Περπατώ και παρατηρώ. Μετακίνηση νούμερο 6.
Αυτόν το καιρό, που όλα μοιάζουν κάπως ζοφερά, οι άνθρωποι έχουν μία ανάγκη να εκφράσουν ή να ακούσουν κάτι θετικό. Χαιρετισμοί όπως «Όλα καλά;», έχουν μέσα τους την άρνηση της πραγματικότητας. Δε ρωτάς τον απέναντί σου τι κάνει, γιατί έχεις ήδη «πληρώσει» την απάντηση. Στην ουσία, δε θέλεις να ξέρεις.
Τι συμβαίνει άραγε;
Όταν τα πράγματα στη ζωή είναι ρευστά και δεν περνούν από τον έλεγχό μας, τείνουμε να ακολουθούμε την πιο ανόητη οδό, αυτή που μας έμαθαν από μικρά παιδιά, αυτή του «σκέψου θετικά».
Και το κάνουμε. Και προσπαθούμε τηνημέρα να κάνουμε θετικές σκέψεις, να απασχολούμε τον εαυτό μας με οτιδήποτε, πέραν αυτού που στ’ αλήθεια είναι σημαντικό.
Και έρχεται το βράδυ.
Σε τέτοιες περιόδους, η νύχτα στο μυαλό μου μοιάζει με εκείνο το ραντεβού που δε θέλεις να πας. Με εκείνη τη συνάντηση που αποφεύγεις γιατί δε σου προκαλεί ευχαρίστηση. Κάτι σα τον οδοντίατρο. Παίρνουμε «παυσίπονα» και αναβάλλουμε τον ιατρό.
Γιατί τη νύχτα, δεν έχουμε αχρείαστα ακούσματα να μας γεμίζουν τα αυτιά. Και πρέπει, πλέον, να αντιμετωπίσουμε τις σκέψεις. Και η ώρα έχει πάει 5 το χάραμα.
Όταν τα πράγματα δεν είναι καλά, απλώς, δεν είναι καλά. Όταν δεν εξαρτάται από εμάς η έκβαση του αποτελέσματος, δεν έχουμε παρά να το δεχτούμε και να το προσπεράσουμε.Το μυαλό μας είναι μία εξαιρετική υπολογιστική μηχανή. Οι σκέψεις είναι αμέτρητες. Ας μη του δίνουμε μικτά σήματα. Γιατί το υποσυνείδητο ξέρει. Και το σώμα μιλάει.
«Δεν είμαι καλά, κάπως νιώθω». Μα και βέβαια νιώθεις. Γιατί μπορεί να έχασες τη δουλειά σου, γιατί αυτή τη στιγμή περνάς μόνος/η τις ημέρες της καραντίνας, γιατί σου λείπουν οι άνθρωποί σου/ οι φίλοι σου, γιατί νιώθεις μοναξιά, γιατί δε ξέρεις το μέλλον.
Αλλά πότε ήξερες πραγματικά το μέλλον;
Για να αντιμετωπίσουμε την όποια κατάσταση, το πρώτο βήμα είναι να την αποδεχτούμε. Ένας χωρισμός χρειάζεται χρόνο, μία απόλυση χρειάζεται χρόνο, μία ασθένεια χρειάζεται χρόνο.
Το σίγουρο είναι ότι δε χρειάζεται να σκεπάσουμε με ψεύτικα χαμογελαστά μάτια την πραγματικότητα. Ας μείνουμε για λίγο στο παρόν, σε αυτό που συμβαίνει.
Να επεξεργαστούμε τα αρνητικά συναισθήματα, να τα «ακούσουμε», να τα εκφράσουμε. Δεν χρειάζεται η πλασματική αισιοδοξία, το «fake it until you make it», που λένε και στο χωριό μου, την Παραμυθιά.
Αλλά ας μη παρεξηγηθώ. Η θετική σκέψη, η προσμονή για κάτι καλύτερο, η εκ βαθέων ζέση ότι «θα τα καταφέρω», οι ανάλαφρες συζητήσεις με φίλους, διαφέρουν από την τοξική θετικότητα που προανέφερα. Η τελευταία, είναι ο λόγος που πολλοί από εμάς «ταγκάρουμε» τον εαυτό μας σε καταθλιπτικές «ομάδες». Η σύγκριση με τον απέναντι που νομίζουμε ότι είναι καλά, ενώ ο απέναντι ψευτοχαμογελά γιατί νομίζει ότι εμείς είμαστε καλά, είναι η πηγή του κακού.
Αν κάτι έμαθα αυτό το χρόνο, αυτόν τον περίεργο και διαφορετικό, είναι ότι όλοι μα όλοι ανεξαιρέτως, έχουν τους δαίμονές τους. Αλλά, ο δαίμονας, τις περισσότερες φορές, δεν είναι τόσο φοβερός όσο τον ζωγραφίζουμε.
Και την επόμενη φορά που θα σε ρωτήσουν «όλα καλά;», απάντησε με ειλικρίνεια. Μη το φοβηθείς.
Η κάθαρση θα είναι ένα βήμα πιο κοντά.
Ηρώ Γκίζα, 13/11/2020
