Πρόγραμμα του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου 2020

Σηµείωµα της Καλλιτεχνικής Διευθύντριας

Τις τελευταίες εβδοµάδες, η ανθρωπότητα διανύει µια πολύ κρίσιµη περίοδο, αγωνίζεται να επιβιώσει από την πανδηµία, µετρώντας ήδη χιλιάδες θύµατα. Η πραγµατικότητα, όπως την ξέραµε, άλλαξε για όλους µας. Πέρασαν σχεδόν τρεις εβδοµάδες από το κλείσιµο των θεάτρων και όλων των χώρων πολιτισµού
και, µέρα µε τη µέρα, αντιλαµβανόµαστε όλο και περισσότερο πόσο αναγκαία είναι η επαφή µε τη ζωντανή Τέχνη στη ζωή µας. Τα θέατρα είναι εστίες, είναι χώροι στοχασµού, ψυχαγωγίας, είναι οίκοι στους οποίους προσερχόµαστε οµαδικά, κοινό και καλλιτέχνες, προσδοκώντας κάτι που η αληθινή ζωή δεν µπορεί να µας προσφέρει. Σκέφτεται κανείς πώς θα είναι άραγε η κοινωνία µας µετά από αυτή την κρίση και πόσο πολύτιµη θα είναι η καλλιτεχνική της αντανάκλαση µέσα από την οξυδέρκεια και την ευαισθησία των δηµιουργών.

Η παρουσία ενός διεθνούς Φεστιβάλ θα είναι, περισσότερο από ποτέ, ανάγκη µας αλλά και υποχρέωσή µας. Το Φεστιβάλ Αθηνών & Επιδαύρου είναι ένα διεθνές γεγονός που αγκαλιάζεται µε ενθουσιασµό από κοινό και καλλιτέχνες εδώ και 65 χρόνια. Κανονικά, θα βρισκόµασταν στην Πειραιώς 260 µε φίλους καλλιτέχνες και δηµοσιογράφους για να ανακοινώσουµε το πρόγραµµά µας. Ένα πρόγραµµα που χτίζουµε εδώ και επτά µήνες, µε τη σύµπραξη όλου του προσωπικού του Φεστιβάλ, µε την έµπρακτη συµπαράσταση του Διοικητικού µας Συµβουλίου και, φυσικά, µε τους πολύτιµους καλλιτεχνικούς µου συνεργάτες: τη Stefanie Carp για τις Διεθνείς παραγωγές Θεάτρου, τον Κώστα Πηλαβάκη για τη Μουσική, τον Ηλία Χατζηγεωργίου για τον Χορό και την Εύη Νάκου για την καλλιτεχνική έρευνα και την ανάπτυξη κοινού.

Ζούµε, όµως, µια πρωτοφανή κατάσταση και, έτσι, η επικοινωνία µας περιορίζεται σε αυτό το µήνυµα. Δεν θα σας παρουσιάσω αναλυτικά το πρόγραµµά µας, ούτε θα αναφερθώ µεµονωµένα σε κάθε µία από τις περισσότερες από 70 εκδηλώσεις που έχουµε ετοιµάσει για εσάς. Από σεβασµό σε όλη την οµάδα του Φεστιβάλ και στους καλλιτέχνες που εργάστηκαν γι’ αυτό, θα βρείτε το αναλυτικό µας πρόγραµµα –στην αρχική του σύλληψη– αναρτηµένο στην ιστοσελίδα µας.

Θέλω να τονίσω ότι οι συνεργάτες µου και εγώ αντιλαµβανόµαστε πως το Φεστιβάλ φέτος δεν θα µπορέσει να υλοποιηθεί ακριβώς όπως το σχεδιάζαµε τόσον καιρό. Έχουµε, όµως, την ανάγκη να στείλουµε ένα µήνυµα ελπίδας: Είµαστε εδώ και εργαζόµαστε ακατάπαυστα για να επανασχεδιάσουµε το Φεστιβάλ, µε τις µικρότερες δυνατές απώλειες.

Ευελπιστούµε ότι θα καταφέρουµε να το υλοποιήσουµε µε ασφάλεια για όλους, µόλις οι συνθήκες το επιτρέψουν. Εξετάζουµε διαφορετικές εκδοχές για τις ηµεροµηνίες πραγµατοποίησης της φετινής διοργάνωσης, µε την αµέριστη υποστήριξη του Υπουργείου Πολιτισµού και µε την προσωπική φροντίδα της υπουργού Πολιτισµού, κυρίας Μενδώνη, και του γενικού γραµµατέα, κυρίου Γιατροµανωλάκη. Προτεραιότητά µας είναι η υγεία και η ασφάλεια του κοινού, των δηµιουργών και όλης της οµάδας του Φεστιβάλ.

Ελπίζουµε ότι σύντοµα οι καλλιτέχνες θα µπορέσουν να επιστρέψουν µε ασφάλεια στις πρόβες τους και οι χώροι µας θα ανοίξουν για να σας υποδεχτούν. Άλλωστε, η εικόνα ενός έρηµου θεάτρου αντικατοπτρίζει για εµάς µια κατάσταση πνευµατικής ξηρασίας, που δεν ταιριάζει στον εορταστικό µας χαρακτήρα. Και φέτος το Φεστιβάλ θα ήθελε να εορτάσει τα 65 του χρόνια µε µια σειρά από νέες πρωτοβουλίες.

Θα ήθελα, λοιπόν, τώρα να αναφερθώ σε ορισµένους από τους βασικούς άξονες στους οποίους στηρίχθηκε η σύλληψη και ο σχεδιασµός του φετινού προγράµµατος, µε την ελπίδα οι συνεργάτες µου και εγώ να έχουµε την ευκαιρία να σας το παρουσιάσουµε αναλυτικά, µόλις οι συνθήκες το επιτρέψουν. 

Το πρόγραµµά µας περιέχει παραστάσεις Θεάτρου, Περφόρµανς, Χορού, Συναυλίες, Όπερα, Μουσικό Θέατρο, Εικαστικά, Συζητήσεις, Κινηµατογράφο, Πάρτι, Ερευνητικές πλατφόρµες, Δράσεις για παιδιά. Βασικό µας µέληµα ήταν η επέκταση του φεστιβαλικού ίχνους και η εµβάθυνση σε αυτό: Επέκταση στα είδη Τέχνης και διεύρυνση του κοινού στο οποίο απευθυνόµαστε. Εµβάθυνση της εµπλοκής του κοινού µας στη φεστιβαλική εµπειρία συνολικά. Ακόµα, έναν σηµαντικό άξονα αποτελεί για εµάς η έκπληξη, οι απρόσµενες συναντήσεις, το γκρέµισµα της αντίληψης ότι κάποια είδη δεν είναι φεστιβαλικά ή δεν ταιριάζουν σε συγκεκριµένους χώρους.

Ξεκινώντας από το Θέατρο, προτρέψαµε τους έλληνες δηµιουργούς να εξερευνήσουν λιγότερο χαρτογραφηµένες περιοχές. Σε αυτή την κατεύθυνση κινήθηκαν παλαιότεροι και νέοι δηµιουργοί, επιθυµώντας να δοκιµαστούν για πρώτη φορά σε άγνωστα πεδία ή να συνεχίσουν την έρευνά τους σε πεδία που ήδη τους έχουν απασχολήσει. Προσκαλέσαµε τους δηµιουργούς να δοκιµάσουν τις δυνάµεις τους σε νέα είδη, συλλογιζόµαστε το κλασικό ρεπερτόριο µε τρόπο απελευθερωτικό, χτίζουµε παραστάσεις πάνω στις νέες δραµατουργικές φόρµες. Επιδιώξαµε µια πολυφωνική αρµονία στην εκπροσώπηση των ειδών και των αισθητικών ρευµάτων. Δίνουµε χώρο στην κωµωδία µε σπαρταριστά έργα και βυθιζόµαστε στο ανθρώπινο δράµα µέσα από τα µάτια κορυφαίων διεθνών δηµιουργών.

Στο ξένο ρεπερτόριο του Θεάτρου αλλά και του Χορού ακολουθούµε δύο κατευθύνσεις: Συστήνουµε εντελώς νέα πρόσωπα µε την ενότητα «Για πρώτη φορά στην Ελλάδα», ενώ επαναφέρουµε αγαπηµένους δηµιουργούς, που έχουν σηµαδέψει το Φεστιβάλ στο παρελθόν. Αν όλα πάνε καλά, θα προσφέρουµε ορισµένες συνταρακτικές παραστάσεις καλλιτεχνών που άνοιξαν και ανοίγουν νέα κεφάλαια στις παραστατικές τέχνες. Είναι δηµιουργίες που διαλέξαµε µε προσωπική φροντίδα από τις σκηνές του Κόσµου και οι περισσότερες διακρίνονται όχι µόνο για την ιδιαίτερη σκηνική τους γλώσσα αλλά και για τον τρόπο µε τον οποίο οι δηµιουργοί τους αφουγκράζονται τις κοινωνικοπολιτικές δονήσεις γύρω µας. Από τη Χιλή ως τη Γαλλία, από την Πολωνία ως το Ισραήλ, από τη Βραζιλία ως τη Ρωσία θα ξεδιπλώσουµε µπροστά σας ιστορίες που µιλούν για την ερωτική ορµή, για τη θέση των γυναικών στην κοινωνία, για απεγνωσµένους φόνους πάθους και αγέννητα µωρά, για αρχαίους µύθους και πρόσωπα που διασχίζουν τους αιώνες πετώντας µε φτερά και µαγιό σε µια δεκάωρη παράσταση-εµπειρία µε διαλείµµατα για φαγητό και πάρτι.

Επιπλέον, ανοίγουµε ένα µεγάλο κεφάλαιο συµπαραγωγών, που από φέτος θα δείξει τα πρώτα δείγµατα γραφής του, και στα επόµενα χρόνια στοχεύουµε να απλωθεί όχι µόνο στην Αθήνα αλλά και στην Επίδαυρο. Θα παρουσιάσουµε πάνω από 1.400 καλλιτέχνες, από περισσότερες από 30 χώρες, και περίπου 70 εκδηλώσεις, µε 40 πρεµιέρες και νέες παραγωγές. 

Παράλληλα, ανοίγουµε στην Αθήνα έναν κύκλο για το Αρχαίο Δράµα, µε στόχο την ερευνητική προσέγγιση του είδους σε κλειστό χώρο, από έλληνες και ξένους σκηνοθέτες. Στο σηµείο αυτό δίνεται µια καλή αφορµή για να αναφερθώ ειδικά στο Φεστιβάλ της Επιδαύρου, όπου οι διεθνείς µας συµπαραγωγές χτίζονται για τα επόµενα χρόνια. Στο στόχαστρό µας είναι πάντα το Αρχαίο Δράµα, τα αρχαία κείµενα εν γένει, και η σύγχρονη σκηνική τους ανάγνωση. Από την εµπειρία µας των τελευταίων ετών εντοπίζουµε ένα κενό στην ειδική επεξεργασία ενός αρχαίου κειµένου, µια επεξεργασία που θα το κάνει να συνοµιλήσει µε τη σκηνική γλώσσα τού σήµερα και τις τελευταίες σκηνοθετικές αναζητήσεις. Θελήσαµε, λοιπόν, να εξειδικεύσουµε την έρευνα των επαγγελµατιών τού είδους προς αυτή την κατεύθυνση, µε την ελπίδα, αυτή η οργανωµένη έρευνα να αποδώσει καρπούς στο µέλλον και να µπολιάσει µε νέο υλικό τις µεγάλες παραστάσεις στην Επίδαυρο.

Ενώ στη χώρα µας υπάρχουν πολλές αξιόλογες προσπάθειες για τη µετεκπαίδευση και την έρευνα των ηθοποιών και των χορευτών, έλειπε µια ερευνητική δοµή που να στοχεύει στη Δραµατουργία. Θελήσαµε, λοιπόν, να δώσουµε την ευκαιρία σε µια οµάδα επαγγελµατιών να εργαστούν µε νέα εργαλεία στη δραµατουργική τους προσέγγιση. Εγκαινιάζουµε, έτσι, το ερευνητικό πρόγραµµα «Πάροδος», που θα έχει διάρκεια επτά εβδοµάδων. Θα πραγµατοποιηθεί για τέσσερις εβδοµάδες στην Αθήνα και στη συνέχεια στο Μικρό Θέατρο της Αρχαίας Επιδαύρου, που οι φιλοξενούµενοι καλλιτέχνες θα έχουν την αποκλειστική του χρήση για τρεις εβδοµάδες. Εκεί θα µπορέσουν να εργαστούν απερίσπαστοι.

Η ερευνητική διαδικασία θα έχει πρακτικό χαρακτήρα και θα υποστηρίζεται από κορυφαίους επαγγελµατίες από την Ελλάδα και το εξωτερικό. Η «Πάροδος» θα είναι το πρώτο διακαλλιτεχνικό, ερευνητικό πρόγραµµα µε στόχο την ανανεωτική προσέγγιση στη δραµατουργία, τις σκηνικές φόρµες και τις διαδικασίες καλλιτεχνικής παραγωγής του αρχαίου δράµατος. Η ανοιχτή πρόσκληση για συµµετοχή στο πρόγραµµα θα δηµοσιευτεί στην ιστοσελίδα του Φεστιβάλ, όταν θα έχουµε ασφαλέστερα δεδοµένα ως προς τον συνολικό προγραµµατισµό µας.

Η Μικρή Επίδαυρος αφιερώνεται στη Μουσική και το µουσικό θέατρο: συναυλίες και παραστάσεις που αναφέρονται σε ένα ευρύ φάσµα της µουσικής, γνωστοί καλλιτέχνες που πλέουν σε αχαρτογράφητα νερά, περφόρµανς που διασχίζουν τα είδη του πειραµατικού θεάµατος, από το µπαρόκ µέχρι την ηλεκτρονική µουσική και από την όπερα µέχρι την υποβρύχια ανακάλυψη µιας βυθισµένης πολιτείας.

Η πειραµατική και ηλεκτρονική µουσική παρουσιάζονται για πρώτη φορά και στην Πειραιώς 260. Ανοίγουµε τις πόρτες µας για να ακουστούν και να φωτιστούν πτυχές της εγχώριας και διεθνούς club κουλτούρας, µέσα από δύο βασικές εκφάνσεις της: την ηλεκτρονική µουσική και την clubbing performance. 

Άλλοτε αυτοτελώς και άλλοτε σε διάλογο, οι δράσεις µας –συναυλίες, πάρτι, εργαστήρια– στοχεύουν σε ένα νεανικό κοινό και διευρύνουν την ανάπτυξη του διαλόγου στο πλαίσιο της σύγχρονης µουσικής. 

Ο κύκλος «Layers of Street» είναι ένα αφιέρωµα στο hip hop και τη street κουλτούρα. Ανοίγουµε την πόρτα τού Φεστιβάλ στους street χορευτές για να έχουν πρόσβαση και χώρο στη σύγχρονη καλλιτεχνική δηµιουργία. Ταυτόχρονα, µε τέτοιες δράσεις προσκαλούµε νεότερο ηλικιακά κοινό να έρθει κοντά µας, να γίνει ενεργό κοµµάτι του Φεστιβάλ. Παρουσιάζουµε σηµαντικούς διεθνείς δηµιουργούς που εµπνέονται από το hip hop, συνθέτοντας µια νέα χορογραφική γλώσσα, και παράλληλα, για πρώτη φορά στο Φεστιβάλ Αθηνών & Επιδαύρου, πραγµατοποιούµε ένα διήµερο battle, µια χορευτική «µάχη» µε έπαθλα, υπό τον τίτλο «Athens Festival Urban Dance Contest».

Στο Ηρώδειο ενισχύουµε έντονα τη σύγχρονη µουσική, µε σπουδαίους συνθέτες που δηµιουργούν κόσµους µέσα από τη µείξη κλασικού και ηλεκτρονικού ήχου  καλλιτέχνες τους οποίους δεν έχουµε συνηθίσει να βλέπουµε σε αυτό το χώρο. Παρουσιάζουµε, παράλληλα, για πρώτη φορά έναν συγκροτηµένο «Κύκλο Τζαζ», που απαρτίζεται από πολύ µεγάλα ονόµατα του είδους. Ταυτόχρονα, αγαπηµένοι έλληνες δηµιουργοί παρουσιάζουν για πρώτη φορά τον νέο τους δίσκο. Έχουµε, επίσης, µια µεγάλη διεθνή συµπαραγωγή Χορού, µε 70 άτοµα επί σκηνής και συµφωνική ορχήστρα, ένα εγχείρηµα που περιµένουµε µε ιδιαίτερη ανυποµονησία.

Η κλασική µουσική –που περιλαµβάνει και τον κύκλο των Συµφωνιών του Μπετόβεν, αφιέρωµα στα 250 χρόνια από τη γέννησή του–, οι µεγάλες ορχήστρες και η Όπερα έχουν φυσικά πολύ σηµαντική θέση και ένα µεγάλο µερίδιο στο πρόγραµµά µας. Παράλληλα µε τις εκδηλώσεις/παραστάσεις, θελήσαµε να ενισχύσουµε και να εντείνουµε τη φεστιβαλική εµπειρία συνολικά. Υπογραµµίζοντας µια σχέση αναφοράς ανάµεσα στο αρχαίο θέατρο και τη σύγχρονη δηµιουργία στους χώρους των παραστατικών τεχνών, ιδιαίτερες δράσεις που εγκαινιάζονται, και διατρέχουν το φετινό πρόγραµµα, αντλούν τα ονόµατά τους από το αρχαίο θέατρο ή τη δοµή του, δραµατουργική και αρχιτεκτονική.

Έτσι, εκτός από το ερευνητικό πρόγραµµα «Πάροδος», στο οποίο αναφερθήκαµε, εγκαθιδρύουµε την ενότητα «Πρόλογος», στο πλαίσιο της οποίας, µισή ώρα πριν από τις πρεµιέρες στην Πειραιώς 260, θεατρολόγοι και ειδικοί του χορού θα µας ξεναγούν στο σύµπαν κάθε παράστασης, δίνοντάς µας «κλειδιά» για τη µεγαλύτερη απόλαυσή της, ενώ µετά τις παραστάσεις οι δηµιουργοί θα συζητούν µε το κοινό στην ενότητα «Έξοδος». Εξάλλου, το αγαπηµένο εργαστήριο δηµιουργικής απασχόλησης για παιδιά στην Επίδαυρο παίρνει το όνοµα «Μικροί Ιχνευτές».

Τέλος, επεκτείνουµε κι άλλο την εµπειρία της θέασης δηµιουργώντας ένα ακόµα πιο µεγάλο και ανοιχτό πλαίσιο, µε επίκεντρο εσάς. Ονοµάζουµε «Πλατεία» τον υπαίθριο χώρο που ενώνει όλες τις αίθουσες της Πειραιώς 260. Πλατεία είναι ένας ανοιχτός τόπος συνάντησης, αλλά και ο χώρος του θεάτρου, µπροστά από τη σκηνή, όπου τοποθετούνται τα καθίσµατα των θεατών.

Στη δική µας Πλατεία, λοιπόν, θα γεννηθεί ένας νέος χώρος συνάντησης, µε τεράστια τραπέζια, µε µίνι εστιατόριο, µε µπαρ, όπου το κοινό θα µπορεί να έρχεται νωρίτερα, αλλά και να παραµένει µετά τη λήξη των παραστάσεων, να συνοµιλεί για αυτά που είδε, να µοιράζεται την εµπειρία του, πίνοντας ένα ποτήρι κρασί. Είναι µια αγαπηµένη συνήθεια διεθνώς αλλά και –κυρίως– ένα αναπόσπαστο κοµµάτι της παράδοσής µας: το µοίρασµα της ζωής, των µικρών και µεγάλων επεισοδίων της, γύρω από ένα τραπέζι. 

Παρακολουθούµε τις εξελίξεις και ελπίζουµε ότι θα είµαστε σε θέση σύντοµα να σας δώσουµε νέες πληροφορίες σχετικά µε την υλοποίηση του Φεστιβάλ Αθηνών & Επιδαύρου. Ελπίζουµε αυτή η ακραία συνθήκη, στην οποία ζούµε, να περάσει όσο το δυνατόν πιο γρήγορα και να ξαναβρεθούµε όλοι υγιείς στις σκηνές µας, για να γιορτάσουµε τη ζωή, τη δηµιουργία, τη συνύπαρξη.

Σας ευχαριστώ και εύχοµαι, σε όλες και όλους µας, δύναµη και κουράγιο!

Κατερίνα Ευαγγελάτου, Καλλιτεχνική Διευθύντρια

ΤΟ Δ.Σ Απαρτίζεται από τους: 

ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Δηµήτρης Πασσάς
ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ: Αλέξης Γαληνός
ΜΕΛΗ: Πατρίσια Απέργη, Ελένη Βαροπούλου, Σταύρος Γασπαράτος, Αντώνης Καραµπατζός, Νίκος Σταµπολίδης 
ΓΕΝΙΚΟΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ: Ιωάννης Καπλάνης

ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΟΙ ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ

Stefanie Carp • Διεθνείς παραγωγές, Εύη Νάκου • Καλλιτεχνική έρευνα & Aνάπτυξη κοινού, Κώστας Πηλαβάκης • Μουσική, Ηλίας Χατζηγεωργίου • Χορός

Φεστιβάλ Αθηνών & Επιδαύρου 2020

Ιδέα και σχεδιασµός οπτικής ταυτότητας

A_FORMS

Η τέχνη σ’ όλες τις εκφάνσεις της, εκφράζεται, αναλύεται και εγγράφεται σε φόρµες, φόρµες νοητές, κυριολεκτικές, εύκαµπτες, άκαµπτες, ρευστές. Δηµιουργήσαµε ένα οργανικό key visual που εµπνέεται από τις αρχές του µοντερνισµού του 60 και του 70, για να οικοδοµήσει μια ταυτότητα, η οποία συνδυάζει το δέος και τη στιβαρότητα µε την παιγνιώδη και υπαινικτική καλαισθησία.

Τρεις φόρµες σε διαφορετικά χρώµατα και σχηµατισµούς, επιτελούν, ταυτόχρονα ρόλο τυπογραφίας (ως αρχικά του Athens Epidaurus Festival) αλλά και εικαστικό, παραπέµποντας σε ανθρώπινες φιγούρες και δραµατικές αναπαραστάσεις. Από το concept του key visual προκύπτει ένα οπτικό σύστηµα παρουσίασης των πληροφοριών και των υλικών του Φεστιβάλ. Οι φόρµες µετατρέπονται αφενός σε µικρο-φόρµες οι οποίες λειτουργούν ως σηµάνσεις για κάθε χώρο του Φεστιβάλ, αφετέρου σε καµβά που – µε σύγχρονες γραφιστικές τεχνικές όπως είναι το stretching – «εγκιβωτίζει» δηµιουργικά τη φωτογραφική πληροφορία κάθε παράστασης. Στόχος είναι να εφαρµόσουµε µια επικοινωνιακή µέθοδο που, µέσω της πλαστικότητας και του stopping power, αποτυπώνει κάθε µήνυµα µε διακριτό τρόπο, διατηρώντας όµως στρατηγική και αισθητική συνοχή. Η δύναµη µιας φόρµας χωρίς συµβατικό όριο γίνεται το µέσο µεταφοράς του νέου. 

Λόγω των έκτακτων συνθηκών, οι ηµεροµηνίες των παραστάσεων δεν συµπεριλήφθηκαν στην αναλυτική παρουσίαση που ακολουθεί. Η Καλλιτεχνική Διεύθυνση και όλο το επιτελείο του Φεστιβάλ εργάζονται εντατικά και είναι σε επιφυλακή ώστε να διασφαλιστεί η λοποίηση του προγράµµατος, στον βαθµό που θα είναι εφικτό. 

Προτεραιότητά µας είναι η υγεία του κοινού, των καλλιτεχνών και όλης της οµάδας του Φεστιβάλ.

ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260

Ώρα έναρξης παραστάσεων 21:00, εκτός αν σηµειώνεται διαφορετικά. Όλες οι διεθνείς παραγωγές θεάτρου µε ελληνικούς και αγγλικούς υπέρτιτλους. Όλες οι παραστάσεις στην ελληνική γλώσσα µε αγγλικούς υπέρτιτλους και µε ελληνικούς στην πρεµιέρα, για άτοµα µε προβλήµατα ακοής. Υπογραµµίζοντας µια σχέση αναφοράς ανάµεσα στη σύγχρονη δηµιουργία στον χώρο των παραστατικών τεχνών και στο αρχαίο δράµα, ιδιαίτερες δράσεις οι οποίες εγκαινιάζονται και διατρέχουν το φετινό πρόγραµµα, όπως «Πάροδος» (Studio Residency στη Μικρή Επίδαυρο), «Πρόλογος» / «Έξοδος» (νέοι θεατρολόγοι και ειδικοί του χορού µας εισάγουν στο πνεύµα της παράστασης, µισή ώρα πριν την πρεµιέρα, και συναντήσεις µε τους συντελεστές µετά την παράσταση) και «Μικροί Ιχνευτές» (εργαστήρι δηµιουργικής απασχόλησης για παιδιά στην Επίδαυρο), αντλούν τα ονόµατά τους από το αρχαίο θέατρο ή τη δοµή του, δραµατουργική και αρχιτεκτονική.

Συνδέοντας τη Σκηνή µε το Κοινό του Φεστιβάλ, ο υπαίθριος χώρος ανάµεσα στους Χώρους Α – Β – Ε – Η της Πειραιώς 260 µετονοµάζεται σε Πλατεία. Στην Πλατεία θα δηµιουργηθεί ένας νέος χώρος συνάντησης, µε τεράστια τραπέζια, µε µίνι εστιατόριο, µε µπαρ, όπου το κοινό θα µπορεί να έρχεται νωρίτερα, και, κυρίως, να παραµένει µετά τη λήξη των παραστάσεων και να συνοµιλεί γι’ αυτά που είδε, να µοιράζεται την εµπειρία του πίνοντας ένα ποτήρι κρασί.

ΠΛΑΤΕΙΑ
Πρόλογος
Pre-show talks

Νέοι θεατρολόγοι και ειδικοί του χορού µάς εισάγουν στο πνεύµα της παράστασης. Μια φεστιβαλική παράσταση είναι για πολλούς από εµάς ένα παράξενο και ανεξερεύνητο σύµπαν που ανυποµονούµε ν’ ανακαλύψουµε. Πού εντάσσεται αισθητικά και ποια η αφετηρία της; Τι αποκαλύπτει για την καλλιτεχνική διαδικασία και τις µυστικές της διαδροµές ο ερµηνευτικός της κώδικας; Το Φεστιβάλ Αθηνών προσκαλεί νέους θεατρολόγους και ειδικούς του χορού να «βουτήξουν» µε φρέσκια µατιά στον δηµιουργικό κόσµο των παραστάσεων της Πειραιώς 260 για να µας προσφέρουν πολύτιµα κλειδιά εισόδου.

Ερεθίζοντας τη φεστιβαλική λαιµαργία µας, οι νεαροί «ανάδοχοι» κάθε παράστασης µας περιµένουν σε κάθε πρεµιέρα, µισή ώρα πριν από την είσοδό µας στην αίθουσα, σ’ ένα ιδιότυπο «ορεκτικό» ραντεβού, το οποίο µας εφοδιάζει µε νέες ερωτήσεις, τροφοδοτεί την περιέργειά µας και µας εξοπλίζει θεωρητικά για το έργο που θα παρακολουθήσουµε. Με τη νέα αυτή πρακτική, που εγκαινιάζεται το καλοκαίρι του 2020, το Φεστιβάλ φιλοδοξεί να συµβάλει στην εξοικείωση του κοινού µε τους συχνά ανοίκειους κώδικες των σύγχρονων παραστάσεων και στη µεγαλύτερη απόλαυση των πρωτοποριακών παραγωγών που προτείνει.

ΣΤΙΣ ΑΙΘΟΥΣΕΣ
Έξοδος
Post-show talks

Θα συνεχιστούν και φέτος οι πολύτιµες συζητήσεις µε σκηνοθέτες, χορογράφους και συντελεστές των παραστάσεων, στις σκηνές της Πειραιώς 260.

ΘΕΑΤΡΟ
ΠΡΕΜΙΕΡΑ
ΧΩΡΟΣ Ε

Βασίλης Παπαβασιλείου – Αµφιτρύων του Πλαύτου

«Θα τους τρελάνω και τους δυο µε χίλιες δυο παρανοήσεις κι ολόκληρο το σπιτικό του Αµφιτρύωνα· ώσπου ο πατέρας µου να σιχαθεί εντελώς εκείνη που αγαπά», µας προειδοποιεί ο πανούργος θεός Ερµής στην πρώτη σκηνή, ενορχηστρώνοντας έναν δαιµόνιο καµβά παρεξηγήσεων, που θα οδηγήσει την πλοκή του έργου στα ακραία όριά της. Ο Αµφιτρύων, το πιο διάσηµο έργο της Νέας Κωµωδίας, που σπάνια ανεβαίνει, είναι ιδανικό για να εξερευνήσει κανείς τις ρίζες και τους µηχανισµούς της θεατρικής τέχνης, και ιδιαίτερα της κωµωδίας, χάρη στο παραδοσιακό µοτίβο των διδύµων που αξιοποιεί.

Δεν είναι τυχαίο ότι από τον Πλαύτο παίρνουν τη σκυτάλη οι κορυφαίοι µάστορες της κωµωδίας, από τον Σαίξπηρ, τον Μολιέρο και τον Μαριβώ ως τον Φεϋντώ κι από τον Τσάπλιν και τον Κήτον ως τον Αυλωνίτη και τον Ηλιόπουλο. Με τον Αµφιτρύωνα, ο Βασίλης Παπαβασιλείου µας καλεί ν’ ανακαλύψουµε, από τη µήτρα, τη µυσταγωγία του απόλυτου παιχνιδιού και τη χαρά του καθαρού θεάτρου!

Μετάφραση Τάσος Ρούσσος• Σκηνοθεσία Βασίλης Παπαβασιλείου• Συνεργάτιδα σε σκηνοθεσία – δραµατουργία Νικολέτα Φιλόσογλου• Σκηνικά – Κοστούµια Άγγελος Μέντης• Μουσική σύνθεση επί σκηνής – Ηχητική δραµατουργία Δηµήτρης Καµαρωτός• Χορογραφία-Επιµέλεια κίνησης Ερµής Μαλκότσης• Σχεδιασµός φωτισµών Ελευθερία Ντεκώ• Παίζουν Εύη Σαουλίδου, Γιάννης Νταλιάνης, Θανάσης Δήµου, Κώστας Μπερικόπουλος, Άγγελος Μπούρας, Κωνσταντίνα Τάκαλου κ.ά.• Εκτέλεση παραγωγής Θέατρο Τέχνης Κάρολος Κουν

ΘΕΑΤΡΟ
ΠΡΕΜΙΕΡΑ
ΧΩΡΟΣ Δ

Νίκος Καραθάνος – Το κουκλόσπιτο του Χένρικ Ίψεν

Ο σκηνικός χώρος µετατρέπεται σε ραδιοφωνικό στούντιο και οι ηθοποιοί ερµηνεύουν το Κουκλόσπιτο του Ίψεν σαν να εκπέµπεται από ραδιοφωνικό σταθµό (µια ιδέα του Νίκου Καραθάνου εµπνευσµένη από µια εικόνα: «Έναν επαρχιακό σταθµό, ας πούµε στο Καρπενήσι, ένα βράδυ Χριστουγέννων, να εκπέµπει το Κουκλόσπιτο του Ίψεν). 

Να εκπέµπεσαι, να φωνάζεις δυνατά και να µη σε βλέπει κανείς. Όταν είσαι στο ραδιόφωνο νιώθεις τόσο µόνος, τόσο ανάπηρος, τόσο λειψός και, ταυτοχρόνως, έχεις µια υπερµεγέθη, τιτάνια δύναµη στη φωνή. Και καµιά φορά σκέφτεσαι, όταν µιλάς, ότι σ’ ακούει όλος ο κόσµος. Άραγε, όµως, σ’ ακούει κανείς;».

Η αγωνία της φωνής ν’ ακουστεί ενισχύει τη µοναξιά του σώµατος. Ακούµε, άραγε, καλύτερα όταν δεν βλέπουµε; Βλέπουµε πιο βαθιά όταν εµπιστευόµαστε τον κόσµο της ακοής; Ένα επιτελείο ξεχωριστών ερµηνευτών, µεταξύ άλλων ο Χρήστος Λούλης, η Γαλήνη Χατζηπασχάλη, η Ελένη Κοκκίδου, ο Άγγελος Παπαδηµητρίου αι ο ίδιος ο Νίκος Καραθάνος, που έχει τη σκηνοθετική σύλληψη, γίνονται οι ραδιοφωνικοί εκφωνητές της έντονα προσωπικής αυτής ανάγνωσης, όπου κεντρικό ρόλο παίζει η δραµατουργία του ήχου και η µουσική του Άγγελου Τριανταφύλλου. Μια παράσταση που απηχεί την αγάπη για το ραδιοφωνικό θέατρο και ταυτόχρονα συντονίζεται µε την επιστροφή στον λόγο που υπηρετεί ένα θέατρο της ακοής.

Μετάφραση Γιώργος Σκεύας •Σκηνοθεσία-Διασκευή Νίκος Καραθάνος • Σκηνικά Μυρτώ Λάµπρου • Κοστούµια Έλλη Παπαγεωργακοπούλου • Μουσική Άγγελος Τριανταφύλλου • Βοηθός σκηνοθέτη Ιωάννα Μπιτούνη • Φωτογράφος & Καλλιτεχνική επιµέλεια υλικού Xρήστος Συµεωνίδης • Παίζουν (αλφαβητικά): Νίκος Καραθάνος, Ελένη Κοκκίδου, Χρήστος Λούλης, Ιωάννα Μπιτούνη, Άγγελος Παπαδηµητρίου, Γαλήνη Χατζηπασχάλη • Κίνηση Αμάλια Μπένετ – Εκτέλεση παραγωγής POLYPLANITY Productions- Γιολάντα Μαρκοπούλου, Βίκυ Στρατάκη. Η οµάδα ευχαριστεί τον Γιώργο Μουχταρίδη και τον Pepper 96.6 FM για την ευγενική παραχώρηση του στούντιο για την πραγµατοποίηση της φωτογράφισης.

ΘΕΑΤΡΟ / ΔΡΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ
ΠΡΕΜΙΕΡΑ
Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος

Η ιστορία του γάτου που έµαθε σ’ ένα γλάρο να πετάει – Βασισµένο στο µυθιστόρηµα του Λουίς Σεπούλβεδα

Ο Ζορµπάς, ένας γάτος µαύρος, πελώριος και χοντρός, λιαζόταν ξαπλωµένος, όταν ξαφνικά είδε µια γλαροπούλα να προσγειώνεται µπροστά του, µε όλο της το κορµί ποτισµένο µε µια βροµερή ουσία από πετρελαιοκηλίδα. Προτού ξεψυχήσει το πουλί, ο Ζορµπάς πρόλαβε και τού υποσχέθηκε κάτι ανήκουστο: Να φροντίσει το αυγό που του αφήνει η γλαροπούλα, κι όταν βγει απ’ το αυγό το γλαρόνι, να του µάθει να πετάει. Μα είναι δυνατόν ένας γάτος να µάθει σ’ ένα γλάρο να πετάει; Ο Ζορµπάς κι οι άλλοι γάτοι του λιµανιού, µια κλασική αντροπαρέα, αγκαλιάζουν ένα πλάσµα που η ανάγκη το έφερε κοντά τους και ανακαλύπτουν πως η δύναµη της αγάπης µπορεί να κάνει τα πάντα δυνατά.

Με εµπειρία 18 ετών στο θέατρο αλληλεγγύης για παιδιά ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος και το Θέατρο του Νέου Κόσµου δηµιουργούν μια παράσταση για το Φεστιβάλ που απευθύνεται σε θεατές κάθε ηλικίας και εθνικότητας, µε τη σκέψη ιδιαίτερα στα παιδιά που βιώνουν συνθήκες κοινωνικού αποκλεισµού. Φράσεις στα αγγλικά, γαλλικά, ουρντού, φαρσί και αραβικά µπλέκονται µε τα ελληνικά αλλά και µε τη γλώσσα των γάτων και των γλάρων σ’ αυτή τη χαρούµενη βαβέλ, µε αφετηρία το βιβλίο του πολυβραβευµένου Λουίς Σεπούλβεδα, που διασκευάζεται από την Άνδρη Θεοδότου και θα ζωντανέψει στην Πειραιώς 260 από µια δυνατή οµάδα συντελεστών, για κοινό που θα περιλαµβάνει και παιδιά προσφύγων και µεταναστών. Στη συνέχεια, µε τη συνεργασία των Γιατρών Χωρίς Σύνορα, η παράσταση θα ταξιδέψει σε κέντρα υποδοχής προσφύγων και δοµές αλληλεγγύης.

Διασκευή Άνδρη Θεοδότου • Σκηνοθεσία Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος • Μουσική Φοίβος Δεληβοριάς • Σκηνικά – Κοστούµια Μαγδαληνή Αυγερινού • Επιµέλεια κίνησης Σοφία Πάσχου • Βοηθός σκηνοθέτη Μαρία Παπαλέξη • Παίζουν Άνδρη Θεοδότου, Θάνος Λέκκας, Λυδία Τζανουδάκη, Στράτος Χρήστου, Απόστολος Ψυχράµης

ΑΡΧΑΙΟ ΘΕΑΤΡΟ ΕΠΙΔΑΥΡΟΥ

ΘΕΑΤΡΟ
ΠΡΕΜΙΕΡΑ
ΧΩΡΟΣ Η

Έκτορας Λυγίζος – Το σχολείο των γυναικών του Μολιέρου

Από φόβο να µη γίνει «κερατάς», ο Αρνόλφος γίνεται δυνάστης! Πέρα, όµως, από το ιλαρό ύφος του Σχολείου των γυναικών και τις αλλεπάλληλες, ξεκαρδιστικές παρεξηγήσεις, ο Μολιέρος παραδίδει στο πρόσωπο του ήρωα έναν χαρακτήρα τραγικό, θύµα της ίδιας του της πλεκτάνης, µε την Αγνή να του «ξεγλιστρά» χωρίς έλεος, καθώς συνειδητοποιεί την τροµακτική δύναµη της αθωότητάς της. Με όχηµα την ευρηµατική µετάφραση της Χρύσας Προκοπάκη σε δεκαπεντασύλλαβο στίχο, ο Έκτορας Λυγίζος συνεχίζει τον πειραµατισµό του στο απαιτητικό είδος της φάρσας, µε έναν κώδικα σωµατικού θεάτρου που διατηρεί στοιχεία από την ακροβατική περφόρµανς και τον χορό.

Η σκηνοθεσία αφηγείται αυτή την αρχετυπική ιστορία εξέγερσης απελευθερώνοντας τη µουσικότητα του λόγου και τοποθετώντας τη δράση σε έναν αεικίνητο µηχανισµό παραγωγής ήχων, εικόνων και µουσικής, που φέρνει διαρκώς τον ηθοποιό «ενώπιον ενωπίω» µε το κοινό.

Μετάφραση Χρύσα Προκοπάκη • Διασκευή – Σκηνοθεσία Έκτορας Λυγίζος •Σκηνικά Κλειώ Μποµπότη • Κοστούµια Άλκηστη Μάµαλη • Φωτισµοί Δηµήτρης Κασιµάτης • Μουσική The Boy • Μακιγιάζ Ιωάννα Λυγίζου • Συνεργασία στην κίνηση – Σωµατική προετοιµασία Χαρά Κότσαλη • Φωνητική προετοιµασία Ευαγγελία Καρακατσάνη • Ηχητικός σχεδιασµός Brian Coon • Βοηθός σκηνοθέτη Εύα Βλασσοπούλου • Βοηθός σκηνογράφου Φιλάνθη Μπουγάτσου • Παίζουν: Κωνσταντίνος Ζωγράφος, Ευαγγελία Καρακατσάνη, Γιάννης Κλίνης, Σοφία Κόκκαλη, Έκτορας Λυγίζος, Άρης Μπαλής, The Boy • Υπεύθυνη επικοινωνίας Ελεάννα Γεωργίου • Διεύθυνση παραγωγής Τζένη Νοµικού • Παραγωγή Grasshopper

ΘΕΑΤΡΟ
ΠΡΕΜΙΕΡΑ
ΧΩΡΟΣ Ε

Πρόδροµος Τσινικόρης – Thank God It’s Monday at the Cherry Orchard

Μια post-documentary παράσταση, βασισµένη στον Βυσσινόκηπο του Άντον Τσέχωφ. Στο τελευταίο, έντονα συµβολικό έργο του (1903), ο Άντον Τσέχωφ περιγράφει τη διαδροµή µιας οικογένειας των αρχών του 20ού αιώνα που, αδυνατώντας να αντιληφθεί τις κοινωνικοπολιτικές αλλαγές της εποχής, χάνει σε πλειστηριασµό το πατρογονικό κτήµα. Αξιοποιώντας την εµπειρία του στο θέατρο-ντοκιµαντέρ, ο Πρόδροµος Τσινικόρης εµπνέεται από το τσεχωφικό έργο κι επιχειρεί να φανταστεί τη συνέχεια της ιστορίας στo σήµερα.

Πώς διαχειρίζονται οι τσεχωφικοί χαρακτήρες το τραύµα της απώλειας; Τι µπορεί να συµβαίνει στη ζωή τους µετά τον εκτοπισµό από την οικογενειακή εστία και σε τι είδους νέα αρχή προσβλέπουν; Αν ο Βυσσινόκηπος αποτελούσε προάγγελο των επαναστάσεων που θα ακολουθούσαν στη Ρωσία, ποιες εναλλακτικές µπορούν να φανταστούν οι ήρωές του για την επόµενη µέρα, όταν οι σταθερές του ιδιωτικού, κοινωνικού και οικονοµικού βίου κλυδωνίζονται συθέµελα;

Σύλληψη – Κείµενο – Σκηνοθεσία Πρόδροµος Τσινικόρης • Σκηνικά – Κοστούµια Ελένη Στρούλια • Φωτισµοί Ελίζα Αλεξανδροπούλου • Δραµατουργική συνεργασία & Έρευνα Ιωάννα Βαλσαµίδου • Δραµατουργία Martin Valdez Stauber • Μουσική Παναγιώτης Μανουηλίδης • Βίντεο Δηµήτρης Ζάχος • Συνεργασία στη σκηνογραφία και την ενδυµατολογία Ζαΐρα Φαληρέα • Βοηθός σκηνοθέτη Κορίνα Βασιλειάδου • Εκτέλεση παραγωγής Κωστής Παναγιωτόπουλος • Παίζουν Γιώργος Βαλαής, Μιχάλης Βαλάσογλου, Μαρία Πανουργιά, Νάνσυ Σιδέρη, Καλλιόπη Σίµου, Πρόδροµος Τσινικόρης. Η έρευνα για το Thank God It’s Monday at the Cherry Orchard υποστηρίχθηκε από το Onassis AiR – Πρόγραµµα Διεθνούς Καλλιτεχνικής Φιλοξενίας και Έρευνας του Ιδρύµατος Ωνάση.

Εργαστήριο post-documentary theatre από τον Πρόδροµο Τσινικόρη

Θέατρο-ντοκιµαντέρ και κλασική δραµατουργία: συµβατοί ή ασύµβατοι κόσµοι; 

Πώς να αξιοποιηθεί η πραγµατικότητα ως υλικό για την ερµηνεία κλασικών έργων µέσα από σύγχρονο πρίσµα; Πώς µπορεί να δηµιουργηθεί ένα εναλλακτικό σκηνικό αφήγηµα µέσα από ένα κλειστό δραµατουργικό σχήµα; Το εργαστήριο απευθύνεται σε σκηνοθέτες, ηθοποιούς, συγγραφείς, δραματουργούς,  δηµοσιογράφους.

Οι συµµετέχοντες πρέπει να έχουν δει την παράσταση και να έχουν διαβάσει το πρωτότυπο έργο. Μέγιστος αριθµός συµµετοχών: 15 άτοµα. Αιτήσεις συµµετοχής, µε αποστολή βιογραφικού: seminars@greekfestival.gr

ΘΕΑΤΡΟ / ΠΕΡΦΟΡΜΑΝΣ
ΔΙΕΘΝΗΣ ΣΥΜΠΑΡΑΓΩΓΗ
ΠΡΕΜΙΕΡΑ
ΧΩΡΟΣ Β

Rimini Protokoll, Kostis Stafylakis & guests – Oι γκουρού της Πλατείας Θεάτρου

Μια συνεργατική περφόρµανς από καλλιτέχνες και «ειδικούς της καθηµερινότητας». Τι είδους σκηνές και τι θέατρα περιέχει η Πλατεία Θεάτρου, στο κέντρο της Αθήνας, ανάµεσα σε δρόµους που φέρουν τα ονόµατα του Αισχύλου, του Σοφοκλή και του Ευριπίδη; Ποιοι οι «πρωταγωνιστές» τους; Πού βρίσκονταν δέκα χρόνια πριν και πώς φαντάζονται τον εαυτό τους δέκα χρόνια µετά; Το «Guru Bar», ορόσηµο της νυχτερινής Αθήνας από τα µέσα του ’90 µέχρι τις αρχές του 2000, έκλεισε οριστικά στην αρχή της «κρίσης» και πρόσφατα µεταµορφώθηκε σε ViZ Laboratory for Visual Culture. Σήµερα, στο «τέλος» της περιόδου της «κρίσης», οι Rimini Protokoll επιστρέφουν στο Φεστιβάλ Αθηνών, ακριβώς δέκα χρόνια µετά τον Προµηθέα στην Αθήνα που παρουσιάστηκε στο Ηρώδειο µε 103 Αθηναίους επί σκηνής, για να εργαστούν εκ νέου µε «ειδικούς της καθηµερινότητας» σε ένα πρότζεκτ εµπνευσµένο από τη µεταµόρφωση της Πλατείας Θεάτρου. 

Αυτήν τη φορά ο Daniel Wetzel συνεργάζεται µε τον Κωστή Σταφυλάκη και το ViZ Laboratory for Visual Culture και προσκαλούν έξι δηµιουργούς, από διάφορα  καλλιτεχνικά πεδία να συνδηµιουργήσουν µικρές επιτελεστικές σπουδές για την περασµένη δεκαετία αλλά και γι’ αυτήν που έρχεται. Ξεχωριστές όψεις ενός πολυπρισµατικού αφηγήµατος για την Αθήνα, για το χθες και το αύριο των κατοίκων της. Το κοινό θα έχει τη δυνατότητα να παρακολουθήσει τη δηµιουργική διαδικασία σε µορφή «work in progress», σε τέσσερις συναντήσεις µε παρουσιάσεις που θα πραγµατοποιηθούν στο ViZ Laboratory for Visual Culture.

Μέθοδος Daniel Wetzel • Καλλιτεχνική διεύθυνση Κωστής Σταφυλάκης, Daniel Wetzel • Συµµετέχουν έξι καλλιτέχνες και έξι «ειδικοί της καθηµερινότητας» • Συνεργασία ViZ Laboratory for Visual Culture, µια πρωτοβουλία των Εργαστηρίων 11&12 της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών, µε την υποστήριξη του Ιδρύματος Ωνάση και της Εταιρείας Ανάπτυξης & Τουριστικής Προβολής του Δήµου Αθηναίων • Συµπαραγωγή Rimini Protokoll ViZ LABORATORY FOR VISUAL CULTURE. Work in progress παρουσιάσεις ΓΕΡΜΑΝΙΑ – ΕΛΛΑΔΑ

ΘΕΑΤΡΟ
ΠΡΕΜΙΕΡΑ
ΧΩΡΟΣ Δ

Οµάδα Θέατρου ΑΤΟΝΑλ – Σοφία Μαραθάκη – Το δάσος

Μήπως η «ειρηνική» συνύπαρξη του ανθρώπου µε τη φύση εξελίσσεται σε µια από τις ουτοπίες του 21ου αιώνα; Με νωπές ακόµα τις αποκαρδιωτικές εικόνες των πυρκαγιών στον Αµαζόνιο και στην Αυστραλία, η Σοφία Μαραθάκη δηµιουργεί µια παράσταση µε ιδιαίτερη ευαισθησία, αφιερωµένη στο δάσος, άλλοτε κατοικία νυµφών και ηρώων, σήµερα τον πλέον απειλούµενο κρίκο στην περιβαλλοντική αλυσίδα. Δραµατουργικός άξονας είναι το µυθιστόρηµα Άνθρωποι του δάσους της, γνωστής από το Brokeback Mountain, Annie Proulx, που διατρέχοντας διάστηµα τριακοσίων ετών, µέσα από τις ιστορίες των ηρώων του, αποκαλύπτει την ανεξέλεγκτη εκµετάλλευση των «αστείρευτων» φυσικών πόρων στη διάρκεια των αιώνων και µας φέρνει δραµατικά αντιµέτωπους µε το ενδεχόµενο µιας οικολογικής κατάρρευσης. 

Η µυθοπλασία συναντά την τεχνική του θεάτρου-ντοκουµέντου, µε οπτικοακουστικό υλικό από συνεντεύξεις επιστηµόνων, δασολόγων, βιολόγων, που µπολιάζονται στον δραµατουργικό καµβά και προτείνουν ένα ολικό αφήγηµα για την ιστορία του δάσους.

Σύλληψη – Σκηνοθεσία Σοφία Μαραθάκη • Βοηθός σκηνοθέτη Κατερίνα Γεωργουδάκη • Έρευνα – Σύνθεση κειµένου Έλενα Τριανταφυλλοπούλου, Ιωάννα Βαλσαµίδου • Σχεδιασμός κοστουμιών – Σκηνικός χώρος Κωνσταντίνος Ζαµάνης • Πρωτότυπη µουσική – Ηχητικά τοπία Βασίλης Τζαβάρας • Κίνηση Βρισηίδα Σολωµού • Σχεδιασµός φωτισµών Σάκης Μπιρµπίλης • Παίζουν Τζωρτζίνα Δαλιάνη, Ελεάνα Καυκαλά, Νέστωρ Κοψιδάς, Δηµήτρης Πασσάς, Γιώργος Σύρµας, Νικόλας Χανακούλας • Εκτέλεση παραγωγής POLYPLANITY Productions / Γιολάντα Μαρκοπούλου και Βίκυ Στρατάκη

ΘΕΑΤΡΟ / ΜΟΥΣΙΚΗ / ANCIENT DRAMA REVISITED
ΠΡΕΜΙΕΡΑ
ΧΩΡΟΣ Β

Κωνσταντίνος Χατζής – Γιώργος Κουµεντάκης – Σοφία Χιλλ – Κλυταιµνήστρα, µουσική δωµατίου για ένα όργανο – Βασισµένο στον Αγαµέµονα του Αισχύλου

Όλα ξεκίνησαν το 2014, όταν o Κωνσταντίνος Χατζής γνώρισε τον πολυβραβευµένο ακτιβιστή φωτογράφο Σεµπαστιάο Σαλγκάδο (Sebastião Salgado) στη Σοφία Χιλλ. Το έργο του ποιητή / φωτογράφου, που έχει αποτυπώσει στα φωτογραφικά του άλµπουµ ένα σπαρακτικό πορτρέτο του κόσµου µας, εστιάζοντας στον ανθρώπινο πόνο, την οικολογική κρίση, τον πόλεµο, τη µετανάστευση, υπήρξε αυτά τα χρόνια, της κοινής έρευνας σκηνοθέτη και ηθοποιού, πηγή έµπνευσης και βαθύτερης κατανόησης της σύγχρονης πραγµατικότητας, µέσα από το έργο του Αισχύλου.

Με όχηµα τα χορικά του Αγαµέµνονα και τους µονολόγους της Κλυταιµνήστρας, την οποία ερµηνεύει η Σοφία Χιλλ, η παράσταση αφηγείται την ανθρώπινη ιστορία ως αέναη ιστορία πολέµου, σε διάλογο µε το νέο µουσικό έργο του Γιώργου Κουµεντάκη, σαν µακρινή µελωδία που ακούγεται από καταβολής κόσµου. Μια µινιµαλιστική προσέγγιση, που ζωντανεύει τον τραγικό λόγο µέσα από το σώµα της ηθοποιού, υπό τους ήχους του γιαϊλί ταµπούρ (Ευγένιος Βούλγαρης) και του πιάνου (σε ερµηνεία του ίδιου του σκηνοθέτη), στο φωτογραφικό περιβάλλον του Σεµπαστιάο Σαλγκάδο.

Σκηνοθεσία – Διασκευή Κωνσταντίνος Χατζής • Πρωτότυπη µουσική Γιώργος Κουµεντάκης • Επιµέλεια κίνησης Ηλέκτρα Καρτάνου • Κοστούµι Λουκία • Σκηνική εγκατάσταση Σοφία Χιλλ, Κωνσταντίνος Χατζής • Βοηθός σκηνοθέτη Στέλλα Παπακωνσταντίνου • Ερµηνεύει η Σοφία Χιλλ • Φωτισµός επί σκηνής Νίκος Μάνεσης • Μουσικοί Ευγένιος Βούλγαρης (γιαϊλί ταµπούρ), Κωνσταντίνος Χατζής (πιάνο) • Διεύθυνση παραγωγής Κωνσταντίνα Αγγελέτου • Σε συνεργασία µε το Ίδρυµα Μιχάλης Κακογιάννης.

ΘΕΑΤΡΟ
ΠΡΕΜΙΕΡΑ
ΧΩΡΟΣ Ε

Κατερίνα Γιαννοπούλου – Η χρονιά µε τα 13 φεγγάρια. Βασισµένο στην οµώνυµη ταινία του Ρ.Β. Φασµπίντερ

«Όταν ένα έτος έχει 13 φεγγάρια, συχνά οδηγεί σε αναπόφευκτες προσωπικές τραγωδίες». Έτσι αρχίζει η γνωστή ταινία του Ρ.Β. Φασµπίντερ, που µεταφέρεται από την Κατερίνα Γιαννοπούλου στο θέατρο για το Φεστιβάλ Αθηνών, 42 χρόνια µετά τη δηµιουργία της, µε τον Γιώργο Βαλαή στον ρόλο της Ελβίρας. Η διεμφυλική ηρωίδα εγκαταλειµµένη από όλους περιπλανιέται στους δρόµους µιας αφιλόξενης πόλης κι επισκέπτεται τόπους και ανθρώπους που τη σηµάδεψαν, προσπαθώντας να βρει έναν λόγο για να συνεχίσει να ζει. 

Το 2020 θα είναι επίσης µια χρονιά µε 13 νέα φεγγάρια, επίφοβη για όλους τους αδύναµους, και ιδίως για εκείνους που ανήκουν στο κοινωνικό περιθώριο, σε µια κρίσιµη στιγµή για τα ανθρώπινα δικαιώµατα και τα ζητήµατα φύλου. Παρακολουθώντας τις τελευταίες πέντε µέρες της –διωγµένης απ’ όλους– Ελβίρας, στην προσπάθειά της να επουλώσει τις πληγές της απόρριψης, η παράσταση αφηγείται την ιστορία της ως ιστορία κάθε ανθρώπου που αναζητά απεγνωσµένα την αγάπη, ασφυκτιά στις κοινωνικές νόρµες και µάχεται καθηµερινά για το δικαίωµά του να υπάρχει.

Μετάφραση Γρηγόρης Λιακόπουλος • Σκηνοθεσία Κατερίνα Γιαννοπούλου • Δραµατουργία Γρηγόρης Λιακόπουλος, Anna-Katharina Müller • Σκηνικά – Κοστούµια Νίκη Ψυχογιού • Σχεδιασµός φωτισµών Χριστίνα Θανάσουλα •Χορογραφία Νάντη Γώγουλου • Μουσική Νεφέλη Σταµατογιαννοπούλου • Παίζουν Γιώργος Βαλαής, Γιώργος Κισσανδράκης, Ροµάννα Λόµπατς, Μάριος Παναγιώτου, Μαρία Φιλίνη • Με την υποστήριξη του Ινστιτούτου Γκαίτε Αθήνας.

ΠΕΡΦΟΡΜΑΝΣ / ΜΟΥΣΙΚΗ
ΠΡΕΜΙΕΡΑ
ΧΩΡΟΣ Ε

Οµάδα SUM – Latinitas Nostra – Danke / Ευχαριστώ – Βασισµένο στο Membra Jesu Nostri του Ντήτεριχ Μπουξτεχούντε

Μια απροσδόκητη συνοµιλία τεχνών στο Φεστιβάλ Αθηνών με πρωταγωνιστές στη σκηνή του Χώρου Ε της Πειραιώς 260 δύο αργαλειούς Ζακάρ (Jacquard)! Στη σκηνή και ένας ηλεκτρονικός υπολογιστής, ένας ηθοποιός, αλλά και το σύνολο παλαιάς µουσικής Latinitas Nostra, που µαζί µε τη δηµιουργική οµάδα SUM παρουσιάζουν το Danke (Ευχαριστώ).

Μια παράσταση που βασίζεται στo Μembra Jesu Nostri, κορυφαίο έργο του δανού µπαρόκ συνθέτη Ντήτεριχ Μπουξτεχούντε (Dieterich Buxtehude, 1637-1707), έργο που αποτελείται από επτά καντάτες, αφιερωµένες, η κάθε µία, σε ένα διαφορετικό πληγωµένο µέλος του σώµατος του Χριστού. Η εµφανής οµοιότητα της κωδικοποιηµένης χειρόγραφης παρτιτούρας του Μπουξτεχούντε µε τις διάτρητες καρτέλες που χρησιµοποιούνται τόσο στις µηχανές ύφανσης όσο και στους πρώτους υπολογιστές ενέπνευσε µια ευφυή συνοµιλία µεταξύ µπαρόκ, ηλεκτρονικής µουσικής και αργαλειού – ενώ η ορχήστρα ερµηνεύει την κάθε καντάτα, οι δύο αργαλειοί υφαίνουν υπερµεγέθη υφασµάτινα τάµατα για κάθε µέλος. Ο ίδιος κώδικας µεταφράζεται ζωντανά σε ηλεκτρονικό ήχο µέσω υπολογιστή, ο οποίος συνδυαστικά µε τον µηχανικό ήχο των αργαλειών δηµιουργεί ένα αναπάντεχα απολαυστικό µουσικό αποτέλεσµα.

Σύλληψη-Σκηνοθεσία-Σκηνογραφία – Βίντεο Ανδρέας Λινός, Μυρσίνη Λινού, Όλγα Σφέτσα • Μουσική διεύθυνση Μάρκελλος Χρυσικόπουλος • Μετάφραση – Επιµέλεια κειµένων Στέλα Ζουµπουλάκη • Σύνθεση – Ηλεκτρονικά Πάνος Ηλιόπουλος • Χειριστές αργαλειών θ.α. • Κοστούµια Γιώργος Σουµπάσης • Σχεδιασµός φωτισµού Ελίζα Αλεξανδροπούλου • Ηχοληψία θ.α. • Ανάπτυξη λογισµικού Δηµήτρης Χρηστάρας • Τεχνική σύµβουλος αργαλειών Jacquard Virginie Varenne • Χορδιστής Γιάννης Καρύδας • Ερµηνεύει το φωνητικό σύνολο των Latinitas Nostra, που αποτελούν οι Φανή Αντωνέλου σοπράνο 1, Θεοδώρα Μπάκα σοπράνο 2, Νίκος Σπανός άλτο, Γιάννης Φίλιας τενόρος, Μάριος Σαραντίδης βαρύτονος, και το οργανικό σύνολο που αποτελούν οι Ανδρέας Λινός βιόλα ντα γκάµπα, Ιάσων Ιωάννου µπαρόκ βιολοντσέλο, Δηµήτρης Τίγκας βιολόνε, Θεόδωρος Κίτσος θεόρβη, Πάνος Ηλιόπουλος, Μάρκελλος Χρυσικόπουλος εκκλησιαστικό όργανο και ο ηθοποιός Γιώργος Κριθάρας • Οργάνωση – Εκτέλεση παραγωγής Delta Pi

ΟΠΕΡΑ
ΠΡΕΜΙΕΡΑ
ΧΩΡΟΣ Β

Ventus Ensemble – Λευτέρης Βενιάδης – Sofia Simitzis – The Soccer Opera / Όπερα ποδοσφαίρου. Μια µουσική και σκηνική σύνθεση του Λευτέρη Βενιάδη. Λιµπρέτο Gerhild Steinbuch

Ποδόσφαιρο. Το δηµοφιλέστερο άθληµα σε όλο τον κόσµο. Όλοι έχουµε παιδικές και εφηβικές αναµνήσεις από ποδοσφαιρικούς αγώνες ανάµεσα στις οµάδες της γειτονιάς, των αντίπαλων σχολείων, αγώνες στις πλατείες και στα τοπικά γήπεδα. Ο Λευτέρης Βενιάδης αντλεί υλικό από τις γεµάτες ένταση ποδοσφαιρικές αναµνήσεις του και τις ανασυνθέτει σε µια πρωτότυπη όπερα!

Πώς θα σας φαινόταν ένας αγώνας ποδοσφαίρου 3×3 όπου οι ποδοσφαιριστές είναι λυρικοί τραγουδιστές και χορευτές; Και όπου δύο αντίπαλες χορωδίες, στη θέση των φιλάθλων, τραγουδούν, αντί για συνθήµατα, δύσκολα πολυφωνικά τραγούδια; Και τι γίνεται όταν ο παρουσιαστής του αγώνα ξεπερνά τον απλό σχολιασµό και ξεκινά τα πολιτικά σχόλια πάνω στην παγκόσµια επικαιρότητα; Φάσεις, πέναλτι, κίτρινες κάρτες, διαµαρτυρίες, γκολ, χαµένες ευκαιρίες, οφσάιντ, παράταση είναι τα συστατικά µέρη του απρόσµενου λιµπρέτου της αυστριακής συγγραφέως Gerhild Steinbuch, που σκηνοθετεί η Sofia Simitzis. Επί σκηνής και το µουσικό συγκρότηµα Ventus Ensemble και η νεανική χορωδία Sonorae της Καλαµάτας.

Μουσική σύνθεση – Γενική σύλληψη – Ζωντανή περιγραφή Λευτέρης Βενιάδης • Σκηνοθεσία Sofia Simitzis • Πρωτότυπο κείµενο – Λιµπρέτο – Δραµατουργία Gerhild Steinbuch • Μετάφραση Μαρία Μαντή • Μουσική διεύθυνση Nicolas Kuhn • Σκηνικά – Κοστούµια Thomas Goerge • Κινησιολόγος Κωνσταντίνος Παπανικολάου • Φωτισµοί Ελίζα Αλεξανδροπούλου • Σχεδιασµός βίντεο Διονύσης Σιδηροκαστρίτης • Συνοδεία & Μουσική προετοιµασία τραγουδιστών Γιώργος Μπουκαούρης • Ηχοληψία Παναγιώτης Παρασκευαΐδης – aux studio • Βοηθός συνθέτη και σκηνοθέτη Γιώργος Κουτλής • Ερµηνεύουν Βάσια Ζαχαροπούλου σοπράνο, Ιωάννης Καλύβας τενόρος, Διονύσης Τσαντίνης βαρύτονος, και µία ακόµη λυρική τραγουδίστρια • Χορευτές Κωνσταντίνος Παπανικολάου, Μικές Γλύκας • Μουσικό σύνολο Ventus Ensemble: Δηµήτρης Γκόγκας, Φάνης Βερνίκος τροµπέτες Γιάννης Γούναρης κόρνο Σπύρος Βέργης τροµπόνι Μενέλαος Μωραΐτης τούµπα Γιώργος Μπουκαούρης κρουστά • Νεανική χορωδία οµοίων φωνών Sonorae του Μουσικού Σχολείου Καλαµάτας «Μαρία Κάλλας» / Διδασκαλία – Διεύθυνση Κατερίνα Τσίτσα • Συµπαραγωγή µε το Μουσικό Φεστιβάλ Χίου (Chios Music Festival) • Εκτέλεση παραγωγής Μουσικό Φεστιβάλ Χίου, Ιωάννα Βαλσαµίδου, Ιφιγένεια Κονδύλη, Βίκυ Στρατάκη

ΘΕΑΤΡΟ
ΧΩΡΟΣ Δ

Schaubühne – Thomas Ostermeier – Ιστορία της βίας – Βασισµένο στο µυθιστόρηµα του Εντουάρ Λουί

Βράδυ Χριστουγέννων, ο Εντουάρ γνωρίζει τον αλγερινής καταγωγής Ρεντά και καταλήγουν στο διαµέρισµά του. Τα πράγµατα, όµως, παίρνουν σύντοµα τροπή άσχηµη. Στην αυτοβιογραφική νουβέλα του, ο νεαρός, παγκόσµια καθιερωµένος για τη δραστικότητα της γραφής του, Εντουάρ Λουί, αντλώντας υλικό από µια ακραία τραυµατική νύχτα που βίωσε, αποκαλύπτει την αγριότητα που χαρακτηρίζει τη σύγχρονη κοινωνία. Το ταξικό µίσος, η οµοφοβία, η ξενοφοβία αλλά και η απέχθεια για τον ίδιο τον εαυτό σχολιάζονται αριστουργηµατικά στο έργο, που διαβάστηκε σ’ όλη στην Ευρώπη και έγινε παράσταση από τη Schaubühne.

Ο αγαπηµένος του ελληνικού κοινού γερµανός σκηνοθέτης Τόµας Οστερµάγερ, πέντε χρόνια µετά την τελευταία του παράσταση στην Πειραιώς 260 (Μικρές Αλεπούδες, 2015), επανέρχεται στο Φεστιβάλ Αθηνών µε την παράσταση που σόκαρε, ενθουσίασε και συζητήθηκε πολύ στην παγκόσµια περιοδεία της, για την ευρηµατικότητά της και τις εξαιρετικές ερµηνείες των ηθοποιών.

Σκηνοθεσία Thomas Ostermeier • Διασκευή Thomas Ostermeier, Florian Bochmeyer, Édouard Louis • Βοηθός σκηνοθέτη David Stöhr • Σκηνικά – Κοστούµια Nina Wetzel • Μουσική Nils Ostendorf • Βίντεο Sébastien Dupouey • Δραµατουργία Florian Borchmeyer • Σχεδιασµός φωτισµών Michael Wetzel • Συνεργαζόµενη χορογράφος Johanna Lemke • Παίζουν Christoph Gawenda, Laurenz Laufenberg, Renato Schuch, Alina Stiegler και ο µουσικός Thomas Witte • Παραγωγή Schaubühne Berlin • Συµπαραγωγή Théâtre de la Ville Paris, Théâtre National Wallonie-Bruxelles, St. Ann’s Warehouse Brooklyn • Υποστήριξη LOTTO-Stiftung Berlin. Κατάλληλο για θεατές 16+ – ΓΕΡΜΑΝΙΑ

ΘΕΑΤΡΟ
ΠΡΩΤΗ ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
ΧΩΡΟΣ Η

Gogol Center – Κιρίλ Σερεµπρένικοφ – Νεκρές ψυχές – Βασισµένο στο µυθιστόρηµα του Νικολάι Γκόγκολ

“Ρωσία! Πες µου τι ζητάς από εµένα! Ποιος είναι ο κρυφός δεσµός που µας ενώνει”; αναρωτιέται ο Νικολάι Γκόγκολ στην αριστουργηµατική σάτιρά του Νεκρές ψυχές (1842) – µια κραυγή που αντηχεί διαµέσου δύο αιώνων.

Ορµώµενος από την εµβληµατική αυτή επίκληση, ο Κιρίλ Σερεµπρένικοφ, Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Gogol Center και τροµερό παιδί της σύγχρονης σκηνοθεσίας, διασκευάζει το µυθιστόρηµα του Γκόγκολ, µια βιτριολική, επικών διαστάσεων τοιχογραφία της ρωσικής κοινωνίας, στην πρώτη εµφάνισή του στην Ελλάδα. Στην παράστασή του, που χαρακτηρίστηκε «ηχηρό χαστούκι στα ρωσικά ήθη», ο Σερεµπρένικοφ αποτυπώνει ανάγλυφα αυτό το κοινωνικό µωσαϊκό, µε όλη τη γοητεία και τον παραλογισµό του.

Δέκα άντρες ερµηνευτές, που υποδύονται όλους τους χαρακτήρες, άντρες, γυναίκες αλλά και ζώα, φωνάζουν, γελάνε, χορεύουν, τραγουδάνε, γαβγίζουν επί σκηνής. Απατεώνες, αλκοολικοί, τζογαδόροι, µανιακοί, κλέφτες και διεφθαρµένοι δικηγόροι κατοικούν στο κατάµαυρα κωµικό όσο και ποιητικό σύµπαν του Γκόγκολ: µια πινακοθήκη εξωφρενικών χαρακτήρων, που προκαλούν αβίαστα το γέλιο, αλλά ταυτόχρονα φέρουν και κάτι το ανησυχητικά επίκαιρο κάτω από τη φαιδρή επιφάνειά τους, αφού, ντυµένοι µε σύγχρονα ρούχα, παραπέµπουν σε φιγούρες οικείες σε όλους µας. Σαν καταδικασµένες µαριονέτες, κινούνται ξέφρενα µέσα σε ένα κοντραπλακέ σκηνικό, που τελικά γίνεται το φέρετρό τους: αυτοί είναι οι Νεκρές ψυχές του έργου, που όχι µόνο επωφελούνται από τις απάτες τους σε βάρος των πεθαµένων δουλοπάροικων αλλά και, πλήρως εξαχρειωµένοι, καταλήγουν και οι ίδιοι στερηµένοι από ζωή, εξαϋλωµένοι όσο και οι θαµµένοι συµπατριώτες τους.

Σκηνοθεσία – Σκηνικά Kirill Serebrennikov • Σχεδιασµός φωτισµών Igor Kapustin • Μουσική διεύθυνση Arina Zvereva • Φωνητική διδασκαλία Arina Zvereva, Anton Ivanov • Διδασκαλία κοντραµπάσου Andrei Samoilov • Σχεδιασµός -Κατασκευή κοστουµιών Svetlana Volter • Βοηθός ενδυµατολόγου Veneamin Ilyasov • Τεχνικές κατασκευές Girt Mucenieks • Βοηθός σκηνοθέτη Anastasia Uvarkova • Εκτέλεση παραγωγής Yaroslava Ziva-Chernova • Παίζουν Odin Bairon, Oleg Guchin, Mikhail Troynik, Andrey Rebenkov, Artem Shevchenko, Nikita Kukushkin, Anton Vasiliev, Evgeny Sangadzhiev, Andrey Polyakov – ΡΩΣΙΑ

ΘΕΑΤΡΟ
ΔΙΕΘΝΗΣ ΣΥΜΠΑΡΑΓΩΓΗ
ΧΩΡΟΣ Δ

Nowy Teatr – Krzysztof Warlikowski – Οδύσσεια – Μια ιστορία για το Χόλλυγουντ

Με κεντρικό θεµατικό άξονα την οµηρική επιστροφή στην πατρίδα, ο διακεκριµένος Πολωνός σκηνοθέτης Κριστόφ Βαρλικόφσκι (Krzysztof Warlikowski) δηµιουργεί µια νέα θεατρική παράσταση, που κάνει πρεµιέρα τον Μάιο στη Βαρσοβία, λίγο πριν παρουσιαστεί και στην Πειραιώς 260. Η διεθνής συµπαραγωγή, την οποία το Φεστιβάλ είχε ανακοινώσει από πέρσι το καλοκαίρι, βασίζεται στο βιβλίο Chasing the King of Hearts της Hanna Krall και αφηγείται την «Οδύσσεια» µιας γυναίκας κατά τον Β΄ Παγκόσµιο Πόλεµο, µιας σύγχρονης Πηνελόπης, που διακινδύνευσε τη ζωή της για την επιστροφή του άντρα της και που, όπως µαρτυρά ο τίτλος, θα µπορούσε να εµπνεύσει ακόµα και σενάριο χολλυγουντιανής ταινίας.

Στο πλαίσιο της παράστασης οργανώνεται και το Apocalypse Now Working with paradox, ένα summer camp στη Βαρσοβία, όπου διακεκριµένοι συνεργάτες του Nowy Teatr θα δουλέψουν πάνω στους άξονες του έργου, µε δώδεκα συνολικά νέους καλλιτέχνες και σπουδαστές, από όλες τις χώρες-συµπαραγωγούς.

Σκηνοθεσία Κrzysztof Warlikowski • Κείµενο Krzysztof Warlikowski, Piotr Gruszczyński, Adam Radecki • Συνεργασία στο κείµενο Szczepan Orłowski, Jacek Poniedziałek • Δραµατουργία Piotr Gruszczyński • Δραµατουργική συνεργασία Anna Lewandowska • Σκηνικά – Κοστούµια Małgorzata Szczęśniak • Μουσική Paweł Mykietyn • Φωτισµοί Felice Ross • Βίντεο – Animation Kamil Polak • Συνεργασία στο βίντεο – animation Maciej Szczęśniak • Χορογραφία Claude Bardouil • Παίζουν Mariusz Bonaszewski, Agata Buzek, Andrzej Chyra, Magdalena Cielecka, Ewa Dałkowska, Bartosz Gelner, Małgorzata HajewskaKrzysztofik, Jadwiga Jankowska-Cieślak, Wojciech Kalarus, Marek Kalita, Zygmunt Malanowicz, Hiroaki Murakami, Maja Ostaszewska, Jaśmina Polak, Piotr Polak, Jacek Poniedziałek • Συµπαραγωγή Nowy Teatr, Φεστιβάλ Αθηνών & Επιδαύρου, Comédie de Clermont-Ferrand, La Colline – Paris, Printemps des Comédiens-Montpellier • Με τη συγχρηµατοδότηση του προγράµµατος Δηµιουργική Ευρώπη της Ευρωπαϊκής Ένωσης – ΠΟΛΩΝΙΑ

ΘΕΑΤΡΟ / ANCIENT DRAMA REVISITED
ΠΡΩΤΗ ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
ΧΩΡΟΣ Δ

Münchner Kammerspiele – Christopher Rüping – Dionysos Stadt / Η πόλη του Διονύσου

Πώς ήταν η θεατρική εµπειρία που είχαν οι αρχαίοι Έλληνες, όταν παρακολουθούσαν μαζί τρεις τραγωδίες και ένα σατυρικό δράµα και γιατί η σηµερινή εµπειρία να  περιορίζεται στο τυπικό δίωρο; Ποιος είναι ο τραγικός ήρωας στις µέρες µας και ποια τα αντίστοιχα τραγικά διλήµµατα των σύγχρονων ανθρώπων; Πώς θα  μπορούσαµε να αυξήσουµε τη θεατρική απόλαυση κατά τα αρχαία πρότυπα;

Ο 35χρονος Κρίστοφερ Ρύπινγκ, ένα από τα πλέον ανερχόµενα ονόµατα στην Ευρώπη, έψαξε τις απαντήσεις στη γενέτειρα του θεάτρου, την Αρχαία Ελλάδα, και δηµιούργησε µια µοναδική 10ωρη θεατρική παράσταση, προσεγγίζοντας µε σύγχρονη µατιά όλα αυτά τα ερωτήµατα. Διατρέχοντας τα δραµατικά έργα, τα οποία αφηγούνται τις περιπέτειες του Προµηθέα, του Αχιλλέα, της Κασσάνδρας, της Ηλέκτρας, του Οδυσσέα και πολλών άλλων ηρώων, αυτή η µοντέρνα, ανατρεπτική και χιουµοριστική τετραλογία ξεκινά από το µεσηµέρι και περιλαµβάνει αναλυτικές οδηγίες για την παρακολούθηση του συνόλου των παραστάσεων, διαλείµµατα για φαγητό, ειδικές ασκήσεις για να ξεπιαστούν οι θεατές, αλλά και ξέφρενο πάρτι! Κέρδισε το βραβείο Καλύτερης Γερµανόφωνης Παράστασης στα βραβεία Nestroy 2019 και ανακηρύχθηκε Καλύτερη Γερµανική Παράσταση για το 2019 (Teater Heute), ενώ ο Ρύπινγκ ανακηρύχθηκε σκηνοθέτης της χρονιάς και ξεχωριστά βραβεία κέρδισαν για τις ερµηνείες τους οι ηθοποιοί της παράστασης.

Σκηνοθεσία Christopher Rüping • Δραµατουργία Valerie Göhring-Matthias Pees • Σκηνικά Jonathan Mertz • Κοστούµια Lene Schwind • Μουσική Jonas Holle,  Matze Pröllochs • Βίντεο Susanne Steinmassl • Φωτισµοί Christian Schweig, Stephan Mariani • Yποδοχή Felix Lübkemann • Διεύθυνση σκηνής Julia Edelmann • Παίζουν Maja Beckmann, Majd Feddah, Nils Kahnwald, Gro Swantje Kohlhof, Wiebke Mollenhauer, Jochen Noch, Matze Pröllochs, Benjamin Radjaipour • Παραγωγή Münchner Kammerspiele. 

Προµηθέας. Η εφεύρεση του ανθρώπου

Παίζουν: Nils Kahnwald (Πρόλογος, Πρώτος άνθρωπος), Benjamin Radjaipour (Προµηθέας), Majd Feddah (Δίας), Gro Swantje Kohlhof (Νύκτα), Maja Beckmann (Ιώ), Wiebke Mollenhauer (Ηρακλής, Πρώτος άνθρωπος), Matze Pröllochs (Μικρός τυµπανιστής)

Τροία. Ο πρώτος πόλεµος

Παίζουν: Jochen Noch (Μοίρα, Αγαµέµνων), Matze Pröllochs (τύµπανα, Αγγελιοφόρος), Μajd Feddah (Έκτορας), Gro Swantje Kohlhof (Νύκτα, Τρωαδίτισσα), Maja Beckmann (Πάτροκλος, Τρωαδίτισσα), Nils Kahnwald (Πάτροκλος, Αγγελιoφόρος), Benjamin Radjaipour (Πάτροκλος, Αγγελιοφόρος), Wiebke Mollenhauer (Αχιλλέας, Τρωαδίτισσα) 

Ορέστεια. Η πτώση µιας οικογένειας

Παίζουν: Benjamin Radjaipour (Φύλακας, Πυλάδης, Προµηθέας), Nils Kahnwald (Ορέστης), Maja Beckmann (Κλυταιµνήστρα, Ελένη), Majd Feddah (Αίγισθος, Θυέστης), Jochen Νοch (Αγαµέµνων, Ατρέας, Μενέλαος), Gro Swantje Kohlhof (Κασσάνδρα, Ιφιγένεια, Ερµιόνη), Wiebke Mollenhauer (Ηλέκτρα), Matze Pröllochs (Απόλλωνας)

Τι ταύτα προς τον Διόνυσον;

Παίζουν: Maja Beckmann, Majd Feddah,Nils Kahnwald,Gro Swantje Kohlhof, Wiebke Mollenhauer, Benjamin Radjaipour, Jochen Noch (Σάτυροι),Matze Pröllochs (τύµπανα), Nils Kahnwald (Επίλογος) – ΓΕΡΜΑΝΙΑ

ΘΕΑΤΡΟ
ΧΩΡΟΣ Η

TR Warszawa – Kornél Mundruczó – Κοµµάτια µιας γυναίκας

Μετά την Αποµίµηση ζωής, που είχε συγκλονίσει το φεστιβαλικό κοινό το 2018, ο Κορνέλ Μούντρουτσο (Kornél Mundruczó), παγκοσµίου φήµης σκηνοθέτης για το θέατρο και τον κινηµατογράφο, δηµιουργός της πολυσυζητηµένης Νυχτερίδας και του Λευκού θεού, που τιµήθηκε στις Κάννες, έρχεται στο Φεστιβάλ Αθηνών µε τη νέα του παράσταση, σε ανάθεση του TR Warszawa, εκ των πιο γνωστών πολωνικών θεάτρων στη διεθνή σκηνή. Το Κοµµάτια µιας γυναίκας (Pieces of a Woman) που υπογράφει η σταθερή συνεργάτιδά του Κάτα Βέµπερ, σεναριογράφος του Λευκού θεού και δραµατουργός του Αποµίµηση ζωής, είναι ένα  καθηλωτικό οικογενειακό δράµα, µε ηρωίδα µια γυναίκα στη σύγχρονη Βαρσοβία. 

Μια τραυµατική εµπειρία γίνεται αφετηρία ενός καθολικού αναπροσδιορισµού: Η 30χρονη Μάγια χάνει το µωρό της. Θα καταφέρει, άραγε, να βρει το κίνητρο να παλέψει για τον εαυτό της και τα αγαπηµένα της πρόσωπα; Θα µπορέσει να διεκδικήσει την προσωπική της ελευθερία και αυτοπραγµάτωση; Σύµφωνα µε τον σκηνοθέτη, «το µονοπάτι που επιλέγει η Μάγια είναι το µονοπάτι της µέσης γυναίκας.  Βιώνει όλα όσα βιώνουν οι γυναίκες που βλέπουν τις επιθυµίες τους να συνθλίβονται και κυριεύονται από τον πόνο τους, µέχρι να µπορέσουν να ξανανοιχτούν, έτοιµες για ζωή, µε µεγαλύτερη ενσυναίσθηση, βάθος και, φυσικά, χαρά».

Σκηνοθεσία Kornél Mundruczó • Κείµενο – Διασκευή Kata Wéber •Συνεργαζόµενος θεατρικός συγγραφέας Soma Boronkay • Σκηνικά – Κοστούµια Monika Pormale • Μουσική Asher Goldschmidt • Διεύθυνση φωτισµών Paulina Góral • Βοηθός σκηνοθέτη Karolina Gębska • Διεύθυνση σκηνής Katarzyna Gawryś-Rodriguez • Ταυτόχρονη µετάφραση Dr Patrycja Paszt • Μετάφραση Jolanta Jarmołowicz • Βοηθός σκηνογράφου – Οργάνωση παραγωγής Karolina Pająk • Βοηθός ενδυµατολόγου Małgorzata Nowakowska • Παίζουν Dobromir Dymecki, Monika Frajczyk, Magdalena Kuta, Sebastian Pawlak, Marta Ścisłowicz, Justyna Wasilewska, Agnieszka Żulewska • Εταίρος Hungarian Cultural Institute in Warsaw • Παραγωγή TR Warszawa – ΟΥΓΓΑΡΙΑ / ΠΟΛΩΝΙΑ

ΘΕΑΤΡΟ
ΠΡΩΤΗ ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
ΧΩΡΟΣ Δ 

Teatro La Re-sentida – Marco Layera – Paisajes para no colorear / Τοπία χωρίς χρώµα

Εννέα έφηβες από τη Χιλή κατακτούν τη σκηνή και µιλούν για τη βία εναντίον των γυναικών. Η οµάδα Teatro La Re-sentida βασίστηκε σε συνεντεύξεις µε περισσότερα από εκατό κορίτσια και νεαρές γυναίκες που έζησαν καταστάσεις κακοποίησης, είτε ως θύµατα είτε ως µάρτυρες. Οι νεαρές ηθοποιοί –µεταξύ 15 και 19 ετών–αφηγούνται τις πραγµατικές αυτές ιστορίες, σχολιάζοντάς τες και αναπαριστώντας πολλά από τα περιστατικά. Συναισθηµατικό και ευαίσθητο, οργισµένο και προκλητικό, αλλά ταυτόχρονα αποστασιοποιηµένο και αντικειµενικό, το έργο µάς προκαλεί να το ακούσουµε. Στόχος της οµάδας δεν είναι να καταγράψει όμως απλώς τη βία κατά των γυναικών, που αυξάνεται όλο και περισσότερο. Είναι κάτι ακόµα πιο επιτακτικό: να σπάσει επιτέλους τη σιωπή. Να κάνει το θέατρο αντίδοτο στον φόβο.

Σκηνοθεσία Marco Layera • Βοηθός σκηνοθέτη Carolina de la Maza • Κείµενο Carolina de la Maza, Marco Layera • Σύµβουλοι δραµατουργίας Soledad Escobar, Anita Fuentes, Francisca Ortiz•Ψυχολόγος Soledad Gutiérrez•Σκηνικά -Φωτισµοί Pablo de la Fuente• Κοστούµια Daniel Bagnara•Τεχνικός διευθυντής Karl Heinz Sateler• Μουσική σύνθεση Tomás González• Ήχος Rodrigo Leal•Παίζουν Ignacia Atenas, Alemendra Menichetti, Paula Castro, Daniela López, Angelina Miglietta, Matilde Morgado, Constanza Poloni, Rafaela Ramírez,  Arwen Vásquez • Παραγωγή GAM (Centro Cultural Gabriela Mistral) • Συµπαραγωγή Teatro La Re-sentida • Πρεµιέρα Αύγουστος 2018, Centro Cultural Gabriela Mistral, Σαντιάγο, Χιλή Κατάλληλο για θεατές 13+ – ΧΙΛΗ

ΜΙΚΡΟ ΘΕΑΤΡΟ

ΑΡΧΑΙΑΣ ΕΠΙΔΑΥΡΟΥ

Ώρα έναρξης παραστάσεων 21:30 

ΜΟΥΣΙΚΗ

Αλκίνοος Ιωαννίδης – Live Looping

Χαραγμένη στη μνήμη των αναγνωστών εδώ και 120 χρόνια, η τραγική φιγούρα της Φραγκογιαννούς, που πηδάει γκρεμούς και διασχίζει άγρια μονοπάτια, σε μια προσπάθεια να ξεφύγει από τους διώκτες της, «επιστρέφει» τώρα στον φυσικό της χώρο, σ’ ένα τοπίο υπαίθρου, και ζωντανεύει με αναπάντεχο τρόπο, μέσα από τη μουσική του Αλκίνοου Ιωαννίδη. Εργαλείο είναι η φωνή του αλλά και τα διάφορα μουσικά όργανα που παίζει, ηχογραφεί και αναπαράγει μέσω της τεχνικής του live looping.

Ο δημοφιλής ερμηνευτής και συνθέτης χτίζει ένα ηχητικό σύμπαν μέσα στο οποίο ξεδιπλώνεται ο ατμοσφαιρικός κόσμος της Φόνισσας του Παπαδιαμάντη. Στο πρώτο μέρος της παράστασης μελοποιούνται τα δύο τελευταία κεφάλαια της αριστουργηματικής νουβέλας, ανοίγοντας έναν διάλογο ανάμεσα σε τρεις σολίστες που ισορροπούν μεταξύ λογοτεχνίας και μουσικής, αφήγησης και θεάτρου, του παπαδιαμαντικού κόσμου και της σύγχρονης τεχνολογίας. Στο δεύτερο μέρος θα παρουσιαστούν, με βάση την τεχνική του live looping, νέες ενορχηστρώσεις γνωστών τραγουδιών του Αλκίνοου Ιωαννίδη.

Ηχοληψία Βαγγέλης Λάππας, Βασίλης Δρούγκας • Φώτα Κωνσταντίνος Αλεξίου • Ερμηνεύουν Κόρα Καρβούνη και οι μουσικοί Χάρης Λαμπράκης νέι, πλήκτρα, Αλκίνοος Ιωαννίδης live looping, ακουστικά & ηλεκτρονικά κρουστά, ηλεκτρική κιθάρα & μπάσο, μπαρόκ φλάουτα, πλήκτρα, υπολογιστές, πρόσθετα κείμενα, φωνή • Παραγωγή Roll Out Vision Services • Επιμέλεια παραγωγής Αθύρ

ΜΟΥΣΙΚΗ

ΚΥΚΛΟΣ ΤΖΑΖ

Mihalis Kalkanis Group – με καλεσμένους τους Χάικ Γιαζιτζιάν & Γιάννη Αναστασάκη            

Ο κοντραμπασίστας Μιχάλης Καλκάνης ξεχωρίζει ανάμεσα στους εκπροσώπους της νέας γενιάς ελλήνων μουσικών της τζαζ – και όχι μόνο. Προέρχεται από μουσική οικογένεια και, πέραν του ότι συμμετέχει στα πιο σημαντικά σχήματα του είδους, είναι ιδιαίτερα τολμηρός σαν δημιουργικός μουσικός και συνθέτης και πειραματίζεται με επιτυχία, δίνοντάς μας μουσική απρόβλεπτη. Ντύνει με ηλεκτρονική μουσική το παραδοσιακό τραγούδισμα της… γιαγιάς του και κάνει επιτόπιες ηχογραφήσεις (field recordings) σε θρησκευτικές τελετές μεταναστών, δίνοντάς μας ένα αμάλγαμα ήχων του κόσμου στον δίσκο του World Echoes in Athens.

Στη συναυλία του στο Μικρό Θέατρο της Επιδαύρου επιχειρεί και πάλι κάτι ιδιαίτερο. Μέσα από τη συνεργασία του με τον αρμένιο δεξιοτέχνη στο ούτι Χάικ Γιαζιτζιάν (HaigYazdjian) και τον αβανγκάρντ ηλεκτρικό κιθαρίστα Γιάννη Αναστασάκη, φτιάχνει ένα μουσικό περιβάλλον όπου συνυπάρχουν η τζαζ και η ambient, και η παραδοσιακή και world μουσική με την ψυχεδέλεια και με τη noisy αντίληψη, η πηγαία μελωδία με την electronica, δημιουργώντας έτσι κάτι καινούργιο.

Μουσικοί Λευτέρης Ανδριώτης κρητική λύρα • Μανώλης Γιαννίκιος ντραμς • Μιχάλης Καλκάνης κοντραμπάσο • Χρήστος Καλκάνης κλαρινέτο • Ορέστης Μπενέκας πλήκτρα, πιάνο • Haig Yazdjian ούτι, τραγούδι • Γιάννης Αναστασάκης κιθάρα, εφέ • Σχεδιασμός – Εκτέλεση φωτισμού Μαρία Βενετάκη • Σχεδιασμός – Εκτέλεση ήχου Παναγιώτης Ριζόπουλος • Καλλιτεχνική επιμέλεια Μιχάλης Καλκάνης

ΜΟΥΣΙΚΗ

Σαβίνα Γιαννάτου – Primavera en Salonico με τη συμμετοχή της Lamia Bedioui – Watersong

Η Σαβίνα Γιαννάτου και οι Primavera en Salonico εμπνέονται από το τραγούδι του Άριελ στην Τρικυμία του Σαίξπηρ, που «τα κόκκαλά του γίνανε κοράλλια, τα μάτια του μαργαριτάρια», και δημιουργούν το Watersong, με τραγούδια για το νερό και την έρημο, σε σχέση με τη ζωή και τον θάνατο, με τη γονιμότητα, τη μαγεία, την επιθυμία, τον εξαγνισμό. Μαζί τους η Τυνήσια Λάμια Μπεντίουι, που με το χαρακτηριστικό της ηχόχρωμα φέρνει στο Μικρό Θέατρο της Επιδαύρου τον κόσμο της ερήμου.

Η αραβική γλώσσα και η διάλεκτος των Βεδουίνων διασταυρώνονται με τις γλώσσες της Μεσογείου. Ούτι, κανονάκι, νέι, βιολί, ακορντεόν, κρουστά, waterphone και κοντραμπάσο είναι τα όργανα που συνοδεύουν τις φωνές, συνδυάζοντας το παραδοσιακό στοιχείο με τον ελεύθερο αυτοσχεδιασμό. Τραγούδια παραδοσιακά και αναγεννησιακά, από διάφορες χώρες, συνυπάρχουν και φτιάχνουν ιστορίες για το νερό και τη δύναμή του, για τη ζωή που μπορεί να δώσει και να στερήσει. Τραγούδια για τη βροχή, τη θάλασσα, τα ποτάμια, τα δάκρυα, τις σταγόνες, για το νερό στο σώμα, για το σώμα στο νερό. Το σώμα μας.

Μουσικοί Σαβίνα Γιαννάτου φωνή, Lamia Bedioui φωνή • Primavera en Salonico: Κώστας Βόμβολος κανονάκι, ακορντεόν, Κυριάκος Γκουβέντας βιολί, Χάρης Λαμπράκης νέι, Κώστας Θεοδώρου κρουστά, waterphone, Γιάννης Αλεξανδρής ούτι, κιθάρα • Βίντεο animation Κλεοπάτρα Κοραή

ΜΟΥΣΙΚΗ

Keyvan Chemirani & The Rhythm Alchemy – με τη συμμετοχή του Σωκράτη Σινόπουλου

Η νέα δημιουργία του Ιρανού Κεϊβάν Σεμιρανί, που με το αλάνθαστο μουσικό αισθητήριό του αναμειγνύει διαφορετικές γλώσσες και παραδόσεις, είναι ένας ύμνος στο σύμπαν του ρυθμού. Υπνωτιστικοί ήχοι κρουστών, kanjira και tablas, από τα βάθη της Ινδίας συναντούν τα δυτικότροπα ντραμς και το beatboxing της χιπ χοπ κουλτούρας, αλλά και την πολίτικη λύρα του δεξιοτέχνη Σωκράτη Σινόπουλου και το βιολοντσέλο του βιρτουόζου Βενσάν Σεγκάλ (Vincent Ségal). Με εφόδια τη γενναιοδωρία και την εξωστρέφειά τους, μοιράζονται μαζί μας τον πλούσιο και σύνθετο ήχο τους, και μετακινούνται μεταξύ στοχαστικής και εορταστικής διάθεσης, χωρίς, ωστόσο, ποτέ να ξεχνούν την αλχημική δύναμη του ρυθμού.

Μουσικοί Prabhu Edouard τάμπλα, Stéphane Galland τύμπανα, Vincent Ségal βιολοντσέλο, Σωκράτης Σινόπουλος πολίτικη λύρα, Djamchid Chemirani φωνή, ζαρμπ, Bijan Chemirani ζαρμπ, κρουστά, σάζι, Keyvan Chemirani ζαρμπ, κρουστά, σαντούρι. ΙΡΑΝ / ΓΑΛΛΙΑ

ΠΕΡΦΟΡΜΑΝΣ

ΠΑΡΑΛΙΑ ΠΑΛΑΙΑΣ ΕΠΙΔΑΥΡΟΥ

Αλέξανδρος Ευκλείδης – Μιχάλης Παρασκάκης

Βυθισμένη πολιτεία

… πλὴν Δηλίου γέ τινος δεῖται κολυμβητοῦ.

(Διογένους Λαερτίου, Φιλόσοφος ἱστορία, 2.22)

Αν η πράξη και η εμπειρία της ανάγνωσης και της ουσιαστικής επαφής με ένα κείμενο παραλληλίζεται από τον Διογένη Λαέρτιο με την εμπειρία της αιώρησης και της περιπλάνησης μέσα στο νερό που προσφέρει η πράξη της κολύμβησης, μήπως δεν είναι απίθανο ένας δεινός κολυμβητής να βυθιστεί με τον ίδιο τρόπο και σε μια θεατρική εμπειρία;

Στην περίπτωση της αισθητηριακής παράστασης Βυθισμένη πολιτεία, οι κολυμβητές-συμμετέχοντες καλούνται να βυθιστούν όχι μόνο μεταφορικά αλλά και κυριολεκτικά στη θάλασσα της Παλαιάς Επιδαύρου, για να περιπλανηθούν στα απομεινάρια της βυθισμένης πολιτείας της περιοχής, κατάλοιπα παλαιότερων αιώνων, που τράβηξαν την προσοχή των αρχαιολόγων μόλις τα τελευταία χρόνια. Φορώντας μάσκες και βατραχοπέδιλα και ακούγοντας φωνές, μουσικές και ήχους που θα αναδύονται από τα έγκατα του θαλάσσιου χώρου, σαν από τα βάθη του μυαλού και του χρόνου, οι συμμετέχοντες θα βουτήξουν στα νερά μιας πρωτόγνωρης εμπειρίας, εκεί όπου θέατρο και αρχαιολογία συναντώνται, σε μια απόπειρα να εμβαπτιστούν στην ατομική και συλλογική μνήμη.

Σκηνοθετική επιμέλεια Αλέξανδρος Ευκλείδης • Μουσική Μιχάλης Παρασκάκης • Δραματουργία Παναγιώτα Κωνσταντινάκου • Σύλληψη – Οργάνωση παραγωγής Μανόλης Σάρδης

ΞΕΝΙΑ ΕΠΙΔΑΥΡΟΥ – ΜΟΥΣΕΊΟ ΕΝΔΥΜΑΤΩΝ

Μικροί Ιχνευτές

Εργαστήριο δημιουργικής απασχόλησης για παιδιά στην Επίδαυρο

Τι είναι αυτό που ακούγεται από εκείνη τη σπηλιά; Η μουσική από τη λύρα του Ερμή μάς υπνωτίζει και μάς παρασύρει σ’ ένα γοητευτικό ταξίδι… Από σάτυροι γινόμαστε ιχνευτές και ακολουθούμε τα ίχνη των ζώων.

Για πέμπτη συνεχή χρονιά συνεχίζεται το επιτυχημένο πρόγραμμα δημιουργικής απασχόλησης για παιδιά που πραγματοποιείται στο Ξενία Επιδαύρου – Μουσείο Ενδυμάτων, Παρασκευή και Σάββατο, κατά τη διάρκεια των παραστάσεων στο Αρχαίο Θέατρο.

Ανάλαφρο και παιγνιώδες, το σατυρικό δράμα Ιχνευταί, που περιλαμβάνεται στο φετινό πρόγραμμα, είναι η ιδανική μεταφορά για την «ανιχνευτική» διαδικασία που βιώνουν τα παιδιά στο εργαστήριο δημιουργικής απασχόλησης, ενώ οι μεγάλοι παρακολουθούν απερίσπαστοι τις παραστάσεις στο αρχαίο θέατρο. Σαν μικροί εξερευνητές, έτοιμοι να ξεκλειδώσουν το «μυστήριο» που κρύβεται στην καρδιά των

αρχαίων τραγωδιών και κωμωδιών, οι «Μικροί Ιχνευτές» μυούνται στο μαγικό σύμπαν κάθε έργου, ξετυλίγοντας το νήμα της πλοκής με τρόπο διασκεδαστικό και διαδραστικό, υπό την καθοδήγηση έμπειρων εμψυχωτών, που δίνουν ιδιαίτερη έμφαση στο ξεχωριστό βίωμα και την προσωπικότητα του κάθε παιδιού.

Τα πρόσωπα, οι ιδέες, οι θεματικές, τα σύμβολα, οι μύθοι απελευθερώνουν την παιδική δημιουργικότητα σ’ όλες της τις μορφές: Ζωγραφική, Μουσική, Θέατρο, Χορό. Κατηφορίζοντας το μονοπάτι, μετά την παράσταση και το παιχνίδι, μικροί και μεγάλοι συζητούν και μοιράζονται, μέσα από το δικό του πρίσμα ο καθένας, την εμπειρία της βραδιάς.

Εμψυχωτές/τριες – Καλλιτεχνικοί εκπαιδευτές/τριες Αγγελική Τσάκωνα, Ελπίδα Κομνηνού, Ασπασία Κορδάρη, Μαρία Καλαντζή, Φραντζέσκα Μπούτση, Άλκηστις Βασιλάκου, Βασίλης Κεχαγιάς

Για παιδιά 5 – 10 ετών / Συμμετοχή: 5,00 ευρώ

Παρασκευή & Σάββατο, στις ημερομηνίες των παραστάσεων στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου

Δηλώσεις συμμετοχής: creativechildren@greekfestival.gr

Πάροδος

Studio Residency στη Μικρή Επίδαυρο

Διακαλλιτεχνικό ερευνητικό πρόγραμμα για το Αρχαίο Δράμα, με στόχο την ανανεωτική προσέγγιση στη δραματουργία, τις σκηνικές φόρμες και τις διαδικασίες καλλιτεχνικής παραγωγής

Από τη δεκαετία του ’70, οι σκηνικές αναζητήσεις γύρω από το αρχαίο δράμα εστιάζουν κυρίως στη σκηνοθεσία και στην τέχνη του ηθοποιού. Στη σημερινή εποχή, που ζητάει μια ανανεωτική ματιά στα αρχαία κείμενα, έχει σημασία να σκεφτούμε με νέους όρους το ζήτημα της δραματουργίας και να πειραματιστούμε με νέες φόρμες. Το Φεστιβάλ Αθηνών & Επιδαύρου διοργανώνει για πρώτη φορά διακαλλιτεχνικό ερευνητικό πρόγραμμα (studio residency) στη Μικρή Επίδαυρο, επιθυμώντας να δώσει τη δυνατότητα σε καλλιτέχνες από ένα ευρύ φάσμα τεχνών να προχωρήσουν υπό ιδανικές συνθήκες την έρευνά τους πάνω στη δραματουργία του αρχαίου δράματος in situ.

Το πρόγραμμα δεν απευθύνεται σε μεμονωμένους καλλιτέχνες, αλλά σε μια ομάδα πλήρους σύνθεσης −αποτελούμενη από Σκηνοθέτη, Δραματουργό, Χορογράφο, Συνθέτη, Εικαστικό, Ερμηνευτές−, η οποία μπορεί να προϋπάρχει ή και να συσταθεί γι’ αυτό τον σκοπό. Η ομάδα θα επιλεγεί μέσα από διαδικασία ανοιχτής πρόσκλησης, για να εξελίξει τη δραματουργική οπτική της με την υποστήριξη μιας δυναμικής ομάδας συντονιστών.

Η ερευνητική διαδικασία θα έχει πρακτικό χαρακτήρα και θα αναπτυχθεί σε δύο στάδια: το πρώτο στάδιο («Έρευνα») θα πραγματοποιηθεί στην Αθήνα, στον χώρο Β΄ της Πειραιώς 260, για τέσσερις εβδομάδες, ενώ για το δεύτερο στάδιο («Εφαρμογή»), τις αμέσως επόμενες τρεις εβδομάδες, θα παραχωρηθεί στην επιλεγμένη θεατρική ομάδα το Μικρό Θέατρο της Αρχαίας Επιδαύρου.

Η συμμετοχή στο πρόγραμμα είναι δωρεάν.

Αναλυτικά στοιχεία για τη διάρθρωση, τις παροχές και τη διαδικασία υποβολής και αξιολόγησης των προτάσεων θα αναφέρονται στη πρόσκληση ενδιαφέροντος που θα αναρτηθεί στην ιστοσελίδα του Φεστιβάλ.

Ομάδα συντονιστών

Δραματουργία

Matthias Pees Δραματουργός, Καλλ. Διευθυντής Mousonturm, Φρανκφούρτη

Stefan Bläske Επικεφαλής Δραματουργός στο Εθνικό Θέατρο της Γάνδης

Σκηνοθεσία θ.α.

Μουσική σύνθεση

Θανάσης Δεληγιάννης Συνθέτης, Σκηνοθέτης, Περφόρμερ

Δήμητρα Τρυπάνη Συνθέτρια, Επίκουρη Καθηγήτρια

στο Τμήμα Μουσικών Σπουδών του Ιονίου Πανεπιστημίου

Χορός

Αμάλια Μπένετ Χορεύτρια, Χορογράφος

Εισηγητές

Γιάννης Αστερής Μεταφραστής, Συγγραφέας

Stefanie Carp Δραματουργός, Καλλιτεχνική Διευθύντρια Ruhrtriennale, Καλλιτεχνική Συνεργάτιδα Φεστιβάλ Αθηνών & Επιδαύρου

Νίκος Παναγιωτόπουλος Ποιητής, Μεταφραστής

Επιστημονική συνεργάτιδα

Ελένη Βαροπούλου Θεατρολόγος, Κριτικός

ΧΟΡΟΣ

ΠΡΕΜΙΕΡΑ
ΧΩΡΟΣ Β

Οµάδα χορού ΖΗΤΑ – Ίρις Καραγιάν – A Dance as a Dance

Πώς αποτυπώνεται η κίνηση στο σώµα; Και πώς αντιλαµβανόµαστε το παρόν µέσα από τον χορό; Ανατρέχοντας σε αρχειακό υλικό µε θέµα το σώµα και τον χορό, η Ίρις Καραγιάν, που ανακηρύχτηκε δηµιουργός του Aerowaves για το 2020, εξετάζει τους τρόπους µε τους οποίους εγγράφεται η κίνηση στο σώµα και µελετάει την πρακτική του χορού ως άσκηση αντίληψης και προσοχής στο παρόν. Στο νέο της έργο δηµιουργεί ένα χορευτικό περιβάλλον που εναλλάσσεται δυναµικά, συνθέτοντας εικόνες, δράσεις και χειρονοµίες.

Ιδέα-Χορογραφία Ίρις Καραγιάν•Μουσική Νίκος Βελιώτης•Εικαστικός συνεργάτης Γιώργος Μαραζιώτης•Συνεργάτιδα έρευνας Μπετίνα Παναγιωτάρα•Σχεδιασµός φωτισµού Ελισάβετ Μωράκη • Ερµηνεύουν Ιωάννα Παρασκευοπούλου, Μάρθα Πασακοπούλου, Νεφέλη Αστερίου, Μαρία Βούρου • Σχεδιασµός – Εκτέλεση παραγωγής ΖΗΤΑ • Συµπαραγωγή µε το Φεστιβάλ Αθηνών. • Η παράσταση επιχορηγείται από το Υπουργείο Πολιτισµού και Αθλητισµού.

ΧΟΡΟΣ
ΠΡΕΜΙΕΡΑ
ΧΩΡΟΣ Ε

Σοφία Μαυραγάνη – Mouth

Τρία σώµατα, τρεις φωνές δηµιουργούν µια πολυφωνική σύνθεση, µια σκυταλοδροµία χορογραφική µε οδηγό το στόµα και τη φωνή. Το στόµα µιλά, γελά, φιλά, τραγουδά, φωνάζει, ψιθυρίζει, σωπαίνει. Η Σοφία Μαυραγάνη, η Ελληνίδα χορογράφος του Aerowaves για το 2019, συνεχίζει την έρευνά της γύρω από τη µουσικότητα του σώµατος. Ηχητικά πολυµέσα επεξεργάζονται το φωνητικό υλικό ζωντανά και, σε συνεργασία µε τη µουσικό Μάρθα Μαυροειδή, δηµιουργούν µια χορογραφία όπου ο Χορός, το Θέατρο και η Μουσική αναδεικνύουν τη φωνή ως δοµικό στοιχείο της σωµατικής έκφρασης.

Χορογράφος – Δηµιουργός Σοφία Μαυραγάνη • Ερµηνεία – Συνδηµιουργία Σεσίλ Μικρούτσικου, Αντιγόνη Φρυδά, Χαρά Κότσαλη • Ενορχήστρωση φωνών – Φωνητικό Υλικό Μάρθα Μαυροειδή • Ζωντανή επεξεργασία µουσικού-φωνητικού υλικού Θάνος Πολυµενέας-Λιοντήρης • Σκηνικά-Κοστούµια Πάρις Μέξης • Φωτισμοί Βασίλης Κλωτσοτήρας • Δραµατουργός Παρασκευή Τεκτονίδου • Οργάνωση& Εκτέλεση παραγωγής Fingersix/Athens • Με την υποστήριξη του neimënster • Παραγωγή Fingersix/Athens, Φεστιβάλ Αθηνών & Επιδαύρου • Η παράσταση επιχορηγείται από το Υπουργείο Πολιτισµού και Αθλητισµού.

Δηµιουργικό εργαστήριο για παιδιά από την οµάδα Fingersix 

Για παιδιά 9 έως 11 ετών. Μέγιστος αριθµός συµµετοχών: 10 άτοµα. 
Εγγραφές: seminars@greekfestival.gr. Συµµετοχή δωρεάν. Θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας

ΧΟΡΟΣ
ΠΡΕΜΙΕΡΑ
ΧΩΡΟΣ Β

Δανάη & Διονύσιος – Free at Last

Εικόνες µυστικισµού, σκοτεινή ατµόσφαιρα, η ελληνική παράδοση αποδοµείται και συνδέεται µε το σήµερα. Ο θρύλος για τον χορό του Ζαλόγγου γίνεται το έναυσµα µιας πρωτότυπης χορογραφίας. Δύο νέοι χορογράφοι µεταφέρουν στη σκηνή τη συγκινησιακή φόρτιση του χορού προς το χείλος του γκρεµού. Τα σώµατα γίνονται χώµα και τρέφουν τη Γη που τα έτρεφε. Από το έδαφος στον ουρανό, από τις ρίζες στα λουλούδια που ανθίζουν. Από το τέλος στην αρχή, κι από την αρχή προς το τέλος, ο κύκλος της ζωής και του θανάτου είναι µια αέναη αναγέννηση.

Η Δανάη Δηµητριάδη και ο Διονύσιος Αλαµάνος, µετά από σηµαντικές διεθνείς συνεργασίες, όπως αυτή µε την οµάδα χορού του Άκραµ Καν, έρχονται για πρώτη
φορά στο Φεστιβάλ Αθηνών, έχοντας στις αποσκευές τους το XL Production Award από τον Διεθνή Διαγωνισµό Χορογραφίας για Ντουέτο του Ρότερνταµ (Rotterdam International Duet Choreography Competition). Το Free At Last είναι µια παράσταση που αποτυπώνει τη συνέχιση της παράδοσης από τη µια γενιά στην άλλη, µε πρωτότυπη µουσική και µε χορογραφία εµπνευσµένη από παραδοσιακούς χορούς, ελληνικούς και ξένους, που εικονοποιούν τη φύση και τα πλάσµατά της.

Σύλληψη-Χορογραφία Δανάη & Διονύσιος • Μουσική σύνθεση Constantine Skourlis • Σχεδιασµός κοστουµιών Δανάη Γκριµοπούλου • Σχεδιασµός φωτισµού Jorg Schellekens • Ερµηνεύουν Pauline de Laet, Livia Petillo, Ιουλία Ζαχαράκη, Δανάη Δηµητριάδη, Χριστίνα Reinhart, Ειρήνη Δασκαλάκη, Δάφνη Αντωνιάδου • Υποστήριξη Theater Rotterdam Productiehuis • Οργάνωση – Συντονισµός παραγωγής Delta Pi

ΧΟΡΟΣ
ΠΡΕΜΙΕΡΑ
ΧΩΡΟΣ Η

κι όµΩς κινείται – 9.25

Τέσσερις άντρες και τέσσερις γυναίκες συνταξιδεύουν και µοιράζονται µια αποκαλυπτική διαδροµή. Όσοι από αυτούς φτάσουν στον τελικό προορισµό, θα βρουν τους εαυτούς τους εντελώς διαφορετικούς, µεταµορφωµένους. Οι χορευτές ακροβατούν πάνω σε σκηνικά αντικείµενα, στη µάχη τους µε τον χρόνο. Η ίδια η  έννοια του χρόνου αµβλύνεται και µεταλλάσσεται.

Η δηµοφιλής οµάδα «κι όµΩς κινείται» συνδυάζει την ακροβασία µε τον σύγχρονο χορό, το τσίρκο µε την τέχνη του θεάτρου. Μετά από µια επιτυχηµένη πορεία, µε εµφανίσεις σε πολλές σηµαντικές σκηνές της χώρας, η οµάδα έρχεται για δεύτερη φορά στο Φεστιβάλ Αθηνών, µε ένα νέο έργο, για οκτώ χορευτές. Τρεις µουσικοί επί σκηνής ερµηνεύουν την πρωτότυπη µουσική σύνθεση αυτής της χορευτικής αλληγορίας.

Χορογραφία – Δηµιουργία Χριστίνα Σουγιουλτζή, Camilo Bentancor, Ερµής Μαλκότσης • Πρωτότυπη µουσική Κλέων Αντωνίου, Peter Jacques και η οµάδα • Σχεδιασµός σκηνικών Camilo Bentancor, Angeles Mirra • Κατασκευή σκηνικών Camilo Bentancor • Κοστούµια Αγγελική Μάνεση, Ρεγγίνα Γκίκα • Φωτισµοί –
Βίντεο Μαρία Αθανασοπούλου • Hχοληψία Federico Bustamante • Βοηθός χορογράφων Ευαγγελία Χαµηλοθώρη • Εικαστικό Μυρτώ Αλτάνη• Ερµηνεύουν Camilo Bentancor, Νώντας Δαµόπουλος, Αναστάσης Καραχανίδης, Αντιγόνη Λινάρδου, Ερµής Μαλκότσης, Αγγελική Μερεντίτη, Ιωάννα Παρασκευοπούλου, Χριστίνα Σουγιουλτζή, Χρόνης Τοµπόρης • Μουσικοί επί σκηνής Κλέων Αντωνίου, Peter Jacques, Γιώργος Αµέντας • Η παράσταση επιχορηγείται από το Υπουργείο Πολιτισµού και Αθλητισµού • Συντονισµός – Εκτέλεση παραγωγής Delta Pi

ΧΟΡΟΣ
ΧΩΡΟΣ Η

Maguy Marin – Ligne de crête / Στην κόψη του ξυραφιού

Ένα εντυπωσιακό σκηνικό, που παραπέµπει σε µοντέρνο εταιρικό γραφείο, µε αµέτρητα αντικείµενα επί σκηνής. Στο βάθος, ο ασταµάτητος ήχος ενός φωτοτυπικού µηχανήµατος και έξι χορευτές που προσπαθούν απεγνωσµένα να κινηθούν. Ο σύγχρονος καταναλωτικός κόσµος βρίσκεται στο επίκεντρο του προβληµατισµού της Μαγκύ Μαρέν στη νέα της παράσταση. Η γνωστή και πολύ αγαπητή στο ελληνικό κοινό Γαλλίδα χορογράφος συνεχίζει, έπειτα από τριάντα χρόνια επιτυχηµένης καριέρας, την αναζήτησή της για µια τέχνη ριζοσπαστική, ικανή να αφυπνίζει. Το νέο της έργο, που θα απολαύσουµε στο φετινό Φεστιβάλ, ακολουθεί ένα µονοπάτι καταγγελίας, που µεταφράζεται σε λέξεις, εικόνες και χορό, µε στόχο την αναθεώρηση του συστήµατος των επιθυµιών µας.

Καλλιτεχνική διεύθυνση-Σύλληψη Maguy Marin• Φωτισµοί Alexandre Béneteau• Κοστούµια Nelly Geyres• Σκηνικά Albin Chavignon, Balyam Ballabeni, Charlie
Aubry• Ήχος Charlie Aubry • Ερµηνεύουν Ulises Alvarez, Françoise Leick, Louise Mariotte, Cathy Polo, Ennio Sammarco, Marcelo Sepulveda• Συµπαραγωγή Coproductions Biennale de la Danse de Lyon, Théâtre de la Ville – Paris, Théâtre Gérard Philipe – Centre dramatique national de Saint-Denis, La Briqueterie – CDCN du Val-de-Marne, Ville de Fontenay-sous-Bois, théâtre Garonne – Scène européenne – Toulouse, ThéâtredelaCité – CDN Toulouse Occitanie, La Place de la Danse – CDCN Toulouse – Occitanie, Compagnie Maguy Marin, µε τη στήριξη του Conseil Départemental du Val de Marne για τη δηµιουργία της παράστασης • Συµπαραγωγή για τη δηµιουργία του βίντεο Biennale de la danse, Fabien Plasson 2018 – ΓΑΛΛΙΑ

ΧΟΡΟΣ / LAYERS OF STREET
ΠΡΩΤΗ ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
ΧΩΡΟΣ Η

La Veronal – Marcos Morau – Pasionaria

Ποια είναι η έννοια της προόδου σήµερα; Μήπως µια νοσηρή αποστασιοποίηση και µια όλο και µεγαλύτερη συναισθηµατική αποµόνωση; Pasionaria σηµαίνει πλανήτης χωρίς πάθος. Ένας νοητός, δυστοπικός κόσµος, που µιµείται τον ανθρώπινο, µε κατοίκους που κινούνται περισσότερο σαν ροµπότ ή αγάλµατα και µοιάζει να έχουν ξεχάσει κάθε είδους συναίσθηµα. Ο πολυβραβευµένος ισπανός χορογράφος Μάρκος Μοράου και η οµάδα του, La Veronal, στήνουν µια παράσταση – πολιτικό σχόλιο, µε έντονη θεατρικότητα, δοµηµένη σε µια µοναδική κινητική γλώσσα, που αντλεί έµπνευση από το hip hop, το popping και το animation. Στάση και κίνηση. Χαρά και πόνος. Έρωτας και θάνατος. Τα αντιθετικά σχήµατα της ζωής, µέσα από εικόνες που σε ακολουθούν για καιρό µετά την παράσταση.

Σύλληψη-Καλλιτεχνική διεύθυνση – Χορογραφία Marcos Morau • Βοηθός χορογράφου Lorena Nogal • Καλλιτεχνικοί σύµβουλοι – Σύµβουλοι δραματουργίας  Roberto Fratini, Celso Giménez • Σκηνικά Max Glaenzel • Κοστούµια Silvia Delagneau • Κοστούµια sphere Goretti Puente • Μάσκες – Σκηνικά αντικείµενα GADGET Efectos Especiales • Κράνη Ricardo Vergne • Προθέσεις (τεχνητά µέλη) Martí Doy • Κατασκευή κοστουµιών María Carmen Soriano • Υποδήµατα Natalio Martín • Σχεδιασµός ήχου Juan Cristóbal Saavedra • Σχεδιασµός βίντεο Joan Rodon, Esterina Zarrillo • Φωτισµοί – Τεχνική διεύθυνση Bernat Jansà • Τεχνική βοήθεια – Ειδικά εφέ David Pascual • Υπεύθυνη δοκιµών Estela Merlos • Συνδηµιουργοί – Ερµηνευτές Àngela Boix, Jon López, Ariadna Montfort, Richard Mascherin, Lorena Nogal, Shay Partush, Marina Rodríguez, Sau-Ching Wong • Εκτέλεση παραγωγής Juan Manuel Gil Galindo, Cristina Goñi Adot • Συµπαραγωγή Tanz im August / HAU Hebbel am Ufer Berlin, Teatros del Canal Madrid, Théâtre National de Chaillot Paris, Les Théâtres de la Ville de Luxembourg, Sadler’s Wells London, Temporada Alta – Festival de Tardor de Catalunya Girona, Grec 2018 Festival de Barcelona – Institut de Cultura Ajuntament de Barcelona, Oriente Occidente Dance Festival Rovereto • Συνεργασία µε El Graner Centre de Creació, Mercat de les Flors Barcelona • Υποστήριξη INAEM – Ministerio de Educación Cultura y Deporte de España, ICEC – Departament de Cultura de la Generalitat de Catalunya • Με τη στήριξη των Institut Ramon Llull και Instituto Cervantes – ΙΣΠΑΝΙΑ – Εργαστήριο µε τον Marcos Morau.

ΧΟΡΟΣ
ΠΡΩΤΗ ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
ΧΩΡΟΣ Η

Alexandra Waierstall – ΑΝΝΝΑ3 –  The Worlds of Infinite Shifts / Οι κόσµοι των αέναων µετατοπίσεων

Τρεις χορεύτριες µε άψογη τεχνική, δεσµευµένες µόνο από τα ανθρώπινα όρια, σωµατοποιούν τη δυναµική ταχύτητα ή την ακραία βραδύτητα. Διανύουν τον χώρο γεµάτες αβεβαιότητα αλλά και τόλµη, γιορτάζουν την ελευθερία της σωµατικής έκφρασης. Εµφανίζονται και εξαφανίζονται. Ενώνονται και αποχωρίζονται.
Σε συνεργασία µε τον διάσηµο συνθέτη και πιανίστα ΗAUSCHKA και τη Γαλλίδα σχεδιάστρια φωτισµού Caty Olive, η γεννηµένη στη Βρετανία, κυπριακής καταγωγής χορογράφος Αλεξάνδρα Βάιερσταλ, που ζει και διαπρέπει στη Γερµανία, δηµιουργεί φυσικά τοπία του παρελθόντος και του µέλλοντος, της αρχαιολογίας και της ουτοπίας. Τα σώµατα γίνονται τόποι αντανάκλασης, σύνδεσης και αντίστασης από ένα δυναµικό γυναικείο χορευτικό τρίο.

Χορογραφία – Σύλληψη Alexandra Waierstall • Μουσική σύνθεση Volker Bertelmann / HAUSCHKA• Συνεργαζόµενος χορογράφος Harry Koushos • Καλλιτεχνική συνεργάτιδα Marianna Christofides • Σχεδιασµός φωτισµών Caty Olive • Τεχνικός διευθυντής Niko Moddenborg • Κοστούµια – Σκηνικά Alexandra Waierstall, Horst Weierstall • Συνεργαζόµενη ενδυµατολόγος Lucia Vonrhein • Ερµηνεύουν Anna Pehrsson, Karolina Szymura, Ying Yun Chen • Διεύθυνση παραγωγής Judith Jaeger • Παραγωγή Alexandra Waierstall • Συµπαραγωγή Beethovenfest Bonn, Bundeskunsthalle Bonn, tanzhaus nrw, Dance Gate Lefkosia Cyprus • Υποστήριξη Ministerium für Kultur und Wissenschaft des Landes Nordrhein-Westfalen, Kulturamt der Landeshauptstadt Düsseldorf, Kunststiftung NRW • Με στήριξη από το Discovery Artist 2017-2019 – Pavilion Dance South West (Bournemouth) – ΓΕΡΜΑΝΙΑ

ΧΟΡΟΣ
ΧΩΡΟΣ Η

Lia Rodrigues – Fúria / Μανία

Το σώµα σε κατάσταση µανίας. Εκστασιάζεται, γιορτάζει ξέφρενα, µπορεί όµως και να οδηγηθεί στην πιο βίαιη εξέγερση. Σεξ, βία, πόνος, επανάσταση, ήττα, πόλεµος. Οι εννέα χορευτές της Λίας Ροντρίγκες συνδιαλέγονται µε τις αρχετυπικές ανάγκες του ανθρώπου, σε µια χορογραφία µεγάλης ακρίβειας, όπου ο σύγχρονος χορός συναντά τη βραζιλιάνικη παράδοση. Η µουσική οδηγεί κοινό και χορευτές σε τρανς µ’ ένα φινάλε που κόβει την ανάσα. Η Λία Ροντρίγκες –που ξεκίνησε από την οµάδα της Μαγκύ Μαρέν– ζει εδώ και χρόνια στη Βραζιλία, κι έχει ιδρύσει µέσα στη µεγαλύτερη φαβέλα του Ρίο ντε Τζανέιρο µια σχολή χορού για νέους χορευτές. Τα «µαχητικά» της έργα κινούνται στα όρια µεταξύ περφόρµανς, πλαστικών τεχνών και χορού σε µια σκηνική γλώσσα που φέρει τον δυναµισµό και την επείγουσα εκφορά ενός αληθινού µανιφέστου.

Δηµιουργία Lia Rodrigues • Δραµατουργία Silvia Soter • Φωτισµοί Nicolas Boudier • Καλλιτεχνική συνεργασία Sammi Landweer• Βοηθός χορογράφου Amalia Lima • Μουσική φυλής Κανάκ Νέας Καληδονίας (αποσπάσµατα παραδοσιακών τραγουδιών και χορών) • Συνδηµιουργοί – Ερµηνευτές Leonardo Nunes, Felipe Vian, Clara Cavalcante, Carolina Repetto, Valentina Fittipaldi, Andrey Silva, Karoll Silva, Larissa Lima, Ricardo Xavier • Παραγωγή Chaillot – Théâtre national de la Danse, µε την υποστήριξη του Fondation d’entreprise Hermès, στο πλαίσιο του προγράµµατος New Settings, Festival d’Automne à Paris, Centquatre-Paris,MA – Scène Nationale – Montbéliard, Künstlerhaus Mousonturm – Frankfurt am Main, στο πλαίσιο του φεστιβάλ Frankfurter Positionen 2019, µια πρωτοβουλία του BHF Bank Stiftung, Les Hivernales – CNDC d’Avignon, Kunstenfestivaldesarts (Βρυξέλλες), Teatro Municipal do Porto / Festival DDD Dias de Dança, Theater Freiburg, Muffatwerk – München, Lia Rodrigues Companhia de Danças, µε υποστήριξη από Redes da Maré και Centro de Artes da Maré • Ευχαριστίες Zeca Assumpçao, Inês Assumpçao, Alexandre Seabra, Mendel. Η Lia Rodrigues είναι συνεργαζόµενη καλλιτέχνιδα των Chaillot – Théâtre national de la Danse και Centquatre-Paris – ΒΡΑΖΙΛΙΑ

ΧΟΡΟΣ
ΠΡΩΤΗ ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
ΧΩΡΟΣ Δ

L-E-V – Sharon Eyal – Gai Behar – Chapter 3: The Brutal Journey of the Heart / Κεφάλαιο 3: Το βάναυσο ταξίδι της καρδιάς

Η ζωή πολλές φορές επουλώνει τις πληγές του έρωτα µε τον πιο αναπάντεχο τρόπο. Έτσι κάπως κινείται η αγάπη στο «βάναυσο ταξίδι της καρδιάς» που χορογράφησε η διάσηµη ισραηλινή χορογράφος Σαρόν Εγιάλ (Sharon Eyal) µαζί µε τον, επί πολλά χρόνια συνεργάτη της, Gai Behar. Πρόκειται για το τρίτο έργο µιας τριλογίας µε θέµα τον έρωτα, από την οµάδα LEV («καρδιά» στα εβραϊκά), που µε τον παλµό, το χιούµορ και τον αισθησιασµό της επαναφέρει στον χορό τη χαρά της ζωής. 

Εκρηκτικές στροφές εκτελεσµένες µε άψογη τεχνική και µπαλετικές αναφορές εναλλάσσονται µε ελαφρές voguing ειρωνικές διαδροµές, που αγκαλιάζονται από τον ζωντανό µιξαρισµένο ηχητικό κόσµο του Ori Lichtiκ, ντράµερ, dj και ενορχηστρωτή της techno σκηνής του Ισραήλ. Τα κοστούµια της σχεδιάστριας και δηµιουργικής διευθύντριας του οίκου Dior Maria Grazia Chiuri, που παραπέµπουν σε ολόσωµα τατουάζ, ενισχύουν την αίσθηση του ονειρικού και αισθησιακού, σε ένα χορευτικό ταξίδι το οποίο κλείνει την τριλογία της αγάπης της Σαρόν Εγιάλ µε τρόπο ελπιδοφόρο και σχεδόν θεραπευτικό. Μια παράσταση που ξεσηκώνει το κοινό παγκοσµίως.

Δηµιουργός Sharon Eyal • Συνδηµιουργός Gai Behar • Μουσική Ori Lichtik • Κοστούµια Maria Grazia Chiuri – Christian Dior Couture • Φωτισµοί Alon Cohen • Ερµηνεύουν Mariko Kakizaki, Guido Dutlih, Clyde Emmanuel Archer, Gon Biran, Keren Lurie Pardes, Daniel Norgren Jensen, Rebecca Hytting, Darren Devaney, Alice Godfrey • Υπεύθυνος δοκιµών Leo Lerus • Διεύθυνση περιοδείας Roy Bedarshi • Συµπαραγωγή Sadler’s Wells, Ruhrtriennale, Christian Dior Couture, Julidans, Montpellier Danse, Torinodanza Festival, Chapel Hill, Bold Tendencies, Young Turks • Παγκόσµια πρεµιέρα Σεπτέµβριος 2019, Ruhrtriennale 2019 – Festival der Künste – ΙΣΡΑΗΛ

ΧΟΡΟΣ
ΔΙΕΘΝΗΣ ΣΥΜΠΑΡΑΓΩΓΗ
ΧΩΡΟΣ Η

Koen Augustijnen & Rosalba Torres Guerrero / Siamese Cie – Lamenta / Μοιρολόγια

Ένα βράδυ του Αυγούστου, ο διάσηµος Βέλγος χορογράφος Κουν Αουγκουστέινεν (Koen Augustijnen) είχε µια µυσταγωγική εµπειρία στην Καστανιά Ιωαννίνων,
ακούγοντας νεαρούς µουσικούς να παντρεύουν παραδοσιακή ηπειρώτικη µουσική µε ανατρεπτικούς µοντέρνους ήχους. Γοητευµένος από τον υπνωτιστικό ρυθµό των κρουστών, ο Αουγκουστέινεν µαζί µε τη Ροζάλµπα Τόρρες Γκερρέρο (Rosalba Torres Guerrero), το έτερόν του ήµισυ στο καλλιτεχνικό δίδυµο Siamese Cie,
αποφάσισαν να δηµιουργήσουν µια παράσταση µε αφετηρία παραδοσιακά µοιρολόγια της Ηπείρου, µεταγράφοντας τη δύναµή τους στο πεδίο του σύγχρονου
χορού.

Σε µια εποχή που τα τελετουργικά πένθους δεν έχουν πλέον θέση στις δυτικές κοινωνίες, όπου ο θάνατος απωθείται µε κάθε ευκαιρία, το δίδυµο µαγεύτηκε από τη ζωηρή εκφραστικότητα και τη θεραπευτική λειτουργία του µοναδικού αυτού είδους. Εννέα έλληνες χορευτές µε εµπειρία σε παραδοσιακούς χορούς, µαζί µε Έλληνες και ξένους µουσικούς, ενώνουν τις δυνάµεις τους µε τη Siamese Cie, για να εξερευνήσουν τα µοιρολόγια από µια σύγχρονη σκοπιά, ως αφορµή για µια σειρά από ερωτήµατα: Σε ποιο βαθµό είναι ο παραδοσιακός χορός ανοιχτός σε άλλες επιρροές;

Πώς σχετιζόµαστε µε το παρελθόν και την παράδοση; Πώς γίνεται ο παραδοσιακός χορός να παρασταθεί µε τρόπο προσιτό στο σηµερινό κοινό, σε µια διαπολιτισµική οπτική; Όπως µε το µοιρολόι, έτσι και µε τη µεταγραφή της παράδοσης στον σύγχρονο χορό, πρέπει κανείς να συµφιλιωθεί µε την απώλεια: κάτι πρέπει να χαθεί για πάντα ή να αλλάξει µορφή προκειµένου να γεννηθεί µια σύγχρονη χορογραφική γλώσσα.

Σύλληψη – Χορογραφία Koen Augustijnen, Rosalba Torres Guerrero • Μουσική καλλιτεχνική διεύθυνση Ξανθούλα Ντακοβάνου • Ηχητικό τοπίο Sam Serruys •
Δραµατουργία Τζωρτζίνα Κακουδάκη – Guy Cools • Κοστούµια Peggy Housset • Φωτισµοί Begoña Garcia Navas • Ήχος – Τεχνική διεύθυνση Claire Thiebault Besombes • Ηχογραφήσεις Studio Syn Ena (Αθήνα) – Γιώργος Κορρές, DGP Studio (Οστάνδη) – Sam Serruys • Μουσική παραγωγή MOUSA ΑΜΚΕ (Αθήνα) •
Παίζουν οι µουσικοί Magic Malik φλάουτο, φωνή, Νίκος Φιλιππίδης κλαρινέτο, Κλέων Αντωνίου ηλεκτρική κιθάρα, φωνή, Σόλης Μπαρκή κρουστά, Δηµήτρης
Μπρέντας κλαρινέτο, καβάλι, Ξανθούλα Ντακοβάνου φωνή, Λευκοθέα Φιλιππίδη φωνή, Κώστας Φιλιππίδης λαούτο, Στέφανος Φίλος βιολί, Αυγερινή Γάτση φωνή,
Παναγιώτης Κατσικιώτης τύµπανα, Δηµήτρης Κατσούλης βιολί, Ουρανία Λαµπροπούλου σαντούρι, Αντώνης Μαράτος ηλεκτρικό µπάσο, κοντραµπάσο, 
Αλέξανδρος Ριζόπουλος κρουστά, φωνή, Θανάσης Τζίνας φωνή • Ερµηνεύουν οι χορευτές Λαµπρινή Γκιόλια, Χριστιάνα Κοσιάρη, Κωνσταντίνος Χαιρέτης, Πετρίνα Γιαννάκου, Δάφνη Σταθάτου, Αθηνά Κυρούση, Ταξιάρχης Βασιλάκος, Αλέξανδρος Σταυρόπουλος, Σπυρίδων «Σταν» Χρηστάκης • Οργάνωση παραγωγής Herwig Onghena • Οργάνωση περιοδείας Nicole Petit • Επικοινωνία ART HAPPENS – Sarah De Ganck I • Παραγωγή Siamese Cie – Koen Augustijnen & Rosalba Torres Guerrero • Συµπαραγωγή Φεστιβάλ Αθηνών & Επιδαύρου, Κέντρο Μελέτης Χορού Ντάνκαν (Αθήνα), Festival d’Avignon, La Comédie de Clermont-Ferrand Scène Nationale, Les Théâtres de la Ville de Luxembourg, La Villette – Paris, Charleroi Danse, Arsenal – Cité musicale-Metz, Le Manège – Scène Nationale Maubeuge, Théâtre Paul Eluard (TPE) Bezons – Scène Conventionnée d’Intérêt National / Art et Création – Danse, Le Maillon – Strasbourg, POLE-SUD Centre de Développement Chorégraphique National – Strasbourg, Ruhrfestspiele Recklinghausen, Mars – Mons Arts de la Scène. Η Siamese Cie υποστηρίζεται από τον Δήµο της Γάνδης και το Belgian Tax Shelter – ΒΕΛΓΙΟ / ΕΛΒΕΤΙΑ

ΧΟΡΟΣ / LAYERS OF STREET
ΠΡΩΤΗ ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
ΠΛΑΤΕΙΑ

Dyptik – D-Construction / Aπο-δόµηση

Μια τεράστια µεταλλική κατασκευή –κάτι σαν κλουβί, που άλλοτε προστατεύει κι άλλοτε περιορίζει– θα στηθεί στον προαύλιο χώρο της Πειραιώς 260, για να
φιλοξενήσει το ριζοσπαστικό θέαµα της γαλλικής οµάδας Dyptik. Μια δυναµική παράσταση, που χρησιµοποιεί την κινητική γλώσσα του hip hop και του break dance για να εκφράσει την επαναστατικότητα, την οργή και τον πόνο, τη φυγή και το  δίπολο ελευθερία – ανελευθερία. Έξι γάλλοι χορευτές µε εµπειρία στο street dance, υπό τους ήχους αραβικής µουσικής µε σύγχρονο beat, µπαίνουν σε ένα χορευτικό ταξίδι, µε στοιχεία αυτοσχεδιασµού, αφήνοντας ανοιχτό το ενδεχόµενο συµµετοχής και του κοινού. Στο επίκεντρο, τα κοινωνικά προβλήµατα της καταγωγής, της προσφυγιάς και της µετανάστευσης στον Δυτικό κόσµο.

Για τους Dyptik, ο νους και το συναίσθηµα απελευθερώνονται µέσα από το σώµα. Ο χορός του δρόµου γίνεται χορός θεάτρου και η ατοµική δεξιοτεχνία συλλογική
έκφραση.

Καλλιτεχνική διεύθυνση Souhail Marchiche, Mehdi Meghari • Χορογραφία Mehdi Meghari • Σχεδιασµός ήχου Patrick De Oliveira • Φωτισµοί Richard Gratas •
Σκηνικά Bertrand Nodet • Ερµηνεύουν Katia Lharaig, Émilie Tarpin-Lyonnet, Elias Ardoin, Evan Greenaway, Samir El Fatoumi, Yohann Daher • Συµπαραγωγή Compagnie Dyptik, CNAR L’Abattoir / Chalon-sur-Saône, Quelques p’Arts… – Centre National des Arts de la Rue – Scène Rhône-Alpes – Boulieu-lès-Annonay, Groupe des 20 – Auvergne-Rhône-Alpes, Centre culturel de La Ricamarie, Le Tobbogan – Scène conventionnée / Plateau pour la danse – Décines • Εταίροι Conseil départemental de la Loire, Ville de St Étienne, ADAMI, SPEDIDAM, Théâtre de Tardy (St Étienne), École nationale du cirque Shems’y (Rabat, Maroc) και οι δήµοι Chambon-Feugerolles, l’Horme, St Chamond, St Hilaire de Riez. Η Dyptik επιχορηγείται από το DRAC, την Περιφέρεια Rhône-Alpes-Auvergne και τον Δήµο St Étienne. ΓΑΛΛΙΑ

ΧΟΡΟΣ / LAYERS OF STREET
ΧΩΡΟΣ Β
ATHENS FESTIVAL URBAN DANCE CONTEST

20/6 Breakdance Battle, 21/6 All Style Battle

Οι χορευτές προπονούνται στον δρόµο, σε αίθουσες χορού, σε πλατείες και υπόστεγα. Ο καθένας αναπτύσσει το προσωπικό του στυλ. Τρεις γύροι, τριάντα 
δευτερόλεπτα. Ο πρώτος χορευτής ξεκινά. Απαντά στην πρόκληση ο δεύτερος. Ερώτηση και απάντηση. Τη µουσική, άγνωστη στους διαγωνιζόµενους, την ορίζει
ένας dj. Στόχος, η νίκη. Για πρώτη φορά, το Φεστιβάλ Αθηνών παρουσιάζει στο πρόγραµµά του µια «µάχη» µπρέικντανς και χιπ χοπ (breakdance and hip hop battle). Τα battles ξεκίνησαν στα τέλη της δεκαετίας του ’70 στην Αµερική. Συχνά αποτέλεσαν τρόπο επίλυσης διαφορών ανάµεσα στις συµµορίες των γκέτο. Στην Ελλάδα, η κουλτούρα των battles έφτασε τη δεκαετία του ’90.

Σε ανεπίσηµες, street διοργανώσεις, ο νικητής ανακηρύσσεται από το κοινό, διά βοής ή διά ανάτασης του χεριού. Στις επίσηµες, πλέον, διοργανώσεις, µια οµάδα κριτών, η οποία συνήθως απαρτίζεται από αναγνωρισµένους χορευτές του χώρου, αποφασίζει ποιοι είναι οι νικητές του διαγωνισµού, µε κριτήρια το προσωπικό στυλ, την γνησιότητα, την τεχνική και τη µουσικότητα. Μετά την ανακήρυξη του νικητή, οι δύο αντίπαλοι χορευτές αγκαλιάζονται, στην κορύφωση αυτής της χορευτικής µάχης, που αντί να χωρίζει, ενώνει.

Με τη συµµετοχή χορευτών από την Ελλάδα και το εξωτερικό και µε καταξιωµένους κριτές, τα battles του Φεστιβάλ θα χωριστούν σε δύο κατηγορίες. Την πρώτη µέρα η κατηγορία θα είναι Break 1vs1 και θα συµµετέχουν µόνο break dancers ατοµικά. Τη δεύτερη ηµέρα θα είναι All Style Hip Hop 2vs2 και θα διαγωνιστούν ζευγάρια από διαφορετικά στυλ (hip hop, break, popping, locking). Οι προκριµατικοί, κλειστοί για το κοινό, θα ξεκινούν στις 2 το µεσηµέρι, ενώ οι τελικοί, ανοιχτοί για το κοινό, στις 6 το απόγευµα. Ο νικητής κάθε βραδιάς θα λάβει χρηµατικό έπαθλο 1.000 ευρώ.

ΜΟΥΣΙΚΗ
ΠΡΩΤΗ ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
ΧΩΡΟΣ Η

Hildur Guðnadóttir – µε τους Chris Watson & Sam Slater Chernobyl Live

Το φετινό πρόγραµµα της Πειραιώς 260 ολοκληρώνεται µε µια µεγάλη έκπληξη! Η Χίλντουρ Γκουδναντόττιρ (Hildur Guðnadóttir|), που πρόσφατα τιµήθηκε για τη
µουσική της στο Τζόκερ του Τοντ Φίλιπς (βραβείο Όσκαρ, βραβείο BAFTA, Critics’ Choice Movie Award, Χρυσή Σφαίρα) έδωσε το δικό της, καθοριστικό στίγµα και στην επιτυχία της πολυβραβευµένης σειράς του HBO Chernobyl, για την οποία τιµήθηκε µε βραβείο Γκράµµυ. Η ισλανδή µουσικός και συνθέτρια ηχογράφησε το σάουντρακ του Chernobyl στο εγκαταλειµµένο πυρηνικό εργοστάσιο Ignalina στη Λιθουανία, όπου µαζί µε τους συνεργάτες της Κρις Γουάτσον (Chris Watson) και Σαµ Σλέητερ (Sam Slater) µελέτησαν και αξιοποίησαν τις ηχητικές δυνατότητες του κτίσµατος –που αποτελείται από χώρους εµβαδού 600 µέτρων–, τους ήχους των µηχανηµάτων, φυσικά όργανα, ηλεκτρονικά µέσα και, κάποιες φορές, την ίδια της τη φωνή.

Τώρα, σε ένα άλλο παλιό εργοστάσιο, στη δική µας Πειραιώς 260, η Χίλντουρ Γκουδναντόττιρ µάς προσκαλεί να απολαύσουµε ζωντανά τη µουσική του Chernobyl, δηµιουργώντας εκ νέου τα µοναδικά της ηχητικά τοπία. Φωνή Hildur Guðnadóttir • Ηλεκτρονικά (Electronics) Chris Watson, Sam Slater • Σχεδιασµός φωτισµών Theresa Baumgartner • Sound spatialisation Francesco Donadello • Με τη συνεργασία της Heretic-ΙΣΛΑΝΔΙΑ

Chronotopia
Εβδοµάδα ηλεκτρονικής και πειραµατικής µουσικής
Σε συνεργασία µε το CTM Festival και το Ινστιτούτο Γκαίτε

Το πρώην εργοστάσιο Τσαούσογλου στην Πειραιώς 260, που εδώ και χρόνια φιλοξενεί τις πρωτοποριακές παραστάσεις του Φεστιβάλ Αθηνών, αποτελεί όχι µόνο
ζωντανό µνηµείο της ιστορίας της πόλης αλλά και σηµείο συνάντησης διαφορετικών οµάδων, σε µια προσπάθεια να αρθρωθεί ένας διάλογος για τις νέες καλλιτεχνικές και κοινωνικές τάσεις. Σε αυτήν την κατεύθυνση, το φετινό πρόγραµµα του Φεστιβάλ Αθηνών εστιάζει στην ηλεκτρονική µουσική και στις ποικίλες διασυνδέσεις της µε την έρευνα µέσω του πολυπρισµατικού πρότζεκτ Chronotopia. Μετά το περσινό, σύντοµο ντεµπούτο του στο Ινστιτούτο Γκαίτε και στο Ροµάντσο, το Chronotopia επιστρέφει φέτος, διευρυµένο, για πρώτη φορά στον χώρο της Πειραιώς 260, εγκαινιάζοντας µια συναρπαστική συνεργασία µεταξύ του Φεστιβάλ Αθηνών, του Ινστιτούτου Γκαίτε και του CTM Festival.

Διεθνώς αναγνωρισµένο φεστιβάλ που στοχεύει στην ανάδειξη της σύγχρονης πειραµατικής και ηλεκτρονικής µουσικής, το CTM έχει καθιερωθεί εδώ και 21 χρόνια ως ένα από τα πλέον πρωτοποριακά φεστιβάλ του είδους του, αγκαλιάζοντας ένα πλήθος καλλιτεχνικών δραστηριοτήτων σε όλο το φάσµα της club και sound culture. Παραµένοντας πιστό στις ρίζες του, συνδυάζοντας περιπετειώδεις ήχους µε ρηξικέλευθες οπτικοακουστικές περφόρµανς, το CTM απλώνεται στις σκηνές του Βερολίνου – από τις πλέον µαζικές, όπως το «Berghain», έως τις πιο αντεργκράουντ –, δίνοντας ένα βήµα τόσο σε καταξιωµένους όσο και σε ανερχόµενους καλλιτέχνες, για να παρουσιάσουν τη δουλειά τους σε ένα πολυσυλλεκτικό κοινό.

Μέσα από την εξερεύνησή τους σε διαφορετικά είδη, οι καλλιτέχνες που θα συµµετάσχουν στο Chronotopia συνδιαλέγονται µε ποικίλες φόρµες και µέσα,
προσφέροντας έναν αναστοχασµό πάνω σε ζητήµατα όπως η µη γραµµικότητα του χρόνου και του ήχου. Πώς συνοµιλεί κανείς µε τη µουσική κληρονοµιά µέσα από µια σχέση δυναµική, υπερβαίνοντας τα όρια µεταξύ χωρών και ειδών; Πώς µπορούν διάφορες παραδόσεις να παραµείνουν ζωντανές και ανεπηρέαστες από την εµπορευµατοποίηση, τη µουσειοποίηση και την εργαλειοποίηση;

Η εβδοµάδα Chronotopia περιλαµβάνει το MusicMakers HackLab, ένα διαθεµατικό (interdisciplinary) εργαστήριο µε έµφαση στην αλληλεπίδραση του ήχου, της
περφόρµανς, των επιστηµών και των νέων τεχνολογιών, δράσεις δικτύωσης (networking events), ενηµερωτικές διαλέξεις µε εγχώριους καλλιτέχνες και labels. To
Chronotopia κορυφώνεται µε µια συναυλία από την καλλιτέχνιδα Nene H και τη χορωδία Ensemble Basiani, που αποτελεί ειδική παραγγελία για το CTM 2020 και θα παρουσιαστεί στην Αθήνα µετά την πρεµιέρα της στο Βερολίνο, καθώς και δύο CTM Club Night.

Το Ινστιτούτο Γκαίτε είναι το επίσηµο πολιτιστικό ίδρυµα της Οµοσπονδιακής Δηµοκρατίας της Γερµανίας και έχει παγκόσµια εµβέλεια. Ενθαρρύνει και ενισχύει τις διεθνείς πολιτιστικές ανταλλαγές και καλλιτεχνικές συµπράξεις, αναπτύσσοντας ιδέες και προγράµµατα που προωθούν τη στενή συνεργασία µεταξύ των διαφόρων παραρτηµάτων του µε τοπικούς θεσµούς (φεστιβάλ, εκπαιδευτικά ιδρύµατα κλπ.), καθώς και µε µεµονωµένους σκηνοθέτες, µουσικούς, χορογράφους και άλλους καλλιτέχνες των παραστατικών τεχνών. Το Ινστιτούτο Γκαίτε προβάλλει µια ενηµερωµένη και επικαιροποιηµένη εικόνα της σύγχρονης µουσικής σκηνής της Γερµανίας και προωθεί τον διάλογο τόσο µε εγχώριους όσο και µε διεθνείς καλλιτέχνες.

ΕΚΤΟΣ ΤΩΝ ΤΕΙΧΩΝ

ΧΟΡΟΣ / LAYERS OF STREET
ΠΡΕΜΙΕΡΑ
ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ

ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260

ΙΜΑ – Άντι Τζούμα – Οικοδομή

Πέντε χορευτές στήνουν μια street performance το σούρουπο, στις γειτονιές της πόλης. Χορός που ξεκινάει από τον δρόμο, δουλεύεται στο στούντιο χορού και αποδομείται, για να επιστρέψει τελικά στον δρόμο, όπου και γεννήθηκε.

Από την πλατεία Μοναστηρακίου, την Ομόνοια και τις βιομηχανικές εγκαταστάσεις της Πειραιώς 260 μέχρι και τα περίχωρά της, η Αθήνα συνομιλεί με τις μεγάλες μητροπόλεις του κόσμου στη γλώσσα του hip hop και του breakdance. Ο Άντι Τζούμα (Andi Xhuma) δημιουργεί μια παράσταση χορού ανάμεσα σε σκαλωσιές, σκάλες, ταβανόβουρτσες και δομικά υλικά. Με ένα μικρόφωνο και μουσική που εμπνέεται από το ρεμπέτικο, χρησιμοποιεί ως πρώτη ύλη το κινητικό υλικό του hip hop και του breakdance και συνθέτει μια χορογραφία που εστιάζει στα κοινά σημεία της αμερικανικής κουλτούρας του δρόμου και της ελληνικής λαϊκής παράδοσης. Η αρχική ιδέα εξελίσσεται σε κάτι πιο σύγχρονο ως προς τη χορογραφική προσέγγιση, «πειραγμένο» ως προς τη δομή, τη μουσική και την κινητική ταυτότητα, και αποκτά λογική ολοκληρωμένης παράστασης, με θεματική και δραματουργία. Μια παράσταση που προωθεί το άνοιγμα του Φεστιβάλ στη hip hop κουλτούρα και σε πιο νεανικό κοινό.

ΜΟΥΣΙΚΗ
ΠΡΕΜΙΕΡΑ
«ΧΑΡΑΜΑ», ΠΡΟΑΥΛΙΟΣ ΧΩΡΟΣ, ΚΑΙΣΑΡΙΑΝΗ

Χριστίνα Μαξούρη – Τα τραγούδια της Σωτηρίας

Με τρόπο λιτό. Αυθεντικά λαϊκό. Ένα ξύλινο πάλκο, μία φωνή, τέσσερις μουσικοί, δύο μπουζούκια, μία κιθάρα, ένα ακορντεόν. Τραγούδια του Τσιτσάνη, του Παπαϊωάννου, του Μητσάκη, του Καλδάρα, του Σαββόπουλου, του Μούτση, του Ανδριόπουλου, του Λάγιου… Τραγούδια που η Σωτηρία Μπέλλου σφράγισε με τη μεταλλική, τραχιά φωνή της και η Χριστίνα Μαξούρη ξαναζωντανεύει με τη δωρική ερμηνεία ης.

Και κάπου εκεί, ανάμεσα στα τραγούδια, ξεπηδούν μικρές ιστορίες από τα παλιά. Σύντομα περιστατικά από τη ζωή της Μπέλλου. Όχι σαν βιογραφία. Συνειρμικά. Λόγια δικά της, λόγια άλλων για κείνη, αστεία και ακραία περιστατικά της ζωής της… Ένα συγκινητικό ταξίδι στη ζωή και τα τραγούδια της «αρχόντισσας του ρεμπέτικου», αναπόληση και φόρος τιμής που μας συνδέει με την κοινή λαϊκή μας ρίζα.

Ιδέα – Κείμενα Δημήτρης Χαλιώτης • Καλλιτεχνική επιμέλεια Δημήτρης Χαλιώτης, Χριστίνα Μαξούρη • Σκηνογραφία Σωτήρης Μελανός • Φωτισμοί Νίκος Βλασόπουλος • Ηχοληψία Γιάννης Παξεβάνης • Φωτογραφίες Μαρίλη Ζάρκου • Τραγουδά η Χριστίνα Μαξούρη • Μουσικοί Βασίλης Κορακάκης μπουζούκι, φωνή, Δημήτρης Κουφογιώργος μπουζούκι, Βασίλης Προδρόμου κιθάρα, φωνή, Δημήτρης Κούστας ακορντεόν • Οργάνωση παραγωγής Μαριάνθη Μπαϊρακτάρη • Εκτέλεση παραγωγής Κατερίνα Μπερδέκα – MeWe Θεατρικός Οργανισμός • Υποστήριξη Δήμος Καισαριανής

ΘΕΑΤΡΟ / ANCIENT DRAMA REVISITED

ΠΡΕΜΙΕΡΑ
ΚΑΦΕΝΕΙΟ «ΤΟ ΑΡΧΟΝΤΙΚΟ»
Σίμος Κακάλας – Αίαντας του Σοφοκλή

Μανιασμένος, περιφέρεται στο πεδίο της μάχης, σφαγιάζοντας τους εχθρούς του. Στο τέλος, όμως, αυτό που απομένει στα αιματοβαμμένα πόδια του δεν είναι παρά ένα κοπάδι από νεκρά πρόβατα.

Ενσαρκώνοντας τη διάψευση του αρσενικού, ο Αίαντας του Σοφοκλή μεταφέρεται από τον Σίμο Κακάλα σ’ έναν χώρο ταυτισμένο με την αρρενωπότητα: ένα καφενείο. Σαν πεδίο φαντασμάτων που στοιχειώνεται από γενιές ολόκληρες αρσενικής επίδειξης και «αναμετρήσεων», το καφενείο θα φιλοξενήσει μια πολύ δυνατή ομάδα ερμηνευτών, που θα δώσουν ζωή στην τραγωδία του Σοφοκλή. Ένα χορικό για τον κόσμο που αλλάζει και τις μεταβαλλόμενες αξίες του. Ένα έργο αφιερωμένο σ’ ένα αρχετυπικό αουτσάιντερ, τον κοινωνικά απομονωμένο Αίαντα, που είναι καταδικασμένος στην εξαφάνιση, αντιμέτωπος με την τρέλα. Μόνη παρηγοριά η τέχνη και ο ποιητής που, μέσω της γλώσσας, θα υπερασπιστεί τον θολωμένο πολεμιστή.

Μετάφραση Νίκος Παναγιωτόπουλος • Σκηνοθεσία Σίμος Κακάλας • Διαμόρφωση σκηνικού χώρου Γιάννης Κατρανίτσας • Κοστούμια Κλαιρ Μπρέισγουελ • Φωτισμοί Παναγιώτης Λαμπής • Βοηθός σκηνοθέτης Δημήτρης Καλακίδης • Παίζουν (αλφαβητικά) Ανθή Ευστρατιάδου, Σίμος Κακάλας, Κίμωνας Κουρής, Κωσταντίνος Μωραΐτης, Γιώργος Παπαγεωργίου, Μιχάλης Συριόπουλος • Εκτέλεση παραγωγής POLYPLANITY Productions / Γιολάντα Μαρκοπούλου & Βίκυ Στρατάκη

ΜΟΥΣΙΚΗ / ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ
ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260 Β

MusicΜakers Hacklab – Διαθεµατικό εργαστήριο περφόρµανς

Μια διεπιστηµονική οµάδα είκοσι ατόµων, µεταξύ των οποίων καλλιτέχνες, περφόρµερ, επιστήµονες, developers και άτοµα που πειραµατίζονται σε διάφορους
ερευνητικούς τοµείς, θα κληθούν να συµµετάσχουν στην πρώτη αθηναϊκή εκδοχή του φηµισµένου εργαστηρίου MusicMakers Hacklab. Ζωτικό τµήµα του CTM Festival από το 2013, το MusicMakers Hacklab προσφέρει µια µοναδική πλατφόρµα συνεργασίας, ανταλλαγής γνώσεων και έµπνευσης, που επιτρέπει σε επαγγελµατίες από διαφορετικά πεδία να δηµιουργήσουν, να «παίξουν», και να ανακαλύψουν από κοινού νέους τρόπους µε τους οποίους να εξερευνήσουν
παλαιότερες, τωρινές και µελλοντικές δυνατότητες που εντοπίζονται στη διασύνδεση της µουσικής µε την τεχνολογία και άλλα πεδία. Με κάθε νέα του εκδοχή, το Hacklab δηµιουργεί έναν χώρο οµαδικής εργασίας και ανταλλαγής δεξιοτήτων, µέσω του οποίου οι συµµετέχοντες προσπαθούν συλλογικά να επιτύχουν αυτό που δεν θα µπορούσαν να καταφέρουν µόνοι τους.

Με αφετηρία το κόνσεπτ του Chronotopia, οι συµµετέχοντες καλούνται να πειραµατιστούν µε παλιά και νέα µέσα, φόρµες και πρακτικές και να φέρουν την
παράδοση σε διάλογο µε τη σύγχρονη γνώση. Η αυθόρµητη συνεργασία τους θα ξεδιπλωθεί τόσο εντός όσο και εκτός της σκηνής, και θα κορυφωθεί στην
παρουσίαση της πειραµατικής δουλειάς τους µπροστά σε κοινό στον Χώρο Β της Πειραιώς 260. Καλλιτέχνες – Συντονιστές Peter Kirn audiovisual artist, τεχνολόγος, δηµοσιογράφος (Βερολίνο), Μανώλης Μανουσάκης συνθέτης, sound artist (Αθήνα)

ΜΟΥΣΙΚΗ / ΠΡΩΤΗ ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260

Nene H & Ensemble Basiani – Chela

Πώς γίνεται να «παντρέψει» κανείς δύο φαινοµενικά αντίθετους µουσικούς κόσµους; Η πρωτοποριακή τέκνο και το πολυφωνικό γεωργιανό τραγούδι, µια αρχαία
προφορική µορφή τέχνης που µεταφέρεται από γενιά σε γενιά εδώ και χιλιετίες, προέρχονται από εντελώς διαφορετικές παραδόσεις και εποχές. Η Nene H, «µια από τις πιο ανήσυχες νέες µορφές της πειραµατικής κλαµπ σκηνής του Βερολίνου» (Crack Magazine), αναµένεται να δώσει την απάντηση στο παραπάνω ερώτηµα µε την πρώτη εµφάνισή της στην Ελλάδα, µαζί µε τη χορωδία Ensemble Basiani. Η 33χρονη Τουρκάλα, παράλληλα µε την ενασχόλησή της µε το κλασικό πιάνο και τη σύνθεση, έχει ακολουθήσει περιπετειώδη ηχητικά µονοπάτια.

Η δηµιουργός ενώνει τις δυνάµεις της µε τη διεθνώς αναγνωρισµένη γεωργιανή χορωδία Ensemble Basiani, γνωστή και ως Κρατικό Σύνολο Γεωργιανής Λαϊκής Μουσικής, που έχει συµβάλει καθοριστικά στην αναβίωση της παραδοσιακής πολυφωνικής µουσικής της Γεωργίας. Μαζί θα παρουσιάσουν τη νέα δουλειά Chela, ανάθεση ειδικά για το CTM Festival 2020.

ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ

ΚΗΠΟΣ – 10ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΘΕΡΙΝΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ

Για έκτη συνεχή χρονιά, το Φεστιβάλ Αθηνών συνεχίζει την πετυχηµένη συνεργασία του µε το Athens Open Air Film Festival, φιλοξενώντας στον Κήπο της Πειραιώς 260 δύο αγαπηµένες ταινίες. Φέτος θα παρακολουθήσουµε το Μυστικά και ψέµατα (Secrets αnd Lies, 1996) του Βρετανού Μάικ Λι (Χρυσός Φοίνικας Φεστιβάλ Καννών & βραβείο ερµηνείας στην Μπρέντα Μπλέθυν), και το λυρικό αριστούργηµα του Λουκίνο Βισκόντι Λευκές νύχτες (Le notti bianche, 1957), µια ωδή στα παιχνίδια του έρωτα, µε µουσική του Νίνο Ρότα.

Μυστικά και ψέµατα / Secrets & Lies (1996) – του Μάικ Λι

Ο Μώρις έχει αποµακρυνθεί από την αδερφή του Σύνθια και την κόρη της Ροξάν και, προκειµένου να σπάσει ο πάγος, αποφασίζει µε τη γυναίκα του να τις καλέσουν στο σπίτι για να γιορτάσουν παρέα τα 21α γενέθλια της ανιψιάς τους. Όµως όσα λιµνάζουν εδώ και χρόνια, κάτω από την παρατεταµένη σιωπή που µαστίζει τούτη τη λονδρέζικη οικογένεια, θα έρθει να ταράξει η ξαφνική εµφάνιση της Ορτένς, της κόρης που η Σύνθια έδωσε για υιοθεσία αµέσως µετά τη γέννα, όταν η ίδια ήταν µόλις δεκαέξι χρονών.

Ο Χρυσός Φοίνικας του ’96 και οι πέντε οσκαρικές υποψηφιότητες που τον ακολούθησαν (Καλύτερης ταινίας, Σκηνοθεσίας, Πρωτότυπου σεναρίου, Α΄ και Β΄
Γυναικείου ρόλου για τις Μπρέντα Μπλέθυν και Μαριάν Ζαν-Μπατίστ) κοσµούν ένα από τα σηµαντικότερα φιλµ του σύγχρονου βρετανικού σινεµά. Γέννηµα της
απόλυτης ακµής του Μάικ Λι, η οποία είχε ήδη ανατείλει τρία χρόνια νωρίτερα µε τον σαρωτικό Γυµνό (1993), το Μυστικά και ψέµατα είναι ένα υποδειγµατικό
µελόδραµα πάνω στους οικογενειακούς δεσµούς και, ταυτόχρονα, µια τραγωδία µε ξεκάθαρο ταξικό πρόσηµο, η οποία ανατέµνει την εσωστρέφεια της βρετανικής
ιδιοσυγκρασίας, σε σηµείο που λίγες ταινίες έχουν καταφέρει µέχρι σήµερα.

Σκηνοθεσία – Σενάριο Μάικ Λι • Μουσική Άντριου Ντίκσον • Φωτογραφία Ντικ Πόουπ • Πρωταγωνιστούν Μπρέντα Μπλέθυν, Μαριάν Ζαν-Μπατίστ, Τίµοθυ
Σπολ, Κλαιρ Ράσµπρουκ, Φύλλις Λόγκαν ΜΕΓΑΛΗ ΒΡΕΤΑΝΙΑ / ΓΑΛΛΙΑ

Λευκές Νύχτες / Le Notti Bianche (1957) του Λουκίνο Βισκόντι

Αργά κάποιο κρύο βράδυ, περπατώντας στους βροχερούς δρόµους µιας παραθαλάσσιας ιταλικής πόλης, ένας µοναχικός νεαρός συναντά τον έρωτα στο
πρόσωπο ενός κοριτσιού. Ενδέχεται, όµως, να µη βρει ανταπόκριση γιατί, εδώ κι ένα χρόνο, το κορίτσι περιµένει καρτερικά τον αγαπηµένο της να γυρίσει, εκπληρώνοντας την υπόσχεσή του. Για τέσσερις συνεχόµενες νύχτες, οι δυο ήρωες ενώνουν τις µοναξιές τους. Λίγο πριν η τέταρτη νύχτα φτάσει στο τέλος της, ωστόσο, η πραγµατικότητα θα κάνει απότοµα την εµφάνισή της. 

Διασκευάζοντας το οµότιτλο διήγηµα του Φιόντορ Ντοστογιέφσκι, ο Βισκόντι υπογράφει µια µαγευτική ελεγεία της νύχτας, µε τους δυο πρωταγωνιστές του χαµένες ψυχές σε µια πόλη-βασίλειο του λυκόφωτος, που σφύζει από επιθυµίες και πιθανότητες µέχρι τον ερχοµό της αυγής, όπως τα όνειρα των ηρώων που σβήνουν µε το πρώτο πρωινό φως, για να αναζωπυρωθούν όταν πέσει ξανά το σκοτάδι.

Από τις ωραιότερες λογοτεχνικές µεταφορές που έχουν γίνει για τη µεγάλη οθόνη, οι µελαγχολικές Λευκές νύχτες συµπυκνώνουν τον ενθουσιασµό και τη χίµαιρα της φαντασίωσης του έρωτα σε µια γνήσια ροµαντική παραδοχή: Δυνατότερη κι από τον έρωτα είναι, τελικά, η πίστη στο ιδανικό του.

Σκηνοθεσία Λουκίνο Βισκόντι • Σενάριο Σούσο Τσέκι ντ’Αµίκο, Λουκίνο Βισκόντι • Φωτογραφία Τζουζέπε Ροτούνο • Μουσική Νίνο Ρότα • Πρωταγωνιστούν Μαρτσέλο Μαστρογιάννι, Μαρία Σελ, Ζαν Μαραί, Κλάρα Κάλαµαϊ, Ντερκ Σάντερς. ΙΤΑΛΙΑ – ΓΑΛΛΙΑ

Ηµερίδα – ΧΩΡΟΣ Ε

Το Φεστιβάλ Επιδαύρου τον 21ο αιώνα: υποσχέσεις, προκλήσεις, αδιέξοδα – Σε συνεργασία µε την Ελληνική Ένωση Κριτικών Θεάτρου και Παραστατικών Τεχνών. 

Σε µια εποχή την οποία χαρακτηρίζουν οι αφηγήσεις µικρής κλίµακας, πώς αντιµετωπίζει κανείς το µεγάλο αφήγηµα της Επιδαύρου; Tι αντιπροσωπεύει το Φεστιβάλ Επιδαύρου στα 65 χρόνια της διαδροµής του; Πώς θα θέλαµε να είναι µπροστά στις προκλήσεις του 21ου αιώνα; Συντηρούµε ή αναθεωρούµε τη φιλοσοφία και τη φυσιογνωµία του και µέχρι ποιου σηµείου; Κι αν επιλέγουµε την αναθεώρηση, υπάρχουν όρια; Ποιοι τα θέτουν και µε ποιο σκεπτικό;

Αυτά είναι ορισµένα από τα πολλά ερωτήµατα που θέτει η λέξη «Επίδαυρος» στους ανθρώπους του θεάτρου, ερωτήµατα που, µολονότι µας ταλανίζουν χρόνια,
εξακολουθούν να παραµένουν, σε µεγάλο βαθµό, αναπάντητα. Σ’ αυτή τη φλέγουσα προβληµατική θα είναι αφιερωµένη η φετινή Ηµερίδα, η τέταρτη που διοργανώνεται σε συνεργασία µε την Ελληνική Ένωση Κριτικών Θεάτρου και Παραστατικών Τεχνών, µε καλεσµένους οµιλητές απ’ όλο το φάσµα του καλλιτεχνικού χώρου προκειµένου καλυφθούν όλες οι πτυχές ενός θέµατος που δεν έχει µόνο καλλιτεχνικές αλλά και ιδεολογικές, οικονοµικές έως και εθνικές διαστάσεις.

ΩΔΕΙΟ ΗΡΩΔΟΥ ΑΤΤΙΚΟΥ

Ώρα έναρξης παραστάσεων 21:00

ΜΟΥΣΙΚΗ / ΧΟΡΟΣ

ΔΙΕΘΝΗΣ ΣΥΜΠΑΡΑΓΩΓΗ

ΠΡΕΜΙΕΡΑ

Opera Ballet Vlaanderen – les ballets C de la B – Alain Platel – Κρατική Ορχήστρα Αθηνών – Marc Piollet

C(H)ŒURS 2020

Χορός σε μουσική Βέρντι και Βάγκνερ

Κάθε νέα παραγωγή της βέλγικης ομάδας C de la B και του Αλαίν Πλατέλ (Alain Platel) αποτελεί γεγονός. Όσοι θεατές παρακολούθησαν την πρώτη εκδοχή του C(H)OEURS, που έκανε πρεμιέρα το 2012 στη Μαδρίτη, εντυπωσιάστηκαν από την εκρηκτική παράσταση, με τη δύναμη του πλήθους, ένα εκπληκτικό παράδειγμα σκηνοθεσίας μεγάλου συνόλου, υπό τους ήχους του Βέρντι και του Βάγκνερ. Οκτώ χρόνια μετά, ο Πλατέλ επανέρχεται με τη νέα, πιο σύγχρονη εκδοχή της παράστασης.

Στη σκηνή του Ηρωδείου θα βρεθεί μια μεγάλη ομάδα καλλιτεχνών: η χορωδία και η ορχήστρα της Opera Ballet Vlaanderen, μαζί με τους χορευτές της ομάδας C de la B. Το C(H)OEURS 2020 εστιάζει και πάλι στο πλήθος, αποκαλύπτοντας την ομορφιά και τη δύναμή του, εξερευνώντας τη σχέση μεταξύ υποκειμένου και κοινωνίας και τη λεπτή γραμμή ανάμεσα στο πάθος και τις συμβάσεις της εποχής μας.

Μουσική: Τζ. Βέρντι, «Dies irae» («Η μέρα της οργής») & «Tuba mirum» («Βροντερά η σάλπιγγα»), Messa da Requiem (Ρέκβιεμ) – Ρ. Βάγκνερ, Πρελούδιο Α΄ Πράξης, Λόενγκριν & «Pilgechor» («Χορικό των προσκυνητών»), Τανχώυζερ – Βέρντι, «Dies irae» (επανάληψη) – Ρ. Βάγκνερ, «Wach auf!» («Ξυπνήστε!»), Οι αρχιτραγουδιστές της Νυρεμβέργης – Τζ. Βέρντι, «Va, pensiero» («Πήγαινε, σκέψη»), Ναμπούκο – Ρ. Βάγκνερ, «Heil! König Heinrich! Heil!» («Χαίρε, βασιλιά Ερρίκε! Χαίρε!», Λόενγκριν (Γ΄ Πράξη, σκηνή 3η) & Πρελούδιο Γ΄

Πράξης, Οι αρχιτραγουδιστές της Νυρεμβέργης – Τζ. Βέρντι, «Patria oppressa» («Καημένη πατρίδα»), Μάκβεθ – Ρ. Βάγκνερ, «O du, mein holder Abendstern» («Εσύ, λαμπρό νυχτερινό μου αστέρι»), Τανχώυζερ (ιστορική ηχογράφηση) – Τζ. Βέρντι, Πρελούδιο Γ΄ Πράξης, Τραβιάτα, «Libera me» («Ελευθέρωσέ με», απόσπασμα), Messa da Requiem (Ρέκβιεμ) & Πρελούδιο Α΄ Πράξης, Τραβιάτα

Μουσική διασκευή – Ηχητικό τοπίο Steven Prengels • Μουσική διεύθυνση Marc Piollet • Σύλληψη – Σκηνοθεσία – Σκηνικά Alain Platel • Βοηθός σκηνοθέτη Romain Guion • Υπεύθυνοι δοκιμών Romain Guion, Oscar Ramos • Βοηθοί χορογράφοι Bérengère Bodin, Quan Bui Ngoc • Δραματουργία Hildegard De Vuyst • Μουσική δραματουργία Jan Vandenhouwe • Κοστούμια Dorine Demuynck • Φωτισμοί Carlo Bourguignon • Σχεδιασμός ήχου Bartold Uyttersprot • Διδασκαλία χορωδίας Jan Schweiger • Ερμηνεύουν Reisha Adams σοπράνο, οι ορχήστρες Symfonisch Orkest Opera Ballet Vlaanderen και Κρατική Ορχήστρα Αθηνών, η χορωδία Koor – Opera Ballet Vlaanderen και οι χορευτές-συνδημιουργοί Zoë Ashe Browne, Viktor Banka, Bérengère Bodin, Quan Bui Ngoc, Juliet Burnett, Morgana Cappellari, Misako Kato, Joseph Kudra, Morgan Lugo, Aaron Shaw, Laura Walravens, Shelby Williams, Lateef Williams, καθώς και παιδιά • Διεύθυνση παραγωγής les ballets C de la B Valerie Desmet • Παραγωγή Opera Ballet Vlaanderen • Συνεργασία με les ballets C de la B • Συμπαραγωγή Opéra de Lille, Φεστιβάλ Αθηνών & Επιδαύρου • Υποστήριξη Δήμος της Γάνδης, Φλαμανδικές Αρχές και Belgian Tax Shelter • Ευχαριστίες Gerard Mortier, εθελοντές της Γάνδης, Isnelle da Silveira, Laure Adler, Dimitri Clément, Kito – ΒΕΛΓΙΟ

ΟΠΕΡΑ

ΠΡΕΜΙΕΡΑ

Εθνική Λυρική Σκηνή – Philippe Auguin – Κατερίνα Ευαγγελάτου

Ριγολέττος 

του Τζουζέππε Βέρντι

Η πρώτη μεγάλη καλοκαιρινή παραγωγή της Εθνικής Λυρικής Σκηνής στο Ηρώδειο το καλοκαίρι του 2020 είναι το σκοτεινό αριστούργημα του Τζουζέππε Βέρντι Ριγολέττος.

Από το 1851, που πρωτοπαρουσιάστηκε στη Βενετία, έως σήμερα, ο Ριγολέττος έχει χειροκροτηθεί από χιλιάδες θεατές σε όλο τον κόσμο και δικαίως έχει χαρακτηριστεί μια από τις δημοφιλέστερες όπερες όλων των εποχών. Στον Ριγολέττο ο Βέρντι αλλάζει σελίδα στη συνθετική του διαδρομή και παρουσιάζει ένα έργο με ξεκάθαρο στίγμα και αυξημένη διάθεση για πειραματισμό, καθώς οι μεταπτώσεις ανάμεσα σε λυρικές και δραματικές σκηνές εξασφαλίζουν τη διαρκή ροή της υπόθεσης, με μεγάλη ταχύτητα.

Η Κατερίνα Ευαγγελάτου, Καλλιτεχνική Διευθύντρια του Φεστιβάλ Αθηνών & Επιδαύρου, στη δεύτερή της συνεργασία με τη Λυρική Σκηνή, θα δώσει τη δική της οπτική στο πολυαγαπημένο έργο. Στον ρόλο του τίτλου, ο κορυφαίος έλληνας βαρύτονος, με τη σπουδαία διεθνή σταδιοδρομία, Δημήτρης Πλατανιάς και στον ρόλο της Τζίλντας η διακεκριμένη ελληνίδα υψίφωνος Χριστίνα Πουλίτση. Μαζί τους ένας από τους σημαντικότερους τενόρους της εποχής μας, ο Μάθιου Πολεντσάνι (Matthew Polenzani), ο οποίος πρόσφατα ερμήνευσε τον ρόλο του Δούκα στη Μετροπόλιταν Όπερα της Νέας Υόρκης. Διευθύνει ο διεθνώς αναγνωρισμένος αρχιμουσικός Φιλίπ Ωγκέν (Philippe Auguin).

Μουσική διεύθυνση Philippe Auguin, φιλοξενούμενος καλλιτέχνης της Λυρικής Σκηνής 2019/20 • Σκηνοθεσία Κατερίνα Ευαγγελάτου • Σκηνικά Εύα Μανιδάκη • Κοστούμια Alan Hranitelj • Φωτισμοί Ελευθερία Ντεκώ • Διεύθυνση χορωδίας Αγαθάγγελος Γεωργακάτος • Παίζουν Matthew Polenzani (Δούκας της Μάντοβας), Δημήτρης Πλατανιάς (Ριγολέττος), Χριστίνα Πουλίτση (Τζίλντα), Πέτρος Μαγουλάς (Σπαραφουτσίλε), Έλενα Μαξίμοβα (Μανταλένα), Βιολέττα Λούστα (Τζοβάννα), Γιάννης Σελητσανιώτης (Κόμης του Μοντερόνε), Νίκος Κοτενίδης (Μαρούλλο), Χρήστος Κεχρής (Ματτέο Μπόρσα), Γιώργος Ματθαιακάκης (Κόμης του Τσεπράνο), Διαμάντη Κριτσωτάκη (Κόμησσα του Τσεπράνο), Διονύσης Τσαντίνης (Δεσμοφύλακας) • Με την Ορχήστρα και τη Χορωδία της ΕΛΣ

ΟΠΕΡΑ

Εθνική Λυρική Σκηνή – Pier Giorgio Morandi – Hugo de Ana

Τόσκα

του Τζάκομο Πουτσίνι

Τόσκα: μια ντίβα της όπερας, μια γυναίκα παράφορα ερωτευμένη, που ζηλεύει παθολογικά τον σύντροφό της. Σκάρπια: ένας σκοτεινός άντρας, με απόλυτη εξουσία, που ηδονίζεται με τον πόνο των θυμάτων του. Ανάμεσά τους, ο εραστής και αγνός πατριώτης Μάριο Καβαραντόσσι, που οδηγείται στον θάνατο. Όχι για τις ιδέες του, αλλά επειδή έχει δική του την Τόσκα, την οποία ποθεί ο Σκάρπια. Η μηχανή είναι καλά στημένη, απ’ τις παγίδες του Σκάρπια δεν θα ξεφύγει κανείς.

Σε αυτό το θρίλερ, τα παράφορα πάθη υπογραμμίζονται από την άκρως υποβλητική μουσική του Τζάκομο Πουτσίνι – δίκαια μια από τις δημοφιλέστερες όπερες του ρεπερτορίου. Την εντυπωσιακή παραγωγή, που πρωτοπαρουσιάστηκε το 2012, υπογράφει ο διάσημος αργεντινός σκηνοθέτης Ούγκο ντε Άνα (Hugo de Ana) – μια Τόσκα συναρπαστική, δραματική και απολύτως συνεπής στο πνεύμα του συνθέτη, πλαισιωμένη από εντυπωσιακά σκηνικά και κοστούμια. Διευθύνει ο διακεκριμένος ιταλός αρχιμουσικός Πιερ Τζόρτζιο Μοράντι και πρωταγωνιστούν διεθνώς αναγνωρισμένοι μονωδοί, όπως οι Άννα Πιρότσι, Τσέλια Κοστέα, Ρικκάρντο Μάσσι, Τζόρτζιο Μπερρούτζι, Δημήτρης Πλατανιάς, Αμπρότζο Μαέστρι κ.ά.

Μουσική διεύθυνση Pier Giorgio Morandi • Σκηνοθεσία – Σκηνικά – Κοστούμια Hugo de Ana • Σχεδιασμός προβολών Ideogamma S.R.L. – Σέρτζιο Μετάλλι • Φωτισμοί θ.α. • Διεύθυνση χορωδίας Αγαθάγγελος Γεωργακάτος • Διεύθυνση παιδικής χορωδίας Κωνσταντίνα Πιτσιάκου • Παίζουν Anna Pirozzi (Φλόρια

Τόσκα) (26, 29/7), Τσέλια Κοστέα (28, 31/7), Riccardo Massi (26, 29/7), Giorgio Berrugi (28, 31/7) (Μάριο Καβαραντόσσι), Δημήτρης Πλατανιάς (26, 29/7), Ambrogio Maestri (28, 31/7) (Βαρόνος Σκάρπια), Τάσος Αποστόλου (Τσέζαρε Αντζελόττι), Δημήτρης Κασιούμης (Νεωκόρος), Διονύσης Τσαντίνης (Σαρρόνε), Γιώργος Παπαδημητρίου (Δεσμοφύλακας), Νίκος Στεφάνου (Σπολέττα) • Με την Ορχήστρα, τη Χορωδία και την Παιδική Χορωδία της ΕΛΣ, στο πλαίσιο της εκπαιδευτικής της αποστολής

ΟΠΕΡΑ

ΠΡΕΜΙΕΡΑ

Μουσικοί της Καμεράτας – Γιώργος Πέτρου – Laurence Dale

Η Ιταλίδα στο Αλγέρι

του Τζοακίνο Ροσσίνι

Οι Μουσικοί της Καμεράτας και ο Γιώργος Πέτρου επιστρέφουν στο Φεστιβάλ Αθηνών, με ένα από τα πιο αγαπημένα έργα του οπερατικού ρεπερτορίου: την αριστουργηματική όπερα Η Ιταλίδα στο Αλγέρι, από τον μετρ του είδους, και συνθέτη του θρυλικού Κουρέα της Σεβίλλης, Τζοακίνο Ροσσίνι. Ο πολυδιάστατος αρχιμουσικός Γιώργος Πέτρου έχει αποσπάσει διθυραμβικές κριτικές από τον διεθνή τύπο για τις ερμηνείες του στα έργα του Ροσσίνι και έχει χαρακτηριστεί από το περιοδικό Diapason «ροσσίνειος ερμηνευτής απαράμιλλης ακριβείας και μουσικότητας». Μαζί του ο πολυβραβευμένος βρετανός σκηνοθέτης Λώρενς Ντέηλ (Laurence Dale) και μια διεθνής διανομή εξαιρετικής ποιότητας, της οποίας ηγούνται η ταλαντούχα ιταλίδα μεσόφωνος Λάουρα Βερρέκκια (Laura Verrecchia), ο διακεκριμένος βαρύτονος Σιμόνε Αλμπεργκίνι (Simone Alberghini) και ο αγαπημένος Χάρης Ανδριανός.

Η Ιταλίδα στο Αλγέρι έχει χαρακτηριστεί, πολύ επιτυχημένα, «μια απόλυτα οργανωμένη τρέλα». Ο μπέης Μουσταφά, μετά από χρόνια βαρετού γάμου με τη σύζυγό του Ελβίρα, ονειρεύεται μια νέα σύντροφο. Μια όμορφη Ιταλίδα που ναυαγεί στις ακτές του Αλγερίου γίνεται το νέο αντικείμενο του πόθου του. Ερωτικά τρίγωνα, μεγάλα μυστικά, υπέροχες άριες και σπιρτόζικα μουσικά σύνολα απογειώνουν ένα από τα πιο σουρρεαλιστικά έργα στην ιστορία της όπερας.

ΚΥΚΛΟΣ ΜΠΕΤΟΒΕΝ

(Κείμενα Διονύσης Μαλλούχος)

Orchestre Révolutionnaire et Romantique – Monteverdi Choir

Sir John Eliot Gardiner

Beethoven 250 – Symphony Cycle

Ένα από τα μεγαλύτερα γεγονότα του φετινού φεστιβαλικού καλοκαιριού σε διεθνές επίπεδο. Μια εμπειρία ζωής για τους λάτρεις της μουσικής. Το Ωδείο Ηρώδου Αττικού είναι ο τελευταίος από τους –μόλις πέντε– σταθμούς της παγκόσμιας περιοδείας Beethoven 250 – Symphony Cycle (Μπετόβεν 250 – Ο κύκλος των Συμφωνιών), μετά το Palau de la Música στη Βαρκελώνη, το Harris Theater στο Σικάγο, το Carnegie Hall στη Νέα Υόρκη και το Barbican στο Λονδίνο. Στο πλαίσιο των παγκόσμιων εορτασμών για τα 250 χρόνια από τη γέννηση του Μπετόβεν, η κορυφαία στον κόσμο Orchestre Révolutionnaire et Romantique γιορτάζει τα 30 χρόνια της ερμηνεύοντας όλες τις συμφωνίες του Μπετόβεν.

Η ορχήστρα θα παρουσιαστεί στο Ηρώδειο με μαέστρο τον ιδρυτή της, σερ Τζον Έλιοτ Γκάρντινερ (Sir John Eliot Gardiner), σε ένα ανεπανάληπτο γεγονός-ορόσημο στην ιστορία του Φεστιβάλ και της κλασικής μουσικής στην Ελλάδα. Σε αυτό το πενθήμερο μουσικό ταξίδι, μαζί της θα βρίσκεται η σπουδαία βιολονίστρια Isabelle Faust (Ισαμπέλλε Φάουστ), σολίστ στο Κοντσέρτο για βιολί και ορχήστρα, και οι Lucy Crowe (Λούσυ Κρόου), σοπράνο, Jess Dandy (Τζες Ντάντυ), κοντράλτο, Ed Lyon (Εντ Λάιον), τενόρος, και Tareq Nazmi (Τάρεκ Νάζμι), βαθύφωνος, σολίστες στο 4ο μέρος της 9ης Συμφωνίας, στο οποίο συμπράττει και η Monteverdi Choir (Χορωδία Μοντεβέρντι).

• Τα πλάσματα του Προμηθέα (μουσική μπαλέτου): Οβερτούρα, Εισαγωγή και αποσπάσματα από την Α΄ Πράξη – Συμφωνία αρ. 1 – Κοντσέρτο για βιολί και ορχήστρα • Σολίστ Isabelle Faust βιολί 
• Συμφωνία αρ. 2 – Συμφωνία αρ. 3, «Ηρωική»
• Συμφωνία αρ. 4 – Συμφωνία αρ. 5
• Συμφωνία αρ. 6, «Ποιμενική» – Συμφωνία αρ.7
• Συμφωνία αρ. 8 – Συμφωνία αρ. 9 • Μonteverdi Choir • Σολίστ Lucy Crowe σοπράνο, Jess Dandy κοντράλτο, Ed Lyon τενόρος, Tareq Nazmi βαθύφωνος

Μουσική διεύθυνση Sir John Eliot Gardiner

Τα πλάσματα του Προμηθέα, μουσική μπαλέτου, έργο 43

Οβερτούρα, Εισαγωγή & αποσπάσματα από την Α΄ Πράξη

Ο Μπετόβεν συνέθεσε τη μουσική για το μπαλέτο Τα πλάσματα του Προμηθέα (Οβερτούρα, Εισαγωγή και δύο Πράξεις) το 1801, εμπνεόμενος από το κίνημα του Διαφωτισμού και τον μύθο του Προμηθέα, που πρόσφερε στον άνθρωπο τη φωτιά, αλλά και τις επιστήμες και τα γράμματα. Η πρεμιέρα του έργου δόθηκε την ίδια χρονιά στη Βιέννη και είχε μεγάλη επιτυχία. Το θέμα του Φινάλε εμφανίζεται επίσης στο τέταρτο –και τελευταίο– μέρος της «Ηρωικής», Τρίτης Συμφωνίας, καθώς και στις Παραλλαγές Eroica (έργο 35, για πιάνο).

Ο Προμηθέας ενσαρκώνει ιδέες και αντιλήψεις του Μπετόβεν σχετικά με την αέναη πάλη για το καλό, στην οποία ήταν προσανατολισμένη η σκέψη του συνθέτη – κάτι που αποτυπώνεται καθαρότερα από οπουδήποτε αλλού στο συμφωνικό του έργο. Η φωτιά είναι για τον άνθρωπο χαρά (τον ζεσταίνει) αλλά και ευθύνη (ως προς τον χειρισμό της), στοιχεία εξαιρετικά σημαντικά στην μπετοβενική σκέψη και δημιουργία – όπως σημειώνει ο εμβληματικός μαέστρος Βίλχελμ Φουρτβαίνγκλερ, κάθε μέρος συμφωνίας του «σημειώνει μουσικά την ολοκλήρωση ενός πεπρωμένου».

Και αν «δεν βρίσκουμε δύο έργα που να έχουν όμοια μορφή και όψη», αυτό οφείλεται στο ότι η έμπνευση και η ανάπτυξή της, δηλαδή τα θέματα, η επιλογή και η επεξεργασία τους, γίνονται με καίρια αίσθηση γόνιμης αντίθεσης μεταξύ τους, και με μέθοδο που έχει ολοκληρωμένο και αλληλοσυμπληρούμενο χαρακτήρα, σαν πρόσωπα ενός δράματος, αποτέλεσμα μιας μοναδικής συνθετικής διαίσθησης αλλά και σκληρής δουλειάς, όπως μαρτυρούν και τα «βασανισμένα» χειρόγραφά του.

Κοντσέρτο για βιολί και ορχήστρα σε ρε μείζονα, έργο 61

Allegro ma non troppo

Larghetto

Rondo. Allegro

Το Κοντσέρτο για βιολί και ορχήστρα, έργο 61 ξεκίνησε και… ξαναξεκίνησε τη διαδρομή του με ένα παιδί θαύμα. Ο Μπετόβεν, που το 1794 άκουσε τον τότε δεκατετράχρονο Φραντς Κλέμεντ να παίζει, θαύμαζε τον νεαρό βιρτουόζο και είχε

στο μυαλό του να συνθέσει κάτι γι’ αυτόν. Το 1806 θα του αφιερώσει το συγκεκριμένο κοντσέρτο, όμως του το παραδίδει τελειωμένο δύο μόλις μέρες πριν από την πρεμιέρα.

Όπως ήταν φυσικό, η πρώτη παρουσίαση δεν υπήρξε ιδιαίτερα επιτυχημένη και τα επόμενα χρόνια το έργο παρουσιάστηκε ελάχιστες φορές. Μόλις το 1844, ένα δωδεκάχρονο παιδί θαύμα, ο Γιόζεφ Γιόαχιμ, θα το ερμηνεύσει ως σολίστ με τρόπο θαυμαστό και εντυπωσιακό, με τον Μέντελσον στο πόντιουμ (πόσες αναβιώσεις χρωστάμε σε αυτόν τον σπουδαίο άνθρωπο…), τοποθετώντας το στον κύκλο των μεγάλων κοντσέρτων.

Συμφωνία αρ. 1 σε ντο μείζονα, έργο 21

Adagio molto – Allegro con brio

Andante cantabile con moto

Minuet. Allegro molto e vivace

Finale. Adagio – Allegro molto e vivace

Η Πρώτη Συμφωνία του Μπετόβεν, που η πρεμιέρα της δόθηκε το 1800 στη Βιέννη, αρχίζει με ριζοσπαστικό τρόπο, με μια συγχορδία που ξένισε τους σύγχρονους του συνθέτη και σηματοδότησε όχι μόνον τον καινούργιο αιώνα αλλά και μια νέα εποχή. Μια μουσική γεμάτη ήλιο, μια έκρηξη συγκεχυμένων ιδεών, ένα έργο μεγάλων νεωτερισμών, μια σύνθεση επικίνδυνα αυθάδης, μια συμφωνία τόσο εντυπωσιακή, λαμπερή και παθιασμένη που μοιάζει με μια μεγάλη πυρκαγιά: αυτές είναι μερικές μόνο από τις αντικρουόμενες κρίσεις που επιφυλάχθηκαν για το έργο αυτό, το οποίο γεφύρωσε τη συμφωνική τέχνη των Μότσαρτ και Xάυντν με τη θύελλα του επερχόμενου Ρομαντισμού.

Συμφωνία αρ. 2 σε ρε μείζονα, έργο 36

Adagio molto – Allegro con brio

Larghetto

Scherzo. Allegro – Trio

Allegro molto

Γραμμένη ανάμεσα στο 1801 και στο 1802, η Δεύτερη Συμφωνία, έργο 36 έκανε πρεμιέρα τον Απρίλιο του 1803 στη Βιέννη. Πολλοί τη συνδέουν με την Ενάτη, όχι μόνο λόγω της κοινής τους τονικότητας και ομοιοτήτων στη δομή τους (ειδικά στην αργή αρχή που οδηγεί σε γρήγορη συνέχεια), αλλά και λόγω της σχέσης τους με την έννοια του μεγαλειώδους, του φιλοσοφικού Υψηλού, κατά Ιμμάνουελ Καντ, που απασχολούσε έντονα τον συνθέτη και το οποίο αναδεικνύεται εδώ με τις συνεχείς εναλλαγές στην ταχύτητα – ένα είδος rubato που εμφανίζεται στο συγκεκριμένο έργο, αρκετά χρόνια πριν από τον Σοπέν και τους άλλους ρομαντικούς, οι οποίοι και το καθιέρωσαν ως χαρακτηριστικό τρόπο μελωδικής/ρυθμικής έκφρασης.

Ένα εύθυμο, χειμαρρώδες, ειδυλλιακό έργο, «θρίαμβος της ανθρώπινης βούλησης», όπως χαρακτηρίστηκε, γραμμένο σε μια δύσκολη για τον συνθέτη περίοδο.

Συμφωνία αρ. 3 σε μι ύφεση μείζονα, έργο 55, «Ηρωική»

Allegro con brio

Marcia funebre. Adagio assai

Scherzo. Allegro vivace – Trio

Finale. Allegro molto

Η Τρίτη Συμφωνία, έργο 55 ολοκληρώθηκε το 1804 και πρωτοπαρουσιάστηκε δημόσια τον Απρίλιο του 1805 στη Βιέννη. Μια «πραγματεία εκπληκτικής δύναμης», όπως σημείωνε ο Εκτόρ Μπερλιόζ, μια «από τις μεγαλύτερες αποκαλύψεις στην ιστορία του ανθρώπινου πνεύματος» τη χαρακτήρισε ο Άλμπερτ Αϊνστάιν.

Πολλοί βλέπουν στις τρεις υφέσεις του οπλισμού της μι ύφεση μείζονας κλίμακας –στην οποία είναι γραμμένη η Τρίτη Συμφωνία– τις τρεις λέξεις-σύμβολα της Γαλλικής Επανάστασης: Ελευθερία, Ισότητα, Αδελφοσύνη. Ένας γαλλόφιλος γερμανός συνθέτης γράφει στη Βιέννη υμνώντας τις ήττες (και) του αυστριακού στρατού, και εγκωμιάζοντας τις φιλελεύθερες ιδέες και τις ηρωικές πράξεις, την «ανάμνηση ενός μεγάλου ανδρός», του Ήρωα στην υπηρεσία των Ιδανικών του λαού, αυτού στον οποίο πίστευε ο Μπετόβεν –και ο οποίος πιθανόν ήταν ο Ναπολέων Βοναπάρτης– ως ενσάρκωση των προσδοκιών και των αξιών του 1789. Και όταν ο γάλλος στρατηλάτης τον απογοητεύει, ανακηρύσσοντας εαυτόν αυτοκράτορα, οργισμένος και απελπισμένος ο συνθέτης τον αποκαθηλώνει από την αφιέρωση της «Ηρωικής», της συμφωνίας με τη μεγαλύτερη ως τότε διάρκεια στην ιστορία της μουσικής – σχεδόν πενήντα λεπτά.

Συμφωνία αρ. 4 σε σι ύφεση μείζονα, έργο 60

Αdagio – Allegro vivace

Adagio

Allegro vivace

Allegro ma non troppo

Η Τέταρτη Συμφωνία γράφτηκε το καλοκαίρι και το φθινόπωρο του 1806 και πρωτοπαρουσιάστηκε δημόσια τον Απρίλιο του 1808 στη Βιέννη. Όπως όλες οι «ζυγές» συμφωνίες (2η, 4η, 6η και 8η), έχει και αυτή χαρακτήρα εύθυμο, γεμάτο χιούμορ και χάρη, όπως «μια λεπτεπίλεπτη Ελληνίδα ανάμεσα σε δυο γίγαντες από τον Βορρά», κατά την παρομοίωση που χρησιμοποιεί για τη συμφωνία αυτή ο Ρόμπερτ Σούμαν, σε σχέση με την Τρίτη και την Πέμπτη (οι «περιττές» 1η, 3η, 5η, 7η και 9η θεωρούνται ρωμαλέες, αρρενωπές και μεγαλοπρεπείς). «Μια χαρούμενη ατμόσφαιρα τρυφερής ονειροπόλησης, που όμως καταλήγει σ’ ένα ξέφρενο, ευτυχισμένο φινάλε», βλέπει στο έργο ο σολίστ πιάνου και συγγραφέας Κωστής Γαϊτάνος.

«Το χιούμορ και το μεγαλείο είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος», γράφει ο σύγχρονος του Μπετόβεν γερμανός διανοητής Ζαν Πωλ. Και αυτό χαρακτηρίζει κάθε σελίδα της Τέταρτης Συμφωνίας, όπως σημειώνει ο γνωστός αρχιμουσικός Φραντς Βέλσερ-Μεστ: «Εδώ ο συνθέτης μας υπενθυμίζει ότι η ζωή είναι ένα συνονθύλευμα πολλών πραγμάτων, ότι το χιούμορ και το σκοτάδι έρχονται, για κάποιον λόγο, το ένα απέναντι στο άλλο, σαν διαφορετικές όψεις του ίδιου αντικειμένου. Σε ένα τέτοιο πλαίσιο, βουκολικά στοιχεία αντιπαραβάλλονται με περίπλοκες μουσικές ιδέες, δείχνοντάς μας την ποικιλομορφία, το βάθος και το εύρος της ανθρώπινης σκέψης και εμπειρίας».

Συμφωνία αρ. 5 σε ντο ελάσσονα, έργο 67

Allegro con brio

Andante con moto

Scherzo. Allegro – Trio

Allegro

Η Πέμπτη Συμφωνία, έργο 67 αρχίζει με το πιο γνωστό μοτίβο στη μουσική ιστορία. Τέσσερις ισόχρονοι γρήγοροι ήχοι, μάλιστα οι τρεις πρώτοι είναι η ίδια νότα! Η μεγαλοφυής ικανότητα επιλογής θεμάτων, προφανώς κατάλληλων για ιδιαίτερα μεγάλη ανάπτυξη, χαρακτηρίζει τον Μπετόβεν. Ίσως πρόκειται για «το χτύπημα του πεπρωμένου στην πόρτα», πολλοί βλέπουν μια τέτοια αναφορά μάλλον στερούμενη πραγματικής βάσης, αλλά το βέβαιο είναι ότι, όπως γράφει στο βιβλίο Μουσική και Λόγος ο μαέστρος Βίλχελμ Φουρτβαίνγκλερ: «Ο Μπετόβεν στην Πέμπτη Συμφωνία εκθέτει μια σειρά από ωραία ευρήματα, που εκφράζουν και πολλά ανθρώπινα αισθήματα. Αυτός ο συμφωνιστής αφήνει να ξετυλιχτεί μπροστά στον ακροατή ένα πεπρωμένο. Η ικανότητα ν’ αφήνεις να μιλά ένα πεπρωμένο είναι ασφαλώς μεγαλύτερη και πιο ισχυρή αξιοσύνη από το να γράφεις απλώς μουσική». Ο κόσμος του συνθέτη ξεδιπλώνεται –μουσικός, πολιτικός, κοινωνικός, φιλοσοφικός– και γίνεται έντονο βίωμα του ακροατή, με πυκνά, ισχυρά μηνύματα που φανερώνουν μεγάλη πίστη στη δύναμη του ανθρώπινου πολιτισμού για βελτίωση.

Στην Πέμπτη Συμφωνία, «η ενόργανη μουσική του Μπετόβεν ανοίγει το κράτος του τεράστιου και απέραντου, του τερατώδους και του απροσμέτρητου. […] Κινεί τους μοχλούς του φόβου, της φρίκης, του πόνου, που είναι η ουσία του Ρομαντισμού. Και μάλιστα, ενός μυστηρίου γεμάτου σημεία και τέρατα και παράδοξα οράματα, γι’ αυτό μας αναγκάζει να το ζήσουμε έτσι και εμείς με τη μουσική του. […]  Μοιάζει με το φως που διαπερνά το έρεβος και δίνει ζωή», γράφει ο Ε.Τ.Α. Χόφμαν στην Allgemeine Musikalische Zeitung, την πιο έγκυρη εφημερίδα της Λειψίας, το 1810.

Συμφωνία αρ. 6 σε φα μείζονα, έργο 68, «Ποιμενική»

Erwachen heiterer Empfindungen bei der Ankunft auf dem Lande. Allegro ma non troppo

Scene am Bach. Andante molto moto

Lustiges Zusammensein der Landleute. Allegro

Gewitter. Sturm. Allegro

Hirtengesang. Frohe and dankbare Gefühle anch dem Sturm. Allegretto

Σίγουρα δεν ήταν η πρώτη φορά που συνθέτης προσπάθησε μέσα από τη μουσική του να περιγράψει τη φύση. Και ο Βιβάλντι και ο Χαίντελ και ο Μότσαρτ και ο Χάυντν και πολλοί άλλοι το είχαν κάνει με μεγάλη επιτυχία. Όμως ο Μπετόβεν στην Έκτη Συμφωνία του, έργο 68, προσεγγίζει μουσικά τη φύση με τρόπο ποιητικό, εξόχως

ρομαντικό – όχι μόνο μέσω των ήχων αλλά και με την ατμόσφαιρα, με τις αισθήσεις σε επιφυλακή, και με τα «χαρούμενα συναισθήματα που ξυπνούν φτάνοντας στην εξοχή», όπως σημειώνει στην πρώτη σελίδα του έργου.

Πρόκειται για ένα κρίσιμο σημείο στη σκέψη του Μπετόβεν, όπου ο συναισθηματικός και βουκολικός κόσμος βρίσκει θέση δίπλα στη σκέψη και τη γνώση του Διαφωτισμού. Όπως έγραψε ένας βιογράφος του: « … η φύση ήταν η πατρίδα της ψυχής του, ο ιδεώδης τόπος για τα όνειρα και τη μουσική του». Ο ίδιος ο Μπετόβεν δηλώνει για την «Ποιμενική»: «Θέλει να ερμηνεύσει εντυπώσεις, όχι να ζωγραφίσει (μουσικά) έναν πίνακα». Είναι η μοναδική συμφωνία στην οποία ο συνθέτης δίνει προγραμματικό, περιγραφικό χαρακτήρα, με σαφή τρόπο, βάζοντας τίτλο σε κάθε μέρος της, χωρίς όμως η παλέτα του να ξεχνά τη μουσική – κάθε στιγμή υπηρετεί το αίσθημα και όχι την εικόνα.

Ένας ύμνος προς τη φύση, όπως γράφει ο Ζαν Ζακ Ρουσσώ: «Εδώ, ο άνθρωπος που τρέχει μέσα στην εξοχή δεν είναι κάποιος λυρικός ποιητής, παρά ένας άνθρωπος που αφήνεται στη φύση συνειδητά και με ευγνωμοσύνη». Η «Σκηνή στο ρυάκι» (δεύτερο μέρος), η «Χαρούμενη συντροφιά χωρικών» (Σκέρτσο), η συγκλονιστική «Καταιγίδα» που ακολουθεί (τέταρτο μέρος) και το «Τραγούδι των βοσκών με αισθήματα χαράς και ευγνωμοσύνης μετά τη θύελλα» (τελευταίο μέρος) συμπληρώνουν το περίγραμμα της μουσικής αυτής μυσταγωγίας.

Συμφωνία αρ. 7 σε λα μείζονα, έργο 92

Poco sostenuto – Vivace

Allegretto

Presto

Allegro con brio

Ένα μουσικό ξεφάντωμα, αποθέωση του χορού (Βάγκνερ), το δημιούργημα ενός μεθυσμένου! Έτσι χαρακτήρισαν την Έβδομη Συμφωνία, έργο 92, που γράφτηκε το διάστημα 1811-1812. Δεν έχει εδώ ο Μπετόβεν αργό μέρος! Όμως το Allegretto, δεύτερο μέρος, έχει χαρακτήρα θλιμμένο και πένθιμο. Και αποτέλεσε αντικείμενο θαυμασμού όπου παιζόταν, με το κοινό να ζητά επανάληψη επιτόπου.

Γαλήνη και μαγεία είναι η κυρίαρχη αίσθηση από την ακρόαση του έργου αλλά και του κόσμου του Μπετόβεν, που γίνεται στοχαστικός και προσωπικός όλο και

περισσότερο, όμως επίσης εξωστρεφής και με απόλυτο έλεγχο της εκφραστικής του δύναμης: «Είμαι ένας Βάκχος», γράφει ο ίδιος, «που στύβει τα σταφύλια του και φτιάχνει το ηδονικό νέκταρ για την ανθρωπότητα. Εγώ δίνω στους ανθρώπους τη θεία φρενίτιδα του πνεύματος!».

Η κώφωσή του έχει επιδεινωθεί δραματικά, η σχέση με την Αθάνατη Αγαπημένη είναι σε κρίσιμη καμπή, η ζωή τού θυμίζει ότι η κάθε μέρα φέρνει πόνους και δοκιμασίες, αλλά και πίστη και ενδυνάμωση με την προμηθεϊκή έννοια. Γιορτή δίπλα σε λύπη, χαρά μετά την απογοήτευση. Συναισθηματικές αντιθέσεις έντονες, που αποτυπώνονται με φιλοσοφικό υπόβαθρο στη μουσική του Μπετόβεν, «στη μεγάλη Συμφωνία μου σε λα μείζονα, μια από τις ευτυχέστερες δημιουργικές στιγμές της αδύναμης κράσης μου».

Συμφωνία αρ. 8 σε φα μείζονα, έργο 93

Allegro vivace e con brio

Allegretto scherzando

Tempo di Menuetto

Allegro vivace

«Σε κανένα άλλο έργο του Μπετόβεν δεν βρίσκεται περισσότερο απελευθερωμένο το απόλυτο καλλιτεχνικό σθένος όσο στην Όγδοη Συμφωνία» γράφει ο συνθέτης Ρίχαρντ Βάγκνερ. Μικρή σε διάρκεια (μόνο η Πρώτη διαρκεί λιγότερο) και με δομή που ξαναγυρίζει στα πρότυπα των Μότσαρτ και Χάυντν (Μενουέτο αντί για Σκέρτσο, απουσία αργού μέρους κτλ.), η συμφωνία αυτή γράφτηκε ανάμεσα στο 1811 και το 1812 και πρωτοπαρουσιάστηκε σε ιδιωτική συναυλία τον Απρίλιο του 1813 στη Βιέννη. Υπήρξε αγαπημένη του συνθέτη, ο οποίος την ίδια εποχή έγραφε φλογερά γράμματα προς την άγνωστη Αθάνατη Αγαπημένη: «Ω, συνέχισε να μ’ αγαπάς, μην περιφρονήσεις την τόσο πιστή καρδιά του αγαπημένου σου L.». Όταν ρώτησαν τον Μπετόβεν γιατί η Όγδοη ήταν λιγότερο δημοφιλής από την Έβδομη απάντησε έντονα: «Γιατί η Όγδοη είναι τόσο πολύ καλύτερη!».

Συμφωνία αρ. 9 σε ρε ελάσσονα, έργο 125

Allegro  ma non troppo, un poco maestoso

Scherzo. Molto vivace – Presto

Adagio molto e cantabile

Presto – Allegro assai – Allegro molto assai (alla Marcia) – Andante maestoso – Adagio ma non troppo, ma divoto – Allegro energico, sempre ben marcato – Allegro ma non tanto – Prestissimo

«Καθεμιά από τις οκτώ άλλες συμφωνίες είναι η άμεση έκφραση μιας στιγμής της ζωής, μιας μεγάλης ώρας με νεανικές ελπίδες, με αγάπη, ηρωισμό, τραγική πάλη με το πεπρωμένο, αποκοίμισμα μέσα στη φύση, παραισθησιακή επίκληση των μεγάλων σκιών του δάσους, μελαγχολία και αγαλλίαση διονυσιακή ή, πιο απλά, χαλάρωση του νου, που ξεφεύγει από τις έγνοιες του και γελά» γράφει ο Ρομαίν Ρολλάν. Ο Μπετόβεν γράφει τις πρώτες οκτώ συμφωνίες του σε διάστημα λίγο μεγαλύτερο των δέκα χρόνων. Μετά σιωπά, ως προς τη συγκεκριμένη φόρμα, για άλλα δέκα χρόνια, μέχρι να έρθει η Ενάτη Συμφωνία, έργο 125.

Δημιούργημα άρρηκτα συνδεδεμένο, συμβολικά και ουσιαστικά, με την ίδια την ανθρώπινη φύση και υπόσταση, στέκεται δίπλα στην Καπέλα Σιστίνα του Μιχαήλ Άγγελου και στον Φάουστ του Γκαίτε. Ο συνθέτης ξεφεύγει εντελώς από το κλασικό πλαίσιο και, χρησιμοποιώντας χορωδία και τέσσερις σολίστ τραγουδιστές στο τελευταίο μέρος του έργου, μελοποιεί μέρος της Ωδής στη χαρά του Φρήντριχ Σίλλερ, για να αποστάξει την πνευματική του πορεία. Ανθρώπινη αλληλεγγύη, ελευθερία, ισότητα, αδελφότητα, ελεύθερη σκέψη, όλα σε μια μουσική ενότητα σπάνιας ποιότητας και εξέλιξης, από το σκοτεινά δραματικό Allegro στο αγωνιώδες Scherzo και με ένα συγκλονιστικά νοσταλγικό Adagio να προηγείται του Φινάλε, όπου συμπυκνώνεται ένα πανανθρώπινο μήνυμα, λυτρωτικό και εξαγγελτικό: «Ω χαρά, εξαίσια φλόγα θεϊκή, ουράνια κόρη από τα Ηλύσια, με φλογισμένη έκσταση προχωράμε στο ιερό σου!» ήταν ο στίχος του Σίλλερ που πιθανότατα παρακίνησε τον Μπετόβεν να ακολουθήσει τη Θεία Μούσα του στο υπέρτατο δημιούργημά του.

«Ποτέ, από την εποχή του Αισχύλου, η ανθρώπινη ψυχή δεν είχε αισθανθεί την ανατριχίλα από τη γιγάντια πνοή μιας μεγαλοφυΐας όσο την ημέρα αυτή», έγραψε ένας μουσικοκριτικός μετά την πρεμιέρα της Ενάτης στις 7 Μαΐου 1824 στη Βιέννη, με τον Μπετόβεν να βρίσκεται –γεμάτος αγωνία, έμπλεος πάθους και ταυτόχρονα σαστισμένος από το παραλήρημα του κοινού– ανάμεσα στους μουσικούς της ορχήστρας, σε μια σπαρακτική εικόνα, παλεύοντας με την κώφωσή του και δονούμενος από τους πιο προμηθεϊκούς ήχους, τους δικούς του. ΗΝΩΜΕΝΟ ΒΑΣΙΛΕΙΟ

ΜΕΓΑΛΕΣ ΟΡΧΗΣΤΡΕΣ

Staatskapelle Dresden – Myung–Whun Chung – Emanuel Ax

Έργα Μπετόβεν, Μπραμς

Μια ορχήστρα που συγκαταλέγεται στις παλαιότερες και καλύτερες στον κόσμο ανοίγει τον κύκλο των μεγάλων συναυλιών κλασικής μουσικής στο Ηρώδειο. Η Κρατική Ορχήστρα της Δρέσδης (Staatskapelle Dresden) ιδρύθηκε το 1548 και συνέδεσε το όνομά της με ονόματα-θρύλους της μουσικής, όπως ο Ρίχαρντ Στράους, που πρωτοπαρουσίασε σε αυτήν, ανάμεσα σε άλλα έργα, και εννέα όπερές του, ενώ έγινε η πρώτη ορχήστρα στον κόσμο που βραβεύτηκε, το 2007, με το Ευρωπαϊκό Βραβείο για τη Διαφύλαξη της Παγκόσμιας Μουσικής Κληρονομιάς.

Στο Ηρώδειο παρουσιάζεται υπό την μπαγκέτα του σπουδαίου, ιδιαίτερα αγαπητού στην Ευρώπη, κορεάτη μαέστρου Μιουνγκ-Βουν Τσουνγκ (Myung-Whun Chung), που έχει διατελέσει μουσικός διευθυντής της Εθνικής Όπερας του Παρισιού (1989-1994), της Φιλαρμονικής Ορχήστρας της Γαλλικής Ραδιοφωνίας (2000-2015) και αρχιμουσικός της Ορχήστρας της Ακαδημίας «Santa Cecilia» στη Ρώμη (1997-2005).

Σολίστ θα είναι ο πολυβραβευμένος, μεταξύ άλλων με επτά Γκράμμυ, αμερικανός πιανίστας Εμάνιουελ Αξ, στο δημοφιλέστατο «Αυτοκρατορικό» Κοντσέρτο για πιάνο και ορχήστρα (αρ. 5, έργο 73) του Μπετόβεν, στο πλαίσιο των εορτασμών του Έτους Μπετόβεν. Στο δεύτερο μέρος, η ιστορική ορχήστρα θα παρουσιάσει ένα από τα σημαντικότερα ορχηστρικά έργα του παγκόσμιου ρεπερτορίου, την 4η Συμφωνία (έργο 98) του Μπραμς.

Λούντβιχ βαν Μπετόβεν, Κοντσέρτο αρ. 5 σε μι ύφεση μείζονα, για πιάνο και ορχήστρα, έργο 73, «Αυτοκρατορικό»

Γιοχάννες Μπραμς, Συμφωνία αρ. 4 σε μι ελάσσονα, έργο 98

Μουσική διεύθυνση Myung–Whun Chung • Σολίστ Emanuel Ax πιάνο ΓΕΡΜΑΝΙΑ / ΝΟΤΙΑ ΚΟΡΕΑ / ΗΝΩΜΕΝΕΣ ΠΟΛΙΤΕΙΕΣ

ΜΕΓΑΛΕΣ ΟΡΧΗΣΤΡΕΣ

Κρατική Ορχήστρα Αθηνών – Christoph Eschenbach – Ντανίλ Τρίφονοφ

Έργα Θεοδωράκη, Μπετόβεν, Τσαϊκόφσκι

Η πρόσφατη εμφάνιση του Κρίστοφ Έσενμπαχ (Christoph Eschenbach) με την Κρατική Ορχήστρα Αθηνών γοήτευσε αναμφίβολα το φιλόμουσο αθηναϊκό κοινό. Έτσι, η επιστροφή του θρυλικού αυτού αρχιμουσικού στο πόντιουμ της ορχήστρας θα είναι ένα από τα σημαντικότερα μουσικά γεγονότα του φετινού καλοκαιριού.

Βαθύς γνώστης και από τους κορυφαίους ερμηνευτές των έργων του Ρομαντισμού, ο Έσενμπαχ αναμένεται να προσφέρει μια σφριγηλή και φορτισμένη ανάγνωση της διαχρονικά αγαπημένης 5ης Συμφωνίας του Τσαϊκόφσκι. Μαζί του, θα συμπράξει ο ρώσος πιανίστας Ντανίλ Τρίφονοφ (Daniil Trifonov), που συγκαταλέγεται στους σπουδαιότερους πιανίστες της εποχής μας, νικητής στους διαγωνισμούς Σοπέν, Ρουμπινστάιν και Τσαϊκόφσκι. Εύλογη επιλογή, η εκτέλεση του δραματικού 3ου Κοντσέρτου του Μπετόβεν, στο πλαίσιο του εορτασμού των 250 χρόνων από τη γέννησή του. Το πρόγραμμα της συναυλίας συμπληρώνεται με χαρακτηριστικά αποσπάσματα από τον διάσημο Ζορμπά του Μίκη Θεοδωράκη – το έργο θα ερμηνευθεί σε μεταγραφή για φλάουτο και ορχήστρα, με σολίστ τον ταχύτατα ανερχόμενο Στάθη Καραπάνο.

Μίκης Θεοδωράκης, αποσπάσματα από τον Ζορμπά, σε διασκευή για φλάουτο και ορχήστρα

Λούντβιχ βαν Μπετόβεν, Κοντσέρτο αρ. 3 σε ντο ελάσσονα για πιάνο και ορχήστρα, έργο 37

Πιοτρ Ίλιτς Τσαϊκόφσκι, Συμφωνία αρ. 5 σε μι ελάσσονα, έργο 64

Moυσική διεύθυνση Christoph Eschenbach • Σολίστ Daniil Trifonov πιάνο • Στάθης Καραπάνος φλάουτο ΡΩΣΙΑ

ΜΕΓΑΛΕΣ ΟΡΧΗΣΤΡΕΣ

Κρατική Ορχήστρα Θεσσαλονίκης – Ζωή Τσόκανου

Έργα Θεοδωράκη, Τσαϊκόφσκι, Προκόφιεφ

Η Κρατική Ορχήστρα Θεσσαλονίκης συμμετέχει στο Φεστιβάλ Αθηνών & Επιδαύρου 2020 με τον εξαίρετο σουηδό βιολονίστα Ντάνιελ Λοζάκοβιτς (Daniel Lozakovich). Ο 19χρονος βιρτουόζος έχει κατακτήσει ολόκληρο τον κόσμο με την απαράμιλλη δεξιοτεχνία του, το ισορροπημένο του παίξιμο και την καθαρότητα του ήχου του, με τους ειδικούς να τον κατατάσσουν στην παγκόσμια ελίτ και να τον συγκρίνουν με μυθικές μορφές του παρελθόντος, όπως ο Κριστιάν Φερρά (Christian Ferras) και ο Γιάσα Χάιφετς (Jascha Heifetz)!

Ο Λοζάκοβιτς ερμηνεύει το μελωδικό και ιδιαίτερα απαιτητικό Κοντσέρτο για βιολί του Τσαϊκόφσκι, με τις συνεχείς εναλλαγές εικόνων και συναισθημάτων, το οποίο ο συνθέτης εμπνεύστηκε από μια διασκευή της Ισπανικής Συμφωνίας του Λαλό. Το πρόγραμμα ξεκινά με το πολύχρωμο συμφωνικό σκέρτσο του Μίκη Θεοδωράκη Το πανηγύρι της Ασή-Γωνιάς, που γράφτηκε με αφορμή το ομώνυμο πανηγύρι των Χανίων και είναι πλούσιο σε κρητικά λαϊκά μοτίβα, και ολοκληρώνεται με τη φημισμένη 5η Συμφωνία του Προκόφιεφ, με την οποία ο δημιουργός της θέλησε να υμνήσει το μεγαλείο του ανθρώπινου πνεύματος και να δοξάσει τον ελεύθερο κι ευτυχισμένο άνθρωπο, τη δύναμη, τη γενναιοδωρία και την ευγένεια της ψυχής του.

Μίκης Θεοδωράκης (1925), Το πανηγύρι της Ασή-Γωνιάς, συμφωνικό σκέρτσο

Πιοτρ Ίλιτς Τσαϊκόφσκι (1840-1893), Κοντσέρτο για βιολί και ορχήστρα σε ρε μείζονα, έργο 35

Σεργκέι Προκόφιεφ (1891-1953), Συμφωνία αρ. 5 σε σι ύφεση μείζονα, έργο 100

Μουσική διεύθυνση Ζωή Τσόκανου • Σολίστ Daniel Lozakovich βιολί

ΜΕΓΑΛΕΣ ΟΡΧΗΣΤΡΕΣ

Εθνική Συμφωνική Ορχήστρα & Χορωδία της ΕΡΤ – Μιχάλης Οικονόμου

Παγκόσμια ημέρα μουσικής

Έργα Ντβόρζακ, Μπιζέ, Βάγκνερ, Μποροντίν, Πουτσίνι, Βέρντι

Κάθε χρόνο στις 21 Ιουνίου, η Εθνική Συμφωνική Ορχήστρα της ΕΡΤ γιορτάζει την Παγκόσμια Ημέρα Μουσικής και προσκαλεί το κοινό σε μια μεγάλη, δωρεάν συναυλία στο Ωδείο Ηρώδου Αττικού.

Φέτος, στο πρώτο μέρος η ορχήστρα, υπό τη διεύθυνση του Μιχάλη Οικονόμου, θα ερμηνεύσει τη Συμφωνία αρ. 8 του Ντβόρζακ, που ο συνθέτης έγραψε ως ευχαριστήριο προς την Ακαδημία της Πράγας, για την εκλογή του στην Ακαδημία Επιστημών, Γραμμάτων και Τεχνών της Βοημίας το 1890. Έτσι, είναι ένα έργο γεμάτο χαρά και αισιοδοξία, όπου ο συνθέτης συνδυάζει με πολύ ασυνήθιστο τρόπο τα τυπικά μέρη μιας συμφωνίας, διανθίζοντάς τα με πολλά μουσικά θέματα, εμπνευσμένα από την παράδοση της Βοημίας. Στο δεύτερο μέρος η χορωδία, υπό τη διεύθυνση του Αγαθάγγελου Γεωργακάτου, θα μας ταξιδέψει σε αγαπημένες όπερες –από την Κάρμεν του Μπιζέ και τη Μαντάμα Μπαττερφλάυ του Πουτσίνι μέχρι την Αΐντα και τον Τροβαδούρο του Βέρντι, μέσα από γνωστά λυρικά κομμάτια που έχουν έχουν αγαπηθεί όχι μόνο από τους λάτρεις της όπερας αλλά και από το ευρύτερο κοινό.

Α΄ μέρος

Αντονίν Ντβόρζακ, Συμφωνία αρ. 8, σε σολ μείζονα, έργο 88

Β΄ μέρος

Ζωρζ Μπιζέ, Πρελούδιο, Χορωδιακό και Εμβατήριο (Δ΄ Πράξη), από την όπερα Κάρμεν

Ρίχαρντ Βάγκνερ, Γαμήλιο εμβατήριο, από την όπερα Λόενγκριν

Αλεξάντρ Μποροντίν, Πολοβτσιανοί χοροί, από την όπερα Πρίγκιπας Ιγκόρ

Τζάκομο Πουτσίνι, Χορωδιακό με στόμα κλειστό, από την όπερα Μαντάμα Μπαττερφλάυ

Τζουζέππε Βέρντι, «Πέτα, σκέψη», από την όπερα Ναμπούκκο

Τζουζέππε Βέρντι, Χορωδιακό των τσιγγάνων, από την όπερα Ο τροβαδούρος

Τζουζέππε Βέρντι, Εμβατήριο του θριάμβου και Χορωδιακό, από την όπερα Αΐντα

Διεύθυνση – Προετοιμασία χορωδίας Αγαθάγγελος Γεωργακάτος • Μουσική διεύθυνση Μιχάλης Οικονόμου

ΚΥΚΛΟΣ ΤΖΑΖ

(κείμενα Γιώργος Χαρωνίτης)

ΜΟΥΣΙΚΗ

ΠΡΩΤΗ ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Jazz at Lincoln Center Orchestra & Wynton Marsalis

Οι ξεχωριστές τζαζ βραδιές που φιλοξενεί φέτος το Ηρώδειο και το Φεστιβάλ Αθηνών ξεκινούν με ένα από τα πιο σπουδαία και σημαντικά ορχηστρικά σύνολα της σύγχρονης τζαζ, την Jazz at Lincoln Center Orchestra, που αποτελείται από κορυφαίους σολίστ, μουσικούς και ενορχηστρωτές και τη διευθύνει ο τρομπετίστας και συνθέτης Γουίντον Μαρσάλις (Wynton Marsalis), ένας από τους πιο διάσημους και διακεκριμένους τζάζμεν των τελευταίων δεκαετιών.

Η ορχήστρα έχει συνεχή δημιουργική παρουσία, τόσο συναυλιακή όσο και δισκογραφική, με ρεπερτόριο που καλύπτει όλη την ιστορία της τζαζ. Ο καλλιτεχνικός της διευθυντής, ο Γουίντον Μαρσάλις, προέρχεται από μια σπουδαία μουσική οικογένεια, που έχει εμβαθύνει στην παράδοση της τζαζ και στην αντίστοιχη μουσική εκπαίδευση, ενώ ο ίδιος έχει διακριθεί τόσο στον τομέα της τζαζ όσο και σε αυτόν της κλασικής μουσικής – έχοντας βραβευθεί με Γκράμμυ και για τις δύο αυτές μουσικές κατηγορίες την ίδια χρονιά. Το έργο του Μαρσάλις θεωρείται θεμελιώδες για τη σύγχρονη τζαζ και η συναυλία του στο Ηρώδειο, με την Jazz at Lincoln Center Orchestra, θα είναι μια πραγματική εμπειρία.

Μουσική διεύθυνση Wynton Marsalis • Μουσικοί Wynton Marsalis τρομπέτα, Ryan Kisor τρομπέτα, Kenny Rampton τρομπέτα, Marcus Printup τρομπέτα, Chris Crenshaw τρομπόνι, Vincent Gardner τρομπόνι, Elliot Mason τρομπόνι, Sherman Irby σαξόφωνο άλτο και σοπράνο, φλάουτο, κλαρινέτο, Ted Nash σαξόφωνο άλτο και σοπράνο, φλάουτο, κλαρινέτο, Victor Goines σαξόφωνο τενόρο και σοπράνο, κλαρινέτο, κλαρινέτο μπάσο, Paul Nedzela σαξόφωνο βαρύτονο και σοπράνο, κλαρινέτο μπάσο, Camille Thurman σαξόφωνο, φωνή, Dan Nimmer πιάνο, Carlos Henriquez μπάσο, Ali Jackson Jr. ντραμς – ΗΠΑ

ΚΥΚΛΟΣ ΤΖΑΖ

ΜΟΥΣΙΚΗ   ΠΡΩΤΗ ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Joshua Redman – Brad Mehldau – Christian McBride – Brian Blade

A Moodswing Reunion 

Το κουαρτέτο του σαξοφωνίστα Τζόσουα Ρέντμαν (Joshua Redman), με τον πιανίστα Μπραντ Μέλνταου (Brad Mehldau), τον μπασίστα Κρίστιαν ΜακΜπράιντ (Christian McBride) και τον ντράμερ Μπράιν Μπλέιντ (Brian Blade), παρουσιάζεται ξανά εν δράσει, μ’ ένα νέο άλμπουμ και μια περιοδεία.

Η κοινή ιστορία τους ξεκίνησε πριν από 25 χρόνια, όταν έβγαλαν τον δίσκο Moodswing. Τότε, το 1994, και οι τέσσερις ήταν ταχέως ανερχόμενα ταλέντα στην αμερικανική και τη διεθνή σκηνή της τζαζ – σήμερα και οι τέσσερις είναι πραγματικοί jazzmasters, με σπουδαία ιστορία ο καθένας. Ουσιαστικά, οι μεταξύ τους δεσμοί ποτέ δεν έσπασαν – πάντα ήταν σε επαφή και συνεργάζονταν σε διάφορα μουσικά πρότζεκτ. Τώρα, με το Round Again, έχουμε ένα πραγματικό σούπερ γκρουπ να επανασυνδέεται και να σουινγκάρει ξανά, με τον εκπληκτικό τρόπο που το έκανε στα 90s. Και, πέρα από αυτόν τον χαρακτήρα του «σούπερ γκρουπ», θα νιώσουμε να εκπέμπουν ξανά τη μοναδική χημεία και τη δημιουργική δυναμική που χαρακτηρίζει, και δένει, αυτούς τους τέσσερις εκπληκτικούς τζάζμεν.

Μουσικοί Joshua Redman σαξόφωνο τενόρο, σαξόφωνο σοπράνο, Brad Mehldau πιάνο, Christian McBride μπάσο, Brian Blade τύμπανα – ΗΠΑ

ΚΥΚΛΟΣ ΤΖΑΖ

ΜΟΥΣΙΚΗ

Jan Garbarek

Με τη συμμετοχή του Trilok Gurtu

Ο Νορβηγός σαξοφωνίστας Γιαν Γκαρμπάρεκ (Jan Garbarek) είναι μια ιδιαίτερη περίπτωση. Το όνομά του –και ο ήχος του– είναι σχεδόν ταυτόσημο(ς) με την έννοια, την ουσία και τη φύση της ευρωπαϊκής τζαζ αλλά και με τον περίφημο «ήχο» της ECM, της δισκογραφικής εταιρίας που έχει εκδώσει το σύνολο σχεδόν της ηχογραφημένης μουσικής του. Παράλληλα, όμως, o λυρισμός και η ποιητική του προσέγγιση στη μουσική είναι δι-εθνικός και παν-ανθρώπινος.

Ο ήχος του Γιαν Γκαρμπάρεκ έχει σφραγίσει μεγάλες μουσικές άλλων (σε μια ευρεία γκάμα, από τον Κηθ Τζάρρετ ως την Ελένη Καραΐνδρου). Παράλληλα, και κυρίως, η δική του μουσική κινείται, εδώ και 50 χρόνια, στα ανώτατα επίπεδα της σύγχρονης καλλιτεχνικής δημιουργίας, από την τζαζ ως την world και την κλασική μουσική. Ένα σημαντικό κεφάλαιό της έχει την υπογραφή του Jan Garbarek Group, που συναποτελούν ο επί δεκαετίες βασικός συνεργάτης του γερμανός πιανίστας Ράινερ Μπρένινγκχάους (Rainer Brüninghaus), ο βραζιλιάνος μπασίστας Γιούρι Ντάνιελ (Yuri Daniel) και ο ινδός «μάγος» των κρουστών Τράιλοκ Γκούρτου (Trilok Gurtu).

Μουσικοί Jan Garbarek σαξόφωνο, Rainer Brüninghaus πιάνο, Yuri Daniel μπάσο, Trilok Gurtu κρουστά – ΝΟΡΒΗΓΙΑ

ΜΟΥΣΙΚΗ

Max Richter

Την πρώτη νύχτα του Ιουλίου, ένας από τους σημαντικότερους ευρωπαίους συνθέτες της τελευταίας εικοσαετίας, ο Μαξ Ρίχτερ (Max Richter), έρχεται για πρώτη φορά στο Ηρώδειο.

Δημιουργός με φανατικό κοινό από όλα τα είδη μουσικής, καθώς δεν διστάζει να επιλέξει ύφος αναγεννησιακό ή ρομαντικό, να χρησιμοποιήσει ήχους ηλεκτρονικούς και πειραματικούς –κάποιοι τον χαρακτηρίζουν νεο-κλασικό, άλλοι μετα-μινιμαλιστή–, ο Ρίχτερ ξεχωρίζει για το προσωπικό του ύφος που γεφυρώνει πολλά στυλ. Έχει γράψει μουσική για το Βασιλικό Μπαλέτο της Μ. Βρετανίας, το American Ballet Theatre, το Nederlands Dans Theater και το Ballett Zürich, ενώ πολύ γνωστές και αγαπημένες είναι οι συνθέσεις του που ακούστηκαν σε κινηματογραφικές ταινίες (Βαλς με τον Μπασίρ, Το νησί των καταραμένων, Προμηθέας κ.ά.). Έχει βραβευτεί πολλές φορές για το έργο του, μεταξύ άλλων από την Ευρωπαϊκή Ακαδημία Μουσικής.

Στο ρωμαϊκό ωδείο, ο Ρίχτερ θα παρουσιάσει δύο δισκογραφικές δουλειές του: το αριστουργηματικό The Blue Notebooks, έναν μουσικό στοχασμό πάνω στη βία και τον πόλεμο (2004/2018) που συμπεριλήφθηκε τον Σεπτέμβριο του 2019 στον κατάλογο με τα σημαντικότερα κλασικά έργα του 21ου αιώνα από τον βρετανικό Guardian, και το εμπνευσμένο από την αισθητική του χορού Infra (2010/2014).

Mουσικοί Max Richter πιάνο, keyboards, electronics, Ian Burdge βιολοντσέλο, Christopher Worsey βιολοντσέλο, Natalia Bonner βιολί, Louisa Fuller βιολί, Nicholas Barr βιόλα • Αφήγηση Sarah Sutcliffe – ΓΕΡΜΑΝΙΑ / ΗΝΩΜΕΝΟ ΒΑΣΙΛΕΙΟ

ΜΟΥΣΙΚΗ

Nils Frahm

Live at Odeon of Herodes Atticus

Από το 2009, που εμφανίστηκε στη δισκογραφία, ο Γερμανός Νιλς Φραμ (Nils Frahm) έχει γνωρίσει μια σταθερά ανοδική πορεία και θεωρείται πλέον από τους πιο πρωτοποριακούς δημιουργούς της σύγχρονης ευρωπαϊκής μουσικής σκηνής. Το πάθος, η ευαισθησία και ο ξεχωριστός χαρακτήρας της μουσικής του, με τον συγκερασμό στοιχείων κλασικής, ηλεκτρονικής και ambient, έχουν δημιουργήσει ένα φανατικό κοινό, που τον υποδέχεται με ενθουσιασμό στις εμφανίσεις του.

Ο 37χρονος σήμερα Φραμ ξεκίνησε τις σπουδές του από την κλασική μουσική σε πολύ μικρή ηλικία, μαθαίνοντας πιάνο δίπλα στον Ναχούμ Μπρόντσκι (που δικός του δάσκαλος ήταν ένας από τους τελευταίους μαθητές του Τσαϊκόφσκι). Ξεχωρίζει για τον υψηλό επαγγελματισμό του, τη μουσική του ποικιλομορφία, την εφευρετικότητα και τη δεξιοτεχνία στις εκρηκτικές ζωντανές εμφανίσεις του! Για το καλοκαίρι του 2020 ο Φραμ έχει προγραμματίσει μια σειρά επιλεγμένων εμφανίσεων στην Ευρώπη, μεταξύ των οποίων και τη συναυλία στο Ωδείο Ηρώδου Αττικού. – ΓΕΡΜΑΝΙΑ

ΜΟΥΣΙΚΗ

ΑφιΕρωμα στον ΘΑνο Μικρούτσικο – Τους προβολείς στήσε

Τη χρονιά που μας πέρασε αποχαιρετίσαμε έναν μεγάλο συνθέτη, που καθόρισε, με το έργο και την παρουσία του, τη μουσική σκηνή της Ελλάδας και ανανέωσε το πολιτιστικό της τοπίο από διάφορες θεσμικές θέσεις. Ανάμεσα στα άλλα, υπήρξε Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Φεστιβάλ Αθηνών & Επιδαύρου (1998-1999), συμβάλλοντας αποφασιστικά στον εκσυγχρονισμό του. Γι’ αυτό και το Φεστιβάλ τον τιμά φέτος με μια παράσταση στο Ηρώδειο, αφιερωμένη στη μουσική του για το θέατρο (1972-2019).

Ένας μουσικός περίπατος με τραγούδια, χορικά, κομμάτια για μιούζικαλ και επιθεωρήσεις, συνθέσεις που ξεπέρασαν τα όρια της θεατρικής σκηνής και αγαπήθηκαν από το ευρύ κοινό. Μουσική για έργα του Μπρεχτ, του Λόπε ντε Βέγκα, του Ευριπίδη, του Αριστοφάνη, τραγούδια σε ποίηση του Ρίτσου, του Καβάφη, του Καββαδία. Υπό την μπαγκέτα του Θύμιου Παπαδόπουλου, που ο Θάνος Μικρούτσικος τον αποκαλούσε «alter ego» του, θα τραγουδήσουν η Ρίτα Αντωνοπούλου, ο Φοίβος Δεληβοριάς, ο Χρήστος Θηβαίος και ο Κώστας Θωμαΐδης. Ανάμεσα στις νότες, λέξεις και κείμενα με την υπογραφή του Οδυσσέα Ιωάννου θα ερμηνεύσει η Ρένια Λουιζίδου.

Κείμενα Οδυσσέας Ιωάννου • Ερμηνεύουν Ρίτα Αντωνοπούλου, Φοίβος Δεληβοριάς, Χρήστος Θηβαίος, Κώστας Θωμαΐδης και η Ρένια Λουιζίδου

ΜΟΥΣΙΚΗ

ΠΡΩΤΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΔΙΣΚΟΥ

Γιάννης Αγγελάκας – Νίκος Βελιώτης

Λύκοι στη χώρα των θαυμάτων

Μια διαφορετική καλοκαιρινή βραδιά στο ρωμαϊκό ωδείο, με ερμηνείες εσωτερικές, αφαιρετικές και ονειρικές, από δύο αγαπημένους καλλιτέχνες. Ο Γιάννης Αγγελάκας και ο τσελίστας Νίκος Βελιώτης εισβάλλουν ως «Λύκοι» σε τραγούδια που αγάπησαν από την πρώτη τους εφηβεία μέχρι σήμερα, με έρωτα και μινιμαλιστική ψυχεδέλεια. Στην τελευταία τους δισκογραφική δουλειά, που παρουσιάζουν για πρώτη φορά στο κοινό στο Ηρώδειο, κάνουν μια ήρεμη βόλτα σε τραγούδια-σταθμούς της ελληνικής δισκογραφίας των τελευταίων δεκαετιών, από τον Χατζιδάκι, τον Τσιτσάνη, τον Θεοδωράκη, τον Ξαρχάκο και τον Άκη Πάνου μέχρι τους Lost Bodies, τον Θάνο Ανεστόπουλο και τον Παύλο Παυλίδη.

Επιμέλεια ήχου Γιώργος Ταχτσίδης, Μίμης Κωνσταντινίδης • Επιμέλεια φωτισμού Νίκος Κεχαγιάς • Μουσικοί Γιάννης Αγγελάκας φωνή, Νίκος Βελιώτης τσέλο, Φώτης Σιώτας βιόλα, Σοφία Ευκλείδου τσέλο, Ηλίας Μπαγλάνης πλήκτρα, Λαμπρινή Γρηγοριάδου φωνητικά • Παραγωγή Novel Vox

ΜΟΥΣΙΚΗ

ΠΡΩΤΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΔΙΣΚΟΥ

Μόνικα – Κάτι ανθίζει στο Ηρώδειο

Το Ηρώδειο θα στολιστεί με τα χρώματα ενός όμορφου ελληνικού κήπου σε μια μοναδική συναυλία, στην οποία η Μόνικα θα παρουσιάσει, για πρώτη φορά, το νέο της ελληνόφωνο άλμπουμ, έναν δίσκο που ετοίμαζε για περισσότερο από δέκα χρόνια, φροντίζοντάς τον σαν μικρό κήπο. Το αποτέλεσμα πλαισιώθηκε από την κατάλληλη ομάδα και αναμένεται τώρα να «ανθίσει», με τη συμμετοχή του κόσμου, στην καρδιά του Ηρωδείου.

«Τι πιο ωραίο από το να νιώθεις να ξυπνούν οι αναμνήσεις της μουσικής που αγάπησες στο παρελθόν, ακούγοντας κάτι καινούργιο, κάτι ολόφρεσκο», λέει η αγαπημένη τραγουδοποιός. Με την ορχήστρα της και μια νεανική χορωδία, με παραδοσιακά όργανα όπως η λάφτα, το μαντολίνο και η άρπα, η Μόνικα θα προσφέρει μια εμπειρία που θα μας ταξιδέψει από το παρελθόν στο παρόν, με παλιές επιτυχίες, νέα, ακυκλοφόρητα τραγούδια και πολλές εκπλήξεις. Κάτι ανθίζει στο Ηρώδειο…

Επιμέλεια Ορχήστρας & Χορωδίας Royal Άρης Ζέρβας • Ενορχηστρώσεις J.B Flatt, Άρης Ζέρβας, Μόνικα • Σκηνοθεσία Σταύρος Ξενίδης • Φωτισμοί Lighting Art – Γιώργος Τέλλος • Ήχος Γιώργος Σωτηρόπουλος • Κοστούμια Zeus + Δione  • Σχεδιάστρια κοστουμιών Λυδία Βουσβούνη • Καλλιτεχνική συμμετοχή Άρτεμις Μπόγρη μεσόφωνος • Εκτέλεση παραγωγής Royal Music LLC

ΜΟΥΣΙΚΗ

El Sistema Greece – Blend Mishkin

World A Music: The routes of our roots

Ο κόσμος μια μουσική: οι ρίζες μας και οι διαδρομές τους

Isaac Hayes και Portishead, David McCallum και Snoop Dogg, Beyoncé και Chi-Lites. Το Φεστιβάλ Αθηνών περήφανα φιλοξενεί το El Sistema Greece για δεύτερη φορά στο Ηρώδειο, σε μια συναυλία όπου σύγχρονα, δημοφιλή τραγούδια μπλέκονται δημιουργικά με παλιότερες επιτυχίες. Στην απρόσμενη και διασκεδαστική αυτή συναυλία θα βρίσκονται επί σκηνής μουσικοί από περισσότερες των σαράντα εθνικότητες: μια συμφωνική ορχήστρα νέων απ’ όλα τα μέρη του κόσμου, μια φανκ μπάντα και ένας dj. Την επιμέλεια του προγράμματος έχει ο γνωστός παραγωγός Blend Mishkin.

Από το 2016, το El Sistema Greece οργανώνει και προσφέρει μαθήματα μουσικής σε παιδιά και νέους από δομές προσφύγων στην Αττική (Σκαραμαγκάς, Ελαιώνας και διάφορες περιοχές στην Αθήνα). Ακολουθώντας τα πρότυπα του El Sistema στη Βενεζουέλα (1975), μέσα σε ελάχιστα χρόνια λειτουργίας κατάφερε να προσαρμοστεί στη ρευστή κοινωνική κατάσταση της χώρας μας και να δημιουργήσει, μέσω της μουσικής, μια δεμένη ομάδα ανθρώπων, ανεξάρτητα από την καταγωγή, τη γλώσσα και τη θρησκεία τους.

Μουσικός παραγωγός Blend Mishkin • Ερμηνεύει η El Sistema Greece Youth Orchestra / Διεύθυνση Safira Antzus-Ramos (Ζαφείρα Αντζούς– Ράμος) και η El Sistema Greece Youth Choir / Διεύθυνση χορωδίας Αντιγόνη Κερετζή

ΜΟΥΣΙΚΗ

Οι κασέτες του Μελωδία

Η κασέτα του ’80 – η άλλη πλευρά

Μετά την περσινή, πετυχημένη συναυλία, ο Μελωδία FM επιστρέφει στο Ηρώδειο για μια ακόμα καλοκαιρινή βραδιά γεμάτη μουσικές που αγαπήσαμε. Ο Νίκος Πορτοκάλογλου, ιδρυτικό μέλος του συγκροτήματος Φατμέ, αναλαμβάνει μαζί με την Ομάδα του Μελωδία να παρουσιάσει μια ξεχωριστή μουσική αναδρομή στα τραγούδια που εξέφρασαν την «άλλη πλευρά» της δεκαετίας του ’80. Στα τραγούδια που αμφισβήτησαν και αντιστάθηκαν στην αισθητική της εύκολης, πλαστής ευμάρειας, που διαμόρφωσαν, τελικά, τη σύγχρονη ελληνική μουσική.

Μαζί του επί σκηνής σταθεροί και νέοι φίλοι καλλιτέχνες του δημοφιλούς τραγουδοποιού που μας ταξιδεύουν στην κληρονομιά μεγάλων συνθετών, όπως ο Μάνος Χατζιδάκις, ο Μίκης Θεοδωράκης και ο Σταύρος Ξαρχάκος, αλλά και σε γνωστά κομμάτια από συγκροτήματα που μας έφεραν τον ήχο της Δύσης, τους Φατμέ και τους Τερμίτες, τις Τρύπες και τις Μουσικές Ταξιαρχίες. Κι ακόμα, σε τραγούδια από τη Σχολή της Θεσσαλονίκης, που έδωσε νέο ήχο στην ελληνικότητα μέσα από τις δημιουργίες του Νίκου Ξυδάκη, του Μανώλη Ρασούλη, του Νίκου Παπάζογλου, αλλά και μελωδίες που αντιπροσώπευαν την πρωτοπορία της εποχής, όπως οι συνθέσεις του Θάνου Μικρούτσικου, οι αστικές μπαλάντες του Βαγγέλη Γερμανού και η ηλεκτρονική προφητεία της Λένας Πλάτωνος.

Παραγωγή Frontstage – Μελωδία 99,2