Απόλυτη παρουσία, ειλικρίνεια και εμπιστοσύνη στη συνθήκη είναι ο ορισμός του για την υποκριτική, με την οποία ασχολήθηκε από πολύ μικρός.
Στη συνέχεια μάλιστα, γράφοντας συνεχώς στο τετράδιο του ιστορίες (συνήθως τις συνόδευε και με σκίτσα) ο Γιώργος Τριανταφύλλου προχώρησε και στη συγγραφή.
Θαυμάζοντας συχνά τα ποστ του στο f.b ο Γιώργος γράφει εξαιρετικά με τον δικό του ιδιαίτερο τρόπο και μας μίλησε μεταξύ άλλων τόσο για την ενασχόληση του με τα κείμενα, αλλά και για τη νέα του θεατρική δουλειά στην οποία συμμετέχει, το Lo του Μάριου Τσάγκαρη σε σκηνοθεσία Λευτέρη Παπακώστα.
* Η υποκριτική υπήρχε από πολύ νωρίς στη ζωή μου. Από παιδί ήθελα να συμμετέχω ενεργά σε οτιδήποτε είχε σχέση με το θέατρο, από το να παίζω μέχρι να σκαρώνω δικά μου σκετσάκια για το σχολείο ή τις προσκοπικές κατασκηνώσεις. Ως ενήλικας, η απόφαση να δώσω εξετάσεις στη Δραματική Σχολή “Αρχή” ήταν συνειδητή.
* Η συγγραφή ήρθε εξίσου φυσικά. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου κουβαλάω πάντα ένα τετράδιο όπου γράφω, σημειώνω, σκιτσάρω. Αργότερα αυτό το προσωπικό αρχείο βγήκε προς τα έξω, μέσα από το θέατρο, τα social media και τελικά μέσα από έργα που άρχισα να παρουσιάζω και να σκηνοθετώ.
* Η υποκριτική για μένα είναι παιχνίδι, με την κυριολεκτική έννοια της λέξης. Όπως παίζουν τα παιδιά και τα ζώα: με απόλυτη παρουσία, ειλικρίνεια και εμπιστοσύνη στη συνθήκη. Όλα τα υπόλοιπα είναι θέμα προετοιμασίας των εκφραστικών μέσων — σώμα, φωνή, φαντασία, ένστικτο.
* Η συγγραφή έχει παρόμοιο mindset, αλλά άλλη μοναχικότητα. Εκεί καλείσαι να δημιουργήσεις ολόκληρους κόσμους, συμπυκνώνοντας τη φαντασία σου στο χαρτί. Απαιτεί συγκέντρωση και συνέπεια άλλου είδους.
* Ο καλλιτέχνης σήμερα αντιμετωπίζεται συχνά ως εφήμερο αντικείμενο προς χρήση. Υπάρχει μια διαρκής ανασφάλεια γύρω από τον βιοπορισμό και την επιβίωση μέσα στο επάγγελμα.
* Αυτό που με κρατά αισιόδοξο είναι οι νεότερες γενιές που βγαίνουν από τις σχολές πιο ενημερωμένες και πιο τολμηρές στη φωνή τους.
* Αυτό που με στενοχωρεί είναι η συστηματική απαξίωση της τέχνης από την πολιτεία, σε μια εποχή που η ανάγκη για έκφραση είναι πιο έντονη από ποτέ.
* Η πολιτεία έχει τεράστια ευθύνη, κυρίως μέσα από τη συνεχή μείωση της επένδυσης στον σύγχρονο πολιτισμό. Από την άλλη, κι εμείς ως καλλιτέχνες έχουμε περιθώρια να γίνουμε πιο συλλογικοί, πιο ενωμένοι, όχι μόνο στη σκηνή αλλά και στα εργασιακά.
* Η τέχνη διαχρονικά έχει τεράστια αξία γιατί δημιουργεί σκεπτόμενους, αφυπνισμένους ανθρώπους. Και αυτό είναι κάτι που συχνά ενοχλεί, γιατί η τέχνη απελευθερώνει από τον φόβο.
* Το LO του Μάριου Τσάγκαρη σε σκηνοθεσία Λευτέρη Παπακώστα μας μεταφέρει στην Αθήνα του 2082, σε ένα καμπαρέ όπου άνθρωποι και ρομπότ συνυπάρχουν όχι και τόσο αρμονικά. Η τεχνητή νοημοσύνη είναι πια αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητας και της ανθρώπινης φύσης και αντικείμενα προς εκμετάλλευση όχι πάντα με θετικό πρόσημο.
* Η παράσταση αναιρεί την κλασική θεατρική συνθήκη: Θεατές και performers συνυπάρχουν στον ίδιο χώρο, χωρίς καρέκλες, σε μια κοινή εμπειρία.
* Υπάρχει μεγάλη εμπιστοσύνη, ενθουσιασμός και κοινό όραμα. Η ιδιαίτερη συνθήκη που προτείνει ο Λευτέρης απαιτεί συγκέντρωση και πίστη, κάτι που χτίζεται μέσα από το αρχικό training πριν καν μπούμε στο έργο.
* Θα πρότεινα για θέαση τη συγκεκριμένη παράσταση γιατί βάζει τον θεατή συμμέτοχο, όχι με πίεση αλλά με παρουσία. Ο καθένας συμμετέχει με τον τρόπο που ο ίδιος επιλέγει αν και εφόσον το επιθυμεί ή απλά ως παρουσία που παρακολουθεί ενεργά κάτι που συμβαίνει κυριολεκτικά μπροστά του και δίπλα του.
* Η εμπιστοσύνη ανάμεσα σε ηθοποιό και σκηνοθέτη δημιουργεί ένα ασφαλές πλαίσιο έρευνας. Διαβάζω ξανά και ξανά το κείμενο, εντοπίζω τα θέλω, τους φόβους και τους στόχους του ρόλου και αφήνω το ένστικτο να δουλέψει. Οι αναφορές μου είναι ταινίες, πίνακες, άνθρωποι της καθημερινότητας.
* Κατάγομαι από τον Πειραιά, οπότε τελικά δεν μου ήταν και τόσο ξένο να χτίσω τον Μαλλούρα — έναν χαρακτήρα και του σαλονιού και του λιμανιού.
* Η Μέριλιν είναι μια παράσταση για όλη την οικογένεια, με μεγάλο της ατού τα τραγούδια και τις μουσικές του Θέμη Καραμουρατίδη και έναν θίασο που κερδίζει το κοινό με το ταλέντο και τις φωνές του. Δέθηκα πολύ με τον ρόλο του Χουάν, ενός κυνηγόσκυλου με ευαισθησία και γλυκύτητα. Είναι πάντα χαρά να επιστρέφω στον Πειραιά και στο Δημοτικό Θέατρο. Η παράσταση ολοκληρώνει τον κύκλο της μετά από τρεις μήνες, αλλά παραμένει ζωντανή μέσα από τα τραγούδια που κυκλοφορούν επίσημα στις ψηφιακές πλατφόρμες.
* Είμαι σινεφίλ από τα πέντε μου. Η γιαγιά μου με έπαιρνε στο θερινό σινεμά της Αιγείρας και πριν μάθω καλά-καλά να διαβάζω υπότιτλους, έβλεπα οσκαρικές και ευρωπαϊκές ταινίες. Με τον κινηματογράφο ταυτίζομαι βαθιά ως θεατής και νιώθω ότι θα δουλέψω σε αυτόν σε πιο ώριμη ηλικία, σε κάτι ήσυχο, ρεαλιστικά ποιητικό με χώρο στις σιωπές και τα βλέμματα.
* Η τηλεόραση είναι μεγάλο κεφάλαιο. Σήμερα αποτελεί συχνά μέσο επιβίωσης και ορατότητας. Έχω συμμετάσχει σε μικρούς ρόλους και συμμετοχές. Μ’ ενδιαφέρει για κάτι με διάρκεια, γίνονται ωραίες δουλειές, αλλά είναι ένα πολύ κλειστό σύστημα που συχνά η συμμετοχή σου σε αυτήν αγγίζει τα όρια της τύχης.
* Στη σχολή όλα περνούσαν από τα χέρια μας — από το σκαρίφημα μέχρι το σκηνικό. Αυτή η φιλοσοφία του ηθοποιού – συνδημιουργού με ακολούθησε. Κάποια στιγμή στις ομάδες κάποιος έπρεπε να πάρει αποφάσεις και συχνά κατέληγα να είμαι εγώ. Η γραφή οδήγησε φυσικά και στη σκηνοθεσία. Δε δηλώνω σκηνοθέτης, αλλά αγαπώ βαθιά το να ενορχηστρώνω σύμπαντα. Τα εργαστήρια θεάτρου που δούλεψα με παιδιά και εφήβους καθοδηγώντας τα υποκριτικά μέσα από το θεατρικό παιχνίδι και την δημιουργία συνθηκών, υπήρξαν μεγάλο σχολείο.
* Το μιούζικαλ με ξεσηκώνει. Μου αρέσει ο συνδυασμός πρόζας, τραγουδιού, μουσικής και χορού. Εκπαιδεύω τη φωνή μου συστηματικά και εύχομαι οι δραματικές σχολές να επένδυαν περισσότερο σε αυτό το εργαλείο. Το τραγούδι είναι μεγάλη έκθεση, ίσως και μεγαλύτερη από την υποκριτική για αυτό για την ώρα μένω στην συνθήκη του να τραγουδάω ως ρόλος σε παραστάσεις. Ωστόσο είναι μια μορφή τέχνης που σε μαγνητίζει! Ποια τέχνη δεν θα ήθελε να είναι μουσική;
* Δεν ήμουν παιδί του πρωταθλητισμού αν και είχα έντονη κινητικότητα, αλλά στην ενήλικη ζωή ανακάλυψα την άσκηση ως ανάγκη. Γιόγκα, πιλάτες, βάρη, ακροβατικά, σύγχρονος χορός — ακόμη και pole dancing. Όπως είπε κάποτε ένας δάσκαλος: «οι ηθοποιοί είναι άλογα».
* Η συμμετοχή στον Μισάνθρωπο σε σκηνοθεσία Πίτερ Στάιν ήταν μια αξέχαστη εμπειρία. Ένας ζωντανός θρύλος. Ξεχωριστή μνεία στον Αλμπέρτο Εσκενάζυ που έφυγε πρόσφατα, από τον οποίο έμαθα την απλότητα και την αμεσότητα του εργάτη του θεάτρου.
* Mελλοντικά θα ήθελα πολύ να συνεργαστώ με την Ορχήστρα των Μικρών Πραγμάτων. Το θέατρό τους με εμπνέει βαθιά και είναι ένας δρόμος που αισθάνομαι κοντά μου.
* Μεγάλωσα στον Πειραιά, ο Σαρωνικός κυριολεκτικά στα πόδια μας. Άργησα να καταλάβω την Αθήνα. Τα τελευταία χρόνια τη μαθαίνω μέσα από τις γειτονιές της, τα χαμηλά σπίτια, τα λίγα πάρκα, το δάσος της Καισαριανής. Είναι μια δύσκολη πόλη, αλλά με απρόσμενες ανάσες.
* Στο All4fun μου αρέσει η αγάπη και η αφοσίωση του ανθρώπου που το ξεκίνησε, η συνέπεια, τα δελτία τύπου και οι ανακοινώσεις ακροάσεων που μας κρατούν σε εγρήγορση και επαφή με το επάγγελμα του ηθοποιού.
& Αναλυτικές πληροφορίες για το LO ΕΔΩ
Του Κυριάκου Κουρουτσαβούρη, 21/1/2026
