Είναι ιδιαιτέρως ενδιαφέρων να προβάλλονται στο Θέατρο έργα που η τραγικοκωμική δομή τους, το στήσιμο τους, η σκηνική απόδοση τους, να έχουν μια ρηξικέλευθη προβολή, να προκαλούν τον θεατή σε μια ώσμωση, να προκαλούν αυτή την αλληλεπίδραση που επιφέρει την αφειδώλευτα συνύπαρξη του, με όσα εξελίσσονται επάνω στην θεατρική σκηνή.
Θα επιμείνω (το έχω ξαναγράψει) πως το Θέατρο δεν υπάρχει, από καταβολής του, μόνο για να προσφέρει γηθοσύνη, αλλά υφίσταται και για να προκαλεί τον στοχασμό, την εξερεύνηση της υπαρξιακής διάστασης του ατόμου, να στέργει τον/την θεατή μιας παράστασης.
Με ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρακολούθησα την παράσταση του εξπρεσιονιστικού έργου του Γερμανού θεατρικού συγγραφέα, ποιητή και πεζογράφου Γκέοργκ Κάιζερ (1878 – 1945) που έχει ανέβει στο Θέατρο ‘’Κατερίνα Βασιλάκου’’, ‘’Εκείνος που έκλεψε τη μέρα και πλήρωσε τη νύχτα’’, σε διασκευή και σκηνοθεσία του Θωμά Μοσχόπουλου, που ο ίδιος άλλαξε και τον αρχικό τίτλο του, θεωρώντας ότι είναι αρκετά κοινότυπος. Ο αρχικός τίτλος είναι ‘’ Από το πρωί μέχρι τα μεσάνυχτα ‘’, στα Γερμανικά ‘’ Von Morgens bis Mitternachts’’.
Μια παράσταση που ξεφεύγει από τις γνώριμες και πολλές φορές ανούσιες νόρμες και θεατρικές συμβάσεις.
Ο Θωμάς Μοσχόπουλος (με βοηθό του τον Μάριο Κακουλλή), έφερε επί σκηνής (και για πρώτη φορά στην Ελλάδα), αυτά που ο συγγραφέας επιδεικνύει, τόσο με την εξπρεσιονιστική, ενίοτε σουρεαλιστική γραφή του, αυτά που με τρόπο κωμικοτραγικό και άκρως καταγγελτικό ο Κάιζερ επιβάλλει με το έργο του αυτό, που έγραψε μάλλον το 1912 (η χρονολογία δεν έχει διαπιστωθεί ως ακριβής) και γυρίστηκε ταινία το 1920 σε σκηνοθεσία του Karlheinz Martin.
Μια παράσταση που το ενδιαφέρον της εστιάζεται όχι τόσο στην απλοϊκή ιστορία ενός συνηθισμένου ανθρώπου, ενός Ταμία τραπέζης (έτσι αναφέρεται δε, χωρίς όνομα σε όλο το έργο), που υπεξαιρεί ένα σημαντικό χρηματικό ποσό, για τα μάτια μιας πελάτισσας που έρχεται να ζητήσει δάνειό και η τράπεζα της το αρνείται. Ο Ταμίας λοιπόν, αντιστρέφει τον μέχρι πρότινος άψογο και τίμιο χαρακτήρα του και κεραυνοβολημένος από έρωτα για την άγνωστη πελάτισσα, ανατρέπει και τον ίδιο του τον εαυτό και τον τρόπο ζωής του και τελικά, αφού η κυρία τον αποπέμπει, ακολουθεί μια ξέφρενη και ασύστολη ζωή, για να φτάσει στο τέλος και στην αμφισβήτηση της, να βρίσκεται προ αδιεξόδου, να αντιλαμβάνεται το μη νόημα μιας τέτοιας ζωής, για να καταλήξει σε ένα απονενοημένο σημείο. Για να φτάσει τελικά στην πλήρη ανατροπή, και να πληρώσει για όσα ανοήτως έπραξε.
Το ενδιαφέρον της παράστασης όπως ο κ. Μοσχόπουλος την έχει ‘στήσει’’ και εκ παραλλήλου του έργου, εδράζεται στην απαξία της προσωπικότητας με υπαιτιότητα του ίδιου του ατόμου, στην ανόητη του σκέψη ότι μπορεί να κατακτήσει μια γυναίκα (παραπέμπει, το νόημα του έργου και στην κατάκτηση του κόσμου), με τα χρήματα, την επιδειξιμανία, και την ροπή προς την αποπομπή των αξιών.
Και έτσι επιβεβαιώνεται η καταγγελτικότητα (πόσο μάλλον η ειρωνικότητα) που ο Γκέοργκ Κάιζερ στήριξε όλο του το έργο. Από τους ερευνητές του μάλιστα έχει θεωρηθεί έως και προφητικό, όντας γραμμένο (ίσως) στην εκκόλαψη του Α! Παγκοσμίου Πολέμου, προ οικονομώντας την επέλαση του Φασισμού και του Β! Παγκοσμίου Πολέμου και των δεινών που επέφερε στους λαούς ακόμη και σε ψυχολογικό επίπεδο. Ο Ναζισμός και η επιβολή του στην μάζα, η πίστη των ανθρώπων σε ένα σαθρό και υποκριτικό όραμα προς την κατάκτηση (από μια μερίδας ελαχίστων ή ενός λαού)… όλου του κόσμου. Και ναι, δεδομένο στοιχείο είναι στο έργο, η κατάκτηση. Έστω κι’ αν αυτή παρουσιάζεται στη μορφή της ΓΥΝΑΙΚΑΣ. Αυτής που γεννά τον πόθο, αυτή που θεωρήθηκε υπεύθυνη για το προπατορικό αμάρτημα, αυτή η ΕΥΑ που ‘’πλάνεψε’’ τον αγνό ΑΔΑΜ. (σ.σ: Υπάρχει σε μια στιγμή του έργου η ανάλυση πίνακα (αν και παρόμοιό ίσως και να μην είχε ζωγραφήσει, αν και είχε ζωγραφίσει γυμνά, παρουσιάζεται εδώ…θεατρική αδεία) του Λούκας Κράναχ όπου το ανδρικό μόριο είναι σε πρώτο πλάνο, ενώ το αντίστοιχο της Εύας κρύβεται από μια φυλλωσιά.
Μα, είναι το έργο, αντιφεμινιστικό. Σε πρώτη ανάγνωση εκ των θεατών που απλώς παρακολουθούν.. ίσως. Όμως κάθε άλλο παρά έτσι είναι. Αντιθέτως υπαινίσσεται σαφώς την πατριαρχία, την επιβολή της πάση θυσία, με όσα μέσα διαθέτει. Ο ΑΝΤΡΑΣ που θέλει να υποτάξει, να επί κυριαρχήσει, μη σκεπτόμενος το επακόλουθο Βατερλώ του. Γιατί η καθαίρεσή του εκ του βάθρου, είναι δεδομένη. Όχι τόσο από την συμπεριφορά μιας γυναίκας, αλλά από την αλαζονική στάση του ίδιου που θα τον οδηγήσει στην καταστροφή του. Το πως θέλει ή τον βολεύει να είναι η γυναίκα στην όποια της μορφή ή ρόλο.
Όλα αυτά τα προαναφερθέντα παρουσιάστηκαν εντατικά και με απόλυτη σαφήνεια , σε αυτή την ιδιαίτερη παράσταση, που επιβλήθηκε και από τις εξαιρετικές ερμηνείες της.
Εξαιρετική! Η Ευγενία Σαμαρά ερμηνεύοντας ιδανικά την Γυναίκα σε πολλαπλούς ρόλους και εκφάνσει., Την πέτρα του σκανδάλου, την σύζυγο, το κορίτσι του Στρατού της Σωτηρίας, την γυναίκα του καμπαρέ, την πόρνη. Πλέον ιδανική!
Ο Ορφέας Αυγουστίδης, ο Ταμίας, με την επιβλητική του ερμηνεία ‘’δημιουργεί’’ τον χαρακτήρα του αφελούς αρχικά ανθρωπάκου, του ξαφνιασμένα σαγηνευμένου από την μυστηριώδη γυναίκα, του κλέφτη, του αμαρτάνοντα, του επιρρεπή στην αμαρτία, του λαμόγιου και στο τέλος του μετανοούντα. Πολλαπλές υποκριτικές διακυμάνσεις, που ο κ. Αυγουστίδης επιβλήθηκε με αξιοσύνη σε αυτές και με την ερμηνευτική του ποικιλότητα, επικράτησε με το εύρος του, την κατανόηση τι και ποιόν υποκρίνεται, με τις υπογραμμισμένες αλλαγές χαρακτήρα και ψυχολογίας. Ένας δύσκολός ρόλος που χρειάστηκε αυτόν τον χαρισματικό ηθοποιό.
Μαζί τους…
Αντιπαθείς έως και γελοίοι, εξουσιαστικοί παρανοϊκοί διευθυντές και τόσο χυδαίοι με την αμαρτία να τους χαρακτηρίζει…
Ο Βαλεντίνος Κόκκινος ως Κύριος στην Τράπεζα, Μητέρα, Κύριος σε Ποδηλατοδρόμιο, Γυναίκα Καμπαρέ, Κύριος Καμπαρέ, Οικογενειάρχης Σ.Σ), ο Άλκης Μπακογιάννης (Παιδί στην Τράπεζα, Γιος, Πρώτη Κόρη, Ποδηλάτης, Γυναίκα Καμπαρέ – Τατιάνα, Αθλητής Στρατού Σωτηρίας), ο Κωνσταντίνος Πλεμμένος (Βοηθός στην Τράπεζα, Δεύτερη Κόρη, Σερβιτόρος ξενοδοχείου, Κύριος σε Ποδηλατοδρόμιο, Σερβιτόρος Καμπαρέ, Αξιωματικός του Στρατού́ Σωτηρίας), ο Γιάννης Σαμψαλάκης (Διευθυντής τράπεζας, Κύριος σε Ποδηλατοδρόμιο, Γυναίκα Καμπαρέ, Κύριος Καμπαρέ, Πρώην κατάδικος Στρατού Σωτηρίας). Επιβλητικές, πειστικότατες ερμηνείες!.
Εξαιρετικό το σκηνικό περιβάλλον, με τις παραπομπές του σε καμπαρέ εποχής, με κινηματογραφημένες προβολές, με πειστικότατη ως αναδρομή στην δεκαετία του 1910 και μετά, σχεδιασμένα στην παραμικρή τους λεπτομέρεια (σκηνικό, κοστούμια, videos καλλιτεχνική επιμέλεια) από τον Βασίλη Παπατσαρούχα (βοηθός: Στέλλα Παγώνη).
Η μουσικές συνθέσεις στο κλίμα της εποχής του1910 (εκτός από κάποιά γερμανικά τραγούδια) του Δήμου Βρύζα, η εξαιρετική Διδασκαλία κίνησης των ηθοποιών, που η σωματική ερμηνεία είναι σημαίνον στοιχείο της παράστασης, της Ζωής Χατζηαντωνίου και όλα αυτά υπό τους υποβλητικούς, καίριους, συγκεκριμένους φωτισμούς του έμπειρου Νίκου Βλασόπουλου.
Φωτογραφίες & Trailer Montage: Πάτροκλος Σκαφίδας
Μια παράσταση προσεγμένη, μελετημένη, ευρηματική, έξυπνα σχεδιασμένη ως προς την σχέση που κατατίθεται μέσω του έργου του Κάιζερ. Της ψυχολογικής συγκρουσιακής ύπαρξης, των τραγελαφικών συμβάσεων, τον σαρκασμό και την ειρωνεία, με έμφαση και ισορροπία μεταξύ της καυστικής αστειότητας με την τραγική αγωνία του ανθρώπου ως προς το υπαρξιακό γίγνεσθαι. Εκεί όπου το φαντασιακό και η πραγματικότητα δια πλέκονται σε ένα παιχνίδι αξιών, αμφισβητήσεων, ματαιώσεων και υποκριτικής συμπεριφοράς.
Νέο Θέατρο Κατερίνα Βασιλάκου
Πλαταιών & Προφήτη Δανιήλ 3 – Τηλέφωνο: 2110132002 – 005
«Εκείνος που έκλεψε τη μέρα και πλήρωσε τη νύχτα»
Διασκευή και Σκηνοθεσία του Θωμά Μοσχόπουλου στο θεατρικό έργο του Γκέορκ Κάιζερ ‘’Από το πρωί μέχρι τα μεσάνυχτα ‘’ ( Von Morgens bis Mitternachts’’).
ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ
Τετάρτη & Κυριακή στις 20:00
Πέμπτη, Παρασκευή & Σάββατο στις 21:00
Τιμές εισιτηρίων
Από 15 ευρώ
Δεν επιτρέπεται η είσοδος σε άτομα κάτω των 12 ετών.
