Κορίτσι Πυγμαλίωνα

Το Κορίτσι εμφανίζεται πίσω απο την κουρτίνα του Εργαστηρίου. Ο άντρας είναι καθισμένος στην πολυθρόνα του. Καπνίζει πούρο κι ο καπνός τυλίγει το μούτρο του έτσι που μοιάζει λες και δεν έχει πρόσωπο.

 

Α:

 

Ποια είσαι και πώς μπήκες;

 

Κ:

 

Δε ξέρεις ποια είμαι;

 

Α:

 

Πολλά αγάλματα περνούν από τα χέρια μου

 

Κ:

 

Μόνο εγώ μπορώ και σου μιλάω

 

Α:

 

Δεν θυμάμαι να έκανα κάτι διαφορετικό αυτή τη φορά. Ούτε το αίμα μου έτρεξε, ούτε σε ανάστησα με την πνοή μου. Δεν ήσουν καν το καλύτερο μου άγαλμα. Νομίζω μάλιστα πως ένα δευτερόλεπτο δίστασα με το χέρι μετέωρο. Το μετάνιωσα αμέσως. Δεν άξιζε ούτε να σε καταστρέψω. Πότε ζωντάνεψες;

 

Κ:

Σήμερα το πρωί. Άνοιξα το στόμα και μπήκε αέρας.

Ήτανε δύσκολο πολύ να ξεκολλήσω τα χείλη μου. Ήμουν ανολοκλήρωτη.

 

Α:

Γιατί το έκανες

 

Κ:

Ήθελα να μιλήσω

 

 

Α:

 

Ήθελες κάτι να πεις;

 

Κ:

Όχι απλώς να ακούσω τη φωνή μου

 

Α:

 

Ο τρόπος που μιλάς μου είναι οικείος. Συνέχισε να μιλάς. Αρχίζω να σκέπτομαι για σένα…

 

Κ:

 

Ο αέρας με έκαψε και με δρόσισε ταυτόχρονα

 

Ανακούφιση μαζί και πόνος που δε λέγεται. Είπα μέσα μου : αυτή είναι η ζωή. Κάτι σαν αρρώστια

 

Α:

 

Αν πονάς μπορείς να ξαναγίνεις πέτρα

 

Κ:

 

Δεν ξέρω αν γίνεται, νομίζω πως αν προσπαθήσω θα..

 

Α:

Τι;

 

Κ:

 

Δεν θα υπάρξει δεύτερη ευκαιρία

 

Α:

Αυτό κανείς δεν το ξέρει

 

Μπορώ να σου στερήσω εγώ ο ίδιος τη ζωή όμοια όπως σου την έδωσα

 

Κ:

Μα δε μου έδωσες εσύ τη ζωή.

 

Α:

 

Αστεία λες; Και ποιος στην έδωσε;

 

Κ:

Εγώ την έδωσα στον εαυτό μου;

 

Α:

Εσύ ένα κούφιο κομμάτι μάρμαρο;

 

Κ:

 

Μάλιστα. Μονάχα που δεν είμαι πια τίποτα τέτοιο.

 

Α:

 

Εγώ σε έφτιαξα

 

 

Κ:

 

Θα μπορούσα να σε είχα φτιάξει κι εγώ. Ήταν απλώς θέμα συγκυριών.

 

Α:

 

Αυτό λέγεται αχαριστία. Πριν από εμένα ήσουν ένα τίποτα.

 

Κ:

Κι εσύ ένα τίποτα ήσουν πριν από εμένα.

 

Ένας γλύπτης χωρίς έμπνευση.

 

Α:

 

Τι σημασία έχει αυτό;

 

Κ:

Τι σημασία έχει το οτιδήποτε

 

Α:

 

Άνοιξε το στόμα σου

 

Κ:

 

Γιατί;

 

Α:

 

Θέλω να βρω την ψυχή σου.

 

Άνοιξε το στόμα σου. Θα φτύσω μέσα σε αυτό κάτι από τη δική μου ψυχή. Ένα ίχνος. Έστω κάτι. Αρκεί. Μετά θα μου μοιάζεις. Δεν θα ανακατεύεσαι εκεί που δεν σε σπέρνουν και δεν θα κάνεις πια ανόητες ερωτήσεις ούτε θα σκαρφίζεσαι ενοχλητικά πράγματα. Διαφορετικά σου αξίζει να πας από εκεί που ήρθες.

 

Κ:

 

Ανιχνεύεις τη ψυχή μου όπως ανιχνεύει κανείς ένα σάπιο φρονιμίτη. Μου λες να ανοίξω το στόμα να δεις. Εγώ όμως δεν έχω ακόμη τίποτα σάπιο μέσα μου. Δε πρόφτασα να σαπίσω. Αν πάρω από την ψυχή σου θα γίνω όπως εσύ και δεν θέλω. Εσύ είσαι σάπιος. Το αισθάνεται κανείς από χιλιόμετρα. Δεν έχεις πρόσωπο. Το πρόσωπο σου είναι ένα μαύρο σύννεφο. Δεν είσαι ούτε πολύ κακός ούτε καλός, δεν είσαι τίποτα. Ποτέ μου δε θα γίνω σα κι εσένα. Προτιμώ να πεθάνω.

 

Α:

 

Είσαι ήδη όπως εγώ. Είσαι εγώ. Είσαι δημιούργημα μου. Κι εγώ δεν είμαι άλλος από τον Θεό σου. Θα σε προσέχω θα είμαι αυστηρός, θα με βλέπεις ελάχιστα όπως χρειάζεται σε τέτοιες περιπτώσεις για να με σέβεσαι. Όταν αρχίσεις να μου μοιάζεις θα δέσω γύρω στο λαιμό σου μια κορδέλα και θα σου επιτρέπω να με βλέπεις συχνότερα. Θα πηγαίνουμε βόλτες, θα είσαι ο σκύλος μου, ο υπήκοος μου και η σκλάβα μου. Πάνω από όλα όμως θα είσαι, θα έχεις πλέον γίνει το υψηλότερο μου δημιούργημα. Όταν μου μοιάσεις και γίνεις πια συμπλήρωμα του εαυτού μου. Θα είσαι επάξια σύντροφος για ‘μένα.

 

Κ:

 

Δεν θέλω να είμαι δημιούργημα κάποιου. Ούτε καν δικό σου. Δεν ήμουν τίποτα για ‘σενα πριν λίγο κι αν δεν ερχόμουν να σου μιλήσω ούτε που θα με γνώριζες ποτέ. Θα έφευγα

 

Α:

 

Θα σε σκότωναν τα αυτοκίνητα. Δεν ξέρεις τον κόσμο. Κάποιος πρέπει να σου μάθει να περπατάς

 

Κ:

 

Όπως βλέπεις έμαθα μόνη μου.

 

Α:

 

Υπάρχουν πολλά που δεν ξέρεις

 

Κ:

 

Θα τα μάθω κι εκείνα μόνη

 

Α:

 

Άσε με να φτύσω στο στόμα σου

 

Κ:

 

Με άφησες να κοιμάμαι σε μια γωνιά. Με βαρέθηκες γρήγορα. Είχα μισό χέρι κι ένα μάτι. Μια μέρα που φυσούσε πολύ σήκωσα το μισό μου χέρι κι έπιασα όπως μπορούσα το εργαλείο που σε είχα δει να δουλεύεις την πέτρα, όπως μπορούσα με το μισό μου χέρι σκάλισα τον εαυτό μου, έφτιαξα χέρια, πόδια, μύτη, δεύτερο μάτι, έφτιαξα χείλη. Κι όταν αυτά χωρίστηκαν και μπήκε μέσα μου ο άνεμος, όλα τα υπόλοιπα έγιναν από μόνα τους. Μονάχη μου γεννήθηκα. Από ευλογημένο μάρμαρο που εσύ δεν είχες τα μάτια να το δεις πως ευλογημένο ήταν ούτε τα χέρια να το δουλέψεις γιατί στην πραγματικότητα τίποτα ποτέ σπουδαίο δεν δημιούργησες. Εγώ ήμουν κάτι σπουδαίο. Ήμουν ένα μάρμαρο που είχε ψυχή. Ούτε τότε την διέκρινες, ούτε και τώρα για αυτό λοιπόν μη μου ζητάς να ανοίξω το στόμα να φτύσεις μέσα τη ψυχή σου. Δεν έχεις κανένα δικαίωμα πάνω μου.

 

 

 

Α:

 

Δεν πρόκειται να πας πουθενά χωρίς εμένα. Ούτε και θα σε κατηγορήσω για την αχαριστία σου, θα κάνω πως δεν τα άκουσα όλα τούτα. Όλα όσα έμαθες μου ανήκουν, τα άκουσες από το στόμα μου, έμαθες να μιλάς από τη φωνή μου. Το σώμα σου μου ανήκει. Γδύσου και θα δεις πως δεν υπάρχει τρόπος να μην σε κατέχω. Θα μπω μέσα σου, θα κυριεύσω την ουσία σου με τις δικές μου ουσίες. Θα καταλάβεις πως δεν υπάρχεις χωρίς εμένα. Είσαι ένας τόπος οπού μπορώ να εισέρχομαι όποτε μου αρέσει. Είσαι ένα υπέροχο δημιούργημα κι είσαι υπέροχο επειδή μου ανήκεις. Δεν γίνεται να μην μου ανήκεις. Είμαι πολύ ευχαριστημένος όταν σε κοιτάζω όχι γιατί είσαι εσύ αλλά γιατί έχεις επάνω στα μούτρα σου τη σφραγίδα μου. Μόνο η ψυχή σου μου διαφεύγει. Αλήθεια δεν καταλαβαίνω από πού τα βγάζεις όλα αυτά τα λόγια και τις ιδέες. Αυτή την ψυχή που λες πως έχεις και που πράγματι την οσμίζομαι κι εγώ, μου φαίνεται πως κάποιος δαίμονας πρέπει να στη χάρισε κυριευμένος από την ομορφιά και την κακία σου. Εκ γενετής κακιά και ψεύτρα, οφείλεις να πληρώσεις ο,τι μου έκλεψες.

 

Κ:

 

Δεν σου οφείλω τίποτα και σε τίποτα δεν μπορείς να με εμποδίσεις. Φεύγω. Και θα πεθάνεις μόνος με τις ταφόπλακες και τα άσκημα γλυπτά σου να σε παρακολουθούν αβοήθητο να πνίγεσαι από το λίγο αέρα που χωράει μες στην ψυχή σου, κι ας είναι κούφια. Εγώ μπορεί να έγινα από μάρμαρο, εσύ όμως είσαι από σάπιο ξύλο, έχεις βραχεί και σαπίζεις. Σε λυπάμαι. Δε σε μισώ. Φεύγω.

 

Α:

 

(Την αρπάζει από τη μέση, την αρπάζει από τα μαλλιά, αρπάζεται από αυτήν, μοιάζει με άνθρωπο που πνίγεται στη θάλασσα)

 

Μη φεύγεις. Άσε με να σου μεταγγίσω λίγη ψυχή. Δεν είμαι τίποτα χωρίς εσένα. Αν φύγεις θα πει πώς δεν άξιζα. Άνοιξε τα πόδια σου. Οφείλεις να ξέρεις. Οφείλεις να γνωρίσεις. Εγώ είμαι ο μόνος άνδρας για εσένα κι εσύ είσαι ένα κομμάτι μάρμαρο που ζωντάνεψαν τα χέρια μου. Κάθε άγγιγμα μου οφείλεις να το δέχεσαι. Κάθε άγγιγμα μου το έχεις χρεωθεί ακριβά επάνω στο πετσί σου. Το πετσί σου μου ανήκει.

 

Κ:

 

(Αρπάζει ένα αιχμηρό εργαλείο απο τον πάγκο γλυπτικής και του καρφώνει το στήθος)

 

Τίποτα δε σου ανήκει ούτε το ίδιο σου το αίμα, δεν το ήξερες αυτό Πυγμαλίωνα;

 

Ελπίζω να ζωντανέψουν τώρα όλα σου τα μάρμαρα, ιδιαίτερα εκείνα που εγκατέλειψες στη τύχη τους, εκείνα που γλίτωσαν από την αγαρμποσύνη των άκαμπτων χεριών σου που δεν ήξεραν καθόλου να χαϊδεύουν κι ούτε που έδιναν ποτέ μονάχα να αρπάζουν ήξεραν, άπληστα και τίποτα δεν τα χόρταινε τα χέρια σου Πυγμαλίωνα. Πιάσε τώρα το αίμα σου μήπως χορτάσεις, είναι το μόνο άφθονο υγρό που θα εξαντληθεί αφού εσύ θα έχεις πια παραιτηθεί από τη δίψα σου, το αίμα σου, το μόνο κρασί που θα γλιτώσει από σένα και την αχόρταστη φύση σου.

 

(τοποθετεί τα χέρια του στο πληγωμένο στήθος)

 

Εγώ φεύγω. Τώρα άνοιξαν τα χείλη μου. Τώρα έχω κάτι να πω. Θα γυρίσω τον κόσμο, δεν θα επιστρέψω ποτέ. Αντίο Πυγμαλίωνα. Ο θάνατος μου ακόμη θα είναι ξεχωριστός από τον δικό σου. Τίποτα δεν πρόκειται να μας ενώσει ξανά κι ας σκάλισαν κάποτε τα στυφά σου δάχτυλα την πέτρα μου. Καληνύχτα Πυγμαλίωνα.