37.2 C
Athens
Δευτέρα, 22 Ιουλίου, 2024

«Η βιοτεχνία που έγινε χώρος Πολιτισμού» της Κικής Μαυρίδου

Μια φορά και έναν καιρό σ’ έναν ήσυχο δρόμο στον Βοτανικό, στην οδό Μελενίκου 26, ήταν μία πολυκατοικία που ήθελε να γίνει θέατρο.

Μόνο έτσι θα μπορούσα να ξεκινήσω την αναφορά μου στο θέατρο Vault αφού όλη η πορεία του μοιάζει με παραμύθι. Με τους καλούς πρίγκιπες και τους κακούς μάγους και σαν όλα τα παραμύθια, την τελική επικράτηση του καλού.

1 54524211_2088400367944899_607518502634389504_o.jpg

2 54770929_2088400497944886_36230377014034432_o.jpg

Ένας χώρος αγαπησιάρικος και με άποψη. Τον γνώρισα όταν ακόμη η μπογιά στους τοίχους πρόδιδε τα φρεσκοβαμμένα. Θυμάμαι ακόμη το μωσαϊκό στους ορόφους. Το γραφειάκι στον τέταρτο με τον πορτοκαλί καναπέ. Κάποιες πρόβες του “Bent” με μοναδική θέρμανση ένα μικρό σώμα. Ύστερα τις μοκέτες. Τα καθίσματα. Τις πρόβες για τις “μαμάδες” και την «Πνιγμονή». Τις παραστάσεις και τη συγκίνηση του κόσμου. Τα βραβεία. Τα ατέλειωτα ξενύχτια. Όλα αυτά ήταν και είναι που έκαναν το Vault να μην είναι μόνο θέατρο άλλα κάτι παραπάνω και αυτό το κάτι δεν είναι απλά μία αόριστη αντωνυμία, είναι ο Δημήτρης Καρατζιάς και ο Μάνος Αντωνιάδης. Είναι δύο άνθρωποι με χιούμορ, ανθρωπιά και πραγματική αγάπη για την τέχνη τους και τους ανθρώπους. Χωρίς έπαρση. Απλοί, όπως είναι οι πραγματικοί καλλιτέχνες και προσιτοί, όπως είναι οι αληθινοί άνθρωποι.

3 54517830_2088400544611548_1452051807676137472_o.jpg

6 54433248_2088400787944857_7301911450828668928_o.jpg

Το Vault είναι ένας χώρος που παρέχεται απλόχερα σε δημιουργούς και ιδέες. Αναλαμβάνει πολλές φορές την παραγωγή διαφόρων προτάσεων ή διαθέτει τις σκηνές του με τον πιο συμφέροντα τρόπο σε ομάδες που δε θα μπορούσαν να υπάρξουν θεατρικά λόγω των υψηλών ενοικίων ή των παράλογων ποσοστών που απαιτούνται.

7 54433533_2088401171278152_8886686363655602176_o.jpg

Το Vault πρωτοάνοιξε για το κοινό στις 12/03/2012 με την παράσταση “Bent” και την παρουσία του Μάρτιν Σέρμαν, συγγραφέα του έργου. Από εκείνη τη μοναδική θεατρική εμπειρία για το κοινό διαφάνηκαν οι προθέσεις του χώρου. Παράλληλα, αν και στα πρώτα του μόλις βήματα, ξεκινάει με ακόμη μία παράσταση τον Μάιο του 2012 «Η μαμά μου ποτέ δεν πεθαίνει» της Claire Castillon που θα ανέβαινε για πρώτη φορά στην Ελλάδα. Ενώ στο πρόγραμμά του εντάσσει και παιδικές παραστάσεις, εκθέσεις φωτογραφίας, κοσμήματος κλπ.

8 54727651_2088401211278148_3661970952876457984_o.jpg

(πρόβες «Η μαμά μου ποτέ δεν πεθαίνει»)

Εφτά χρόνια ανοδικής πορείας έχουν περάσει από τότε. Το μικρό παιδί ανδρώθηκε φέροντας στην πλάτη του αρκετά χιλιόμετρα δημιουργίας. Σήμερα στον Πολυχώρο αυτόν λειτουργούν παράλληλα δύο μικρές σκηνές. Η σκηνή του πρώτου ορόφου έχει ονομαστεί «σκηνή Χρύσας Σπηλιώτη» ως φόρος τιμής στην αδικοχαμένη συγγραφέα και ηθοποιό. Η τελευταία καλλιτεχνική της εμφάνιση ήταν στο Vault όπου υποδύθηκε τη μητέρα του Νικόλαου Μάντζαρου σε δικό της κείμενο.

13 54395456_2088401317944804_2420420981345484800_n.jpg

(Χρύσα Σπηλιώτη)

Επίσης εδώ και δύο χρόνια πραγματοποιούνται μαθήματα υποκριτικής στο υπόγειο του θεάτρου και συνεχίζουν οι διάφορες κατά καιρούς εκθέσεις αλλά και live μουσικές εκδηλώσεις.

11 54408509_2088401247944811_3576667847201390592_n.jpg

(“Bent”)

Την περίοδο του 2018-19 φιλοξένησε στις δύο σκηνές του 17 έργα. Αυτό σημαίνει ότι έδωσε χώρο στην έκφραση σε δεκάδες Καλλιτέχνες.

12 54520015_2088401281278141_3369359052952829952_n.jpg

(Αθηνά Τσιλύρα, Θοδώρα Σιάρκου)

14 54730357_2088401387944797_5630394777196298240_n.jpg

(Λένα Ουζουνίδου)

Αξιοσημείωτο επίσης είναι το μοναδικό φουαγιέ του για τη φιλόξενη αύρα με την οποία σε καλωσορίζει. Όλοι οι συντελεστές μετά τις παραστάσεις, ως μία οικογένεια κάθονται μεταξύ τους ή με τους θεατές και πίνουν το ποτό τους συζητώντας και διασκεδάζοντας.

10 54435763_2088401001278169_9115836621382483968_n.jpg

Αν θέλετε να ικανοποιήσετε τη θεατρική σας διάθεση κάντε τον κόπο να επισκεφθείτε τη Μελενίκου. Ακόμη και για ένα ποτό αναγνώρισης. Είναι σίγουρο ότι θα κολλήσετε. Με το κλίμα, τους ανθρώπους, τον χώρο. Θα βρείτε το νέο σας καλλιτεχνικό στέκι και όχι μόνο. Μην παραλείψετε να πιείτε ένα από τα υπέροχα και οικονομικά κοκτέιλς του μπαρ και να βγείτε για λίγο στη μικρή αυλή με τα καταπράσινα, ψηλά φυτά.

Είναι όμορφο να μη χάνεις την ταυτότητά σου όσο μεγαλώνεις. Να μη γίνεσαι «ντεμέκ» όπως λέμε στην πατρίδα μου τη Θεσσαλονίκη γιατί μόνο έτσι αξίζουν τα πράγματα, μόνο έτσι θα… ζουν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα…

16 54518543_2088399654611637_6657202577270112256_o.jpg

(«Χορεύοντας στο σκοτάδι»)

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ

Σχετικά Άρθρα

Τελευταία Άρθρα