Στη σκηνή του Θεάτρου Μπέλλος ανεβαίνει η παράσταση «Απόψε κανείς δεν πεθαίνει» σε σκηνοθεσία Αικατερίνης Παπαγεωργίου. Ο Νίκος Γιαλελής μιλάει στο All4fun για τη συνεργασία του με την ομάδα The Young Quill και τη σκηνοθέτρια καθώς και για τον ρόλο της καλλιτεχνικής παιδείας και τους χαρακτήρες του έργου.
Aπόψε κανείς δεν πεθαίνει στο θέατρο Μπέλλος που έχει καταφέρει να γίνει σημείο αναφοράς στην θεατρική πόλη; Πώς είναι αυτή η συνεργασία για σένα;
Είναι μια συνεργασία που την έχω ευχαριστηθεί πολύ. Δεν είναι η πρώτη φορά που συνεργάζομαι με την ομάδα The Young Quill, αυτήν όμως τη φορά οι ηθοποιοί της παράστασης είχαμε πιο μεγάλη συμμετοχή απ’ ό,τι συνήθως στο δημιουργικό μέρος, καθώς για αρκετό καιρό δουλέψαμε αυτοσχεδιαστικά πάνω σε θέματα και ιδέες που είχαν προτείνει η σκηνοθέτρια και οι συγγραφείς, ώστε να προκύψει το υλικό το οποίο, αφού στη συνέχεια εκείνοι επεξεργάστηκαν, είναι το έργο που ανεβαίνει αυτή τη στιγμή στη σκηνή του Μπέλλος. Είναι σαν να έχω «δημιουργήσει» τους ρόλους μου κάπως παραπάνω απ’ ό,τι συνήθως.
Εναλλάσσονται οι ρόλοι και οι σκηνές. Με ποιον ταυτίζεσαι;
Με όλους και με κανέναν… ακριβώς για τον λόγο που ανέφερα παραπάνω, όλοι έχουν ένα κομμάτι μου. Δεν μπορώ να ξεχωρίσω κάποιον.
Αναγνωρίσιμα πρόσωπα, χαρακτήρες. Όλοι τους έχουμε γνωρίσει, δει, συναναστραφεί; «Εικόνα σου είμαι κοινωνία και σου μοιάζω». Σχολίασέ το.
Έτσι κι αλλιώς δουλειά του θεάτρου είναι να καθρεφτίζει την κοινωνία μέσα στην οποία παράγεται και να συνομιλεί μαζί της. Η διαφορά είναι πως η δική μας παράσταση μιλάει ευθέως για το «τώρα», λιγότερο χρησιμοποιώντας «ποιητικές μεταφορές» και περισσότερο εκθέτοντας αναγνωρίσιμες περιπτώσεις ανθρώπων που κυκλοφορούν γύρω μας, που όλοι μας, κοινό και ηθοποιοί, κάπου κάπως τους έχουμε συναντήσει και τους οποίους εξετάζουμε από την πλευρά των πέντε θεματικών αξόνων της παράστασης, δηλαδή του σεξ, της βίας, της εξουσίας, της πίστης και της αγάπης, ερευνώντας πόσο αυτά κινούν τις ζωές τους/μας.
Ποια είναι τα χαρακτηριστικά της συνεργασίας σου με την σκηνοθέτιδα Αικατερίνη Παπαγεωργίου;
Η ελευθερία και η εμπιστοσύνη.
Φτιάχνουν ιστορία/ες οι παρέες;
Οπωσδήποτε. Η εμπιστοσύνη, η ασφάλεια, ο κοινός κώδικας, η αγάπη, το κοινό χιούμορ, οι κοινές αγωνίες, ο αλληλοσεβασμός, είναι μεγάλα όπλα. Ωστόσο προσωπικά πιστεύω ακράδαντα θα έχουμε ως χώρα φτάσει σε πραγματικά υψηλό καλλιτεχνικό επίπεδο όταν όλα αυτά τα στοιχεία θα μπορούν να υπάρχουν εξαρχής σε μια συνεργασία μεταξύ εντελώς αγνώστων κι αυτός είναι ο σημαντικότερος, κατά τη γνώμη μου, ρόλος της καλλιτεχνικής εκπαίδευσης.
Το καλύτερο σχόλιο για την παράσταση;
Ότι σε μια εποχή που αποτελεί κοινό τόπο ότι για να πετύχει μια παράσταση δεν πρέπει να ξεπερνάει τη μιάμιση ώρα, οι θεατές μας λένε έκπληκτοι ότι δεν καταλαβαίνουν πώς πέρασαν οι δύο ώρες και κάτι της δικής μας παράστασης κι ότι θα ήθελαν κι άλλο!
Πες μια φράση που αγαπάς πολύ από την παράσταση;
Ο τίτλος της!
Του Κυριάκου Κουρουτσαβούρη, 21/1/2026
Πληροφορίες για την παράσταση ΕΔΩ
