Η ηθοποιός Ράνια Πολυχρονάκη μιλάει στο All4fun για την παράσταση «Endgame – 4 ημέρες και 7 λεπτά».
Περίγραψέ μας μια στιγμή όπου έχει επικρατήσει το παράδοξο στη ζωή σου.
Η ίδια η επιλογή μου να κάνω αυτή τη δουλειά είναι παράδοξη για μένα.
Κάθε μέρα το συνειδητοποιώ όλο και περισσότερο. Οπότε δεν μιλάμε για μια στιγμή αλλά για μια κατάσταση.
Πώς ήταν η συνεργασία με την Ρουμπίνη Φέφε και πως θα χαρακτήριζες την κατεύθυνση που ακολούθησε;
Με την Ρουμπίνη συνεννοούμαστε, μιλάμε κοινή γλώσσα. Αυτό είναι πολύ σημαντικό και καθόλου δεδομένο. Για να προσεγγίσεις λογοτεχνικά κείμενα (τα οποία είναι μεταξύ τους αυτόνομα) θέλοντας και μη πηγαίνεις σε μια λογική “κολλάζ”, ένα χαρακτηριστικό ας πούμε του μεταδραματικού θεάτρου. Έχοντας λοιπόν στα χέρια μας αυτό το “κολλάζ” κειμένων το μελετήσαμε όσο καλύτερα μπορούσαμε για να αναδείξουμε νοήματα που άλλοτε είναι κρυμμένα και άλλοτε όχι και τόσο. Δεν υπάρχει κάποια συγκεκριμένη κατεύθυνση, περισσότερο θα έλεγα “επιλογές” στις οποίες οδηγηθήκαμε διαβαίνοντας, δοκιμάζοντας…
Ποιά έννοια θεωρείς περισσότερο παρούσα στο έργο; τον χρόνο ή τη φθορά;
Μέσα σε αυτές τις μέρες λίγο πριν την “τελική έκρηξη” μένουμε αναλλοίωτες. Πόσο μπορεί να αλλάξει κανείς μέσα σε τέσσερις μέρες, σωστά;
Παρ’ όλ’ αυτά μοιάζει ο χρόνος να σφίγγει όλο και περισσότερο με το πέρασμα των ημερών και εμείς κάθε στιγμή που περνάει κουβαλάμε αυτήν την “Φθορά”. Κουβαλάμε το τέλος μας από το την αρχή. Οπότε υπό αυτό το πρίσμα θα δώσω το ίδιο βάρος και στις δύο έννοιες.
Ποιό πιστεύεις ότι είναι το κεντρικό μήνυμα της παράστασης;
Εδώ θα πάω σε μια διακειμενικότητα σκεπτόμενη τη φράση του Ελύτη που παίζει συνεχώς στα αυτιά μου αυτόν τον καιρό:
“αυτός ο κόσμος ο μικρός ο μέγας.”
Γλεντάμε την ζωή λίγο πριν φύγουμε και αν και είμαστε τόσο μικροί είμαστε άλλο τόσο μεγάλοι.
Σύμφωνα με το έργο, κόσμος τελειώνει σε 4 ημέρες και 7 λεπτά, πόσο σε τρομάζει αυτό;
Τρέμω.
Το ξεχνάμε κάποιες φορές αλλά θα έπρεπε να τρέμαμε σε κάθε παράσταση. Η συνειδητοποίηση του τόσο κοντινού επερχόμενου θανάτου έχει μια τρομακτική κινητήριο δύναμη. Σαν να τρέχει το αίμα στις φλέβες σου με διπλή ταχύτητα.
Να πω σε αυτό το σημείο πως η συνθήκη του τέλους του κόσμου ήταν κάτι που φορέσαμε εμείς πάνω στα κείμενα της Μπασδέκη για να τα ενώσουμε μέσα από ένα “επείγον”.
Το χρειάζεται ο ηθοποιός αυτό πάνω στη σκηνή. Αυτό το “μίλα ρε γιατί χανόμαστε”. Και εκεί ακριβώς, σε αυτή τη κόψη του χρόνου που δημιουργείται ανάμεσα στη ζωή και τον θάνατο, τα πράγματα έχουν νόημα να ειπωθούν.
