Ο συγγραφέας και δημοσιογράφος Νταβίντ Λελαί-Ελό από μικρός ήθελε να γίνει η Νάνα Μούσχουρη. Ο δρόμος του, βέβαια ήταν γεμάτος εμπόδια: Όχι μόνο γιατί δεν ήταν Έλληνας, ούτε μιλούσε ελληνικά, ούτε ήξερε να τραγουδά, αλλά πάνω απ’ όλα ήταν αγόρι. Εκείνος, όμως, δεν το έβαλε κάτω. Και χρόνια μετά έγραψε το δικό του έργο, το οποίο παρουσιάζεται στη χώρα μας σε σκηνοθεσία Ελισαίου Βλάχου και ερμηνεία του Μάνου Καρατζογιάννη.
Οι αληθινές ιστορίες παρουσιάζουν πάντα ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον και έτσι συνομιλήσαμε με τον σκηνοθέτη της παράστασης για το όλο εγχείρημα (πρεμιέρα 14 Ιουλίου στο Θέατρο Βράχων).
– Ποιο ήταν το πρώτο πράγμα που σκέφτηκες όταν διάβάσες το έργο «Όταν μεγαλώσω, θα γίνω Νάνα Μούσχουρη»;
Μικρός που είναι ο κόσμος. Μια ελληνίδα τραγουδίστρια κι ένα παιδί από τη γαλλική επαρχία. Πόσο αυτή η τόσο ειδική ιστορία μπορεί να γίνει οικουμενική;
– Και ποια η μεγαλύτερη δυσκολία που έπρεπε να ξεπεράσεις κατά τη σκηνοθεσία του;
Ο συγγραφέας πρώτα έγραψε ένα βιβλίο που στη συνέχεια διασκευάστηκε σε μονόλογος για να παιχτεί στη Γαλλία. Το πλούσιο λεξιλόγιο του συγγραφέα και οι πολύ ωραίες λογοτεχνικές περιγραφές, έπρεπε να ταιριάξουν με τη σημερινή Ελλάδα. Να μιληθεί το κείμενο, και τα αφηγηματικά κομμάτια να βρουν τον χώρο τους στη σκηνική δράση.Να αφηγηθούμε όλες και όλοι οι συντελεστές μια ιστορία που μας αφορά, που συμβαίνει εδώ και τώρα και που πηγαίνει συνέχεια μπροστά χωρίς να μας τραβάνε πίσω τα παρελθοντικά γεγονότα. Θεωρώ πως με τη βοήθεια όλων και πρωτίστως με την ικανότητα του ερμηνευτή Μάνου Καρατζογιάννη, το έχουμε καταφέρει.
– Ποιες πτυχές του ήρωα ήθελες περισσότερο να φωτίσεις και γιατί;
Ο ήρωας κυνηγάει το όνειρό του. Ή σε μια άλλη ανάγνωση, όπως εύστοχα έγραψε ο μουσικός μας Νίκος Κολλάρος, το όνειρό του τον κυνηγάει, χωρίς να μπορούμε να διακρίνουμε καθαρά ποιος κυνηγάει ποιον. Το όνειρο είναι το μεγάλο διακύβευμα της παράστασης. Το όνειρο που μας κρατάει στη ζωή, που μας κινεί, που δεν πρέπει να το αφήσουμε να πεθάνει προτού το μετασχηματίσουμε σε κάτι άλλο. Το όνειρο δίνει τη διαφορετικότητα στον ήρωά μας και αυτή τη γοητευτική του τρέλα.
– Πρόκειται για μια αληθινή ιστορία. Ο κόσμος τις προτιμά έναντι της μυθοπλασίας και αν ναι γιατί θεωρείς πως συμβαίνει αυτό;
Οι αληθινές ιστορίες λειτουργούν λίγο πιο αποδοτικά απέναντι στους δύσπιστους. Όμως και η μυθοπλασία πάνω στην παρατήρηση των ανθρωπίνων βασίζεται. Σε κάθε περίπτωση ο συγγραφέας βάζει ένα κομμάτι του εαυτού του. Φυσικά η αληθινή ιστορία δεν είναι από μόνη της ενδιαφέρουσα.
Σε κάθε ιστορία, όσο πιστά κι αν έχει αντιγραφεί από την πραγματικότητα, ο θεατής ή ο αναγνώστης θέλει να αναγνωρίσει κομμάτια της δικής του ζωής, των δικών του ανησυχιών, των δικών του επιθυμιών, των δικών του ματαιώσεων. Τότε κινείται κι ο δικός του κόσμος και νιώθει πως η ιστορία τον αφορά.
– Το έργο μιλά, μεταξύ άλλων, για τη διαφορετικότητα. Σε ποιο σημείο ως προς την ουσιαστική αποδοχή και τη συμπερίληψη βρισκόμαστε ως κοινωνία;
Για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολλή. Κάτι ανακινείται. Κάτι αναδεύεται στα στάσιμα νερά. Τη στιγμή όμως που εφησυχάζουμε η αδράνεια κι η στασιμότητα επανέρχονται.
– Είναι όμως και ένας ύμνος στη δύναμη των ονείρων. Σε τρικυμιώδεις καιρούς, όπως αυτοί που διανύουμε τα όνειρα μάς θωρακίζουν, μας δίνουν φτερά ή μας απομακρύνουν από τη δράση;
Χρειάζεται το όνειρο. Χρειάζεται το όραμα. Ακόμη και το παραμύθι. Όχι το ψέμα, αλλά η κατεύθυνση μιας ουτοπίας. Δεν μιλάω για ένα πλαίσιο κανόνων και κανονισμών, αλλά για την προσπάθεια μιας κοινής αντίληψης με την οποία θεωρούμε και αποτιμούμε τις πράξεις μας. Το να μην ονειρευόμαστε είναι που μας αδρανοποιεί. Μας βυθίζει στο όσα πάνε κι όσα έρθουν.
– Είχες ποτέ ένα όνειρο που έμοιαζε άπιαστο κι όμως κατάφερες να το πραγματοποιήσεις και αν ναι, ποιο ήταν αυτό;
Δεν θα έλεγα πως είμαι από τους ανθρώπους που βάζουν ψηλά τον πήχη των ονείρων τους. Κάποια πράγματα έχω ονειρευτεί και κάποια τα έχω κατορθώσει και είμαι περήφανος για αυτά. Ένα απ’ αυτά η ενασχόλησή μου με το θέατρο. Συχνά όμως νιώθω πως τις ψαλιδίζω τις επιθυμίες μου. Δεν τις αφήνω να γίνουν όνειρα και να με οδηγήσουν σε πράξεις.
– Ποια είναι τα σχέδιά σου για το επόμενο διάστημα;
Το μεγάλο μου όνειρο είναι να αποκτήσω έναν μπαξέ, να φυτεύω σποράκια, να βλέπω τα φυτά να μεγαλώνουν και να προσπαθώ να τα φροντίσω όσο χρειάζονται φροντίδα. Μέχρι τότε και μαζί με αυτό θα συνεχίσω να ασχολούμαι με το θέατρο, να χαίρομαι με τις συνεργασίες μου και τις καλλιτεχνικές επιλογές και να βλέπω πως τόσο οι συντελεστές όσο και οι θεατές ψηλώσαμε μισό πόντο, ανθίσαμε ένα κλειστό μας μπουμπούκι.
* Αναλυτικές πληροφορίες για την παράσταση, “Όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω Νάνα Μούσχουρη” ΕΔΩ:
Του Κυριάκου Κουρουτσαβούρη, 27/6/2023
