Το καλοκαίρι είναι η τέλεια εποχή όταν είσαι παιδί. Διασκεδάζεις κάθε στιγμή του, νιώθεις σαφώς μεγαλύτερη ελευθερία από τις υποχρεώσεις και τις ευθύνες της χειμερινής σεζόν. Παίζεις όλη τη μέρα, στη θάλασσα, στον δρόμο, στα γήπεδα, ο χρόνος κυλάει ήρεμος, γαλήνιος, δεν κοιτάς ποτέ το ρολόι, δε βαριέσαι ποτέ.
Αν έχεις παππού και γιαγιά περνάς περισσότερες ώρες μαζί τους, μαθαίνεις πράγματα από άλλες εποχές, σε συναρπάζουν οι ιστορίες από το παρελθόν τους κλπ. Κάπως έτσι θυμάμαι και εγώ τα καλοκαίρια μου ως παιδί. Με αναμνήσεις όμορφες από το πολύ γαλάζιο και το πολύ πράσινο όλης της Ελλάδας. Ανέμελες στιγμές με τα πολλά μπάνια στη θάλασσα (συνδυασμένα και με την ερώτηση του πόσα παγωτά έφαγες το καλοκαίρι), ποδόσφαιρο στην άμμο ή στον δρόμο του χωριού, μπιτς-βόλεϊ, μπάσκετ σε παράθυρα στον δρόμο, πινγκ-πονγκ και ηλεκτρονικά στα ξενοδοχεία, βόλτες στα άνυδρα ποτάμια, φαγητό σε ταβέρνες κάτω από πλατάνους, δίπλα στα αλμυρίκια, τρώγοντας αχινούς με μπόλικο λεμόνι, βλέποντας μουντιάλ, μουντομπάσκετ, ολυμπιακούς, παγκόσμια κολύμβησης και στίβου, παίζοντας Atari κλπ.
Ωστόσο μεγαλώνοντας διαπίστωσα τελικά πως ενώ είμαι γεννημένος στις αρχές του καλοκαιριού, αυτή η εποχή περισσότερο με κάνει να τη βαριέμαι, παρά να την ευχαριστιέμαι. Το γεγονός, μάλιστα, το ότι υπάρχει μια γενικά αίσθηση πως όταν είναι καλοκαίρι ΠΡΕΠΕΙ να είσαι ΠΑΝΤΑ ΚΑΛΆ ή πρέπει οπωσδήποτε να πας διακοπές με έκανε να σκέφτομαι περισσότερο το πότε θα έρθει η 30η Αυγούστου, του Αγίου Αλεξάνδρου (λες και αυτή η ημέρα σηματοδοτεί κάθε χρόνο μια ψυχολογική ανάταση) για να ξεκινήσει η νέα σεζόν. Πολλές φορές νιώθω τόσο “άδειο” το καλοκαίρι, που η αναβλητικότητα του με κάνει να μην το συμπαθώ ακόμα περισσότερο και να περιμένω πώς και πώς να τελειώσει.
Τη στιγμή που η γλυκιά μελαγχολία των πολλών ότι το θέρος τελειώνει (αναπολώ τις στιγμές που την είχα και εγώ μικρός) εμφανίζεται, εγώ νιώθω ξαφνικά πως η ημερολογιακή έναρξη του φθινοπώρου σημαίνει για μένα ένα ριστάρτ.
Με το πέρασμα του χρόνου, όμως, δημιουργήθηκαν και άλλοι λόγοι που μου κάνουν δύσκολο το καλοκαίρι.
* Κατ’ αρχάς η ημέρα είναι αφόρητα μεγάλη. Πού είναι οι ωραίες ημέρες του χειμώνα που νυχτώνει από τις 4 και ξημερώνει κατά τις 8 το πρωί!
* Αναγκάζεσαι να λιώνεις στη ζέστη όπου και αν βρίσκεσαι σε εξωτερικό χώρο. Και σε εσωτερικό νιώθεις ξαφνικά σαν να μπαίνεις στη Σιβηρία, σε πιάνει ο λαιμός σου και το κεφάλι σου από το air condition.
* Όταν είσαι στην παραλία βαριέσαι που ζεις, γιατί δεν μπορείς να κάνεις πολλά πέρα από το ν’ αλλάζεις πλευρά την ώρα που είσαι τάβλα, τρώγοντας τη ζέστη στο κορμί σου (και τον ήλιο αν δεν έχεις ομπρέλα). Και αν σου αρέσει το κολύμπι πρέπει συνεχώς να κάνεις ελιγμούς για να ξεφύγεις από τους λουόμενους που μοιράζονται τη θάλασσα μαζί σου (για αυτό και προτιμώ τις πισίνες).
* Βλέπεις την κυρά Τούλα να λιάζεται στην παραλία με τις κάτασπρες μπουτάρες τις, να βγάζει σέλφι και να ουρλιάζει από το 1 χιλιόμετρο στον Κωστάκη να μην πάει στα βαθιά.
* Ο κυρ Μήτσος πάλι κάθεται πιο πέρα καπνίζοντας σα το φουγάρο, φοράει τα γυαλιά ηλίου του, προσέχει κάθε κοπελίτσα που περνάει, σκέφτεται το γιατί είναι παντρεμένος και μετά πετάει και τη γόπα του στην άμμο…
* Τρως στη μάπα όλες τις παραδοσιακές οικογένειες που μετά από έναν χειμώνα, όπου έχουν ξεχάσει το πρόσωπο των παιδιών τους, ξαφνικά θυμήθηκαν να πάνε κάπου όλοι μαζί για να περάσουν 10… ξένοιαστες μέρες.
* Όταν φτάνουν κοντά στην 8η μέρα αναπολούν τις ημέρες του χειμώνα που “ευτυχώς για εκείνους” αποφεύγουν όλην αυτήν τη διαδικασία.
* Τα ζευγάρια που παντρεύονται νομίζεις ότι θεωρούν πως επειδή είναι καλοκαίρι θα πάει καλά και ο γάμος τους. Συνήθως χωρίζουν κάποια μέρα του χειμώνα. Και επειδή κάθε καλοκαίρι είσαι καλεσμένος σε πολλούς γάμους καλό είναι να έχεις εύκαιρες και κάρτες δικηγόρων φίλων σου, γιατί κάποιος από τους νεόνυμφους θα την χρειαστεί.
* Ακούς από τον καθένα πού θα πάει διακοπές, πώς πέρασε, βλέπεις φωτογραφίες από το δεκαήμερο των διακοπών του από κάθε κατακαημένο μέρος, λες και πήγε στον Μαυρίκιο ή στη Χονολουλού (που μπορεί εν τέλει να μην είναι και τόσο ωραία, όσο στις δικές μας παραλίες).
* Το χειρότερο, ωστόσο, είναι πως όχι μόνο έχεις ακούσει πού πήγε, αλλά τον ακούς να μετράει αντίστροφα κανά μήνα πριν πάει. Και μόλις γυρίζει θέλει και έναν ακόμα μήνα προσαρμογής στη δουλειά του.
* Αν αγαπάς τους αγώνες και δεν έχει κάποια μεγάλη διοργάνωση, απλά ανυπομονείς να έρθουν τα μέσα Αυγούστου για να ξεκινήσουν τα πρωταθλήματα.
* Αν αγαπάς το θέατρο, τότε αναγκάζεσαι να τρέχεις στις Επιδαύρους. Και δεν έχω φυσικά τίποτα με τον ιερό αυτόν τόπο. Απλά θα δεις κόσμο, που πηγαίνει Επίδαυρο μόνο και μόνο για να βγει σέλφι, για να βάλει το καλοκαιρινό της μάξι φόρεμα ή το νέο του κοντομάνικο πουκαμισάκι.
* Εμφανίζονται πολύ συχνότερα κάτι μαυροκαφέ αντιπαθητικά όντα (καμία σχέση με τη φωτό του άρθρου), που τα λένε κατσαρίδες. Οποιος τις δημιούργησε σίγουρα το έκανε γιατί μισεί πολύ τους ανθρώπους. Μάλλον η εκδίκηση όλων των ζώων αποτυπώνεται πάνω τους. Δεν είναι ότι αν τις δεις, θα πεθάνεις ή θα πάθεις και κάτι σοβαρό στο κάτω – κάτω. Αλλά αυτή η όψη τους. Ο τρόπος που τρέχουν πάνω – κάτω, αριστερά – δεξιά, που αλλάζουν αστραπιαία κατεύθυνση. Που δεν παθαίνουν ποτέ τίποτα. Σαν να είναι αθάνατες. Κρύβουν κάτι υποχθόνιο, κάτι επικίνδυνα ενοχλητικό. Ξεμυτίζουν απειλητικά κατά κύματα αυτήν την εποχή – ποια άλλη θα γινόταν φυσικά;
* Και τα κουνούπια βγαίνουν απειλητικά και αναζητούν νέο, φρέσκο αίμα.
Αν, πάντως, υπάρχει κι ένα καλό σ’ αυτήν την εποχή (πέρα από τα ηλιοβασιλέματα, το γαλαζοπράζινο των νερών στη θάλασσα, τα καλαμαράκια, τη γευστική ντομάτα, το ούζο, το κρασί (γλυκόπιοτο και μη) και την παγωμένη μπύρα) είναι τουλάχιστον πως δε χρειάζεται να φοράς πολλά ρούχα και να κοιμάσαι γυμνός χωρίς να χρειάζεται να σκεπάζεσαι. Α στα συν και ότι τα καλοκαίρια ο Κώστας Κουτσολέλος γράφει τα πιο εμπνευσμένα status (μαζί με την εποχή των Χριστουγέννων και του Πάσχα).
Του Κυριάκου Κουρουτσαβούρη, 3/8/2018
