Περνάω από τη Σόλωνος ένα ηλιόλουστο ανοιξιάτικο απόγευμα.
Ναι, απ’αυτά που σκέφτεσαι πόσο ωραίο θα ήταν να λιάζεσαι σε μία παραλία χαζεύοντας το απέραντο γαλάζιο! Αλλά όχι, έχεις διάβασμα, δουλειές, υποχρεώσεις….
Μπερδεμένη με όλες αυτές τις σκέψεις, τυχαία βλέπω μπροστά μου, εκεί στο κέντρο της Αθήνας, ένα μαγαζί. Για την ακρίβεια, το εξασκημένο στις γλυκές λιχουδιές μάτι μου, έπεσε πάνω σε μία βιτρίνα με σοκολατάκια! Και λίγο πιο μέσα στο μαγαζί,σε ένα εργαστήριο παραγωγής με το ζαχαροπλάστη εν ώρα δράσης πιο γλυκό από ποτέ…με βουτηγμένα τα χέρια του σε ρευστή σοκολάτα!!
Πέντε-έξι τραπεζάκια και καρέκλες χρώματος σοκολατί, στολισμένα με λουλούδια , όχι μέσα σε βάζα αλλά σε πορσελάνες σοκολάτας τύπου Μαντάμ ντε Πομπαντούρ, συμπληρώνουν το χώρο.
Έφυγα βιαστικά για να μην παρασυρθώ από τ’αρώματα και τις εικόνες, άλλα υποσχέθηκα στον εαυτό μου να ξαναπεράσω έχοντας τον απαραίτητο χρόνο για ν’απολαύσω αυτό το μέρος. Και λίγες μέρες μετά….τσουπ! Ξαναπήγα. Μόνη μου. Για να μυηθώ σωστά.
Ο Αριστοτέλης πρόσχαρος, σέρβιρε νέρο στο ποτήρι μου και άρχισε να απαριθμεί τις επιλογές μου σε εκλεκτούς καφέδες, ονειρικές σοκολάτες και διαλεχτά κρασια!
Μετά από λίγο έφτασε με την επιλογή μου ζεστή, ζεστή και αρωματική στα χέρια του. Μία υπέροχη σοκολάτα συνδυασμένη με εσπρέσο! Όσο απολάμβανα το ρόφημά μου, άκουγα τις συζητήσεις του δημιουργού με άλλους πελάτες και άρχισα να καταλαβαίνω ότι αυτό το μέρος είναι τόσο ιδιαίτερο όσο και ο ιδιοκτήτης του.
Προς το τέλος, δειλά και εγω, αντάλλαξα κάποιες κουβέντες και πήρα για το σπίτι μου ένα κουτί σοκολατάκια μαζί με πολλές γλυκιές εντυπώσεις (αν κρατάτε μυστικό, να σας πω ότι προφανώς δεν αντιστάθηκα και ξεκίνησα να δοκιμάζω αυτούς τους μικρούς σοκολατένιους θησαυρούς πολύ πριν φτάσω σπίτι και πάω στοίχημα ότι αυτό το έχουν πάθει πολλοί!)
Από τότε σε κάθε ευκαιρία επισκέπτομαι το μαγαζί. Κάποιες φορές μόνη μου, συντροφιά με ένα βιβλίο. Άλλες πάλι με φίλους για να πούμε τα νέα και τις σαχλαμάρες μας. Μερικές φορές με παρέα “ιδιαίτερη” να κάνουμε σχέδια για το μέλλον μας-συναισθηματικά και μη.
Ένα είναι σίγουρο πάντως , κάθε φορά δοκιμάζω μία νέα γεύση και κάθε φορά μαθαίνω λίγο από Αριστοτέλη….να έτσι…μπουκιά μπουκιά ας πούμε! Ένα μαγαζί καταφύγιο για κρύα Χριστουγεννιάτικα βράδια, για ανοιξιάτικα ηλιόλουστα απογεύματα, για καλοκαιρινά ζεστά πρωινά, για φθινοπωρινά βροχερά σούρουπα.
Αρώματα, γεύσεις, διαλεχτές μουσικές και Αριστοτέλης σε κάνουν να φεύγεις με ένα πλατύ παιδικό αληθινό χαμόγελο ικανοποίησης και απόλαυσης στο στόμα και λίγο πιο μετά με μία ελαφριά αίσθηση νοσταλγίας να ξαναπάς! Αχ…μα,ναι! Μέσα σε όλη αυτή την αισθητηριακή διέγερση ξέχασα να αναφέρω: The dark side of chocolate το όνομα αυτού….ανακαλύψτε το!
Της Ιωάννας Ε.Δ. Ξανθάκη
