Το “Κουρέλι” είναι το πρώτο έργο του Dennis Kelly, γεγονός που σίγουρα έχει την δική του σημασία και ιδιαιτερότητα.
Ο Συμεών Κωστάκογλου το παρουσιάζει στο Θέατρο Χώρος, με τη συμμετοχή της Φανής Κουλούρη και του Μάριου Μάνθου, οι οποίοι μίλησαν στο All4Fun για το συγκεκριμένο εγχείρημα.
Φανή Κουλούρη
Πώς είναι η εμπειρία της συνεργασίας σου ξανά με τον Σίμο (σ.σ. Συμεών Κωστάκογλου); Ποια στοιχεία της ξεχωρίζεις περισσότερο, τόσο σε καλλιτεχνικό όσο και σε ανθρώπινο επίπεδο;
Αυτή είναι η δεύτερη φορά που δουλεύω με τον Συμεών Κωστάκογλου. Μου αρέσει πολύ να συνυπάρχω καλλιτεχνικά με τον Σίμο. Του έχω πολλή εμπιστοσύνη και αυτό δεν αφορά μόνο το τελικό αποτέλεσμα, αλλά τον τρόπο με τον οποίο δουλεύει και λειτουργεί στις πρόβες. Η φροντίδα με την οποία διαχειρίζεται τα πράγματα, η ματιά που έχει απέναντι στα ζητήματα που καλούμαστε να ερευνήσουμε – τα οποία ειδικά στην περίπτωση αυτού του έργου είναι πολύ δύσκολα – αλλά και η γενικότερη προσέγγιση του στα πράγματα με βοηθάει πάρα πολύ να «βουτήξω» στον ρόλο χωρίς φόβο. Ασφάλεια. Αυτό νιώθω όταν δουλεύω μαζί του. Ασφάλεια και εμπιστοσύνη.
Το έργο αγγίζει το θέμα των τοξικών και κακοποιητικών οικογενειακών σχέσεων. Πόσο κατανοείς τους χαρακτήρες σας και από πού άντλησες υλικό για να τους προσεγγίσεις καλύτερα;
Το έργο αγγίζει πολύ ευαίσθητα θέματα. Μας παραδόθηκε άφθονο υλικό για να προσεγγίσουμε και να κατανοήσουμε τους ρόλους και τον κόσμο τους από την Εστελ η οποία είναι η δραματουργός μας και τον Σίμο το οποίο ήταν διαθέσιμο σε εμάς από την πρώτη μέρα που συναντηθήκαμε όλοι μαζί να διαβάσουμε το κείμενο. Από την πρώτη μέρα δημιουργήθηκε ένα «σύμπαν» από όλη την ομάδα που έχει συνθέσει ο Σίμος. Από το σκηνικό, μέχρι την μουσική, μέχρι την κίνηση και την σκηνοθετική καθοδήγηση, όλα κούμπωσαν συνθέτοντας έναν κόσμο πολύ συγκεκριμένο. Όταν υπάρχει αυτό το πλαίσιο το αίτημα είναι πολύ καθαρό. Δημιουργείται ένας χώρος μέσα στον οποίο μπορείς να δοκιμάσεις και να βουτήξεις στα βαθιά.
Πόσα κοινά — και πόσες διαφορές — έχεις με τον χαρακτήρα που υποδύεσαι;
Σίγουρα υπάρχουν στοιχεία της Μισέλ που μπορώ να βρω μέσα στον εαυτό μου. Το δύσκολο ήταν να ερευνήσω τις διαφορές. Τα τραύματα σίγουρα δεν είναι κοινά αλλά το τραύμα όποια μορφή και να έχει, έχει κοινά στοιχεία. Έχει κοινούς τρόπους αντιμετώπισης όσο αναφορά τον τρόπο διήγησης και προσέγγισης. Πώς το συζητάς; Πώς το αποκαλύπτεις; Πώς το κρύβεις; Αλλά κυρίως πώς προσπαθείς να έρθεις αντιμέτωπος με το τραύμα και να το εξηγήσεις; Όλα αυτά είναι ερωτήματα που μας απασχόλησαν πολύ.
Υπήρξαν σημεία που σε άγγιξε έντονα και σ’ έφεραν αντιμέτωπη με προσωπικά σου στοιχεία;
Το Κουρέλι είναι ένα κείμενο που με αγγίζει πολύ. Όπως είπα και πριν το τραύμα είναι κάτι αναπόφευκτο. Όλοι έχουμε τραύματα και όλοι προσπαθούμε αυτά τα τραύματα κάτι να τα κάνουμε. Κάπως να τα απαλύνουμε. Κάπως να τα εξηγήσουμε.
Γιατί θα πρότεινες σε κάποιον να έρθει να δει το Κουρέλι; Επιπλέον τι είναι αυτό που πιστεύεις ότι θα πάρει μαζί του ο θεατής φεύγοντας από την παράσταση;
Για όλους αυτούς τους λόγους που ανέφερα και στις προηγούμενες ερωτήσεις. Για την ιστορία αυτή καθαυτή. Δεν γνωρίζω ούτε μπορώ να προβλέψω τι θα πάρει μαζί του ο θεατής φεύγοντας από την παράσταση … στόχος μας είναι να παρουσιάσουμε αυτόν τον κόσμο που δημιουργήσαμε αφήνοντας χώρο στον κάθε θεατή να σκεφτεί, να αντιληφθεί και να αφεθεί μέσα του. Το Κουρέλι είναι ένα έργο που αφήνει πολύ χώρο για όλα αυτά. Είναι ένα σύγχρονο αντι παραμύθι που μέσω της φαντασίας των δύο χαρακτήρων και των βιωμάτων τους φέρνει τον θεατή αντιμέτωπο με πολλά ζητήματα. Το που θα «σταθεί» ο καθένας είναι πολύ προσωπικό.
Αν κάποιος δει το Κουρέλι και αναγνωρίσει τον εαυτό του είτε στους ρόλους των δύο αδερφών, είτε στους γονείς τους τι θα ήθελες να πράξει την επόμενη μέρα;
Το πώς διαχειρίζεται ο καθένας το τραύμα του είναι πολύ λεπτή συζήτηση. Δεν υπάρχει σωστό και λάθος για την επόμενη μέρα … τουλάχιστον στην περίπτωση των παραμελημένων και κακοποιημένων παιδιών. Δεν υπάρχει μια οδός, ούτε ένας τρόπος διαχείρισης. Τώρα αν κάποιος δει τον εαυτό του στους γονείς, εκεί μιλάμε για άλλες καταστάσεις. Θέλω να ελπίζω ότι ίσως οδηγήσει έστω σε μια συνειδητοποίηση, αλλά δεν νομίζω ότι είναι τόσο απλό.
Πόσο σημαντικό θεωρείς το συγκεκριμένο έργο του Ντένις Κέλι, αλλά και τι σημαίνει για σένα ο συγκεκριμένος συγγραφέας;
Το Κουρέλι είναι το πρώτο έργο του Ντένις Κέλι. Αυτό έχει πολύ ενδιαφέρον διότι είναι πολύ διαφορετικό από την μεταγενέστερη δουλειά του συγγραφέα. Το κείμενο έχει ιδιαίτερη δομή, η ιστορία παρουσιάζεται σε μη γραμμική αφήγηση. Οι δύο ρόλοι – ενήλικοι πλέον – μιλούν για την παιδική τους ηλικία μέσω ιστοριών και αφηγήσεων. Είναι ένα δύσκολο κείμενο με πολύ λίγες σκηνοθετικές κατευθύνσεις. Ωστόσο είναι ένα κείμενο πολύ προσωπικό. Δεν γνωρίζω σαφώς την ιστορία του Ντένις Κέλι αλλά διαβάζοντας το Κουρέλι ένιωσα πως αυτή είναι μια ιστορία που δημιουργήθηκε γιατί κάποιος είχε ανάγκη να μιλήσει για όλα αυτά που πραγματεύεται το κείμενο. Έχει χιούμορ, έχει βάθος, έχει φαντασία … έχει όλα όσα εμπεριέχονται μέσα σε ένα παιδικό τραύμα.
Έχεις παρακολουθήσει και άλλα έργα του στο παρελθόν; Κι αν ναι τι αποκόμισες περισσότερο;
Έχω διαβάσει το Girls and Boys και το Orphans. Δεν έχω εμβαθύνει στα δύο αυτά έργα όπως με το κουρέλι αλλά σίγουρα υπάρχει μια κοινή γραμμή. Η βία και οι ρωγμές είναι κάτι κοινό όπως και ενδεχομένως η ηθική ασάφεια. Δεν βαφτίζεται στο κείμενο κάτι ως «καλό» ή «κακό». Η βία έρχεται συνήθως από το οικείο. Το ίδιο και οι χαρακτήρες. Είναι οικείοι και δεν σου επιτρέπει κατά κάποιον τρόπο το κείμενο να κρατήσεις απόσταση από αυτούς.
Μάριος Μάνθος
Πώς είναι η εμπειρία της συνεργασίας σου με τον Σίμο; Ποια στοιχεία της ξεχωρίζεις περισσότερο, τόσο σε καλλιτεχνικό όσο και σε ανθρώπινο επίπεδο;
Είναι μια πολύ ωραια συνεργασία με κλίμα ανοιχτό και δεκτικό στο να ακούσει καινούριες σκέψεις και απόψεις.
Το έργο αγγίζει το θέμα των τοξικών και κακοποιητικών οικογενειακών σχέσεων. Πόσο κατανοείς τους χαρακτήρες σας και από πού άντλησες υλικό για να τους προσεγγίσεις καλύτερα;
Δε νομίζω πως μπορει κάποιος, που δεν έχει ζήσει κάτι τόσο έντονο, να μπορέσει να κατανοήσει αυτούς τους ανθρώπους με ευκολία. Εγώ προσπαθώ να αναζητήσω το πώς θα μπορούσε αυτός ο άνθρωπος να δράσει και να αντιδράσει, δανείζοντας του το σώμα μου. Κάθε μέρα υπάρχει και κάτι καινούριο.
Πόσα κοινά — και πόσες διαφορές — έχεις με τον χαρακτήρα που υποδύεσαι;
Πάρα πολλά κοινά κυρίως γιατί εγώ τον υποδύομαι αλλά οι διαφορές βρίσκονται στο πως εγώ θα σκεφτόμουν αν ήμουν στη θέση του.
Υπήρξαν σημεία που σε άγγιξαν έντονα και σε έφεραν αντιμέτωπους με προσωπικά σου στοιχεία;
Η σκηνή με το Κουρέλι.
Γιατί θα πρότεινες σε κάποιον να έρθει να δει το Κουρέλι; Επιπλέον τι είναι αυτό που πιστεύεις ότι θα πάρει μαζί του ο θεατής φεύγοντας από την παράσταση;
Γιατί είναι πολύ όμορφο να εξερευνουμε και να αναγνωρίζουμε συμπεριφορές και καταστάσεις που είναι τοξικές και βλαβερές για τους γύρω μας , να εντοπίζουμε τα κίνητρα που κρύβονται από πίσω και να εντοπίζουμε τα ψήγματά τους που υπάρχουν μέσα μας με την ελπίδα πως θα τα αποβάλλουμε.
Αν κάποιος δει το Κουρέλι και αναγνωρίσει τον εαυτό του είτε στους ρόλους των δύο αδερφών, είτε στους γονείς τους τι θα ήθελες να πράξει την επόμενη μέρα;
Να προβληματιστεί και να επιλέξει να είναι καλύτερος άνθρωπος από αυτόν που ήταν χθες. Να ακούει και να μην ψάχνει να βρει «ποιος φταίει;». Ζούμε σε μια εποχή ατομικισμού και είμαστε όλοι πολύ εύκολοι στο να σηκωθούμε και να κρίνουμε και όχι να βοηθήσουμε ή/και να βοηθηθούμε. Αυτό πιστεύω φέρνει αρκετές άσχημες συμπεριφορές στις ανθρώπινες σχέσεις.
Πόσο σημαντικό θεωρείς το συγκεκριμένο έργο του Ντένις Κέλι, αλλά και τι σημαίνει για σένα ο συγκεκριμένος συγγραφέας;
Είναι ένα πολύ ωραίο και δύσκολο έργο. Θα ήθελα να γνωρίσω και να συνδιαλλαγώ και με άλλα κείμενα του.
Έχεις παρακολουθήσει και άλλα έργα του στο παρελθόν; Κι αν ναι τι αποκόμισες περισσότερο;
Οχι, είναι το πρώτο. Δυστυχώς έχω μια πολύ ωραία αστεία ιστορία σχετικά με αυτό αλλά ο γραπτός λόγος με περιορίζει.
& Αναλυτικές πληροφορίες για τις ώρες και τους συντελεστές της παράστασης ΕΔΩ
Της Μαρίνας Δατσέρη, 2/4/2026
