ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟΣ ΧΩΡΟΣ ΕΠΙΔΑΥΡΟΥ – ΑΣΚΛΗΠΙΕΙΟ
ΑΡΧΑΙΟ ΘΕΑΤΡΟ ΕΠΙΔΑΥΡΟΥ
ΟΠΕΡΑ
ΝΕΑ ΠΑΡΑΓΩΓΗ
20 Ιουνίου
Εθνική Λυρική Σκηνή – Jacques Lacombe – Παναγής Παγουλάτος
Μήδεια
του Λουίτζι Κερουμπίνι
Η Εθνική Λυρική Σκηνή αναβιώνει στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου την όπερα Μήδεια του Λουίτζι Κερουμπίνι για μία μοναδική παράσταση στις 20 Ιουνίου 2026, εξήντα πέντε χρόνια μετά τη θρυλική παραγωγή του 1961 με τη Μαρία Κάλλας στον ομώνυμο ρόλο, σε σκηνοθεσία Αλέξη Μινωτή, σκηνικά και κοστούμια Γιάννη Τσαρούχη και χορογραφία Μαρίας Χορς.
Στο πλαίσιο του θεματικού της άξονα για την καλλιτεχνική περίοδο 2025 / 26, ο οποίος εξερευνά την έννοια «της όπερας του μέλλοντος μέσα από τη μήτρα του παρελθόντος», η Εθνική Λυρική Σκηνή επιλέγει να αναβιώσει τη Μήδεια του 1961 με τα υλικά τού σήμερα. Μέσα από τα βιβλία σκηνοθεσίας του Μινωτή, τα σχέδια του Τσαρούχη, καθώς και το πλούσιο φωτογραφικό υλικό που σώζεται από τις θρυλικές παραστάσεις της Κάλλας στην Επίδαυρο, επιχειρείται μια ανασύνθεση της παράστασης, όπως την εμπνεύστηκαν και την παρουσίασαν οι μυθικοί εκείνοι καλλιτέχνες που σφράγισαν τον ελληνικό πολιτισμό.
Μετά το κλείσιμο του Ωδείου Ηρώδου Αττικού για εργασίες αναστήλωσης, η ΕΛΣ συνεχίζει τη μεγάλη παράδοση των καλοκαιρινών παραγωγών όπερας, αυτήν τη φορά στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου, σχεδόν επτά δεκαετίες μετά την τελευταία φορά που παρουσίασε παραγωγή όπερας εκεί και για πρώτη φορά στον 21ο αιώνα.
Μετά τον εμπλουτισμό του Ιστορικού Αρχείου της ΕΛΣ με νέες συλλογές, φωτογραφικά αρχεία και σπάνια ντοκουμέντα, με μεγάλο αριθμό των κοστουμιών του Τσαρούχη να έχουν αποκατασταθεί από το Ενδυματολογικό Τμήμα της ΕΛΣ και με δεδομένη τη συνεργασία με το ΜΙΕΤ / ΕΛΙΑ και το Αρχείο Μινωτή – Παξινού, ο Καλλιτεχνικός Διευθυντής της ΕΛΣ Γιώργος Κουμεντάκης στελεχώνει μια νέα δημιουργική ομάδα, αποτελούμενη από τους Παναγή Παγουλάτο (σκηνοθεσία), Λίλη Πεζανού (σκηνικά), Τότα Πρίτσα (κοστούμια) και Χρήστο Τζιόγκα (φωτισμοί), η οποία, μέσα από ενδελεχή έρευνα των υπαρχόντων ντοκουμέντων, ανασυνθέτει την παραγωγή, προσφέροντας στο σημερινό κοινό μια σπάνια ευκαιρία να γνωρίσει ένα εμβληματικό ορόσημο του ελληνικού πολιτισμού.
Τον ρόλο του τίτλου ερμηνεύει η σπουδαία Ιταλίδα δραματική υψίφωνος Άννα Πιρότσι, ενώ στο πλάι της εμφανίζονται ο Ζαν-Φρανσουά Μποράς ως Ιάσων, ο Τάσης Χριστογιαννόπουλος στον ρόλο του Κρέοντα, η Αλίσια Κολόσοβα ως Νέρις και η Δανάη Κοντόρα στον ρόλο της Γλαύκης.
Ιστορική παράσταση του 1961
Σκηνοθεσία Αλέξης Μινωτής • Σκηνικά – Κοστούμια Γιάννης Τσαρούχης • Χορογραφία Μαρία Χορς
Ανασύνθεση της ιστορικής παράστασης του 1961 από τους:
Καλλιτεχνική διεύθυνση Γιώργος Κουμεντάκης • Μουσική διεύθυνση Jacques Lacombe • Σκηνοθεσία Παναγής Παγουλάτος • Σκηνικά Λίλη Πεζανού • Κοστούμια Τότα Πρίτσα • Χορογραφία Γιάννα Φιλιπποπούλου, Κέλλη Ζαμπέλα • Φωτισμοί Χρήστος Τζιόγκας • Διεύθυνση χορωδίας Αγαθάγγελος Γεωργακάτος • Ερμηνεύουν Άννα Πιρότσι Μήδεια, Δανάη Κοντόρα Γλαύκη, Αλίσια Κολόσοβα Νέρις, Ζαν-Φρανσουά Μποράς Ιάσων, Τάσης Χριστογιαννόπουλος Κρέων • Με Μονωδούς, την Ορχήστρα και τη Χορωδία της Εθνικής Λυρικής Σκηνής
Δωρητής παράστασης Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος (ΙΣΝ)
///
ΘΕΑΤΡΟ
ΠΡΕΜΙΕΡΑ
3 & 4 Ιουλίου
Χρήστος Θεοδωρίδης
Αισχύλου
Πέρσες
Αχ μια φορά πόσο μεγάλη και
γλυκιά ήταν στ’ αλήθεια η ζωή μας
Αυτήν τη νύχτα, μια νύχτα βαθιά σαν χίλια χρόνια, κάπου στον κόσμο, εικοσιπέντε άνθρωποι περιμένουν τα νέα μιας βέβαιης καταστροφής. Οι φόβοι όλων επιβεβαιώνονται. Ανάμεσα στο μέγεθος του πένθους και την πράξη αντίδρασης που μοιάζει ανέφικτη, αισθάνονται μετέωροι και ανήμποροι. Αυτήν τη νύχτα, έξι άνθρωποι μπορούν μόνο να κλάψουν.
Με αφηγηματικό σημείο εκκίνησης την είδηση της καταστροφικής ήττας στη Σαλαμίνα, κεντρικός άξονας της ιστορίας είναι ο θρήνος –αδιαπραγμάτευτος, διαρκής, επαναλαμβανόμενος– για όσους χάθηκαν, για το ευτυχισμένο παρελθόν που απωλέσθηκε.
Στην πρώτη του κάθοδο στο αργολικό θέατρο, αυτός ο νεαρός σκηνοθέτης από τη Θεσσαλονίκη αναμετριέται με την αισχύλεια τραγωδία. Γραμμένη το 472 π.Χ., αποτελεί το αρχαιότερο σωζόμενο πλήρες έργο της αρχαίας ελληνικής δραματουργίας και, ταυτόχρονα, την παλαιότερη μεταγραφή γεγονότων της Ιστορίας σε θέατρο. Ο Χρήστος Θεοδωρίδης εργάζεται πάνω στο αντιπολεμικό έργο των Περσών, συνεχίζοντας έτσι τη νοητή πορεία που έχει σχηματίσει τα τελευταία χρόνια με έργα πολιτικά φορτισμένα και ιδιαίτερα επίκαιρα (Σ’ εσάς που με ακούτε / Λούλα Αναγνωστάκη, Ποιος σκότωσε τον πατέρα μου / Εντουάρ Λουί, Συνέδριο για το Ιράν / Ιβάν Βιριπάγεφ, κ.ά.).
Αποκλίνοντας από τη μυθική αφήγηση που κατά κανόνα κυριαρχεί στην τραγωδία, ο Αισχύλος, εδώ, συνθέτει το μοναδικό έργο του είδους «θέατρο-ντοκουμέντο» που απαντάται στο σώμα της αρχαίας ελληνικής τραγωδίας.
Αυτόπτης μάρτυρας και στρατιώτης των Αθηναίων στη Ναυμαχία της Σαλαμίνας (480 π.Χ.), ο ίδιος δημιουργεί μια πρωτοφανή μορφή παραστατικού «ρεπορτάζ» πολέμου μόλις οχτώ χρόνια μετά. Η Ιστορία ανεβαίνει πρώτη φορά στη σκηνή.
Σε αυτό το καλλιτεχνικό εγχείρημα συναντάμε στο επίκεντρο τον άνθρωπο και την απώλεια. Τα ονόματα ανθρώπων, για τα οποία με τόση εμμονή ρωτάει ο Χορός τον αγγελιοφόρο, δεν είναι μόνο περσικά, αλλά είναι ονόματα ανθρώπων που χάθηκαν και χάνονται κάθε λεπτό στο σήμερα. Είκοσι δύο ηθοποιοί, που παραμένουν διαρκώς επί σκηνής, συνθέτουν έναν Χορό-πρωταγωνιστή, που με μόνα εργαλεία τον λόγο, την κίνηση και τη μουσική, εκφράζει το συλλογικό τραύμα μιας μουδιασμένης κοινωνίας.
Μετάφραση Παναγιώτης Μουλλάς • Σκηνοθεσία Χρήστος Θεοδωρίδης • Δραματουργική επεξεργασία Ιζαμπέλα Κωνσταντινίδου, Παύλος Σούλης, Χρήστος Θεοδωρίδης • Φωτισμοί Ιωάννα Αθανασίου, Τάσος Παλαιορούτας • Μουσική Jeph Vanger • Χορογραφία – Κίνηση Ξένια Θεμελή • Επιστημονικός σύμβουλος Παύλος Σούλης • Social Media – Διαφήμιση Renegade Media • Επικοινωνία – Προβολή Μαρκέλλα Καζαμία • Οργάνωση παραγωγής Λαμπρίνα Καραγιαννίδου • Παίζουν Μαρία Ναυπλιώτου, Δημήτρης Καταλειφός, Αναστάσης Ροϊλός, Σταύρος Σβήγκος • Χορός (αλφαβητικά) Πάρης Αλεξανδρόπουλος, Αγγελική Δεληθανάση, Γιώργος Δερμεντζίδης Κρητικός, Γιώργος Εξακοΐδης, Ξένια Θεμελή, Γιώργος Κισσανδράκης, Γιώργος Κωνσταντινίδης, Ντένης Μακρής, Δημήτρης Μανδρινός, Νίκος Μανωλάς, Αγγελική Πατερμαλή, Τατιάνα-Άννα Πίττα, Πέννυ Σακελλαριάδη, Σαββίνα Σωτηροπούλου, Βασίλης Τρυφουλτσάνης, Βασίλης Τσαλίκης, Σαμψών Φύτρος • Παραγωγή Marossoulis Productions • Συμπαραγωγή Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου
///
ΘΕΑΤΡΟ
10 & 11 Ιουλίου
Εθνικό Θέατρο Βουλγαρίας «Ιβάν Βάζοφ»
Javor Gardev
Ευριπίδη
Βάκχες
Με τους The Tiger Lillies
Υπάρχει ένα ερώτημα το οποίο θα μπορούσε να διατυπωθεί
σε μια μεταφορική, νιτσεϊκή γλώσσα ως εξής:
«Είναι δυνατόν, έστω και μόνο στο πλαίσιο μιας παράστασης,
ο Διόνυσος να νικήσει ολοκληρωτικά και άνευ όρων τον Απόλλωνα;»
J.G.
Σε μια σπάνια επιδαύρια συναστρία, στον τόπο όπου η μουσική και το δράμα συνεχίζουν διαχρονικά να αντηχούν, οι Βάκχες σε σκηνοθεσία του διακεκριμένου δημιουργού Γιάβορ Γκάρντεφ παρουσιάζονται στο αρχαίο θέατρο ως μια σκηνική ανάγνωση που απορρυθμίζει την αιώνια διαπάλη ανάμεσα σε δυο θεμελιώδεις αρχές – τη λαμπερή μορφή του Απόλλωνα και τη χαοτική σαγήνη του Διονύσου. Τη μουσική υπογράφουν και ερμηνεύουν ζωντανά επί σκηνής οι The Tiger Lillies, το διεθνούς φήμης βρετανικό συγκρότημα, συμμετέχοντας ταυτόχρονα στη δράση ως σκοτεινοί τραβαδούροι, με μορφές που αντλούνται από το διονυσιακό σύμπαν. Από αυτή τη σύμπραξη Οργανισμών, σωμάτων και ζωντανής μουσικής προκύπτει μια παράσταση που κλονίζει τη βεβαιότητα της λογικής.
Στις Βάκχες του Γκάρντεφ τίθεται ένα καίριο ερώτημα σχετικά με την ανοχή της κοινωνίας στην αποσταθεροποίηση. Πώς μεταβολίζεται στον συλλογικό οργανισμό το συμβάν –διανοητικά, ψυχικά, πολιτικά– πριν μετατραπεί σε τραύμα; Το έργο λειτουργεί ως αναμέτρηση με τα όρια της ευταξίας, δοκιμάζοντας την αντοχή κανόνων και θεσμών. Στον Ευριπίδη, η διονυσιακή μανία δεν είναι μια αθώα γιορτή αλλά δοκιμασία της ίδιας της ιδέας του πολιτισμού, που ωθεί στα άκρα τη διατήρηση του ελέγχου, των ηθών / εθών, των νόμων και της αυτοεικόνας μας.
Όπως αναφέρει και ο ίδιος ο σκηνοθέτης: «Οι Βάκχες είναι εκείνη η τραγωδία που φτάνει πιο μακριά από κάθε άλλη στο ενδιαφέρον για τις ανορθολογικές παρορμήσεις και την παραφροσύνη. Τόσο μακριά, που αποδεικνύεται επικίνδυνη και ριψοκίνδυνη και για τους θεατές, οι οποίοι καλούνται να έρθουν αντιμέτωποι με τους βαθύτερους και ισχυρότερους φόβους τους».
Ο αταβιστικός φόβος της κατάρρευσης του πολιτισμού δεν κατοικεί μόνο στα πρόσωπα, φωλιάζει στο συλλογικό ασυνείδητο, εκεί όπου η κοινότητα πλάθει μύθους για να προστατευτεί. Από αυτό το πεδίο γεφυρώνεται μια αναλογία με την εμπειρία των βαλκανικών εθνικισμών, όπου η μισαλλοδοξία –ως πολιτική μορφή του φόβου του ‘άλλου’– τον καθιστά απειλή που πρέπει να απωθηθεί, να περιοριστεί ή να αφομοιωθεί.
Η τραγωδία κτίζεται πάνω στην αυταπάτη και στην ύβρη της βεβαιότητας πως ό,τι δεν χωρά στη γλώσσα και στον νόμο μπορεί απλώς να εξοριστεί. Μόνο που όταν ο άνθρωπος αρνείται τη σκοτεινή του συγγένεια με το άλογο, δεν το εξαφανίζει αλλά το σπρώχνει στα βάθη, απ’ όπου σχεδόν πάντα επιστρέφει αγριότερο.
Σκηνοθεσία Javor Gardev • Προσαρμογή Ιωάννα Ρεμεδιάκη, Javor Gardev • Μουσική Martyn Jaques • Live επί σκηνής The Tiger Lillies (Martyn Jaques, Adrian Stout, Budi Butenop) • Σκηνικά Nikola Toromanov • Κοστούμια Ηλένια Δουλαδίρη • Χορογραφία Uršula Teržan • Φωτισμοί Στέλλα Κάλτσου • Μετάφραση από τα αρχαία ελληνικά Dorotea Tabakova • Δραματουργική ανάλυση Ιωάννα Ρεμεδιάκη, Pavlina Dublekova • Βοηθός σκηνοθέτη Liuba Todorova • Διεύθυνση σκηνής Bogdan Dimitrov • Επικοινωνία – Γραφείο Τύπου Ρίτα Σίσιου • Social Media Άποψη, Δημήτρης Κοντογιάννης • Παίζουν Leonid Yovchev Διόνυσος, Samuel Finzi Τειρεσίας, Αλέξανδρος Μυλωνάς Κάδμος, Λουκία Μιχαλοπούλου Αγαύη, Μιχαήλ Ταμπακάκης Πενθέας, Ivan Youroukov Αγγελιαφόρος Α’, Martin Dimitrov Αγγελιαφόρος Β’, Ivan Nikolov Δούλος • Χορός των Βακχών Kremena Slavcheva, Ξένια Γραμματικού, Δανάη Σταματοπούλου, Αλεξάνδρα Γκαϊδατζή, Nadya Keranova, Νεφέλη Ανθοπούλου, Ελένη Θυμιοπούλου, Alexandra Svilenova, Αγγελική Κιντώνη, Ζωή Ευθυμίου, Ευθυμία Δανιηλίδου, Πολυξένη Σπυροπούλου • Συμπαραγωγή Εθνικό Θέατρο Βουλγαρίας «Ιβάν Βάζοφ» – Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου • Σε συνεργασία με το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος
///
ΘΕΑΤΡΟ
ΠΡΕΜΙΕΡΑ
17 & 18 Ιουλίου
Εθνικό Θέατρο
Δημήτρης Καραντζάς
Ευριπίδη
Άλκηστις
Μια σύγχρονη παραβολή με έντονο πολιτικό πρόσημο. Ένα έργο διφυές. Μια διαρκής αιώρηση ανάμεσα στη ζωή και τον θάνατο, στο παιχνίδι και τον εφιάλτη, στη συντριπτική τραγωδία και την απροσδόκητη κωμικότητα. Το Εθνικό Θέατρο παρουσιάζει στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου την Άλκηστη του Ευριπίδη, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καραντζά.
Ο Άδμητος θα σωθεί από τον θάνατο μόνο εάν κάποιος άλλος δεχτεί να πεθάνει στη θέση του. Η Άλκηστις, η σύζυγός του, προσφέρει τον εαυτό της ως ‘αντάλλαγμα’. Η θυσία της εκτυλίσσεται δημόσια, μπροστά στα μάτια των πολιτών, ως μια προδιαγεγραμμένη δολοφονία – μια πράξη που σήμερα διαβάζεται αναπόφευκτα ως γυναικοκτονία, νομιμοποιημένη από την κοινωνική και πολιτική τάξη.
Η Άλκηστις είναι το μοναδικό σωζόμενο έργο της αρχαίας τραγωδίας που φέρνει επί σκηνής όχι μόνο τον Θάνατο, αλλά και την Ανάσταση. Ωστόσο, το ερώτημα παραμένει ανοιχτό: τι σημαίνει επιστροφή στη ζωή όταν η θυσία έχει ήδη συντελεστεί; Τι σηματοδοτεί η εκκωφαντική σιωπή της Άλκηστης; Και ποιο είναι το τίμημα της σωτηρίας όταν βασίζεται στην αυτοθυσία του πιο αδύναμου;
Η Άλκηστις ενορχηστρώνεται από τον Δημήτρη Καραντζά ως σκηνικό πείραμα, όπου η μουσική, ο ήχος, η κίνηση και η ακροβασία του θεατρικού ύφους συνυπάρχουν οργανικά, δημιουργώντας έναν κόσμο ρευστό, οριακό και διαρκώς μεταβαλλόμενο. Με μια σπουδαία ομάδα ηθοποιών και συντελεστών, η παράσταση γίνεται ένα σκηνικό επιχείρημα που δεν αφηγείται απλώς τον μύθο, αλλά θέτει καίρια ερωτήματα για την εξουσία, το φύλο, τη θυσία και την ευθύνη της κοινωνίας απέναντι στον θάνατο της ομώνυμης –και όχι μόνο– ηρωίδας.
Απόδοση – Σκηνοθεσία Δημήτρης Καραντζάς • Σύμβουλος δραματουργίας Γκέλυ Καλαμπάκα • Σκηνικά Κωνσταντίνος Σκουρλέτης • Κοστούμια Ιωάννα Τσάμη • Μουσική – Ηχητικές κατασκευές Παναγιώτης Μανουηλίδης • Κίνηση Τάσος Καραχάλιος • Φωτισμοί Ελίζα Αλεξανδροπούλου • Φωνητική επεξεργασία Μελίνα Παιονίδου • Δραματολόγος παράστασης Έρι Κύργια • Φωτογραφίες Γκέλυ Καλαμπάκα • Βοηθός σκηνοθέτη Κωνσταντίνα Κάλτσιου • Βοηθός φωτίστριας Μαριέττα Παυλάκη • Βοηθός ενδυματολόγου Δήμητρα Σταυρίδου • Παίζουν (αλφαβητικά) Κωνσταντίνος Αβαρικιώτης Φέρης, Δήμητρα Βλαγκοπούλου Υπηρέτρια, Γιώργος Ζυγούρης Ηρακλής, Ηρώ Μπέζου Άλκηστις, Γιάννης Νιάρρος Άδμητος, Κώστας Νικούλι Απόλλων, Αινείας Τσαμάτης Υπηρέτης, Θεοδώρα Τζήμου Θάνατος • Χορός Αντώνης Αντωνόπουλος, Ελισσαίος Βλάχος, Δημήτρης Καυκάς, Γιώτα Κουϊτζόγλου, Κατερίνα Λάττα, Ιωάννης Μπάστας, Μαρία Μοσχούρη, Άγγελος-Προκόπης Νεράντζης, Γιώργος Σκαρλάτος
Το Εθνικό Θέατρο επιχορηγείται από το Υπουργείο Πολιτισμού
///
ΘΕΑΤΡΟ
ΠΡΕΜΙΕΡΑ
24 & 25 Ιουλίου
Νίκος Καραθάνος
Ειρήνη
Μια επίσκεψη στο έργο του Αριστοφάνη
Ποιος θα ζει το καλοκαίρι
Και ποιος αύριο;
Ούτε ο χρόνος δεν το ξέρει
Πόσο μάλλον το αστέρι
Το Επιδαύριο
Πέφτουνε ξανά τα Έθνη
Στα πατώματα
Τη γλυκειά πενιά μου άκου
Απ’ την άκρη αυτού του λάκκου
Με τα πτώματα
Πες μια ευχή για την Ειρήνη
Μις Υφήλιος
Γιατί ο κάθε πόλεμός μου
Είμ’ εγώ κι ο εαυτός μου
Είν’ Εμφύλιος
Η Ειρήνη είναι η γιορτή ενός αγροτικού κόσμου που χάθηκε, ένα κωμικό, ακατανίκητο επιχείρημα, ένα πανηγύρι του λαϊκού ανθρώπου με υλικό τους ίδιους τους καπνούς του πολέμου, ένας αναμμένος μπερντές μέσα στη φρίκη.
Ο Νίκος Καραθάνος, ο Φοίβος Δεληβοριάς και ο Άγγελος Τριανταφύλλου είναι οι βασικοί συνένοχοι μιας νέας παράστασης, μιας νέας διασκευής, μιας απάντησης στην τρέλα με την τρέλα.
Η πρωτότυπη κωμωδία του Αριστοφάνη διδάχθηκε για πρώτη φορά στα Μεγάλα Διονύσια του 421 π.Χ., όπου τιμήθηκε με το δεύτερο βραβείο. Γράφτηκε σε μια κρίσιμη ιστορική συγκυρία, λίγο πριν από τη Νικίειο Ειρήνη, ως έκφραση της ελπίδας για κατάπαυση των εχθροπραξιών, η οποία και ανέτειλε χάρη στον θάνατο των φιλοπόλεμων στρατηγών, του Αθηναίου Κλέωνα και του Σπαρτιάτη Βρασίδα, στη μάχη της Αμφίπολης. Η κωμωδία αντανακλά την έντονη κοινωνική κόπωση από τον Πελοποννησιακό Πόλεμο και πραγματεύεται με λυρική ευφράδεια και τον γνώριμο αριστοφανικό σαρκασμό την παράλογη εμμονή στον πόλεμο και τις καταστροφικές συνέπειές του στην καθημερινή ζωή, την εργασία και την ευτυχία των ανθρώπων. Ο Αριστοφάνης αντιπαραβάλλει τη βία και το κέρδος των πολεμοκάπηλων με τη γονιμότητα, τον έρωτα και τη συλλογική ευημερία που φέρνει η ειρήνη. Παρά τη φαινομενικά ουτοπική λύση, η κωμωδία δεν είναι αφελής, καθώς αναγνωρίζει τις αντιστάσεις, τα συμφέροντα και την αδράνεια που εμποδίζουν την αποκατάσταση της ειρήνης.
Η Ειρήνη κατέχει κομβική θέση στο συνολικό έργο του Αριστοφάνη ως η άκρως συμφιλιωτική και πλέον αισιόδοξη από τις πολιτικές του κωμωδίες. Παρά τον ισχυρό δεσμό της με την εποχή που τη γέννησε, παραμένει διαχρονική γιατί φωτίζει έναν μηχανισμό που επαναλαμβάνεται μέχρι σήμερα: τους πολέμους που παρατείνονται εις βάρος των πολλών και προς όφελος λίγων. Η επιμονή του απλού ανθρώπου να διεκδικήσει την ειρήνη, ακόμα και ενάντια στη λογική της εξουσίας, καθιστά το έργο απόλυτα επίκαιρο σε έναν κόσμο όπως ο σύγχρονος, όπου οι εισβολές, η βία, οι απειλές, η ανασφάλεια και ο κυνισμός εξακολουθούν να παρουσιάζονται ως μια αναπόφευκτη πραγματικότητα.
Διασκευή – Πρωτότυπο κείμενο – Τραγούδια Φοίβος Δεληβοριάς • Σκηνοθεσία – Σύλληψη Νίκος Καραθάνος • Συνεργασία στη σκηνοθεσία Άγγελος Τριανταφύλλου • Συνεργάτις δραματουργός Έρι Κύργια • Σκηνικά Εύα Μανιδάκη • Κοστούμια Άγγελος Μέντης • Μουσική Φοίβος Δεληβοριάς, Άγγελος Τριανταφύλλου • Τραγούδια – Στίχοι Φοίβος Δεληβοριάς • Φωτισμοί Ελίζα Αλεξανδροπούλου • Κίνηση Αμαλία Μπένετ • Σύμβουλος επί του αρχαίου κειμένου Γιάννης Αστερής • Βοηθοί σκηνοθέτη Δημήτρης και Ορέστης Σταυρόπουλος • Παίζουν Γαλήνη Χατζηπασχάλη, Θανάσης Αλευράς, Πάνος Παπαδόπουλος, Γιάννης Κότσιφας, Ιωάννα Μαυρέα, Βάσω Καβαλιεράτου, Φοίβος Δεληβοριάς, Νίκος Καραθάνος, Άγγελος Τριανταφύλλου, Γιλμάζ Χουσμέν, Άλκης Μπακογιάννης, Κωνσταντίνος Κοντογεωργόπουλος, Κωνσταντίνος Ζωγράφος, Βασίλης Παπαδόπουλος, Γιάννης Σαμψαλάκης, Σπύρος Μπόσγας, Αντώνης Χρήστου • Συμμετέχουν Ανδρέας Πολυζωγόπουλος σολίστ στην τρομπέτα και άλλοι μουσικοί • Παραγωγή Θεατρικές Παραγωγές Τεχνηχώρος • Συμπαραγωγή Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου
///
ΘΕΑΤΡΟ
ΠΡΕΜΙΕΡΑ
31 Ιουλίου & 1 Αυγούστου
Εθνικό Θέατρο
Ελένη Ευθυμίου
Ευριπίδη
Τρωάδες
Το κατεξοχήν ανθρωποκεντρικό και βαθιά αντιπολεμικό έργο του μεγάλου τραγωδού ζωντανεύει από ένα σύνολο είκοσι δύο ερμηνευτριών και ερμηνευτών –ανάμεσά τους μέλη της Ομάδας Εν Δυνάμει– κάθε ηλικίας, με και χωρίς αναπηρία, και με ζωντανή μουσική επί σκηνής. Στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου, το Εθνικό Θέατρο παρουσιάζει τις Τρωάδες του Ευριπίδη, σε σκηνοθεσία Ελένης Ευθυμίου και την αξεπέραστη μετάφραση του Γιάννη Τσαρούχη, σε μια παράσταση για τη διαχρονική φρίκη του πολέμου και την απώλεια ως συλλογική μνήμη, μα – κυρίως– για το γυναικείο σώμα ως παγκόσμιο σύμβολο της ανθρώπινης τραγωδίας.
Στις Τρωάδες του Ευριπίδη, τα σώματα των γυναικών δεν βρίσκονταν πάντοτε υπό αιχμαλωσία. Αν και ανήκαν σε μια βαθιά πατριαρχική κοινωνία, ήταν –για τα μέτρα της εποχής– ελεύθερα: είχαν επιλογές, όνειρα και τη δυνατότητα μιας αξιοπρεπούς ζωής. Καθώς, όμως, πλησιάζει το τέλος μιας εποχής –μιας ζωής δοξασμένης και άλλοτε απλώς υποφερτής, της ίδιας της Ιστορίας τους– οι Τρωάδες μιλούν για τη φρίκη του πολέμου μέσα από το φίλτρο του (θηλυκού) σώματος, που διαισθάνεται πως θα αντικειμενοποιηθεί και θα απανθρωποποιηθεί.
Στο ανέβασμα της Ελένης Ευθυμίου, οι Τρωάδες δεν είναι μόνο τα όμορφα, υγιή κορμιά των προνομιούχων γυναικών της βασιλικής οικογένειας που αναμένουν την τελική διαλογή. Τα σώματά τους αναμειγνύονται με άλλα σώματα –ανήλικα, ανάπηρα, ηλικιωμένα– που ούτε πριν τον πόλεμο αποφάσιζαν για τον εαυτό τους και που συνήθως δεν έχουν το προνόμιο της αφήγησης. Σώματα που το σύστημα αγνοεί επιδεικτικά, που η εξουσία επιλέγει με ποιον τρόπο θα διαχειριστεί ή θα αφανίσει. Σε αυτό, άλλωστε, ο πόλεμος είναι ‘δίκαιος’: εξισώνει πάντα το πολύ με το λίγο και με το καθόλου.
Κι αν όλα αυτά τα δέρματα, οι ψυχές, τα βλέμματα, οι μήτρες, οι μνήμες μπορούν να ιδωθούν συμβολικά ως οι (από πάντα) καταπιεσμένες αυτού του κόσμου, μπορούν αυτά τα υποκείμενα να ξανακερδίσουν το δικαίωμα της επιλογής; Πώς; Κραυγάζοντας το μίσος; Θρηνώντας ή γελώντας μέσα στο χάος και το αδιέξοδο; Υπάρχει άραγε τρόπος οι ηρωίδες να επαναοικειοποιηθούν τα σώματά τους;
Μετάφραση Γιάννης Τσαρούχης • Διασκευή – Σκηνοθεσία Ελένη Ευθυμίου • Σύμβουλος δραματουργίας Σοφία Ευτυχιάδου • Σκηνικά Ευαγγελία Κιρκινέ • Κοστούμια Άγγελος Μέντης • Μουσική Λευτέρης Βενιάδης • Κίνηση Τάσος Παπαδόπουλος • Φωτισμοί Ζωή Μολυβδά-Φαμέλη • Σχεδιασμός ήχου Σοφία Καμαγιάννη • Μουσική διδασκαλία Μελίνα Παιονίδου • Δραματολόγος παράστασης Εύα Σαραγά • Παίζουν (αλφαβητικά) Αργύρης Ξάφης Ταλθύβιος, Εύη Σαουλίδου Ανδρομάχη, Νάνσυ Σιδέρη Κασσάνδρα, Βασιλική Τρουφάκου Ελένη, Λυδία Φωτοπούλου Εκάβη, Γιώργος Χριστοδούλου Μενέλαος • Χορός Μύριαμ Αρτζανίδου, Μαρία Δαχλύθρα, Ελένη Δημοπούλου, Νίκος Κυπαρίσσης, Ειρήνη Κουρούβανη, Λωξάνδρα Λούκας, Λυγερή Μητροπούλου, Θεανώ Παπαβασιλείου, Κατερίνα Παπανδρέου, Νίκη Πεταλά, Χρύσα Τουμανίδου • Στον ρόλο του μικρού Αστυάνακτα ο Μιχάλης Μήτσης
Το Εθνικό Θέατρο επιχορηγείται από το Υπουργείο Πολιτισμού
///
ΧΟΡΟΣ
ΘΕΑΤΡΟ
– ΠΡΩΤΗ ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ –
7 & 8 Αυγούστου
Alan Lucien Øyen
Αντιγόνη
Εμπνευσμένο από το έργο του Σοφοκλή
Δεν παρουσιάζουμε απλώς ξανά την Αντιγόνη.
Την απογυμνώνουμε στην ουσία της.
Όχι μόνο τα λόγια, αλλά και το βάρος τους.
Όχι μόνο τη σύγκρουση, αλλά και το κόστος της.
Alan Lucien Øyen
Μία νέα, ριζοσπαστική ερμηνεία της Αντιγόνης, μια παράσταση που ενώνει την ποίηση της κίνησης με την ποίηση του κειμένου και του προφορικού λόγου.
Δημιουργός της ο Άλαν Λουσιέν Όγεν, ένας από τους πιο ανήσυχους σύγχρονους χορογράφους, συγγραφείς και σκηνοθέτες της Νορβηγίας. Επί σκηνής, η καλλιτεχνική ομάδα παραστατικών τεχνών winter guests, που ο ίδιος ίδρυσε πριν από είκοσι χρόνια και αποτελείται από χορευτές, ηθοποιούς, συγγραφείς και σχεδιαστές. Μαζί τους, σημαντικοί συνεργάτες-χορευτές του Tanztheater Wuppertal της Pina Bausch, με τον Όγεν να είναι από τους πρώτους χορογράφους που προσκλήθηκε να δημιουργήσει ένα νέο, ολοκληρωμένο έργο για την ομάδα μετά τον θάνατο της ιδρύτριάς της.
Όπως επισημαίνει ο ίδιος ο Όγεν, «η δική μας Αντιγόνη δεν είναι απλώς μια σκηνική παρουσίαση του κειμένου του Σοφοκλή, αλλά μια τολμηρή επανερμηνεία της διαχρονικής τραγωδίας του, μέσα από τη σωματική ποίηση του Tanztheater, σε διάλογο με τον προφορικό λόγο και τον σύγχρονο χορό».
Περισσότερο από μια αναδιήγηση, είναι μια εκ νέου ανακάλυψη των ιδεών του έργου μέσα από την κίνηση, τον λόγο και τις καταστάσεις. Η παράσταση φωτίζει τη βαθιά ανθρώπινη έκφραση, φέρνοντάς την αντιμέτωπη με τα άλυτα διλήμματα του έργου: το καθήκον, την αξιοπρέπεια, την ηθική και την πολυπλοκότητα της εξουσίας.
Σε μια εποχή όπου το λάθος χαρακτηρίζεται κακό και το σωστό απορρίπτεται ως ηθικολογία, πού βρίσκεται ο Θεός μέσα σε όλο αυτό το χάος; Η ανθρώπινη αξιοπρέπεια και η ταπεινότητα διακυβεύονται σε έναν αγώνα για τον σεβασμό των ανθρώπινων νόμων.
Μέσα από ουρλιαχτά ανέμων και κραυγές πουλιών, μέσα από απελπισμένο πένθος και βίαιη τυραννία, οι σκηνές του έργου εκσφενδονίζουν τη σημασία τους πίσω στα σύγχρονα διλήμματά μας. Απαιτητική και καθηλωτική, πολιτική χωρίς διδακτισμό και λυρική χωρίς στολίδια, η Αντιγόνη θέτει το επιτακτικό ερώτημα: τι σημαίνει να ενεργείς όταν ο νόμος και η δικαιοσύνη δεν συμβαδίζουν;
Σκηνοθεσία – Χορογραφία Alan Lucien Øyen • Καλλιτεχνικοί συνεργάτες Andrew Wale, Daniel Proietto • Ερμηνεύουν Enoch Grubb, Douglas Letheren, Indra Lorentzen, Pascal Marty, Antonin Monié, Nazareth Panadero, Julie Shanahan, Fernando Suels Mendoza, Meng–Ke Wu • Σκηνικά Åsmund Fæarvaag Κοστούμια Stine Sjøgren • Φωτισμοί Martin Flack • Ήχος Gunnar Innvær • Βίντεο Mathias Grønsdal • Φωτογραφίες Mats Bäcker • Τεχνική διεύθυνση Chris Sanders • Διεύθυνση σκηνής Daniel Hones • Γκαρνταρόμπα Anna Lena Dresia • Παραγωγή winter guests • Συμπαραγωγή Fondazione Teatro di Roma, The Norwegian Opera and Ballet, Centro Servizi Culturali Santa Chiara • Εκτέλεση παραγωγής Essar Gabriel • Υπεύθυνοι παραγωγής Ornella Salloum, Syv mil / Tora De Zwart Rørholt, Ingrid Saltvik Faanes (για την ομάδα winter guests) • Με την υποστήριξη Arts Council Norway, City of Bergen • Ευγενική παραχώρηση χώρου προβών Pina Bausch Zentrum
ΔΙΑΡΚΕΙΑ 135΄
///
ΘΕΑΤΡΟ
21 & 22 Αυγούστου
Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος
Αστέριος Πελτέκης
Αριστοφάνη
Λυσιστράτη
Η Λυσιστράτη δεν αποτελεί απλώς μια κωμωδία για τον πόλεμο και τον έρωτα. Επιμένει να είναι ένα βαθύτατα πολιτικό, ανθρωποκεντρικό έργο που εστιάζει στη στιγμή κατά την οποία μια κοινωνία, εξαντλημένη από τη φθορά, αναζητά επειγόντως έναν νέο τρόπο οργάνωσης.
Το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος παρουσιάζει μια σύγχρονη σκηνική ανάγνωση της κωμωδίας του Αριστοφάνη, που με όχημα το γέλιο, μας απευθύνεται με γνήσια λυρική «κωμική» σοβαρότητα για την εντροπία στην οποία συχνά εκπίπτει μια κοινωνία.
Η εντροπία –ως φυσικός αλλά και φιλοσοφικός όρος– δηλώνει τη σταδιακή αποσύνθεση της τάξης, τη διάχυση της ενέργειας, την αδυναμία ενός συστήματος να «αυτορρυθμιστεί».
Στη Λυσιστράτη, η πόλη-κράτος βρίσκεται σε παρατεταμένη φθορά: ο πόλεμος έχει καταστεί αυτοσκοπός, η πολιτική έχει αποκοπεί από την ανθρώπινη εμπειρία και το σώμα έχει εξοριστεί από τον δημόσιο λόγο.
Η αρχετυπική μορφή / ηρωίδα δεν προτείνει μια μεταρρύθμιση ούτε εισηγείται έναν νέο θεσμό. Η Λυσιστράτη εισάγει κάτι ριζικά διαφορετικό: την επαναδιεκδίκηση του σώματος, της επιθυμίας, της φροντίδας και της συλλογικής ευθύνης ως πολιτικής πράξης. Η αποχή από τον έρωτα δεν λειτουργεί «τιμωρητικά» αλλά ως πράξη «αναστολής της εντροπίας». Ένα προσωρινό «πάγωμα» του συστήματος, ώστε να καταστεί δυνατή η επανεκκίνησή του.
Στον πυρήνα της σκηνοθετικής προσέγγισης του Αστέριου Πελτέκη βρίσκεται ακριβώς αυτή η χειρονομία, η οποία δεν επιτυγχάνεται μέσα από τη βία ή την επιβολή, αλλά μέσα από τη συνειδητή άρνηση συμμετοχής σε έναν φαύλο κύκλο. Οι γυναίκες δεν καταλαμβάνουν απλώς την Ακρόπολη, «καταλαμβάνουν» τον χρόνο, τη ροή των πραγμάτων, την ίδια τη λογική της αναπόφευκτης καταστροφής. Η κωμωδία, εδώ, δεν λειτουργεί ως εκτόνωση, αλλά ως μηχανισμός αποκάλυψης.
Ο Αριστοφάνης μας υπενθυμίζει ότι κάθε κοινωνία που χάνει την επαφή με το «σώμα» και τη χαρά οδηγείται αναπόφευκτα στη βία, και ότι η ανασύνταξη δεν ξεκινά από «επάνω», από την εξουσία, αλλά από το συλλογικό ένστικτο επιβίωσης – από τη στιγμή που κάποιος άνθρωπος τολμά να πει: «ως εδώ».
Στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου, εκεί όπου η κοινότητα συναντιέται εδώ και αιώνες για να αναμετρηθεί με τα όριά της, η δική μας Λυσιστράτη φιλοδοξεί να επιστρέψει όχι ως μνημείο της αρχαίας δραματουργίας και ανάμνηση μιας έκφρασης του αρχαίου κόσμου, αλλά ως ζωντανό πολιτικό γεγονός. Μια υπενθύμιση ότι, ακόμη και μέσα στη μεγαλύτερη φθορά, η επανεκκίνηση είναι δυνατή – αρκεί να τολμήσουμε να φανταστούμε αλλιώς την ύπαρξη και, κυρίως, τη συνύπαρξή μας. Σαν σε όνειρο.
Μετάφραση Κωνσταντίνος Μπούρας • Σκηνοθεσία – Δραματουργική επεξεργασία Αστέριος Πελτέκης • Σκηνικά Φρόσω Λύτρα • Κοστούμια Νίκος Χαρλαύτης Μουσική σύνθεση Γιώργος Ανδρέου • Χορογραφία Κωνσταντίνος Ρήγος • Φωτισμοί Στέλιος Τζολόπουλος • Μουσική διδασκαλία Παναγιώτης Μπάρλας • Συνεργάτις σκηνογράφος – ενδυματολόγος Δανάη Πανά • Βοηθοί σκηνοθέτη Εύη Σαρμή, Χριστόφορος Μαριάδης • Βοηθός χορογράφου Αναστασία Κελέση • Οργάνωση παραγωγής Μαρίνα Χατζηιωάννου• Βοηθοί σκηνοθέτη (στο πλαίσιο πρακτικής άσκησης) Αγγελική Βουτσινά, Μαίρη Γκούμα, Ηλέκτρα Λιόντου • Βοηθοί σκηνογράφου – ενδυματολόγου (στο πλαίσιο πρακτικής άσκησης) Χρήστος Βαξεβανίδης, Νίκη Λεδάκη, Χριστίνα Χασεκίδου Παίζουν Ιορδάνης Αϊβάζογλου, Αντώνης Αντωνάκος, Νίκος Γεωργάκης, Δημήτρης Διακοσάββας, Χρύσα Ζαφειριάδου, Σοφία Καλεκμερίδου, Κρατερός Κατσούλης, Κατερίνα Καυκούλα, Αναστασία Κελέση, Θάνος Κοντογιώργης, Ελισάβετ Κωνσταντινίδου, Τατιάνα Μελίδου, Δημήτρης Μορφακίδης, Χρυσή Μπαχτσεβάνη, Δημήτρης Ναζίρης, Αλεξάνδρα Παλαιολόγου, Κατερίνα Παπουτσάκη, Ευθύμης Παππάς, Βάσω Παύλου, Παναγιώτης Πετράκης, Χριστίνα Πετρολέκα, Μαριέττα Πρωτόπαπα, Κώστας Σαντάς, Εύη Σαρμή, Γιάννης Τσεμπερλίδης, Γιάννης Χαρίσης • Τραγούδι Κορίνα Λεγάκη
Το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος
επιχορηγείται από το Υπουργείο Πολιτισμού.
///
ΘΕΑΤΡΟ
28 & 29 Αυγούστου
Θεατρικός Οργανισμός Κύπρου
Θωμάς Μοσχόπουλος
Ευριπίδη
Ίων
Πρόκειται για ένα από τα πιο αινιγματικά έργα του αρχαίου δράματος. Ο Ίων δεν είναι μια «καθαρή» τραγωδία: κινείται στο μεταίχμιο μεταξύ τραγικού και κωμικού, μύθου και ρεαλισμού, μυστικισμού και σκεπτικισμού, θέτοντας στο επίκεντρο το ζήτημα της ταυτότητας και του ανήκειν. Είναι ένα έργο που δείχνει να συνομιλεί άμεσα με τη σύγχρονη εμπειρία, σε μια εποχή όπου όλα τίθενται διαρκώς υπό αμφισβήτηση και επαναδιαπραγμάτευση.
Η δράση εκτυλίσσεται στο ιερό μαντείο του Απόλλωνα στους Δελφούς, έναν χώρο που συνιστά κατώφλι ανάμεσα στο αισθητό και το αόρατο, ανάμεσα στο δημόσιο και το ιδιωτικό. Εκεί μεγαλώνει ο νεαρός Ίων, χωρίς όνομα και επίγνωση της καταγωγής του. Πασχίζει να συγκροτήσει μέσα από σπαράγματα μια ταυτότητα, την ίδια στιγμή που οι θεατές γνωρίζουν ήδη την αλήθεια. Μέσα από αντιφάσεις, διαθλάσεις και παρερμηνείες, το θολό, σχεδόν αόρατο παρελθόν αποκρυσταλλώνεται σε ατόφιο, χειροπιαστό παρόν και μια προσδοκία νοήματος αναδύεται μέσα από το κενό.
Η παράσταση, μια παραγωγή του Θεατρικού Οργανισμού Κύπρου σε σκηνοθεσία του Θωμά Μοσχόπουλου, επιχειρεί να αναδείξει το παιγνιώδες και αμφίσημο πνεύμα του έργου, μετατρέποντας τη σκηνή σε έναν πολυπρισματικό χώρο αναστοχασμού όπου τα είδωλα της αλήθειας και του ψεύδους αλληλεπικαλύπτονται, αποκαλύπτουν και αποκρύπτουν, με το ερώτημα της ταυτότητας να παραμένει ανοιχτό, ρευστό και αγωνιώδες.
Σκηνοθεσία – Μετάφραση – Δραματουργική επεξεργασία Θωμάς Μοσχόπουλος • Συνεργάτης σκηνοθέτης Μάριος Κακουλλής • Σκηνικά – Κοστούμια Βασίλης Παπατσαρούχας • Μουσική – Μουσική διδασκαλία – Μουσικός επί σκηνής Αναστασία Δημητριάδου (nama dama) • Κίνηση – Χορογραφία Φώτης Νικολάου • Φωτισμοί Γεώργιος Κουκουμάς • Βοηθός σκηνογράφου-ενδυματολόγου Ορέστης Λαζούρας • Συνεργάτις παραγωγής Ελένη Νικολάου • Παίζουν Γιάννης Τσουμαράκης Ίων, Στέλα Φυρογένη Κρέουσα, Νεοκλής Νεοκλέους Ξούθος, Βαλεντίνος Κόκκινος Παιδαγωγός • Χορός Βασίλης Αθανασόπουλος, Δημήτρης Αντωνίου, Ιωάννης Βαρβαρέσος, Γρηγόρης Γεωργίου, Νικόλας Γραμματικόπουλος, Μαρία Δράκου, Μαργαρίτα Ζαχαρίου, Ιωάννα Κορδάτου, Θεοφάνης Κοσμάς, Αντρέας Κουτσόφτας, Μάριαν Κυπριανού, Δημήτρης Λαγούτης, Πέλλα Μακροδημήτρη, Θεόφιλος Μανόλογλου, Αθηνά Μουστάκα, Χρήστος Παπαδόπουλος, Χριστίνα Παπαδοπούλου, Ιωάννα Παπαμιχαλοπούλου, Κρις Σπύρου, Μαρία Τσιάκκα, Βασίλης Χαραλάμπους
///
20 Ιουνίου – 29 Αυγούστου
Δημιουργική απασχόληση παιδιών στην Επίδαυρο
Μικροί Ιχνευτές
Το επιτυχημένο θεατροπαιδαγωγικό πρόγραμμα «Μικροί Ιχνευτές» συνεχίζεται και φέτος, φέρνοντας κοντά στα παιδιά το υπέροχο και μυστηριώδες σύμπαν των αρχαίων μύθων. Ενώ οι μεγάλοι παρακολουθούν απερίσπαστοι την παράσταση στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου, τα παιδιά απασχολούνται δημιουργικά προσεγγίζοντας το περιεχόμενο του ίδιου έργου. Το πρόγραμμα υλοποιείται από ομάδα έμπειρων θεατροπαιδαγωγών και δασκάλων μουσικοκινητικής και αισθητικής αγωγής.
Κάθε Παρασκευή και Σάββατο
κατά τη διάρκεια των παραστάσεων
στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου
Για παιδιά 5-9 ετών
Στο πλαίσιο του Διεθνούς Δικτύου Αρχαίου Δράματος
ΕΚΘΕΣΙΑΚΟΣ ΧΩΡΟΣ ΦΕΣΤΙΒΑΛ
3 Ιουλίου – 29 Αυγούστου
Περιοδική έκθεση
ΧΟΡΩΝ ΧΩΡΟΣ
Ο Χορός δεν υποκρίνεται
Στις 6 Αυγούστου 1879, κάτοικοι του Λυγουριού Αργολίδας παραχωρούν τα κτήματά τους στην Αρχαιολογική Εταιρεία Αθηνών, με σκοπό την αποκάλυψη του αρχαιολογικού χώρου του Ασκληπιείου Επιδαύρου (Συμβολαιογραφική πράξη, αριθμός 250).
Ένας Χορός –αυτή η ομάδα πολιτών– που θα προσκαλέσει στο μέλλον άλλους Χορούς στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου.
Ένα μακρύ τραπέζι, καρέκλες, ένα ψυγείο με κρύο νερό και μια κυκλική διάταξη καθισμάτων κάτω απ’ τη σκιά ενός δέντρου. Ο εκθεσιακός χώρος μετατρέπεται σε μια φιλόξενη δομή η οποία γεννά εστίες και δράσεις Χορού.
Στιγμιότυπα από κυκλικούς χορούς, άλλοτε στην πλατεία του χωριού και άλλοτε στην ορχήστρα του αρχαίου θεάτρου. Κοινωνικές ομάδες που μεταμφιέζονται για τον εορτασμό της Αποκριάς, ομάδες εργατών που κατασκευάζουν σκηνικά για τις παραστάσεις της Επιδαύρου. Βίντεο και φωτογραφίες, ηχογραφήσεις από αρχειακά υλικά με αποτυπώσεις του Χορού σε παραστάσεις, σε αντιπαραβολή με σύγχρονα καλλιτεχνικά έργα στα οποία εντοπίζεται μια άλλη, πραγματική και συλλογική εκδοχή του.
Ένας Χορός νέων δημιουργών της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών ταξιδεύει στην Επίδαυρο. Περιηγείται και συναντά ομάδες πολιτών της τοπικής κοινότητας, συζητά και ακούει. Γύρω απ’ το τραπέζι, διαβάζει και ανιχνεύει τις λειτουργίες του Χορού.
Γέροντες από τα Σούσα, από τις Φερές, από τη Θήβα ή την Αθήνα. Γυναίκες από την Τροία, μαινάδες στον Κιθαιρώνα, ακόλουθες της Κρέουσας, ναύτες από τη Σαλαμίνα και γεωργοί. Ομάδες ανθρώπων –Χοροί– που έρχονται φέτος στην ορχήστρα της Επιδαύρου, γίνονται το θέμα στο μακρύ τραπέζι της έκθεσης. Ένα σημείο ανάγνωσης, συζήτησης και αντιπαράθεσης με ομάδες πολιτών, τοπικούς συλλόγους και θεατρικές ομάδες του Δήμου Επιδαύρου.
Μια έκθεση, φιλόξενη δομή / τόπος συζητήσεων και ανοιχτού διαλόγου. Μια συνθήκη / μηχάνημα ζωντανού Χορού…
Κι ας μην ξεχνάμε, παντού ο Χορός χορεύει.
Σύλληψη – Εικαστική Επιμέλεια Γιώργος Σαπουντζής
Επιστημονική Επιμέλεια Δηώ Καγκελάρη, Παναγιώτης Μιχαλόπουλος
Βοηθός επιμελητή Σόνια Μυρίδου
Έρευνα – Τεκμηρίωση Εύα Γεωργουσοπούλου, Κωνσταντίνα Νικολοπούλου
Η έκθεση πραγματοποιείται σε συνεργασία με ομάδα φοιτητών της ΑΣΚΤ, υπό την εποπτεία της κ. Γεωργίας Σαγρή, Διευθύντριας του Εργαστηρίου Περφόρμανς της Σχολής.
Στο πλαίσιο του Διεθνούς Δικτύου Αρχαίου Δράματος
Μέρες και ώρες λειτουργίας
Οι ώρες λειτουργίας της έκθεσης αποδεσμεύονται από το διήμερο των παραστάσεων και διαμορφώνονται ως εξής:
Τετάρτη, Πέμπτη, Κυριακή, 17:00 – 21:00
Παρασκευή, Σάββατο, 17:00 – 01:00
ΣΤΑΔΙΟ ΕΠΙΔΑΥΡΟΥ
C_Music NOW
‘1-1-1’
ΠΕΡΦΟΡΜΑΝΣ
26 & 27 Ιουνίου
Δημήτρης Καμαρωτός
(Άλκηστις) Τοπίο μετά την Υπόσχεση
Μια σκηνική εμπειρία σε αρχαιολογικό χώρο με μία ερμηνεύτρια και κουιντέτο εγχόρδων
‘Αλκή’: θηλυκός δαίμων, προσωποποίηση της δύναμης που κρατάει τον εχθρό σε απόσταση κατά τη μάχη. Η γενναιότητα, το θάρρος στην αντιμετώπιση επικίνδυνων και αντίξοων περιστάσεων. Ιδιότητες που θεωρούνταν αποκλειστικό ανδρικό προνόμιο κατά την αρχαιότητα, ωστόσο ο ποιητής τις χρησιμοποιεί εδώ για να ονοματοδοτήσει και να πριμοδοτήσει την ηρωίδα της ομώνυμης τραγωδίας του. Έργο άστεγο και μεθοριακό –καθώς δεν εντάσσεται ούτε στο σύμπαν του τραγικού ούτε στο είδος του σατυρικού δράματος– η Άλκηστις του Ευριπίδη παραμένει ένας απρόβλεπτος καρπός που αρνείται να ανήκει, αποσυντονίζοντας τις όποιες κατηγορίες.
Στη δεύτερη φιλοξενία αυτού του απείθαρχου κειμένου στο φετινό πρόγραμμα του Φεστιβάλ, ο συνθέτης Δημήτρης Καμαρωτός μετατρέπει το έργο σε έναν υποφωτισμένο μονόλογο που υιοθετεί άλλες διαστάσεις. Διότι η Άλκηστις εδώ δεν είναι ηρωίδα μιας ιστορίας, αλλά μια παρουσία σε μετάβαση.
Η δράση εκτυλίσσεται νύχτα, έξω από έναν αρχαιολογικό χώρο. Κάτω από κρεμασμένα χρωματιστά φώτα, οι θεατές αναμένουν την έναρξη της παράστασης. Μια μορφή τους υποδέχεται, δίνοντας οδηγίες και συντονίζοντας τη ροή εισόδου. Από εδώ και πέρα, δεν μπορούμε να αποκαλύψουμε περισσότερα διότι θα προδώσουμε την πλοκή αυτού του έργου και, κυρίως, την ηρωίδα του. Μπορούμε μόνο να πούμε ότι θα ζήσουμε μια διαδρομή –κυριολεκτικά και μεταφορικά– όπου θα ακολουθήσουμε την ηρωίδα στην σκοτεινή πλευρά του δράματος, εκεί όπου η απαξίωση της ζωής και η ακόμα βαθύτερη της παραγνώρισης της θυσίας έχουν ανοίξει ένα κρατήρα που ζητάει δικαίωση. Σε αυτή την προσωπική κάθοδο της Άλκηστης, ο χρόνος επιβραδύνεται, εκείνη μιλά και το τοπίο της απαντά.
Ο αρχαιολογικός χώρος αναδεικνύεται σε συνεργό. Η νύχτα, οι σκιές, οι πέτρες, τα θροΐσματα γίνονται δραματουργικό υλικό, ένας άτυπος Χορός φτιαγμένος από καμώματα της φύσης. Σε αυτό το σκηνικό επικάθεται η μουσική, φέρνοντας μια ώσμωση ανάμεσα στον λόγο και το σκοτάδι, ενώ φυσικοί και ηλεκτρονικοί ήχοι –σε συνδυασμό με την προ-ηχογραφημένη φωνή της Άννας Παγκάλου– γίνονται περαιτέρω καταλύτες της δράσης.
Το Άλκηστις – Τοπίο μετά την Υπόσχεση είναι μια συνάντηση μέσα στην καρδιά της νύχτας, με εκείνο που επιμένει να υπάρχει όταν όλα μοιάζουν να έχουν σταματήσει. Και ποια είναι η υπόσχεση του τίτλου; Σίγουρα όχι κάποια ρητή λύτρωση αλλά μια πρόταση μετάβασης από την αδιαφορία και απαξίωση ενός εαυτού, στη σιωπηλή ανύψωσή του μέσω της συλλογικής εμπειρίας. Σαν ένα ελαφρά φωτισμένο μονοπάτι που υπάρχει μόνο για όποιον γυρίσει να το δει.
Παραστατική σύνθεση – Δραματουργία – Μουσική Δημήτρης Καμαρωτός • Σύνθεση κειμένου βασισμένη στην Άλκηστη του Ευριπίδη • Βοηθός σκηνοθέτη Σύλβια Λιούλιου • Δραματουργία κειμένου Νίκος Φλέσσας, Σύλβια Λιούλιου • Σκηνικός χώρος – Διαμόρφωση τοπίου Γιώργος Ρυμενίδης • Σχεδιασμός φωτισμών Γιάννης Δρακουλαράκος • Σχεδιασμός ήχου χώρων παράστασης – Χειρισμός Κώστας Μπώκος • Ερμηνεύει η Κωνσταντία Τάκαλου • Συμμετέχει Κουιντέτο εγχόρδων υπό τη διεύθυνση του συνθέτη
ΔΙΑΡΚΕΙΑ 90΄
///
C_Music NOW
‘1-1-1’
ΜΟΥΣΙΚΗ
ΧΟΡΟΣ
10 & 11 Ιουλίου
Ζήσης Σέγκλιας
Oedipus Steps
Μην ανησυχείτε, δεν πρόκειται για μια ακόμα παραγωγή του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου πάνω στον εμβληματικό ήρωα. Οι δύο αξεπέραστες τραγωδίες του Σοφοκλή έχουν τεθεί σε υποχρεωτική αγρανάπαυση για φέτος, ωστόσο δεν θα μπορούσε να λείπει μια διαθλασμένη ματιά πάνω στη μοναδική τους κληρονομιά. Μπορούμε να φανταστούμε το Oedipus Steps –του πρωτοεμφανιζόμενου στο Φεστιβάλ συνθέτη Ζήση Σέγκλια– ως το ‘unseen footage’ από τα δύο έργα. Ή, ως ένα άγνωστο έργο μέσα σε ένα γνωστό έργο, μια αδέσποτη θεατρική πράξη που ζει εκτός σκηνικού χρόνου, στη σφαίρα αυτού που υπονοείται και όχι εκείνου που ειπώνεται.
Γιατί ο πρωταγωνιστής εδώ δεν είναι ο Οιδίποδας όπως τον γνωρίζουμε μέσα από τα αιώνια λόγια που του έχει προσδώσει ο ποιητής, αλλά μια χούφτα ώρες, οι τελευταίες στιγμές του ήρωα όταν αποσύρεται από τη σκηνή –από το ίδιο το κείμενο!– και προχωράει μόνος στο δάσος, ως ρόλος χωρίς θεατή, για να συναντήσει επιτέλους τη σύνοψη της ζωής του επί γης. Τι μπορεί, άραγε, να σκεφτόταν εκείνες τις ώρες; Ήταν συμφιλιωμένος και ήρεμος ή αναλωνόταν σε έναν εσωτερικό μονόλογο από ακατάληπτους ψίθυρους και κραυγές;
Όλες αυτές οι σκέψεις γίνονται το καύσιμο για ένα λοξό μουσικό έργο που καταγράφει την εσωτερική θερμοκρασία του ήρωα και τον απόηχο των βημάτων του καθώς ξεμακραίνει από τον δημιουργό του και από εμάς. Η σύνθεση ακουμπάει δραματουργικά πάνω στο σόλο κοντραμπάσο –ένα όργανο που είναι εκ φύσεως γεννήτρια δραματικότητας– και γίνεται η ραχοκοκαλιά της παράστασης, αποτυπώνοντας τη σύγκρουση που μαίνεται εντός του ήρωα.
Το έργο διαρκεί σαράντα πέντε μόνο λεπτά. Μέσα σε αυτήν τη μικρή φέτα χρόνου, χωράει μια περιπετειώδης συνάντηση μουσικής, χορού και λόγου, αλλά και κάτι πολύ περισσότερο: μια κλεφτή σκέψη ότι τα κλασικά έργα κρύβουν δραματουργικά κοιτάσματα στις τυφλές τους γωνιές, αλλά, κυρίως, μια αστραφτερή υπενθύμιση ότι ο Θηβαϊκός κύκλος παραμένει ένα ακούραστο εργαστήρι νοήματος που μπορεί και συνομιλεί απευθείας, μέσα από τους αιώνες, με τις πιο σύγχρονες και τολμηρές μουσικές αναζητήσεις.
Σύνθεση Ζήσης Σέγκλιας • Χορογραφία Αλέξανδρος Βαρδαξόγλου • Χορεύτρια Ναταλία Καλογεροπούλου • Μουσικός επί σκηνής Γιώργος Κοκκινάρης, κοντραμπάσο
ΔΙΑΡΚΕΙΑ 45΄
///
ΑΣΚΛΗΠΙΕΙΟ ΕΠΙΔΑΥΡΟΥ
ΠΕΡΙΠΑΤΗΤΙΚΗ ΠΕΡΦΟΡΜΑΝΣ
4, 5, 11, 12, 18, 19, 25, 26 Ιουλίου
ΑΦΗΓΗΜΑΤΙΚΗ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑ
Η Αφηγηματική Αρχαιολογία είναι μια ξεναγητική και περιπατητική περφόρμανς, που υλοποιείται φέτος για πρώτη φορά στον Αρχαιολογικό Χώρο της Επιδαύρου. Με θέμα «Επίδαυρος – Το σώμα και το μυστήριο της ίασης», η δράση αυτή με τη συμβολή και μέσα από τη δυναμική των παραστατικών Τεχνών, προτίθεται να μας φέρει σε επαφή με το ‘ειδικό αφήγημα’, τη μοναδιαία και ιδιαίτερη ιστορία αυτού του Αρχαιολογικού χώρου. Η Αφηγηματική Αρχαιολογία, ως ερευνητική και παραστασιακή μεθοδολογία, έχει ήδη δοκιμαστεί με αξιοσημείωτα αποτελέσματα σε αρχαιολογικούς χώρους σε Ελλάδα και Ιταλία, μετουσιώνοντας θεαματικά την αρχαιολογική πληροφορία σε βιωματική εμπειρία για τον επισκέπτη.
Αυτή η περιπατητική ξεναγητική περιπέτεια διατρέχεται από δύο βασικά μεθοδολογικά ερωτήματα:
— Γιατί επισκέπτεται κανείς έναν αρχαιολογικό χώρο;
— Τι αναζητούμε εκεί;
Η Αφηγηματική Αρχαιολογία συνιστά ένα πεδίο δημιουργικής συνάντησης ανάμεσα στο ιστορικό γεγονός, την αρχαιολογική έρευνα, την προφορική ιστορία και τις παραστατικές τέχνες, μετατρέποντας την επιστημονική πληροφορία σε συνεκτική δραματουργία και αφήγηση. Αξιοποιώντας τα εμπεριστατωμένα αρχαιολογικά και ιστορικά ευρήματα –τα οποία αποτελούν αντικείμενο διερεύνησης, πηγή έμπνευσης και οργανικό μέρος της ευρύτερης δημιουργικής διαδικασίας– οι παραστατικές τέχνες καλούνται να αποκαλύψουν στον επισκέπτη την ‘εσωτερική πλευρά της θέασης’ του συγκεκριμένου αρχαιολογικού χώρου. Το Ασκληπιείο δεν είναι απλώς μια αρχαιολογική περιοχή πρόκειται για μια θεραπευτική ολότητα-πρότυπο, όπου η ιατρική πρακτική, η πνευματικότητα, η σωματική άσκηση, η τελετουργία, το θέατρο, η διατροφή, η μουσική και η κοινότητα συνέπλεαν σε μια ενιαία εξατομικευμένη εμπειρία: στο βαθύ μυστήριο της ίασης.
Σε αυτή την ‘περφόρμανς του Αφηγήματος’, τα πρόσωπα που θεραπεύουν τη δράση, καθοδηγούν το κοινό σε μια επίσκεψη στη σιωπηλή παρουσία του παρελθόντος· δηλαδή σε μια απόπειρα βιωματικής γνωριμίας του, εντός του φυσικού χώρου και του κόσμου που ενέπνευσε το εγγενές αφήγημα.
Η Αφηγηματική Αρχαιολογία παρουσιάζεται κατά τον μήνα Ιούλιο στο Ασκληπιείο της Επιδαύρου – έναν αρχαιολογικό χώρο που παραμένει δυσανάλογα άγνωστος σε σχέση με το εύρος και το πλήθος των πολιτιστικών δράσεων που φιλοξενούνται εκεί, και οι οποίες πραγματοποιούνται κατά κύριο λόγο στο Αρχαίο Θέατρο.
Η συνδιαμόρφωση της δράσης αυτής προϋποθέτει τη συμμετοχή καλλιτεχνών από τον χώρο των παραστατικών τεχνών (performers, ηθοποιών, μουσικών), καθώς και επιστημόνων (αρχαιολόγων, ιστορικών) οι οποίοι πλαισιώνονται από πρόσωπα και κατοίκους της ευρύτερης περιοχής.
Συντονισμός – Επιμέλεια Ισαβέλλα-Δήμητρα Καρούτη • Εικαστική & σκηνική επιμέλεια Γιώργος Σαπουντζής • Δραματουργία Ελένη Μολέσκη • Καλλιτέχνες – Ερευνητές Νίκος Ζιάζιαρης, Φοίβος Μίχος-Ράμος, Ανδρομάχη Φουντουλίδου κ.ά. • Σύμβουλος αρχαιολόγος Αλεξάνδρα Σφυρόερα • Ιδέα – Εποπτεία Μιχαήλ Μαρμαρινός • Με την υποστήριξη της Εφορείας Αρχαιοτήτων Αργολίδας • Χρηματοδότηση Δίκτυο Αρχαίου Δράματος • Ευχαριστίες Βασίλης Λαμπρινουδάκης, Κωνσταντίνος Λάιος, Αλεξάνδρα Κλωνιζάκη, το σύνολο του προσωπικού της ΕΦΑΤ και του φυλακτικού προσωπικού του Αρχαιολογικού χώρου
ΔΙΑΡΚΕΙΑ 90΄
///
EDUCATIONAL ART
Πάροδος
ΕΠΙΔΑΥΡΟΣ – Τα Μαθήματα
Στην Επίδαυρο, τόπο ταυτισμένο με το αρχαίο δράμα, θα πραγματοποιηθούν το δεύτερο δεκαπενθήμερο του Ιουλίου δύο εργαστήρια καλλιτεχνικής έρευνας για την αττική τραγωδία και κωμωδία υπό την καθοδήγηση εκλεκτών καλλιτεχνών.
Η έρευνα θα εστιάσει πρωτίστως στο θέμα «Χορός / χορικότητα», προσεγγίζοντας τον Χορό –βασικό συντελεστή της αρχαίας ελληνικής δραματουργίας– μέσα από μελέτη της κίνησης, της φωνής, του λόγου, καθώς και μέσα από τη σύγχρονη έννοια της χορικότητας.
Στόχος των εργαστηρίων είναι η in situ εμβάθυνση στο πολύτιμο υλικό του αρχαίου δράματος σε αλληλεπίδραση με το αργολικό τοπίο και την κοινότητα: Μαθήματα στην Επίδαυρο, με την Επίδαυρο· για νέους καλλιτέχνες και καλλιτέχνιδες που καλούνται να μοιραστούν μια ξεχωριστή εμπειρία σε έναν τόπο-παλίμψηστο με διαδοχικές επιστρώσεις από αρχαίες και σύγχρονες μνήμες.
Τα Μαθήματα απευθύνονται κυρίως σε νέους ηθοποιούς και χορευτές και εν γένει καλλιτέχνες των παραστατικών τεχνών, αποφοίτους δραματικών σχολών και πανεπιστημιακών τμημάτων κατεύθυνσης υποκριτικής και σκηνοθεσίας. Η επιλογή θα γίνει μετά από ανοικτή πρόσκληση.
Στο πλαίσιο του Διεθνούς Δικτύου Αρχαίου Δράματος
Α΄ Εργαστήριο
Ευριπίδης Λασκαρίδης (15-20 Ιουλίου), Δάφνις Κόκκινος (21-30 Ιουλίου) • Φωνητική Διδασκαλία Κωνσταντίνος Θωμαΐδης (15-20 Ιουλίου), Δήμητρα Τρυπάνη (21-25 Ιουλίου), Θοδωρής Αμπαζής (26-28 Ιουλίου)
Β΄ Εργαστήριο Μάριο Μπανούσι (με τη συμμετοχή της Σαββίνας Γιαννάτου, 15-29 Ιουλίου) • Μουσική και Υποκριτική Δημήτρης Καμαρωτός (17-29 Ιουλίου)
• • •
Α΄& Β΄ Εργαστήρια
Κίνηση Τάσος Καραχάλιος
Εργαστήριο ODIN Teatret (έναρξη και κλείσιμο των Μαθημάτων) – συμμετοχή του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου στον εορτασμό των 90 χρόνων του Eugenio Barba
• Από την αλληλοεπίδραση με την κοινότητα στην ενσώματη σκηνική εμπειρία: Κωνσταντίνος Ντέλλας (21-29 Ιουλίου).
• Φιλολογική υποστήριξη Γιάννης Κωνσταντάκος
• Masterclass δραματουργίας Stefanie Carp
• Ξενάγηση στο Μουσείο Επιδαυρίων Γιώργος Σαπουντζής
• Το πρόγραμμα περιλαμβάνει επίσης εκδρομές-εξερευνήσεις σε εμβληματικά σημεία της περιοχής, καθώς και ξεναγήσεις στον αρχαιολογικό χώρο.
• Τις πρώτες μέρες Τα Μαθήματα του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου θα διασταυρωθούν και θα συνομιλήσουν με το αντίστοιχο εργαστήριο που διοργανώνει το Εθνικό Θέατρο.
Επιμέλεια – Επιστημονική υπεύθυνη Δηώ Καγγελάρη
Συντονισμός – Συνεπιμέλεια Ισαβέλλα-Δήμητρα Καρούτη
Γενική εποπτεία Mιχαήλ Μαρμαρινός
• • •
ΜΙΚΡΟ ΘΕΑΤΡΟ ΑΡΧΑΙΑΣ ΕΠΙΔΑΥΡΟΥ
Απ’ τη Μικρή Επίδαυρο
στον κόσμο όλο
ΠΕΡΦΟΡΜΑΝΣ
26 & 27 Ιουνίου
Ευριπίδης Λασκαρίδης
ΤΟΥΡΝΕ
Ο Ευριπίδης Λασκαρίδης, περφόρμερ και δημιουργός που κινείται στο μεταίχμιο χορού, θεάτρου και εικαστικών τεχνών, επιστρέφει στη Μικρή Επίδαυρο με ένα έργο που φέρνει στην επιφάνεια αθέατες πτυχές της σύγχρονης ελληνικής ταυτότητας με αφορμή τη μαγική περιπέτεια του θεάτρου.
Αφετηρία του είναι ο κόσμος των θερινών θεατρικών περιοδειών και μπουλουκιών: ένας μικρόκοσμος συντροφικότητας και εξάντλησης, φιλοδοξίας, λατρείας και τελικά επιβίωσης, όπου οι ίδιες ιστορίες επανέρχονται ξανά και ξανά. Σώματα που θάβονται και ανασύρονται, πολλαπλοί ρόλοι και ταυτότητες που παραμένουν αμφίσημες, ένας αδελφός, ένας εραστής ή ίσως και τα δύο.
Μέσα στο αρχαίο αμφιθέατρο, αφιερωμένο στον Διόνυσο, παλαιά ίχνη επιστρέφουν σαν φευγαλέες σκιές στο σήμερα. Κάτω από τον ίδιο έναστρο ουρανό, οι ερμηνευτές σκάβουν εκεί όπου έσκαψαν άλλοι πριν από δύο χιλιάδες χρόνια. Η παράσταση λειτουργεί ταυτόχρονα ως ένα τρυφερό βλέμμα στις αλλοπρόσαλλες ιστορίες που αφηγούμαστε για τη σχέση μας με την αρχαιότητα και ως μια σκωπτική ανασκαφή στην προσωπική μυθολογία του δημιουργού.
Με αιχμηρό χιούμορ και διάθεση που ‘γυρίζει’ ανάποδα την κωμωδία, η ΤΟΥΡΝΕ της ομάδας OSMOSIS αντιμετωπίζει το θέατρο ως πράξη προσφοράς. Μια κωμική τραγωδία που ισορροπεί ανάμεσα στην αφοσίωση και τον αυτοσαρκασμό.
Σύλληψη – Σκηνοθεσία Ευριπίδης Λασκαρίδης • Κείμενο – Χορογραφία Η ομάδα • Κοστούμια Άγγελος Μέντης • Πρωτότυπη Μουσική – Ηχητικός Σχεδιασμός Γιώργος Πούλιος • Σκηνογραφία Λουκάς Μπάκας • Συνεργάτις σκηνογράφος Φιλάνθη Μπουγάτσου • Σύμβουλος φωτισμών Ελίζα Αλεξανδροπούλου • Συνεργάτης φωτιστής Βαγγέλης Μούντριχας • Σκηνικά αντικείμενα Όλγα Βλάσση • Ειδικές κατασκευές Κωνσταντίνος Χαλδαίος • Σύμβουλος δραματουργίας Αλέξανδρος Μιστριώτης • Καλλιτεχνικός συνεργάτης – Αντικαταστάτης ερμηνευτής Δημήτρης Ματσούκας • Καλλιτεχνική συνεργάτις Τατιάνα Μπρε • Βοηθός σκηνοθέτη Γιάννης Σαβουιδάκης • Βοηθός ενδυματολόγου Αλέγια Παπαγεωργίου • Τεχνικός διευθυντής Κωνσταντίνος Μαργκάς • Ηχολήπτης Κωστής Παυλόπουλος • Τεχνικός φωτισμού Γιώργος Ιεραπετρίτης • Συντονιστής παραγωγής Νίκος Χαραλαμπίδης • Συντονισμός λειτουργιών OSMOSIS Νικολέτα Μπριασούλη • Φωτογράφος Ελίνα Γιουνανλή • Μετάφραση υπερτίτλων Ορφέας Απέργης • Ερμηνεύουν Ευριπίδης Λασκαρίδης, Αμαλία Κοσμά, Ευθύμιος Μοσχόπουλος • Οργάνωση – Εκτέλεση παραγωγής POLYPLANITY Productions / Βίκυ Στρατάκη • Συμπαραγωγή Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου, ομάδα OSMOSIS • Ένα έργο του Ευριπίδη Λασκαρίδη και της Ομάδας OSMOSIS • Ευχαριστίες στους Κατερίνα Ευαγγελάτου, Ηλία Χατζηγεωργίου, Μαρία Μοσχούρη, Νίκο Μαυράκη, Simona Fremder, Δήμο Κλιμενώφ, Γιώργο Χανό, Εβίνα Βασιλακοπούλου, Αέλλα Τσιλικοπούλου • Με την οικονομική στήριξη του Υπουργείου Πολιτισμού (2021) και την υποστήριξη του Οργανισμού Πολιτισμού και Ανάπτυξης ΝΕΟΝ (2021)
///
ΘΕΑΤΡΟ
ΠΕΡΦΟΡΜΑΝΣ
4 Ιουλίου
Marta Górnicka
Mothers – A Song for Wartime
Όποιος κι αν βγει νικητής, στο τέλος
κερδίζει πάντα ο πόλεμος, μωρό μου!
M. G
Η γλώσσα του πολέμου παραμένει αμετάβλητη μέσα στον χρόνο. Οι θηριωδίες, οι βιασμοί γυναικών, η εξόντωση των αμάχων και η καταστροφή της ζωής επανέρχονται με οξύτητα στην τεταμένη παγκόσμια πραγματικότητα. Μέσα σε αυτήν τη σκληρή ιστορική διαπίστωση, το Mothers – A Song for Wartime αναζητά ό,τι μπορεί να απομείνει από τη φωνή, όταν η βία έχει διαρρήξει ακόμα και τη δυνατότητα του λόγου.
Στη σκηνή συναντιούνται είκοσι μία γυναίκες από την Ουκρανία, τη Λευκορωσία και την Πολωνία, ηλικίας από 9 έως 71 ετών. Μια Χορωδία που αποτελείται από μητέρες και κόρες, επιζώσες και μάρτυρες του ολέθρου που γεννούν οι ένοπλες συρράξεις, λειτουργεί εδώ ως φορέας διαφορετικών βιωμάτων και πολιτικών εμπειριών. Ανάμεσά τους υπάρχουν πρόσφυγες από τη Μαριούπολη, το Κίεβο, το Ιρπίν και το Χάρκοβο, γυναίκες που διώχθηκαν, αλλά και γυναίκες που άνοιξαν τα σπίτια τους για να υποδεχθούν άλλες. Οι μαρτυρίες μητέρων και παιδιών, ξεριζωμένων από τον πόλεμο, γίνονται το υλικό ενός έργου που αρθρώνει μια συλλογική φωνή καταγγελίας.
Η Μάρτα Γκόρνιτσκα, ιδρύτρια του CHORUS OF WOMEN στη Βαρσοβία και του POLITICAL VOICE INSTITUTE στο Βερολίνο, δίνει εδώ φωνή σε ένα πολυπρόσωπο σώμα που κουβαλά τη μνήμη των γυναικείων πολυφωνικών παραδόσεων μέσα στον χρόνο. Το έργο ξεκινά με μια shchedrivka, ένα παραδοσιακό ουκρανικό τραγούδι ευχής, συνδεδεμένο με την αναγέννηση και την ανανέωση της ζωής. Στη συνέχεια, ουκρανικά λαϊκά τραγούδια, παιδικές ρίμες, νανουρίσματα, ξόρκια και πολιτικές φράσεις συνθέτουν ένα πυκνό ηχητικό τοπίο, όπου οι επιμέρους παρουσίες παραμένουν ζωντανές μέσα στο σύνολο.
Οι γυναίκες αυτές μεταφέρουν στη σκηνή όσα έχουν ζήσει ως κοινή πνοή. Έτσι αντιστέκονται στη βαρβαρότητα, με το τραγούδι να γίνεται για εκείνες ο τρόπος να θυμούνται, να φροντίζουν η μία την άλλη και να αντέχουν.
Σύλληψη – Σκηνοθεσία Marta Górnicka • Λιμπρέτο Marta Górnicka & η ομάδα (Ουκρανοί, Λευκορώσοι, Πολωνοί) • Μουσική Marta Górnicka (παραδοσιακή ουκρανική, λευκορωσική και πολωνική μουσική) και απόσπασμα από το έργο Shchedryk του Mykola Leontovych • Χορογραφία Evelin Facchini • Σκηνικά Robert Rumas • Κοστούμια Joanna Załęska • Συνεργασία στη μουσική Wojciech Frycz • Συνεργασία στη δραματουργία Olga Byrska, Maria Jasińska • Βίντεο – Τεκμηρίωση βίντεο Michał Rumas, Justyna Orłowska • Βιντεοπροβολές Michał Jankowski • Φωτισμοί Artur Sienicki • Φωνητική διδασκαλία Joanna Piech-Sławecka • Διεύθυνση σκηνής – Βοηθός σκηνοθέτριας Bazhena Shamovich • Βοηθός χορογράφου Maria Bijak • Εργαστήριο κίνησης Krystyna Lama Szydłowska • Μετάφραση λιμπρέτου Olesya Mamchych (ουκρανικά), Maria Pushkina (λευκορωσικά), Aleksandra Paszkowska (αγγλικά), Olaf Khul (γερμανικά), Cecile Bocianowski (γαλλικά) • Επιστημονικοί σύμβουλοι Anna Ohrimchuk (ουκρανική εθνομουσικολογία), Venera Ibragimova (ουκρανικά παιδικά παιχνίδια) • Διερμηνεία στις πρόβες Marharyta Huretskaya • Υπέρτιτλοι Zofia Szymanowska • Παραγωγοί Marta Kuźmiak, Iwa Ostrowska • Παραγωγοί διεθνούς περιοδείας Anna Galas-Kosil, Joanna Nuckowska • Παίζουν Katerina Aleinikova, Svitlana Berestovska, Sasha Cherkas, Palina Dabravolskaja, Katarzyna Jaźnicka, Volha Kalakoltsava, Ewa Konstanciak, Liza Kozlova, Anastasiia Kulinich, Natalia Mazur, Kamila Michalska, Hanna Mykhailova, Valeriia Obodianska, Svitlana Onischak, Yuliia Ridna, Maria Robaszkiewicz, Polina Shkliar, Aleksandra Sroka, Mariia Tabachuk, Kateryna Taran, Bohdana Zazhytska, Elena Zui-Voitekhovskaya • Παραγωγή CHORUS OF WOMEN FOUNDATION (Πολωνία), Maxim Gorki Theater (Γερμανία) • Σε συμπαραγωγή με Teatr Powszechny (Πολωνία), Festival d’Avignon (Γαλλία), Maillon Théâtre De Strasbourg Scène européenne (Γαλλία), SPRING Performing Arts Festival (Ολλανδία), Tangente St. Pölten – Festival Für Gegenwartskultur (Αυστρία) • Σε συνεργασία με Teatr Dramatyczny (Πολωνία), Nowy Teatr (Πολωνία), For Freedom Foundation, «Przystanek Świetlica», «Sunflower» Solidary Community Center • Το έργο συγχρηματοδοτείται από την πόλη της Βαρσοβίας, το Υπουργείο Πολιτισμού και Εθνικής Κληρονομιάς της Πολωνίας (Ταμείο Προώθησης Πολιτισμού) και πραγματοποιείται σε συνεργασία με το Allianz Foundation
ΔΙΑΡΚΕΙΑ 60΄
///
ΜΟΥΣΙΚΗ
10 & 11 Ιουλίου
Κ. Βήτα
Εννιά νούφαρα από τη νεκρή όχθη
Ο Κωνσταντίνος Βήτα –ένας από τους πλέον ανήσυχους πρωτεργάτες της ελληνικής ηλεκτρονικής μουσικής– ενορχηστρώνει μέσα από το δικό του πρίσμα παραδοσιακά και ρεμπέτικα τραγούδια. Στο έργο Εννιά νούφαρα από τη νεκρή όχθη, μια μουσική σύνθεση-γέφυρα ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν, το ατομικό και το συλλογικό βίωμα, περιλαμβάνονται τέσσερα τραγούδια του Γιάννη Παπαϊωάννου –ενός από τους σημαντικότερους εκφραστές του ρεμπέτικου– καθώς και ένα καινούργιο τραγούδι του Σωκράτη Μάλαμα. Το έργο πλαισιώνεται από πρωτότυπες συνθέσεις του Κ. Βήτα, που λειτουργούν σαν σημείο εισόδου και εξόδου από έναν μουσικό κόσμο που βρίσκεται στο χείλος μιας μνήμης έτοιμης να εξαφανιστεί ή να μεταμορφωθεί. Είναι η πρώτη φορά που θα παρουσιαστεί ως ζωντανή μουσική παράσταση.
Τα Εννιά νούφαρα από τη νεκρή όχθη δεν είναι απλώς τραγούδια – είναι ψυχές που πλανώνται ανάμεσά μας, σκιές ενός παλιού κόσμου που χάθηκε ή μετουσιώθηκε σε κάτι άλλο. Είναι μια ποιητική αναφορά στη μετανάστευση των Ελλήνων του εικοστού αιώνα, στη νοσταλγία, την απώλεια και την αναζήτηση ταυτότητας. Ο Κ. Βήτα δεν αναπαράγει απλώς τα τραγούδια: τα επιλέγει, τα ερμηνεύει και τα ενορχηστρώνει με τη δική του ιδιαίτερη μουσική γραφή, γεφυρώνοντας το παραδοσιακό με το ηλεκτρονικό, το ρεμπέτικο με το σύγχρονο, το ηχητικό με το υπαρξιακό.
Το αποτέλεσμα είναι ένα μουσικό μπουκέτο όπου τα ρεμπέτικα του Παπαϊωάννου συνομιλούν με τα δημοτικά τραγούδια, με τρόπο λιτό αλλά φορτισμένο. Το έργο αποκτά έτσι τον χαρακτήρα μιας ενδοσκόπησης, αλλά και μιας πολιτισμικής χειρονομίας μνήμης – μια ακρόαση της ‘άλλης όχθης’. Η παράσταση θα πλαισιωθεί και από επιλεγμένα τραγούδια από την προσωπική δισκογραφία του καλλιτέχνη.
Μουσικοί Κωνσταντίνος Βήτα συνθεσάιζερ, Βάιος Μαχμουντές συνθεσάιζερ, Δημήτρης Μπαρμπαγάλας κιθάρα, Δημήτρης Καρασούλος κιθάρα • Επιμέλεια ήχου Γιάννης Λαμπρόπουλος, Ζαχαρίας Σταμούλος • Επιμέλεια φωτισμών Phil Hills • Εκτέλεση παραγωγής Menta Art Events
///
ΜΟΥΣΙΚΗ
ΘΕΑΤΡΟ
17 & 18 Ιουλίου
Θοδωρής Γκόνης
Τα πορτοκάλια της Παλαιάς Επιδαύρου
Μια συντροφιά, μια παρέα ανθρώπων εφτά τον αριθμό, με την κονκάρδα του οδοιπόρου και του στρατολάτη στο πέτο, φτάνουν στο περιβόλι με τις πορτοκαλιές, τις ελιές και το μεγάλο βράχο. Αποφασίζουν σύμφωνα με την παλιά συνήθεια των Ελλήνων, να διηγηθούν τραγουδιστά την ιστορία τους, την ιστορία του τόπου, αυτού του τόπου.
Μια ιστορία αγάπης για τη μοναχοκόρη του παλαιού αγροτικού ιατρού της Επιδαύρου, που με το αίμα της έβαψε για πάντα τα Πορτοκάλια της Παλαιάς Επιδαύρου – τα κατακόκκινα Σαγκουίνια.
Πολύ γρήγορα αυτονομούνται, δε συμμορφώνονται με τον αιώνα, κρατιούνται μακριά του, βρίσκουν τη δική τους φωνή, τη φωνή της φύσης και των αποχαιρετισμών. Ξεπερνούν την αρχική πίστη τους στη ζωή, όπως συμβαίνει με όσους πιστεύουν σοβαρά στη ζωή -από μια πίστη στο θάνατο- και η ιστορία τους παίρνει ύψος, ανεβαίνει, ανοίγει, εκρήγνυται σαν ρόδι μεγάλο και αρχίζουν να διηγούνται τις ιστορίες όλου του κόσμου. Τη μία και μοναδική.
Ιστορίες που λέγονται όχι μόνο με τα χείλη, αλλά και με την ψυχή, τα μάτια και τα χέρια, με τον συγχρονισμό τους. Έρχονται τα τραγούδια και τα λόγια του αποχαιρετισμού, χαρούμενα, δροσερά και ανάλαφρα ζουμερά Μήλα των Εσπερίδων. Τα Πορτοκάλια της Παλαιάς Επιδαύρου.
Κείμενο – Σκηνοθεσία Θοδωρής Γκόνης • Σκηνικά – Κοστούμια Μάρια Μπαχά • Μουσική σύνθεση Φώτης Σιώτας • Φωτισμοί Τάσος Παλαιορούτας • Κίνηση Ναταλία Μπάκα • Ηχολήπτης Νίκος Κόλιας • Μουσικοί επί σκηνής Φώτης Σιώτας, Δημήτρης Χατζηζήσης, Γιώργος Θεοδωρόπουλος • Παίζουν Ιωάννα Παππά, Χριστίνα Μαξούρη, Ρωξάνη Καρφή, Χάρης Χαραλάμπους – Καζέπης • Οργάνωση παραγωγής Κατερίνα Κούρτη • Εκτέλεση παραγωγής Apparat Athen / Νικόλας Χανακούλας
///
C_Music NOW
ΜΟΥΣΙΚΗ
ΘΕΑΤΡΟ
24 & 25 Ιουλίου
Κορνήλιος Σελαμσής – Χάρης Φραγκούλης
1961
Μια ηχητική εκδρομή στα ερείπια του παρόντος
Για μία ηθοποιό, δύο φωνές και έξι όργανα
Το 1961 είναι μία πράξη μουσικού θεάτρου διάρκειας περίπου εβδομήντα λεπτών. Έχει σχεδιαστεί ώστε να είναι φορητή και να μπορεί να παρουσιαστεί σε υπαίθριους χώρους κτιρίων, αυλές, στέγαστρα κ.ά. Η κεντρική ιδέα του έργου περιπλέκεται με τη σκέψη και την εικόνα της αρχιτεκτονικής του μοντέρνου της δεκαετίας του 1960. Πιο συγκεκριμένα, το έργο θα ήθελε να παίζεται στα ΞΕΝΙΑ του ΕΟΤ, εκείνα που κτίστηκαν από τον Άρη Κωνσταντινίδη κατά τη δεκαετία 1955-1965 και που σήμερα είναι ξεχασμένα, εγκαταλελειμμένα, σχεδόν ερείπια. Στέκονται ανά την ελληνική επικράτεια και κοιτάζουν τον σύγχρονο κόσμο να έχει παραδοθεί στον πυρετό της ανάπτυξης, στον αυτοσκοπό της κατασκευής, σε μια μανία του αύριο.
Μαζί με τη σκέψη για το κτίσιμο, το ερείπωμα και τη σχέση με ό,τι δεν είναι πια εδώ, επιχειρείται μια εκδρομή σε ένα παρελθόν που ανήκει στους νεκρούς, στις σκιές. Έτσι, το έργο κτίζεται από μια σειρά ηχητικών και γλωσσικών χειρονομιών που συμπλέκουν κείμενα και μουσικά αποσπάσματα αντλημένα από τον καιρό του τίτλου (λέξεις, τραγούδια, θραύσματα έργων) μέσα σε μια νέα μουσική κατασκευή που γεννήθηκε από τον ύπνο των δημιουργών στα ερείπια που τους κληροδοτήθηκαν.
Η πρόθεση του έργου είναι να προσκαλέσει το κοινό σε ένα ερείπιο που προσωρινά θα ανασάνει, θα ζωντανέψει –για μια ώρα και λίγο παραπάνω– και θ᾽ ακουστεί ασθενικά η φωνή του.
Με λίγα φορητά φώτα και μία φορητή ηχητική εγκατάσταση, το θέαμα προσομοιάζει με το γύρισμα μιας κινηματογραφικής ταινίας, όπως το βλέπουμε σε ασπρόμαυρες φωτογραφίες. Οι μουσικοί σχηματίζουν έναν κύκλο που στο κέντρο του στέκει ένα πρόσωπο, μια γυναίκα, και λέει την ιστορία της. Είναι η ζωή της και μαζί ο καιρός της. Κάποιες φορές ακούγεται μια ανδρική φωνή, ένα πρόσωπο που δεν βλέπουμε ποτέ. Άλλοτε, βλέπουμε ένα νέο κορίτσι έξω από τον κύκλο – τραγουδάει ή μένει σιωπηλό.
Το κοινό, εμείς, καθισμένοι σε ημικύκλιο παρακολουθούμε τι συμβαίνει μέσα στον κύκλο. Όχι με βλέμμα νοσταλγικό ή λυπημένο, αλλά με βλέμμα που κτίζει κόσμους, ή καλύτερα: με βλέμμα που αντικρίζει, βλέμμα ερωτικό.
Οι δημιουργοί απευθύνουν μια πρόσκληση στο κοινό να κατοικήσει, έστω και στιγμιαία, ένα ερείπιο.
Σύνθεση Κορνήλιος Σελαμσής • Λιμπρέτο Γιάννης Αστερής • Σκηνοθεσία Χάρης Φραγκούλης • Διαμόρφωση χώρου Κώστας Λαμπρίδης, Ελένη Παπαναστασίου • Κοστούμια Ιωάννα Τσάμη • Φωτισμοί Στέφανος Δρουσιώτης • Σχεδιασμός ήχου Brian Coon • Βοηθός σκηνοθέτη Κωστής Γλύκαντζης • Παίζουν Μαρία Αρζόγλου, Μαρία Σκουλά • Συμμετέχουν 6 μουσικοί [κλαρίνο και μπάσο κλαρίνο, βιολοντσέλο, ηλεκτρική κιθάρα, Fender Rhodes, κρουστά, μπαγιάν] • Οργάνωση παραγωγής Κατερίνα Κούρτη • Εκτέλεση παραγωγής Apparat Athen / Νικόλας Χανακούλας
///
ΜΟΥΣΙΚΗ
31 Ιουλίου & 1 Αυγούστου
Χαράλαμπος Γωγιός
CHOREKA
Φωνές για τις σιωπές που μιλούν
Πώς ηχεί η γυναικεία φωνή όταν σπάει τη σιωπή της; Από την αρχαϊκή ικεσία και την τραγική διαμαρτυρία ως τη βέβηλη σάτιρα και την αποφόρτιση, η συναυλία με τίτλο CHOREKA συνθέτει μια απρόσμενη, σαγηνευτική μουσική αφήγηση. Αντλώντας υλικό από γυναικεία χορικά που έγραψε ο συνθέτης Χαράλαμπος Γωγιός τα τελευταία εικοσιπέντε χρόνια για παραστάσεις θεατρικών έργων του Αισχύλου, του Σοφοκλή και του Μποστ, η βραδιά μεταπλάθει τον πυκνό πυρήνα μιας μουσικής που γεννήθηκε για τη σκηνή σε πρωτόγνωρη συναυλιακή εμπειρία.
Ένας από τους πιο ιδιαίτερους μουσικούς της γενιάς του, ο Γωγιός είναι γνωστός για την ικανότητά του να αντιμετωπίζει συστηματικά τη σύνθεση ως δραματουργία, υπονομεύοντας τις πολιτισμικές κανονικότητες μέσα από αναπάντεχες ηχητικές συγκρούσεις. Η στιβαρή συνθετική δομή και οι πλούσιες στιλιστικές αναφορές της μουσικής του επιτρέπουν στο έργο του να σταθεί αυτοδύναμα στη συναυλιακή σκηνή, επισφραγίζοντας μια από τις πιο συνεκτικές και τολμηρές πορείες στο σύγχρονο ελληνικό μουσικό θέατρο.
Στον υποβλητικό χώρο του Μικρού Θεάτρου Αρχαίας Επιδαύρου, το δημοφιλές και δραστήριο γυναικείο χορωδιακό σύνολο CHÓRES, υπό τη μουσική διεύθυνση της Ειρήνης Πατσέα, ενσαρκώνει τη συλλογική φωνή της θηλυκότητας, άλλοτε εξερευνώντας τη μυσταγωγική δύναμη της ασυνόδευτης ερμηνείας και άλλοτε μέσα από νέες, ανατρεπτικές επεξεργασίες για το Athenaeum Saxophone Quartet που, σε σύμπραξη με τις γυναικείες φωνές, γεφυρώνει τη λόγια πολυφωνία με τον σύγχρονο ήχο. Σε εκρηκτική αντίστιξη, η μαγνητική Μαρίνα Σάττι απογειώνει το υλικό μέσα από ελεύθερες, αυτοσχεδιαστικές τζαζ μεταγραφές με το Yiannis Papadopoulos Trio, ενώ ο επιβλητικός βαθύφωνος Τάσος Αποστόλου εισάγει τον ανδρικό αντίλογο του εξουσιαστικού άξονα των θεατρικών έργων.
Με τον ηχητικό σχεδιασμό του Μπράιαν Κουν να προσθέτει μια ποιητική διάσταση ηλεκτρονικού μετεωρισμού, την κινησιολογική επιμέλεια της Στεφανίας Σωτηροπούλου και τους ατμοσφαιρικούς φωτισμούς του Περικλή Μαθιέλλη να αναδεικνύουν την υλικότητα των σωμάτων, η συναυλία προτάσσει μια ασυνήθιστη, αισθητικά απαιτητική αλλά βαθιά αισθησιακή σύλληψη: μια ελκυστική και διεγερτική μουσική εμπειρία που φέρνει στο προσκήνιο τη δύναμη της γυναικείας φωνής και υπογραμμίζει με αυτοπεποίθηση το δημιουργικό αποτύπωμα του συνθέτη.
Μουσική Χαράλαμπος Γωγιός • Στίχοι Αισχύλος (μτφρ. Ι. Γρυπάρη, διασκ. Μ. Κάλμπαρη), Μποστ, Σοφοκλής (μτφρ. Δ. Μαρωνίτη) • Μουσική διεύθυνση Ειρήνη Πατσέα • Δραματουργική συνεργασία Έλσα Ανδριανού • Κινησιολογία Στεφανία Σωτηροπούλου • Σχεδιασμός ήχου – Ηχοληψία Brian Coon • Σχεδιασμός φωτισμού Περικλής Μαθιέλλης • Τραγουδούν Μαρίνα Σάττι, Τάσος Αποστόλου • Συμμετέχουν το γυναικείο χορωδιακό σύνολο CHÓRES, το Athenaeum Saxophone Quartet και το Yiannis Papadopoulos Trio
///
ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΠΡΕΜΙΕΡΑ
–νέο έργο–
7 & 8 Αυγούστου
Galin Stoev
I–ONE
του Ιβάν Βιριπάγεφ
Το νέο έργο του Ιβάν Βιριπάγεφ περνά μέσα από τη σκηνοθετική ματιά του Γκαλίν Στόεφ, ενός δημιουργού με βαθιά γνώση του σύγχρονου ευρωπαϊκού θεάτρου. Τρεις ηθοποιοί από διαφορετικές χώρες συναντιούνται στο Μικρό Θέατρο Αρχαίας Επιδαύρου για την παγκόσμια πρεμιέρα του I–ONE. Τον πρωταγωνιστικό ρόλο μοιράζονται η Αντιγόνη Ντυσέν από την Αυστραλία, η Σοφία Κόκκαλη από την Ελλάδα και η Καρολίνα Ζέπα από την Πολωνία, συνθέτοντας από την πρώτη στιγμή μια σκηνική συνάντηση διαφορετικών ερμηνευτικών διαδρομών.
Αντλώντας έμπνευση από τη φόρμα και το πνεύμα της αρχαίας τραγικής παράδοσης, η Μήδεια επανέρχεται ως μια νέα, σύγχρονη τραγωδία για τον 21ο αιώνα. Μια σκηνοθετική πρόταση που δοκιμάζει τα όρια του μύθου και αναμετριέται με το πιο εύθραυστο υλικό του είδους μας: την τεχνολογία, την έννοια του εαυτού και της ταυτότητας.
Γραμμένο στα αγγλικά, το έργο είναι εξ αρχής διεθνές, τόσο ως προς την πρόθεση όσο και ως προς τη δραματουργική του ταυτότητα. Συνδέει τα αρχετυπικά μοτίβα της αρχαίας ελληνικής τραγωδίας με τη σύγχρονη φιλοσοφική σκέψη, φουτουριστικές σκηνικές προσεγγίσεις και μια επείγουσα υπαρξιακή διερεύνηση γύρω από την ευθύνη, τη βούληση και τα όρια της ανθρώπινης συνείδησης.
Η ιστορία μάς μεταφέρει σε ένα δυστοπικό μέλλον, στην Αμερική του 2050, όπου η ηρωίδα βρίσκεται αντιμέτωπη όχι μόνο με την ενοχή, τη βία και τη διάρρηξη της ταυτότητάς της, αλλά και με μια νέα μορφή τεχνολογικής μοίρας. Η Τζούντιθ διαπράττει τη διπλή δολοφονία του θετού της γιου και της Γαλλίδας παιδαγωγού του – η οποία ήταν και ερωμένη του συζύγου της. Μια πράξη βαθιάς προσωπικής εκδίκησης που αντηχεί ως σύγχρονος απόηχος της Μήδειας του Ευριπίδη, οδηγώντας σε μη αναστρέψιμες συνέπειες. Η γυναίκα καταδικάζεται. Υποβάλλεται σε μια πειραματική ‘θεραπεία μεταστροφής’ μέσω του νευρωνικού εμφυτεύματος I-ONE, σχεδιασμένου να αναμορφώνει την εγκληματική συμπεριφορά. Ένα τεχνικό σφάλμα όμως διαγράφει τη μνήμη και τη συνείδησή της, απογυμνώνοντάς την από κάθε σταθερή αίσθηση εαυτού. Το θεϊκό στοιχείο της τραγωδίας μετασχηματίζεται εδώ σε τεχνολογικό πεπρωμένο: το εμφύτευμα παρακολουθεί, αναλύει και επεμβαίνει στη συνείδηση της Τζούντιθ, λειτουργώντας ως ένα σύγχρονο ανάλογο του Χορού στο αρχαίο δράμα.
Στη νέα του παράσταση, ο Γκαλίν Στόεφ, δεν αντιμετωπίζει την τεχνολογία ως υπόσχεση λύτρωσης, αλλά ως καθρέφτη της ανθρώπινης συνθήκης, θέτοντας εκ νέου το ερώτημα: τι απομένει όταν το ‘εγώ’ παύει να είναι βεβαιότητα;
Σκηνοθεσία Galin Stoev • Κείμενο Ivan Vyrypaev • Σκηνικά Anna Met • Κοστούμια Katarzyna Lewińska • Μουσική – Σχεδιασμός ήχου Joan Cambon • Διεύθυνση ήχου Michał Tatara • Φωτισμοί Alexey Poluboyarinov • Οργάνωση παραγωγής θ.α. • Παραγωγοί Mihail Poniatowski, Angela Timashev, Ivan Vyrypaev • Εκτέλεση παραγωγής Katya Egorova, Katerina Kandylidou • Συντονισμός παραγωγής Anastasia Arnhold • Βοηθός σκηνοθέτη Genna Vyrypaev • Παίζουν Σοφία Κόκκαλη, Karolina Rzepa, Antigone Duchesne • Εταιρεία παραγωγής Foundation “TEAL HOUSE”
Η παράσταση συγχρηματοδοτείται από τον Υπουργό Πολιτισμού και το Συμβούλιο Εθνικής Κληρονομιάς της Πολωνίας, μέσω του Ταμείου Προώθησης του Πολιτισμού.
ΔΙΑΡΚΕΙΑ 90΄
