Κόνυ Ζήκου: «Οφείλουμε να μην το βάζουμε κάτω και να προχωράμε».
Ανήσυχη, δημιουργική και ταλαντούχα η Κόνυ Ζήκου ανήκει στη νέα γενιά ηθοποιών. Φέτος υποδύεται τη Λίκα στο κλασικό έργο του Αλεξέι Αρμπούζοφ «Η Υπόσχεση – Καημένε μου Μάρικ», που παρουσιάζεται σε διασκευή – σκηνοθεσία Ελεάννας Σαντοριναίου κάθε Δευτέρα και Τρίτη στο Θέατρο Φούρνος. Στο ίδιο θέατρο περιμένει τους μικρούς μας φίλους κάθε Κυριακή για να μοιραστεί μαζί τους μια… «Ζαχαρένια συνταγή», ενώ μαζί με τον Άρη Λάσκο υπογράφουν τη δραματουργία στην παράσταση «Ο αγνός εραστής» που παίζεται στο Θέατρο του Νέου Κόσμου.
Η νεαρή ηθοποιός μίλησε στο All4fun για τη σχέση της με το θέατρο και τη μουσική, τα όνειρα της δικής της γενιά και την ανάγκη να μην το βάζουμε κάτω, αλλά και τον έρωτα που είναι πάντα «μία μεγάλη επανάσταση».
Πώς προέκυψε η ενασχόλησή σας με το θέατρο; Θέλατε από παιδί να γίνετε ηθοποιός;
Πάντα ήθελα να ασχοληθώ με το θέατρο. Οι γονείς μου με πήγαιναν θέατρο από πολύ μικρή ηλικία. Η πρώτη παράσταση που έπαιξα στο σχολείο σε ηλικία 14 ετών ήταν «Το μεγάλο μας τσίρκο» του Ιάκωβου Καμπανέλλη και ο ρόλος που είχα πάρει, μετά από οντισιόν, ήταν το Ρωμιάκι. Θυμάμαι είχα τεράστια χαρά και λίγο πριν βγω στη σκηνή νόμιζα ότι η καρδιά μου θα σπάσει και θα γίνει χίλια κομμάτια. Έπειτα όλα πήραν τον δρόμο τους.
Σε μία από τις πρώτες σας παραστάσεις, το “Addio del pasado”, σας έχουμε να δει να παίζετε βιολί επί σκηνής. Η μουσική είναι μία ακόμα μεγάλη αγάπη;
Ναι, μου αρέσει πολύ η μουσική. Αν μπορούσα να την περιγράψω με μια εικόνα θα έλεγα πως μου θυμίζει αυτό το δροσερό καλοκαιρινό αεράκι στη θάλασσα λίγο πριν δύσει ο ήλιος. Έχω κάνει αρκετά χρόνια πιάνο και ακορντεόν. Βιολί έκανα εντατικά μαθήματα για τις ανάγκες του ρόλου. Ήταν μια συναρπαστική εμπειρία.
Φέτος, πρωταγωνιστείτε στην παράσταση «Η Υπόσχεση – Καημένε μου Μάρικ» του Αλεξέι Αρμπούζοφ, στο θέατρο Φούρνος. Μιλήστε μας για το έργο και την ηρωίδα που υποδύεστε.
Μέσα σε μία πολιορκημένη πόλη, τρεις έφηβοι, ο Λεονίντικ, η Λίκα και ο Μάρικ γνωρίζονται κάτω από τις αντίξοες συνθήκες του πολέμου. Ερωτεύονται, προσπαθούν να επιβιώσουν και ονειρεύονται ένα πολλά υποσχόμενο μέλλον. Ο πόλεμος κάποια στιγμή τελειώνει και οι τρεις τους προσπαθούν με αυτή τη νέα συνθήκη να συνεχίσουν τη ζωή τους, να καταλάβουν τον ίδιο τους τον εαυτό, πράγμα που φαίνεται δύσκολο, σχεδόν ακατόρθωτο. Αλλά μέσα σε αυτό το σκοτάδι υπάρχουν μικρές ρωγμές που ξεπροβάλλουν αχτίδες φωτός. Όσον αφορά την ηρωίδα που υποδύομαι είναι η Λίκα. Ένα κορίτσι ευαίσθητο, γεμάτο όρεξη για ζωή. Πιστεύει πως θα αλλάξει τον κόσμο. Μεγαλώνοντας αυτή της η επιθυμία δεν πραγματώνεται. Χάνει τους στόχους της και βρίσκεται σε μια κατάσταση στασιμότητας για 13 ολόκληρα χρόνια. Βρίσκει όμως τη δύναμη να ξεφύγει από αυτό το βύθισμα. Γιατί τίποτα δεν τελειώνει και όπως λέει και ο Αρμπούζοφ «και την παραμονή του θανάτου του κανείς δεν είναι αργά να αρχίσει την ζωή του από την αρχή».
Θα λέγατε ότι είναι ένα έργο που αφορά τη δική σας γενιά;
Σίγουρα. Γιατί και η δική μας γενιά έχει όνειρα και έχει κληθεί να επαναπροσδιορίσει τις σκέψεις της για το μέλλον. Οφείλουμε να μην το βάζουμε κάτω και να προχωράμε.
Αν και νέα ακόμα, νιώσατε ποτέ να συμβιβάζεστε, να παραιτήστε από κάποιο σας όνειρο;
Δεν έχω νιώσει μέχρι στιγμής ότι συμβιβάζομαι. Προσπαθώ να μάχομαι και να διεκδικώ όσα περισσότερα μπορώ.
Ο έρωτας είναι από μόνος του μία μικρή επανάσταση;
Ο έρωτας είναι μεγάλη επανάσταση, είναι κινητήριος δύναμη. Κι έχουμε ανάγκη αυτές τις επαναστάσεις στη ζωή μας, μας εμπνέουν, μας εξελίσσουν και αυτό είναι πολύ σπουδαίο.
Παράλληλα παίζετε και στην παιδική παράσταση «Μια ζαχαρένια συνταγή» στο Θέατρο Φούρνος. Τι αγαπάτε στη συγκεκριμένη παράσταση;
Η Ζαχαρένια Συνταγή φτιάχτηκε με πολύ αγάπη και φροντίδα από όλους τους συντελεστές της. Έχει χιούμορ και αισιοδοξία. Επειδή είναι μια παράσταση αρκετά διαδραστική και βασίζεται πολύ στους θεατές κάθε φορά είναι και μια έκπληξη τόσο για εμάς όσο και για το κοινό.
Πόσο διαφορετικό είναι για έναν ηθοποιό να παίζει σε παιδιά; Είναι όντως ένα δύσκολο κοινό, όπως λένε;
Τα παιδιά είναι απαιτητικά και ταυτόχρονα βαθιά ειλικρινή. Είναι πολύ συγκινητικό αυτό το πάρε-δώσε που συμβαίνει. Επίσης η σκέψη και μόνο πως μπορείς με κάποιο τρόπο να «επηρεάσεις» αυτούς τους νέους ανθρώπους είναι ένα συναίσθημα ανεκτίμητο.
Μαζί με τον Άρη Λάσκο υπογράφετε και τη δραματουργία στο έργο «Ο αγνός εραστής» του Ντέιβιντ Πλαντ στο Θέατρο του Νέου Κόσμου. Πώς ήταν αυτή η εμπειρία και τι ξεχωρίζετε στο συγκεκριμένο έργο;
Με τον Άρη είμαστε φίλοι και είναι πολύ όμορφο να δουλεύεις με τους φίλους σου. Νιώθω πολύ ευτυχής για αυτή τη συνεργασία. Ο Αγνός εραστής είναι μια ιστορία αγάπης. Δύο άνθρωποι υπήρξαν 38 χρόνια μαζί και αγαπήθηκαν βαθιά. Αφέθηκαν ο ένας στον άλλον χωρίς όρια. Αυτό που συνέβη σε αυτούς τους ανθρώπους είναι συγκινητικό κι αφού υπήρξε για αυτούς τους δύο, μπορεί να υπάρξει και για όλους εμάς.
Πώς διαχειρίζεστε εσείς την απώλεια;
Η ζωή είναι γεμάτη απώλειες. Στην αρχή κάθε απώλεια είναι δύσκολα διαχειρίσιμη. Ο David Plante γράφει στο βιβλίο του Αγνού Εραστή: «Χαλάρωσε λέω στον εαυτό μου. Άσε ελεύθερα όλα όσα νιώθεις. Αφέσου στη θλίψη και ω! Άσε αυτή τη θλίψη να απλωθεί κι άλλο μέχρι που να πάψει αυτή η θλίψη να είναι δική μου». Κι έτσι είναι… ο χρόνος την απαλύνει.
Τι ελπίζετε για τα χρόνια που έρχονται;
Εύχομαι να προσπαθούμε περισσότερο και να φοβόμαστε λιγότερο.
Δείτε πληροφορίες για την παράσταση εδώ
