O απόηχος ενός επταήμερου φεστιβάλ συνοδεύεται από πολλές αναμνήσεις, πλούσιες εμπειρίες και νέες γνωριμίες. Όπως συνέβη στην περίπτωση της Αναστασίας Χαριτίδου, της πιο busy ηθοποιού του 1ου Up the W-all festival. Εμφανίστηκε στην σκηνή δύο ημέρες με «Τα χέρια του Θεού» του Θωμά Διάφα και άλλες δύο στην performarnce «Don’ t kill the fairy» της Εύας Μωυσιάδου.
Δε φιλοξενείται στην στήλη μας, όμως, στη μεταφεστιβαλική εβδομάδα μόνο, επειδή έπαιξε τις τέσσερις από τις επτά ημέρες, ούτε επειδή την γνωρίσαμε πρόσφατα.
Φιλοξενείται λόγω του ότι έχει να πει και να δώσει πολλά πράγματα στον καλλιτεχνικό χώρο, γιατί είναι πολυπράγμων, αλλά και επειδή διαθέτει τρέλα, καθώς και έντονο χιούμορ, το οποίο συγνά γίνεται κοφτερό και “μαύρο”.
Το είχα διαπιστώσει, άλλωστε, από εκείνο το πρώτο της τηλεφώνημα – πριν καν την γνωρίσω από κοντά – όταν πηγαίνοντας σ’ ένα σημαντικό ραντεβού μου είχε επιβεβαιώσει ότι θα συμμετείχε στο φεστιβάλ.
Χρειαζόμαστε πολλά παιδιά με τις ικανότητες και την έξυπνη, ταξιδιάρικη σκέψη της Αναστασίας για να νιώθουμε καλύτερα μια τέτοια δύσκολη εποχή.
Μετά την καλοκαιρινή της εξόρμηση σε σεμινάρια σε Γερμανία και Φινλανδία θα βρεθεί ξανά στην αθηναϊκή σκηνή από Σεπτέμβριο μαζί με τα «Χέρια του Θεού». Και εκεί υπόσχομαι να τη δω να υποδύεται τον ιερέα στο έργο του Σολόρσανο, αφού λόγω του ότι ήταν sold-out δεν μπόρεσα να δω τη συγκεκριμένη παράσταση στο φεστιβάλ μας…
Και αντί για περαιτέρω λόγια στον πρόλογο διαβάστε με προσοχή τη συγκεκριμένη συνέντευξη. Είναι πολύ – πολύ ιδιαίτερη και φυσικά καθόλου συνηθισμένη. Όπως και η Αναστασία!
* Η υποκριτική υπήρχε σε λανθάνουσα κατάσταση# πάντα, από τα ποιηματάκια στο σχολείο που αργότερα έγιναν απαγγελίες και στην συνέχεια αναλόγια, από τα σκετσάκια που έγιναν θεατρικά, μετά παραστάσεις και performances, από το εξωστρεφές και “φωναχτό” που εξελίχθηκε σε δράσεις με δομή και στόχο σε δημόσιο χώρο. Και αναπτύχθηκε όταν κατάφερα να ελέγξω τις ενοχές από τις απόψεις του περιβάλλοντός μου ότι η τέχνη είναι ένα όχι ιδιαίτερα χρήσιμο χόμπι. Στην “ενήλικη ζωή” έγινε με έναν μάλλον αναμενόμενο τρόπο, από το θεατρικό εργαστήρι στην δραματική σχολή, από εκεί σε σεμινάρια και στην συνέχεια σε ομάδες και σε παραστάσεις.
* Υποκριτική για μένα σημαίνει ευκαιρία! Ή μάλλον ευκαιρίες. Είναι από τους ελάχιστους τρόπους που έχω ανακαλύψει να ζω και να είμαι συγκεντρωμένη στο εδώ και στο τώρα. Κατά την διάρκεια προβών, παραστάσεων και μελέτης απολαμβάνω αυτό το σπάνιο συναίσθημα του να μην προτιμώ να είμαι πουθενά αλλού και να κάνω οτιδήποτε άλλο. Να ζω συμπυκνωμένες ζωές και συναισθήματα. Ταυτιζόμουν με τον στίχο “ότι ζούμε μου λες δεν μου φτάνει”, τώρα ίσως και να φτάνει.. Ευκαιρία για παιχνίδι, έκφραση, επικοινωνία, αφοσίωση…
* Πώς αντιμετετωπίζει ένας νέος ηθοποιός την κρίση; Να σας πω για μένα; Με χιούμορ. Με αυτοσαρκασμό. Με κρίσεις πανικού. Με τύχη. Με προσπάθεια. Με δουλειά. Με εξωτερική βοήθεια. Με ψυχραιμία. Με φόβο. Με πολλή μεγάλη εξωτερική βοήθεια. Με εσωτερική βοήθεια. Με τεχνικές διαλογισμού. Με στόχους. Με δράσεις. Με πλάνο. Με φαντασία. Με απελπισία. Με φίλους.
* Δεν μπορώ να δώσω απάντηση που να μην ακουμπά σε κάποια από τις κλισέ απαντήσεις που έχουμε συνηθίσει αλλά θα προσπαθήσω! Δεν ξέρω, λοιπόν, αν η τέχνη δίνει απαντήσεις στο σήμερα, αλλά μπορεί να δώσει ερεθίσματα για σκέψη και προβληματισμό και ανακούφιση και ίσως και για αλλαγή. Στο άτομο ξεχωριστά, όχι στην κοινωνία και άρα φαντάζομαι και όχι στην Ελλάδα. Αλλά στην συνέχεια το άτομο που ζει και αλληλεπιδρά με άλλα άτομα σε αυτήν την κοινωνία, σ΄ αυτήν την χώρα μπορεί να λειτουργήσει ως ερέθισμα για σκέψη, προβληματισμό, ανακούφιση και αλλαγή σε άλλα άτομα. Και αυτό ήδη είναι κάτι.
* Η συμμετοχή μου στα “Χέρια του Θεού” προέκυψε με τον παραδοσιακό τρόπο, μέσω γνωστό γνωστού! Αστειεύομαι. Βρέθηκα σε αυτήν την παράσταση μέσω ακρόασης. Δεν γνώριζα κανέναν από τους συντελεστές. Αλλά ήταν μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα ακρόαση, “ατμοσφαιρική” , δημιουργική, απαιτητική και πολύ συγκεκριμένη ως προς τα ζητούμενα. Η επιλογή έγινε την ημέρα των γενεθλίων μου και όσο γλυκανάλατο και αν ακούγεται ήταν ένα πολύ όμορφο δώρο γιατί ήταν μια από τις πιο όμορφες συνεργασίες. Αυτό που λένε η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται σε αυτήν την περίπτωση ίσχυε το η καλή συνεργασία από την ακρόαση φαίνεται! Δημιουργήθηκε αμέσως κλίμα εμπιστοσύνης κάτι που ήταν απαραίτητο όταν δουλεύεται ένα τόσο δύσκολο έργο, με συγκεκριμένη φόρμα με την οποία δεν είχα εξοικείωση και σε πολύ πολύ σφιχτό χρονικό πλαίσιο.
* Υποδυόμαι ένας ιερέα, ο οποίος στην υπέροχη γραφή του Σολόρσανο, λειτουργεί ως σύμβολο και ως εκπρόσωπος της εξουσίας και της επικρατούσας κατάστασης και όχι τόσο ως άντρας. Σε έναν τόσο κραυγαλέα “κακό” και “ψεύτη” χαρακτήρα, είναι προσωπική ανάγκη μου να βρίσκω “τα δίκια του”. Ο φόβος και το βόλεμα είναι συνήθως οι κινητήριες δυνάμεις αυτών των συμπεριφορών.
* Τι μας είπε ο κόσμος; Νομίζω αυτός ο ένας άνθρωπος, το άτομο το οποίο θα συν-κινηθεί και θα αλληλεπιδράσει με άλλα όπως ανέφερα και πιο πάνω υπήρξε. Στις 2 μόνο παραστάσεις υπήρξαν για την ακρίβεια πολλά τέτοια άτομα. Κρατάω αυτό που γράφτηκε για την παράσταση ως αντιπροσωπευτικότερο όλων:
* Δεν ξέρω πώς είναι ο ελεύθερος άνθρωπος. Τι πρόσωπο έχει, πώς χαμογελά, πώς μιλάει. Θυμώνει; Λυπάται; Κοιμάται 8 ώρες; Δεν κοιμάται καθόλου; Αγαπάει όλον τον κόσμο; Πού είναι να τον συναντήσω; Ξέρω το αντίθετό του. Τον άνθρωπο που φοβάται. Ο άνθρωπος που φοβάται είναι από μόνος του μια κοινωνική δυσχέρεια. Νομιμοποιεί την αναβλητικότητα, ζει λίγες μέρες, σχεδόν κακομοίρης, χάνει κάθε ακεραιότητα που περνά από μπροστά του, δε συμμερίζεται κανέναν, ούτε καν τους άλλους φοβισμένους. Γιατί φοβάται. Φοβάται τον θάνατο, το Μεγάλο Αφεντικό, το μικρό αφεντικό, τη ζωή, την απώλεια, την αγάπη, τον έρωτα, τους ανθρώπους, την επόμενη μέρα, την άλλη κατάσταση, το περισσότερο και το λιγότερο, την γόνιμη απραξία, την έμπρακτη προσπάθεια, ένα σκυλί, μια γάτα, το σκοτάδι, το φως, τον θόρυβο, το ξε-βόλεμα, το αίμα, τον εαυτό του. Και πάλι τον εαυτό του. Δεν είχαν σχεδόν τίποτα. Μόνο μια σκηνή να τα χωρέσει όλα. Και όλα πήγαν καλά. Μια ιερή διαμαρτυρία ήταν η παράστασή τους. Επιτέθηκαν με πολλή δύναμη. Συνειδητοποιημένοι. Φάνηκε από τις φωνές τους. Ήταν πολύ συγκεκριμένες. Κρατάω την τελευταία σκηνή, των λίγων δευτερόλεπτων. “Ζήστε ρε γαμώτο. Ζήστε. Ζήστε. Ζήστε. Ζήστε”. Ήταν σαν να το ‘λεγε ο ίδιος ο “Θεός” στην μόνη έντιμη στιγμή του απέναντι στους ανθρώπους που τον δημιούργησαν. Από φόβο. Από τι άλλο;” (http://www.onlytheater.gr/magic_bus/_arthra_/7664-zise-re-gamoto-protrepei-i-x-fotopoulou.html).
* Και στη Χρύσα Φωτοπούλου που έγραψε αυτή την κριτική θέλω να πω το πως για εκείνην έγινε αυτή η παράσταση. Και για άλλους όπως η Χρύσα. Και για να γίνουμε ακόμη περισσότεροι , ναι, η παράσταση θα ανέβει και από την καινούρια σεζόν. Και όσο για αυτή την τελευταία σκηνή, -που δεν υπάρχει στο έργο του Σολόρσανο ήταν ένα κείμενο που γεννήθηκε από μια άσκηση- συνθήκη του Θωμά Διάφα, το έγραψα εγώ, μετά το μίλησε ο Βασίλης Τσιγκριστάρης, στην συνέχεια το ξεχώρισε η Σεμέλη Χαβιάρα και ο Θωμάς και κατέληξε στην παράσταση να μας παροτρύνει να ζήσουμε η Αγγελική Παρδαλίδου!
* Οσον αφορά στο “Don’t kill the fairy” η ζωή μας πολλές φορές, μας ξεγλιστρά. Ξεχνιόμαστε και παρασυρόμαστε από συνήθειες, από καθημερινότητα , από ανθρώπους, από προσδοκίες, από μόδες, από προγραμματισμούς. Ξεχνάμε να σταματήσουμε και να παρατηρήσουμε, να αναθεωρήσουμε. Κάποιες φορές δεν χρειάζεται κάποιος να μας δώσει ένα μήνυμα απλά την ευκαιρία να δούμε την κατάσταση από έξω. Χωρίς διδάγματα. Και τα συμπεράσματα δικά μας. Δεν υπάρχει πρόθεση να γίνει παράσταση με την κλασσική έννοια, αλλά να εξελιχθεί και να ταξιδέψει και άλλο ως περφόρμανς.
* Ήταν μια υπέροχη ευκαιρία το 1ο Up the W-all theatre festival! Συντονίστηκα σε μια δημιουργική διαδικασία όχι για ένα αλλά για δύο project που γεννηθήκαν ειδικά για το συγκεκριμένο φεστιβάλ. Υπέροχο και εξοντωτικό! Ήταν η πρώτη μου φεστιβαλική εμπειρία εντός Ελλάδος. Πρόσφατη φεστιβαλική στο εξωτερικό, στην Αίγυπτο και στα Κανάρια Νησιά με χαριτωμένα “συν” σε αυτά πως οι συμμετέχοντες μένουν όλοι μαζί. Μήπως να το σκεφτείτε;
* Φεύγω άμεσα σε λίγες μόλις μέρες να ζήσω ξανά αυτήν την ιδιαίτερη εμπειρία του να δουλεύεις και να ζεις μαζί με τους συνεργάτες σου! Με την πολύ-αγαπημένη μου πολύ-πολιτισμική ομάδα μου το 417InternationalTheaterGroup, με συμμετέχοντες που κατάγονται και μένουν σε διαφορετικές χώρες, αραβικές και ευρωπαϊκές είμαστε έτοιμοι για το 4ο residency μας, αυτήν την φορά στην Φινλαδία. Δημιουργηθήκαμε το 2010 στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου και επιμένουμε να πολεμάμε τα σύνορα (με συμμετέχοντες από αραβικές χώρες η συγκεκριμένη φράση είναι ιδιαίτερα κυριολεκτική), και να εξερευνούμε την θέση μας και τον ρόλο μας ως άτομα και καλλιτέχνες σε κρίση και ως άτομα και καλλιτέχνες σε κοινωνίες σε κρίση. Προσωπικός στόχος να μοιραστούμε κομμάτια μας και στην Ελλάδα την χρονιά που έρχεται. Χρειάζονται αρωγοί και κατάλληλες συνθήκες.
* Στη συνέχεια επαγγελματικά η γνωστή αγωνία πέρα από τα σεμινάρια εντός και εκτός, μια εφηβική παράσταση από Σεπτέμβρη, “Τα χέρια του Θεού” με τον Θωμά, “Don’t kill the fairy” με την Εύη, το 417ITG κάπου στην Μεσόγειο. Με αυτά καλύπτεται αρκετά η ανάγκη μου για δημιουργικότητα, και ελπίζω να καλυφθούν και οι οικονομικές ανάγκες της καθημερινότητας!
* Στην ζωή υπάρχουν πολλές ευκαιρίες για μάθηση και εξέλιξη πόσο μάλλον μέσα σε ένα οργανωμένο πλαίσιο σπουδών. Η παρουσία μου στο Τμήμα Επιστημών Προσοχολικής Αγωγής και Εκπαίδευσης και το μεταπτυχιακό μου στην Οργάνωση Φυσικής Δραστηριότητας και Αθλητισμού Αναψυχής ήταν η αφορμή για το άνοιγμα νέων δρόμων, για νέες σκέψεις και ιδέες. Μ’ αρέσει να δουλεύω με παιδιά, για συγκεκριμένα χρονικά διαστήματα και σε συγκεκριμένα πλαίσια είμαι ιδιαίτερα αφοσιωμένη και αποδοτική. Βρήκα ως χώρο που συνδυάζει τους τρεις τομείς σπουδών μου τις κατασκηνώσεις και την εμψύχωση παιδιών και ενηλίκων. Οι σωστές παιδαγωγικές πρακτικές είναι χρήσιμες ακόμα και όταν το παιδί είναι ετών 30! Είναι μια σχέση που θα αναπτυχθεί και άλλο με τα χρόνια θα αλλάξει λίγο μορφή και θα προσαρμοστεί σε κάτι που ετοιμάζω!
* Με ρώτησαν πρόσφατα σε μια οντισιόν -Τραγουδάς; -Συμπαθητικά! -Χορεύεις; -Συμπαθητικά! ..και μάλλον το πήραν για αρνητικό! Δεν το εννοούσα καθόλου αρνητικά! Το τραγούδι και τον χορό τα συμπαθώ και με συμπαθούν! Δεν είναι σχέση έρωτα και πάθους άλλα πάνω σε αμοιβαίες συμπάθειες χτίζονται και σχέσεις ζωής! Μπορώ να τα υπηρετήσω, τα σέβομαι, και φροντίζω να κρατάω επαφή με μαθήματα και σεμινάρια χρόνια τώρα!
* Κάθε φορά που λόγω γεωγραφικών ή άλλων αποστάσεων χάνω την επαφή μου με το θέατρο, η μαγική δύναμη της εικόνας είναι αυτή που με κρατά. Θαυμάζω και σέβομαι τον κινηματογράφο και την τηλεόραση. Ταινίες αλλά και σειρές έχουν υπάρξει για μένα αλλά και για πολλούς δικούς μου μεγάλη παρηγοριά και ευχαρίστηση. Θα ήταν τιμή και χαρά να συμμετέχω σε κάτι που μπορεί να έχει αυτήν την επίδραση στους ανθρώπους. Οπότε …πάρτε με και εμένα να παίξω, πάρτε με, πάρτε με!
* Από ιδέες, φασαρία και φωνές στο κεφάλι μου (απαραίτητες για το γράψιμο και την σκηνοθεσία) πολλές και κάποιες ενδιαφέρουσες. Από οργανωτικότητα και συμμάζεμα και ξεκαθάρισμα σε αυτόν τον τομέα ακόμη όχι. Το σέβομαι πολύ για να το πράξω ελαφρά την καρδία. Το να συμπράξω με κάποιον άλλον όμως που να διαθέτει τις αρετές και ίσως και τις σπουδές που εγώ δεν έχω καλλιεργήσει ακόμη θα ήταν μεγάλη χαρά!
* Δεν είναι θέμα σημαντικών συνεργασιών όσο ιδιαίτερων στιγμών. Η πρώτη σύμπραξη με τους παλιούς συμφοιτητές και την βοήθεια της αγαπημένης δασκάλας Πέμης Ζούνη, παρά τις ελλείψεις και τα προβλήματα, ονειρευτήκαμε πολύ. Αίγυπτος: Αλεξάνδρεια 2010, Αλεξάνδρεια 2012, το θέατρο γεννιέται μέσα από άλλη διαδικασία και μέσα από άλλη ανάγκη, άνθρωποι, ιστορίες και συνθήκες που χαράζουν και αλλάζουν κάτι μέσα σου. Η πρώτη μου “επιλογή” από οντισιόν από ανθρώπους που δεν με γνωρίζουν, Κώστας Γεράρδος. Λας Πάλμας, Γκραν Κανάρια, (το πρώτο μου και μάλλον τελευταίο συμβόλαιο ως ακροβάτης!) Κρεμασμένη στα 40 μέτρα από το έδαφος να αναρωτιέμαι την πρώτη φορά που ανέβηκε σε αυτό το ύψος το ανθρώπινο δίχτυ “γιατί το κάνω αυτό στον εαυτό μου” και να μην θέλω να κατέβω μια βδομάδα μετά όταν τελείωσε η παράσταση με την Καταλανική Ομάδα “La Fura dels Baus”. Προσδοκώ ανάταση ψυχών -αρχίζοντας από την δική μου- και δουλειές του μέλλοντος πληθώρα!
* Αραιά και που, βρίσκομαι στην Θεσσαλονίκη και προσπαθώ να χορτάσω και να χωρέσω τους ανθρώπους μου μέσα σε λίγες μέρες. Τους δικούς μου, τον λατρεμένο ανιψιό, τις -όχι και τόσο μικρές πια- ξαδέρφες μου και κάποιους φίλους, αν και οι περισσότεροι έχουν σκορπίσει στα πέρατα του κόσμου! Στην Αθήνα μ’ αρέσουν τόσα πολλά.. Καταρχάς το σπίτι μου που από την πολλή αγάπη που του έχω και από τον κόσμο που καλώ δεν έχω προλάβει να γυρίσω έξω και τόσο πολύ! Μ’ αρέσει η πολυφωνία της, οι ευκαιρίες της, οι αυλές της..
* Μα εμφανέστατα στο All4fun μου αρέσουν οι ευκαιρίες και η σημασία που δίνει σε νέους ανθρώπους και καλλιτέχνες. Του εύχομαι να ζήσει και να γίνει μεγάααλο με ποστ τόοοσα πολλά!
# λανθάνουσα κατάσταση: είναι μια χρονική καθυστέρηση μεταξύ της στιγμής που κάτι αρχίζει και της στιγμής που ένα από τα αποτελέσματά του αρχίζει (wikipedia)
Του Κυριάκου Κουρουτσαβούρη, 2/7/2014
