Ο ταλαντούχος ηθοποιός, αριστούχος απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του ΚΘΒΕ, και απόφοιτο του τμήματος Φιλοσοφίας Παιδαγωγικής και Ψυχολογίας του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, που φέτος παίζει στην παράσταση «Cleansed» της Σάρα Κέιν, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καραντζά, μίλησε στο all4fun.gr για την παράσταση, το έργο, τον ρόλο του ως Ρόμπιν, και πως επέλεξε να γίνει ηθοποιός
Μίλησέ μας για την παράστασή σας «Cleansed» της Σάρα Κέιν σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καραντζά.
Στο Cleansed της Σάρα Κέιν γίνεται, θα έλεγα, ένα ξεψάχνισμα της έννοιας της αγάπης. Όχι με ρομαντικούς όρους, αλλά με όρους ανάγκης. Της ανάγκης για απόλυτη ένωση με τον Άλλον. Μέσα σε αυτή την αναζήτηση, ο πόνος και η ακρότητα είναι αναπόφευκτοι, αλλά δεν είναι ο πρωταγωνιστής. Ο πρωταγωνιστής είναι η ίδια η ανάγκη για ένωση· μια ανάγκη που όσο ξεψαχνίζεται τόσο περισσότερο πονάει. Εκεί εστίασε και η σκηνοθεσία του Δημήτρη Καραντζά. Και νομίζω πως αυτό είναι και το βαθύτερο ενδιαφέρον της ίδιας της Σάρα Κέιν. Το Cleansed δεν είναι μια παράσταση για τη βία. Είναι μια παράσταση για την αγάπη. Και η αγάπη πονάει.
Μίλησέ μας για τον ρόλο σου.
Ο Ρόμπιν είναι μια μοναχική, τρυφερή και ευάλωτη ύπαρξη που ψάχνει και ζητά να αγαπήσει και να αγαπηθεί. Να συνδεθεί, να νιώσει ορατός και ότι ανήκει κάπου. Δεν έχει φίλτρα, δεν έχει άμυνες και ό,τι νιώθει, το νιώθει ολόκληρο και το εκφράζει με τρομακτική – για τα αυτιά μας- ειλικρίνεια. Θυμίζει θα λέγαμε τη συμπεριφορά ενός παιδιού, αλλά στην πραγματικότητα δεν είναι τίποτα περισσότερο από την αθώα φωνή που έχουμε θάψει βαθιά μέσα μας για να την κρύψουμε από ένα κόσμο που λειτουργεί βίαια, ελεγκτικά και τιμωρητικά. Ο Ρόμπιν όμως δεν μπορεί να κρύψει τίποτα. Δεν αντέχει να ζήσει χωρίς αγάπη κι αυτό είναι η πιο ανθρώπινη αλλά και η πιο καταδικασμένη πλευρά του.
Πόσο σε δυσκόλεψε το γυμνό, η βία, η ακρότητα επί σκηνής;
Δεν μπορώ να πω ότι με δυσκόλεψε τρομερά κάτι απ’ αυτά. Πιο δύσκολη είναι η συναισθηματική γύμνια που πρέπει να φέρουμε στη σκηνή και η προσωπική διαδικασία και συγκέντρωση που κάνεις για να φτάσεις εκεί.Αλλά αυτή η δυσκολία είναι πολλές φορές και πολύ γοητευτική διαδικασία για έναν ηθοποιό. Σε μετακινεί. Σε αναγκάζει να πας κάπου που δεν είχες υπολογίσει και αυτό είναι κάτι που μου αρέσει πολύ.
«Αγάπα με ή σκότωσέ με». Φράση ακραία ή όχι; Τί λες;
Αν αυτή τη φράση την άκουγα σε μια καθημερινή συζήτηση, θα έλεγα: «εεε..toxic, εχεις σκεφτεί να δεις κανέναν ειδικό;». Αν όμως μπούμε στο ποιητικό σύμπαν της Σάρα Κέιν, τότε τα πράγματα αλλάζουν. Εκεί, αυτή η φράση έχει βαθύτερες ρίζες. Μιλά για την επιθυμία της απόλυτης ένωσης. Αν δεν μπορείς να με αγαπήσεις, τότε η έσχατη απόλυτη ένωση που μπορώ να έχω μαζί σου, είναι να είσαι εσύ αυτός που θα με σκοτώσει. Στην ουσία απαιτεί “δεν θέλω να σου είμαι αδιάφορος/η” γιατί έτσι “δεν υπάρχω”.
Νομίζω πως η Σάρα Κέιν χειρούργησε τις ανάγκες της, βρήκε τον πυρήνα τους και τον μετέφερε στο χαρτί με απόλυτη ειλικρίνεια. Κι αυτό είναι που κάνει το έργο της ποιητικό και όχι καθημερινό. Και αν έλεγα στη Σάρα Κέιν “εεε..toxic, έχεις σκεφτεί να δεις κανέναν ειδικό;” θα ήμουν χυδαίος, ασεβής και προσβλητικός σε έναν άνθρωπο που μου άνοιξε τον ταραγμένο ψυχικό του κόσμο.
Πιστεύεις ο,τι το θεάτρο είναι ένα οµαδικό σπόρ;
Ασυζητητί. Ηθοποιοί, τεχνικοί, συντελεστές όλοι συμβάλλουν ώστε να ειπωθεί μια ιστορία με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Όλοι δουλεύουν πάνω σε ένα όραμα – του συντονιστή σκηνοθέτη – το οποίο, πολύ συχνά, εξελίσσεται μέσα από τη συλλογική διαδικασία.
Η καλύτερη απόδειξη της ομαδικότητας του θεάτρου είναι τα αντανακλαστικά όλων, όταν κάτι πάει στραβά επί σκηνής.
Μίλησέ μας για εσένα. Πώς αποφάσισες να γίνεις ηθοποιός;
Νομίζω ήξερα από πάντα ότι το ήθελα, αλλά ή δεν υπήρχαν τα ερεθίσματα και οι συνθήκες να με σπρώξουν περισσότερο σε αυτό ή δεν έδωσα και εγώ περισσότερη σημασία. Στο χωριό μου στην Καρδίτσα, μικρός, είχα φτιάξει μια «λέσχη», όπου μάζευα τους φίλους μου και τους ανάγκαζα να βλέπουν σκετσάκια που είχα ετοιμάσει. Τέτοιος ναρκισσισμός! Αλλά – ειδικά στην επαρχία – η πληροφορία κάτι τέτοιο να εξελιχτεί σε επάγγελμα είναι λίγο θολή.
Οπότε σπούδασα Φιλοσοφία, Παιδαγωγική και Ψυχολογία στα Γιάννενα. Κάπου προς το τέλος των σπουδών, συνειδητοποίησα τον δρόμο που θα έπαιρνε η επαγγελματική μου ζωή και τρόμαξα.Εκεί είπα: «Όχι. Δεν γίνεται να μη δοκιμάσω» άνοιξα το Google και πάτησα “πως γίνεσαι ηθοποιός”.
Θυμάσαι την πρώτη παράσταση που είδες;
Θυμάμαι ότι η θεία μου με είχε πάει να δω τον Μορμόλη. Μου άρεσε. Αλλά αν σου πω ότι μαγεύτηκα από τα φώτα, τους ηθοποιούς και τη σκηνή, θα σου πω ψέματα. Δεν θυμάμαι τίποτα .Είχα δει τον Μορμόλη. Τελεία.
Πες μου κάτι off the record…
Ντρέπομαι αλλά το λέω. Δεν βγαίνω από την πολυκατοικία αν ακούσω ότι απ’ έξω, εκείνη τη στιγμή, πάει να βγει κι άλλος. Παραμένω ντυμένος, όρθιος και αξιολύπητος μπροστά στην πόρτα και περιμένω.
Τι σε φτιάχνει και τι σε χαλάει στην Αθήνα;
Δεν είμαι fan του ρυθμού της Αθήνας. Με χαλάει η κίνηση, η βιασύνη, το καθημερινό στρες, η δυσκολία να βρεθείς με την παρέα σου και απλώς να χαλαρώσεις.
Αυτό που μου αρέσει είναι οι μικρές οάσεις της. Αυτές οι γειτονιές ή τα πάρκα που λες: «Είναι δυνατόν αυτό να είναι στην Αθήνα;». Οι ομορφιές που ανακαλύπτεις μέσα στο χάος.
Επόμενα σχέδια;
Το πρώτο πράγμα που σκέφτομαι πάντα σε αυτή την ερώτηση είναι: πού θα πάω διακοπές το καλοκαίρι. Οπότε, προς το παρόν Sarah Kane και Cleansed. Και μετά… ή Αλόννησο ή Κρήτη. Θα δείξει.
