δεν μας αφορά αν είναι σωστή, αν είναι λάθος, αν είναι καλύτερη ή ορθότερη, ή δημοκρατικότερη από του διπλανού μας.
Η πίστη αυτή, η ισχύ της οποίας, ανεξαρτήτως αρχής, θρησκείας ή σκοπού είναι παντοδύναμη, ακλόνητη, αδιάλλακτη, αναντίλεκτη, αδιαμφισβήτητη.
Γιατί είναι δικιά μας. Γιατί τη χρειαζόμαστε. Για να ζήσουμε. Για να επιβιώσουμε.
Η πίστη που αντανακλά με απόλυτη ακρίβεια τις πεποιθήσεις μας, την πραγματικότητά μας, την πορεία μας προς τη ζωή.
Και τον θάνατο.

21740_21644_zoomed_2.jpg

Οι Συντελεστές της παράστασης:

Κείμενο/ Σκηνοθεσία: Ελβίνα Μποτονάκη
Μουσική Σύνθεση: Hior Chronik
Σκηνικά: Άννα Γαλερού
Κατασκευή Σκηνικών: Αλέξανδρος Χριστοφορίδης
Κοστούμια: Καλλιόπη Τσιμπισκάκη – Ελοΐρα
Βοηθός Σκηνοθέτη: Χρύσα Μπαγιαρτάκη
Ήχος – Φώτα: Κώστας Ρακιντζής
Μακέτα Αφίσας: Γιώργος Χρόνης
Φωτογραφία Αφίσας: Ανδρέας Ξερουδάκης
Σκίτσο Προγράμματος: Αλέξανδρος Ανδρουλάκης
Παραγωγή: ΛΥΚΟΦΩΣ Α.Μ.Κ.Ε.

Οι ηθοποιοί: Μποτόνης Μποτονάκης, Γεωργία Γαλλιάκη, Αντώνης Ρισσάκης, Χριστίνα Αππανά, Καλλιόπη Τσιμπισκάκη, Γιάννης Χατζηβασιλείου, Διονύσης Ξενικάκης 

Του Κυριάκου Κουρουτσαβούρη, 31/7/2019

Επιμέλεια: Δώρα Μπαρουτάκη

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ

Σχετικά Άρθρα

Τελευταία Άρθρα